Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 174. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						16
MORCUNBLAÐIÐ
Laugardagur 5. ágúst 1961
Skyndibrtiðkaui
Renée Shann:
44
i
ari í kvöld en nokkru sinni fyrr
Þú  ert  svo  falleg,   Júlía   ....
Hann dró hana að sér og kyssti
hana. Hún reyndi að slíta sig
lausa, en armar hans héldu henni
fastri. Loksins, er hann sleppti
henni, sagði hann: — Ég get ekki
trúað því, að þér sé eins mikið
sama um mig og þú vilt vera
láta.
Tíminn leið. Klukkan á arin-
hilunni  só  níu  og  síðan  tíu.
Júlía sat og laut fram á legu-
bekknum. — Ég vildi, að þau
færu að koma. Það er orðið svo
álíðið.                                           w
Og rétt í sama bili hringdi sím
inn.Lionel flýtti sér að svara.
— Halló! Já, það er hann. Og
við Júlíu: — Þetta er George.
Júlía beið í ofvæni og víssi
ekki hvað á seiði var. Hún heyrði
Lionel segja George að hafa
engar áhyggjur. Já, auðvitað var
þeim alveg óhætt. Honum þætti
verst, hvað Betty tæki sér þetta
nærri.
—   Er Betty þarna? spurði
Júlía, sem stóð nú við hlið Lio-
nels. — Má ég tala við hana?
Betty kom í símann. — Júlía!
Mér þykir hræðilega fyrir því
að yfirgefa ykkur Lionel svona,
en ég gat eki að því gert. George
var að segja Lionel frá því. Ég
er hrædd um, að við náum a'ils
ekki heim í kvöld. Við erum í
sjúkrahúsinu núna. Mamma verð
ur að ganga undir skyndiupp-
skurð við botnlangabólgu. Eg er
svo voðalega áhyggjufull. en
George  vill ekki fara frá  mér.
—  Vitanlega ekki. Afskaplega
þykir mér þetta leitt, Betty. En
gerðu þér engar áhyggjur. Við
Lionel komumst einhvernveginn
af þó að við getum ekki verið
ein hérna. En ég ætla að fá mér
gistíngu í kránni, sem Lionel
sagði mér frá á leiðinni. Þess-
ari, sem þið George gistuð í.
Lengra komst hún ekki, því nú
fann hún að símatólið var hrifs-
að úr hendinni á henni. og Lio-
&***.....Jj^g.........u„
f*23bt
w>>.,

. . . og þarna á milli gasgeymisins og fiskimjölsverk-
gmiðjunnar hafið þið dásamlegt útsýni yfir vatnið!
nel hafði lagt það á, áður en
hún gæti kvatt. Hún leit á hann,
dauðhrædd. Það var eitthvað í
augnaráði hans, sem hún hafði
aldrei séð áður.
—   Láttu ekki eins og bjáni,
sagði hann. — Þú ferð ekkert
héðan í  kvöld.
Júlíu varð hverft við augna-
ráð Lionels. Augun voru nú dökk
°S gljáandi en andlitið náfölt.
Það var sýnilegt, að hann ætlaði
ekki að hlusta á nein. mótmæli.
—  Þetta er tækifæri, sem kem
ur aldrej aftur. sagði hann og
reyndi að draga hana að sér. —
Hugsaðu þér það, elskan mín!
Hér erum við tvö alein og það
er ekki okkur sjálfum að kenna.
Það er ekki eins og við hefð-
um gert það af ásettu ráði.
—  Við .... dettur þér í hug,
að ég hefði nokkurn tima tekið
þátt í nokkru slí'ku
Hann hló snöggt. — Kannske
ekki þú, en ég hefði gert það og
mér er engin launung á því. Við
skulum láta eins og við séum
fullorðnar manneskjur. Við er
um tvær ástfangnar manneskj-
ur, og við erum nú aldrei nema
mannleg.
Júlía dró sig frá honum. Það
var rétt eins og tjald hefði verið
dregið frá og nú sæi hún allt
annan Lionel. Hann var ekki
lengur ástfanginn vinur, sem
engu að síður dytti ekki í hug
að taka hana frá manninum
hennar, eins og hún hafði skoð-
að hann hingað til. Hún hugs-
aði til þess með beizkju, hvílík
ur bjáni hún hefði verið að hafa
nokkurntíma haft þær hugmynd
ir um hann. En hún gat engum
kennt nema sjálfri sér, þessi
vandræði, sem hún var nú í
stödd. Hún hafði undanfarnar
vikur verið að leika sér að eld-
inum. Og ekki nóg með það,
heldur hafði hún notið þess. Og
það var ekki fyrr en nú þegar
hún stóð augliti til auglitis við
hugsanlegar afleiðingar, sem
henni datt í hug að draga sig í
hlé.
Henni datt í hug í æsingi sin-
um, að eina ráðið væri líklega
að taka Lkinel - alls ekki alvar-
lega. Hlæja bara að honum og
látast vera viss um, að hann væri
bara að gera að gamni sínu.
—  Láttu ekki eins og bjáni Li
onel. Þú veizt fullvel, að við get-
um ekki verið hér tvö ein í
alla nótt.
Lionel gekk að borðinu þar
sern vínföng'm stóðu og fékk sér
glas af viskíblöndu. — Vilt þú,
elskan?
—  Nei, þakka þér fyrir. Heyrð
irðu ekki, hvaS ég var að segja?
—  Jú, ég held nú það, og hef
aldrei heyrt  aðra eins vitleysu.
Hann leit á hana með hæðni
svip. — Vitanlega getum við gist
hérna og megum meira að segja
vera fegin. Eins og ég sagði áð
an, þá hefði ég ekki getað und-
irbúið þetta betur.
Júlía horfði fast á hann á móti.
— Ég trúi varla, að þér sé þetta
alvara. Þessvegna ættirðu að
hætta að haga þér svona og
hringja heldur í krána fyrir mig,
og segja, að ég þurfi að fá her-
bergi.
—  Það gæti mér aldrei dottið
í hug.
Júlía sneri sér og greip síma-
skrána fyrir nágrennið, en mundi
þá í sama bili, að hún vissi ekki
enusinni nafnið á þorpinu, sem
þarna var næst.
—  Hvar er þetta,  Lionel?
—  O, það er margar mílur í
buríu.
Hún svaraði með beizkju: —
Mér er nákvæmlega sama hvað
langt það er í burtu.
¦— Það verður nú langt fyrir
þig að ganga það. Veðrið er held
ur ekki upp á það bezta. Það var
farið að rigna rétt áðan.
Júlía sneri sér nú að honum
ofsareið. — Mér ef sama, hvern
ig veður er. Ég verð ekki hér
ein með þér í nótt.
Lionel hallaði sér kæruleys-
islega upp að arinhíllunni, og sló
öskuna  af  vindlingnum.
Ég myndj nú í þínum sporum
hugsa mig um tvisvar áður en ég
færi út. Það væri ekki til ann-
ars en þú yrðir gagndrepa og
villtist í þokkabót. Og ef bú
heldur, að ég ætli að fara að
taka bílinn út úr skúrnum til
þess að aka þér, þá er það mesti
misskilningur. Hann drap í vindl
ingnum, lauk úr glasinu og gekk
til hennar: — Hættu nú, elskan
mín að láta eins og þú sért sak-
laus og engilhrein. Hvað gengur
eiginlega að þér. Ég vonaði að
við___
—  Hvað sem þú kannt að hafa
haldið, þá var það ekki nema
vitley&a! æpti Júlia, sem var nú
orðin bálreið og jafnframt auð-
mýkt. Og ef þú vilt. vita, hvað
að mér gengur, þá gengur það að
mér, að ég er að fá vitið aftur.
Síðan þaut hún út og upp á
loft, í herbergið, sem henni var
ætlað og var ékki sízt nú, býsna
freistandi. Hún greip töskuna
sína og fleygði dótinu sínu í
hana, eins og það kom fyrir.
Hún gat ekki hugsað sér, hvað
Betty og George mundu halda
um hana. Kannske þyrftu þau
aldrei að fá að vita þetta. Hún
var búin að segja Betty, að hún
ætlaði ekki að gista þarna. Hún
greip kápuna sína, fór í hana
og leitaði í ákafa að veskinu sínu
og hönzkunum, sem hún hafði
skilið eftir.
—  Þér er ekkj alvara, að þú
sért að fara, elskan?
Hún hafði verið að loka tösk-
unni sinni, en sneri sér nú við
og sá, að Lionel stóð í dyrunum.
—  Jú, það er mér, og ég vil
ráðleggja þér að fara ekki að
reyna  að halda  aftur  af mér.
Hann dró hana að sér hrotta-
lega, fetti hana aftur á bak og
kyssti hana aftur og aftur og aft
ur. í hvert skipti sem hún reyndi
að segja eitthvað lokaði hann
munni hennar með kossi.
Hún streittist á móti eins og
óð. Fyrst hélt hún, að hún mundi
aldrei geta slitið sig lausa. En
þá sleppti hann henni snögglega.
Eitt andartak stóðu þau c-g
horfðu hvort á  annað.
—  Þú ert bjáni. hreytti Lionel
út úr sér í reiði sinni. — Að
nota   ekki  svona   tækifæri   ....
„ — Já, bjáni er ég, það skal
ég viðurkenna. Bjáni, að leggja
það í hættu að missa Robin fyr«
ir mann eins og þig.
Hann hló. — O, þú hefur nú
misst hann, hvort sem er, telpa
mín. Það hef ég vitað frá upp-
hafi en bara stillt mig um að
segja það til þess að særa ekki
tilfinningar  þínar.
—i.Það er lygi. Vísvitandi lygi,
En hún var bara hræddust
um, að það kynni að vera »att-
En jafnvel þó svo væri, vildi
hún ekki framar líta við LioneL
Var mest hissa á. að hann skyldl
nokkurntíma hafa haft nokkurt
aðdráttarafl fyrir hana. Líklega
var það bara skyndiskot, sent
stafaði af einmanaleik hennar og
áhyggjum út af Robin, og efa
um tilfinningar hans. Og þegap
Lionel ætlaði næst að þrífa til
hennar, veik hún sér fimlega und
an, greip töskuna og þaut niður
stigann. Hún fálmaði eftir læs.
ingunni og tókst loks að opna
hana. Hún fann, að nú hafði sett
að henni óstöðvandi grát. Hún
þaut í blindnj eftir litla stígnr
um og opnaði hliðið. Þar stóð
hún í vandræðum og hafði ekki
hugmynd um, úr hvaða átt hún
hefði komið að húsinu.
Hún gat ekki munað það. Hún
sá varla út úr augunm, enda kom
hún út í myrkrið úr birtunni.
Hún vissi ekki annað en það,
að hún varð að komast frá Lio«
nel. Hvað annað, sem fyrir hana
kynni að koma, skipti hana engu
máli.
xvni.
Sandra stakk lyklinum f skrá.
argatið og opnaði útidyrnar.
Ekkert hljóð heyrðist í Sllu hús»
inu. Hún var fegin, að enginn
skyldi vera heima. Mamma henn
ar hafði sjálfsagt farið í bíó,
Sandra hafði hringt áður og
sagt, að hún mundi ekki koma
heim fyrr en seint um kvöldiS,
og frú Fairburn hafði gvara8
snöggt, að úr því að ekkert barn
anna yrði heima, gæti hún sjálf
eins vel farið eitthvað út aS
skemmta sér.                                 (
Sandra leit á úrið sitt. Klukk.
an var hálfátta. Hún fékk sér
eitthvað að borða, hafði góða
matarlyst og var eiginlega hissa
á því. Síðan fór hún upp og náði
sér í skriffæri. Hún settist við
borð móður sinnar í stofunni, tii
ffl
a
r
í
u
ó
r _ Hvað er langt siðan dýrun
osn fór að fækka, Sirrí
i   — Það byrjaði rétt eftir að þú
HE WAS
WOUNDEO IN
FLORIDA, AND
I  DECIDED tO
BRING HIM HOME
AND MAKE A
PET OPHIM/
fórst Markús . .. Og pab'        _xar
áhyggjufullur!
— Eg verð heima um tíma og
skal reyna að komast að því hvað
um er að vera.
— Heyrðu,    bvar   íékkst   þú
þessa gæs?
— Hún særðist á væng í Flor-
ida og ég ákvað að taka hana
m«ð heim og temja hann.
SHÚtvaipiö
Laugardagur 5. ágúst
8Æ0 Morgunútvarp (Bæn. — 8:05 Tón
leikar.   —   8:30   Fréttlr.   —   8:35
Tónleikar — 10:10 VeSurfr.).
12:00 Hádegisútvarp (Tónleikar. w<
12:25 Fréttir og tilk.).
12:55 Öskalög sjúklinga (Bryndís Sigur
jónsdóttir).
14:30 í umferðinnl (Gestur Þorgríms-
son).
14:40 Laugardagslögin. — (Fréttir kl.
15:00  og   16:00).
16:30 Veðuríregnir.
Lög   fyrir  ferðafólk.
18:55 Tilkynningar. —  19:20 Veðurfr.
19:30 Fréttir.
20:00 Tónleikar: Poul Robeson syng
ur.
20:30 Leikrit: „Tveir l skógi", gaman.
leikur eftir Axel Ivers 1 þýðingu
Þorsteins Ö. Stephensen, Tónlist
eftir Reyni Geirs. — Lelkstjóri:
Helgi Skúlason. — LÆikendur:
Helga Baebmann, Þorsteinn Ö.
Stephensen, Helgi Skúlason og
Knútur   Magnússon.
22:00 Fréttir   og   veðurfregnir.
22:10 Danslög. — 24:00 Dagskrárlok.
Framköllun
Kopering
Fljót afgreiðsla.
Sendum gegn póstkröfu.
Fótóf ix
Vesturveri.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20