Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MOEGUNBLADIÐ
Föstudagur    10.    des.    1943.
Jakob Möller og Ólafur Thors svara:
í Tímanum 20. f. m. birtist
nýtt drengskaparspjall frá þeim
Eysteini. Jónssyni og Hermanni
Jónassyni, til árjettingar skáld-
skap þeirra í sama blaði frá 28.
okt. s. 1., um drengskaparheit-
ið, sem við eigum að hafa gef-
ið þeim þ. 17. jan. 1942 um að
koma í veg fyrir það, að kjör-
dæmamálið yrði „afgreitt á
þinginu 1942".
I upphafi þessa máls síns seg-
ist þeim svo frá, að þeir hafi
í allri vinsemd skýrt það
„greinilega" fyrir okkur, áður
en við höfum rofið þetta „dreng
skaparheit", að ef við ryfum
það, þá gætu þeir, eftir það,
ekki treyst okkur til neins sam
starfs"! En þessari föðurlegu á-
minningu þeirra segja þeir að
við höfum svarað því, að við
„gætum ekki ráðið við" flokk
okkar og við yrðum því að
rjúfa „drengskaparheitið", og
siðan að þræta fyrir það, eins
og komið væri"!!
Um þetta atriði þessa dreng-
skaparspjalls þeirra Eysteins og
Hermanns höfum við ekki ann
að að segja en það, að slíkt
samtal hefir aldrei farið fram
milli okkar og þeirra. I sam-
tölum okkar í milli' hafa þeir
aldrei haldið því fram, að við
höfum gefið þeim nokkurt slíkt
drengskaparheit, og þá að sjálf
sögðu heldur ekki verið með
neinar bollaleggingar um það,
hvort við mundum rjúfa það
eSa ekki, nje heldur um hitt,
hver áhrif slíkt „heitrof" kynni
að hafa á hugsanlega samvinnu
okkar í milli í framtíðinni.
Það væri nú líka nærri því
furp"ulegt, svo merkilegt sem
þetta samtal hefði mátt
teljast, ef það hefði nokkru
sinni átt sjér stað, að þeir Ey-
steinn og Hermann skyldu ekki
segja frá því þegar í fyrsta
skrifi sínu um þetta mál.
I þessu drengskaparspjalli í
Tímanum 20. f. m., taka höf-
undar þess sjer fyrir hendur
að gagnrýna þau rök og stað-
hæfingar, sem við tefldum fram
í grein okkar í Mbl. 9 .f. m.,
til andsvara hinu fyrra spjalli
þeirra í sama blaði. En af því,
hvernig þeir hafa fundið sig til
neydda, til þess að rangfæra
og snúa út úr hverju einasta
atriði í greinargerð okkar, sem
þeir gera að umtalsefni, ættu
fenn að geta ályktað nokkuð
um það, hversu lítt því er
treystandi í greinargerðum
þeirra, sem þannig er vaxið,
að hver verður að trúa því sem
honum þykir trúlegast, af því
sem við höldum fram annars-
vegar, en þeir hinsvegar. Skal
því þetta spjall þeirra hjer á
eftir rakið nokkuð lið fyrir lið.
1. Þeir segja, að það ein-
kenni svar okkar í Morgunblað
inu, að auk mótsagnanna, sem
oft einkenni rangan framburð,
þá skjóti þar upp óbeinum játn
ingum innan um allar neitan-
irnar, eins og til dæmis, þegar
Öðru drengskaparspjalli
Eysteins Jónssonar og
Hermanns Jónassonar
í milli.Við höfðum á undan vak
ið athygli á því, að þeir Ey-
steinn og Hermann hefðu ekki
haldið því fram, að við hefð-
um ráðfært okkur við flokk
okkar um málið, og segjum, að
þegar af þeirri ástæðu, (að við
hefðum ekki ráðfært okkur við
flokkinn) væri óhugsandi, að
við hefðum lofað þessu, „bein-
línis vegna þess, að til þess
höfðum við ekkert vald". I
drengskaparspjalli þeirra Ey-
steins og Hermanns er það felt
niður, sem orðið „beinlínis" átti
.við, til þess að fá út úr því
„óbeinu játninguna", sem þeir
þurftu á að halda.
2. Þá segir enn í spjallinu:
„í svarinu segja þeir Ólafur
Thors og Jakob Möller, að þeg-
ar við höfum rætt um, að ekki
mætti afgreiða (leturbr. okk-
ar) kjördæmamálið á vetrar-
þinginu 1942, hafi þeir (við Ó.
Th. og J. M.) svarað því, að
þar sem kosningum til Alþingis
hafi verið frestað, lægi í því
trygging fyrir því, að flokk-
urinn tæki ekki upp kj'rdæma-
breytingu nje neina aðra stjórn
arskrárbreytingu, því að stjórn
arskrárbreyting og kosninga-
frestun geti ekki farið saman",
og „það hafi verið sú ástæða,
sem við (Eyst. og Herm.) höfð-
um til að trfysta því, að kjör-
dæmamálið yrði ekki afgreitt".
Þessu er öllu öfugt snúið í
drengskaparspjalli         þessara
drengskaparmanna.
Það sem þarna er rifið út úr
samhengi í svari okkar, á við
tilvitnuð orð Hermanns Jón-
assonar: „Þið megið ekki fara
að taka upp kjördæmamálið á
næsta þingi". Það var ekki um
það að ræðá, hvort kjördæma-
málið yrði „afgreitt", heldur
um það, hvort Sjálfstæðisflokk-
urinn mundi „taka það upp",
og það töldum við fullvíst, að
hann mundi ekki gera, og því
mætti treysta, af því, að flokk-
urinn „væri því andvígur, að
Alþingi . . . færi nú að ómerkja
þá ákvörðun sína", að fresta
kosningum, sem það hefði tek-
ið fyrir fáum mánuðum. Hins-
vegar töldum við það á engan
hátt tryggingu fyrir því, að
kjördæmamálið yrði ekki „af-
greitt", ef það kynni að verða
tekið upp, þrátt fyrir það, þó
að Sjálfstæðisflokkurinn gerði
það ekki. — Þannig „hagræða"
þeir Eysteinn og Hermann skrif
uðum heimildum, án þess að
blikna, og hvers má þá vænta
um það, sem ekkert skriflegt
er um.
3. Enn segir í þessu spjalli
við segjum: „En af því leiðir, j þeirra: „Kosningafrestun til
að þegar af þeirri ástæðu er Alþingis var úr sögunni, vegna
óhugsandi, að við höfum lofað þess að Sjálfstæðisflokkurinn
þessu beinlínis". Þessi tilvitn- i hafði þá rOfið samningana um
aða setning væri vissulega ó- ' kosningafrestun, með því að
bein játning, ef hún væri ekki neita að láta fara fram frið-
aðeins hluti af setningu, sem arkosningu í Norður-ísafjarð-
er höggvin sundur í miðju, þar arsýslu".
sem ekki er einu sinni komma      Þetta  er  helber þvættingur.
Alþingi hafði sjálft ákveðið að
fresta almennum kosningum.
Um það voru engir samningar
gerðir milli flokka, og kom því
ekki til þess, að 'slíkir samn-
ingar væru rofnir. Og ákvörðun
Alþingis um kosningafrestun-
ina gat enginn breytt, nema
Alþingi sjálft. Yfirlýsing Her-
manns Jónassonar um það í
þingræðu fyrir áramótin, að
kosningar ættu að fara fram
um sumarið, var því markleysa
ein, og auðvitað því meiri mark
leysa það, sem Eysteinn Jóns-
son kann að hafa sagt um þetta
í útvarpsræðu 8. janúar, sem
þeir einnig vitna i. Alþingi
hafði ekkert ákveðið um að
hverfa frá kosningafrestuninni,
þegar viðræður okkar, sem um
er deilt, fóru fram, dagana 16.
og 17. janúar.
4.  „í samræmi við þetta" (að
Alþingiskosningar yrðu látnar
fara fram um sumarið) segir
enn í spjalli þeirra: „höfðu bæj
arstjórnarkosningarnar um alt
land verið auglýstar". — En
þar er um ekkert „samræmi"
að ræða, því að Alþingi hafði
ekkert ákveðið um að fresta
skyldi bæjarstjórnarkosningum,
og þurfti því ekki heimildar
þess til þess að þær færu fram.
5.  „Eftir alt þetta, gat ekki
verið um það að ræða, að sam-
ið yrði um nýja kosningafrest-
un til Alþingis milli Framsókn-
ar- og Sjálfstæðisflokksins,
enda upplýst, að fyrir því var
sáralítið fylgi í flokkunum".
(Leturbr. okkar) segja þeir Ey-
steinn og Hermann, alveg þvert
ofan í þá staðreynd, að Sjálf-
stæðisflokkurinn lýsti því yfir
í tilboði er hann í apríllok 1942
gerði Framsóknarflokknum,
um áframhaldandi samstarf, að
hann væri því fylgjandi, að
haldið yrði fast við ákvörðun
Alþingis um kosningafrestun-
ina, og hefði það ekki verið
gert, ef „sáralítið fylgi" hefði
verið fyrir því í flokknum.
En svo bæta höfundarnir við:
„Af þessu er augljóst, að hjer
er   (leturbr.   okkar)   í  svarinu
bygt á ósannindum, sem    eru
sannanleg með opinberum sönn '
unargögnum".    Og enn kváðu
þeir:   „Ýmsir  munu  telja  það
eigi mjög óvarlega ályktað, að :
þeir   menn,   sem   þannig   hag-
ræða sannleikanum, þrátt fyrir .
opinber   sönnunargögn,   kynnu ;
að víkja frá honum eigi lítið, '
þar  sem   hvorki  vitnum     nje
skriflegum gögnum verður við j
komið".    Og   ef þeir eiga   við
þetta sitt eigið svar, þegar þeir j
segja  „hjer  er  í  svarinu",  þá
virðast þeir hafa „hitt naglann
á höfuðið", svo að vart verður ;
betur gert, eða til meira ætlast
af þeim.
6. Þá er komið að einhverri
hinni merkilegustu „mótsögn",
sem hinir snjöllu gagnrýnendur
hafa fundið í „málfærslu" okk-
ar.  Hún var sú,  að öllum sje
vitanlegt,    að    ekki hafi verið
hægt að afgreiða kjördæmamál
ið á þinginu 1942, nema almenn
ar kosningar til Alþingis færi
fram um vorið,  og því    hefði
verið óþarft að hefja samninga
um  afgreiðslu  þess,   ef  fresta
hefði  átt  kosningum.   En  veit
þá   hvorugur   þessara tveggja
fyrverandi ráðherra,    að   með
afgreiðslu   stjórnarskrárbreyt-
ingar á þinginu, hvort sem var
kjördæmabreyting eða einhver
önnur    breyting    á    stjórnar-
skránni, þá var ákvörðun Al-
þingis   um   kosningafrestunina
hrundið með henni og kosning
ar urðu að fara fram? Halda
þeir,    að    Hermann    Jónasson
hefði með einhverju dómsorði
sínu  fengið  nokkuru  um  það
þokað? Þetta virðast þeir Ey-
steinn og Hermann ekki skilja,
og þeir spyrja: „Getur þá ekki
hver maður sjeð, að það hefði
verið þarfleysa að hefja samn-
inga um afgreiðslu kjördæma-
málsins,   ef   fresta   hefði     átt
kosningum"? En það þurfti eng
in  þarfleysa   að  vera,   af  því,
eins og áður er sagt, að með af-
greiðslu kjördæmamálsins hefði
kosningafrestuninni           verið
hrundið,   án   þess   að  nokkura
ákvörðun þyrfti um það að taka
aðra.   Það  er  því  engin  mót-
sögn í málfærslu okkar, þó að
við skýrum frá viðræðum okk-
ar við þá Eystein Jónsson og
Hermann  Jónasson  um  hugs-
anlega   stjórnarskrárbreytingu,
jafnvel þó að við gerðum ráð
fyrir kosningafrestun, ef stjórn
arskrárbreyting yrði ekki gerð
á þinginu. En alveg án tillits
til þess, er skiljanlegt að Fram-
sóknarflokkurinn hafi talið sjer
brýna nauðsyn á því að fá ein-
hverjar tryggingar fyrir því, að
kjördæmabreytingin yrði ekki
afgreidd á þinginu. Þær trygg-
ingar gátum við hinsvegar ekki
gefið,    nema   samþykki Sjálf-
stæðisflokksins fengist til þess.
7. Þeim Hermanni Jónassyni
og Eysteini Jónssyn hefir líka
að sjálfsögðu  altaf verið    það
ljóst,   að  við  ráðherrar  Sjálf-
stæðisflokksins    gátum    engar
tryggingar    gefið    fyrir þessu.
Þess vegna eru þeir líka nú farn
ir að orða þetta þannig, að það
tekur af öll tvímæli um það, að
þeir þykist hafa beint þessum
kröfum til flokksins. í dreng-
skaparspjalli  sínu  hinu  síðara
segja    þeir:    „Við    kröfðumst
þess,   að  Sjálfstæðisflokkurinn
trygði    það    með    skriflegum
samningum, að kjördæmamálið
yrði ekki afgreitt". „Við urðum
því að fá tryggingu fyrir því, að
Sjálfstæðisflokkurinn  sæi  um,
að málið yrði ekki afgreitt    á
þinginu". „Við bárum fram sem
ófrávíkjanlega  kröfu  og  skil-
yrði fyrir samningum um önnur
atriði, að Sjálfstæðisflokkurinn
sæi um, að kjördæmamálið yrði
ekki afgreitt á þinginu". Þetta
eru hinsvegar    alt    staðlausir
stafir, svo sem líka sjá má á
því, að þeir reyna ekki einu
sinni að gera það líklegt, að
þeir hafi farið fram á það við
okkur, hvað þá að það hafi ver-
ið ófrávíkjanleg krafa þeirra,
að við bærum þetta undir Sjálf
stæðisflokkinn. Þeir játa meira
að segja, aS slíkt hafi alls ekki
komið til mála, en reyna að
breiða yfir þá staðreynd með
barnalegum vafningum um það,
að við hefðum ekki talið okkur
fært að leita samþykkis fiokks-
ins, vegna leyndarinnar, sem á
þessu hafi orðið að vera.   -
8. I svari okkar í Morgun-
blaðinu 9. f. m. sögðum við frá
því, að fundi okkar með þeim
Eysteini Jónssyni og Hermanni
Jónassyni um kvöldið 16. jan-
úar hefði lokið, án þess að
samningar væru undirritaðir. I
drengskaparspjalli sínu orða
þeir þetta þannig, að við höf-
um játað, að fundinum hafi
verið slitið án samkomulags. Og
er að vísu varla unt að telja
það rjett eftir haft. í næstu
málsgrein er þó farið enn fjær
því að herma rjett frá, þó að
óbeint sje. Þar segir: „Er lík-
legt, að samningar hefðu slitn-
að (leturbr. okkar) aðfaranótt
17. janúar, ef krafa okkar hefði
verið um það eitt, að Sjálf-
stæðisflokkurinn tæki ekki upp
kjördæmamálið á þinginu, þar
sem það kemur fram í svörum
þeirra Ó. Th. og J. M., að þetta
hafi ekki verið ætlun þeirra".
Við segjum ekki, að samningar
hafi „slitnað", heldur aðeins, að
samningar hafi ekki verið und-
irritaðir, en ákveðið að hittast
aftur næsta morgun. En auð-
vitað eru þeir samningar ekki
„slitnaðir", sem ákveðið er að
halda áfram. Og svo spyrja
þeir, hvort líklegt sje, að við
hefðum kallað saman flokks-
fund „um hánótt", ef ekki hefði
verið um stærra mál en það að
ræða, að Sjálfstæðisflokkurinn
tæki ekki upp kjördæmamálið
á þinginu. Á kjördæmamálið
hafði alls ekki verið minst einu
orði fyr en síðast á þessum ný-
aflokna fundi. Þar höfðum við
lýst því yfir, að við teldum
trygt, að flokkurinn mundi ekki
taka kjördæmamálið upp að
fyrra bragði. Hinsvegar höfð-
um við ekkert umboð til að
gefa neina skuldbindingu um
sjíkt og ekkert tækifæri haft
til að ræða um það við flokks-
menn okkar og var því ekki
nema eðlilegt, að við vildum
færa það í tal við flokksmenn.
En hvað kemur svo til þess,
að þeir Eysteinn og Hermann
hafa engar fregnir að segja af
þeim fundi, aðrar en þær, sem
þeir hafa eftir Árna Jónssyni
frá Múla? Ætla mætti, ef frá-
sögn þeirra um „ófrávíkjanleg-
ar kröfur" til Sjálfstæðisflokks
ins væri rjett, að þeir hefðu
spurt okkur um það daginn
eftir, hvað gerst hefði á þess-
um fundi. Og eru þeir ekki
komnir í mótsögn við sjálfa
sig, og einkenna þannig frásögn
sína því „höfuð einkenni á röng
um framburði", eins og þeir
sjálfir komast að orði, er þeir
í öðru orðinu afsaka það, að
staðfestingar flokksins hafi ekki
verið leitað á samningum þess-
Framhald á bls. 5
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16