Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						Fimmtudagur 5. okt. 1961
^T
MALARI og mótull (model)
kynntust fyrst með kynleguim
hætti norður á Hólsf jöilum. Áð-
ur en gengið skyldi til náða í
JMöðrudal var brugðið sér út fyr-
ir vegg, að haldgoðum hætti
sveitamanna. Þá lagði ljúfan,
franskan konjaksilm að vitum
(hlendinna með austanþeynum yf-
lr Möðrudalsöræfin og fyllti
lungu manna angandi, suðrænu,
iknþrungnu lofti svo andinn var
dreginn djúpt og sæluvíman leið
allt niður í tær.
Loksins birtist hofmannlegur
niaður á háum hesti hátt uppi á
Iheiðarbrún og fór sér að engu
óðslega og það glömpuðu ótal
sólir og gloríur í glóandi gler-
líki þegar hann lyfti margra
stjörnu konjaks-hnalli í björtu
kvöldskininu og saup af stút,
síðan raulaði hann og sönglaði
svo að orðin bárust. einnig með
aJistanblænum:
Gunnar bróðir minn, minn
hann hefir sinn,  sinn
nefnUega kjaftinn
kringuan allan hausinn.
t
Svo  lallaði  klárinn  letilega  í
Að mála
MORGVNBLAÐIÐ
15
sóma. En hvað um slíka barnslega
óskhyggju, segir ekki Predikar-
inn að hégómi hégómans sé blá-
ber hégómi. Svo er um mörg
miannanna verk. Mest var um
vert að hafa kynnst óvanlegum,
skeromtilegum og gáfuðum
manni, áttræðuna sáluhirði með
tveimur kandítatsprófum í guð-
fræði frá sjálfri stórborg synd-
anna Chícagó og dyggðareikuili
Reykjavík, síðasta 'fulltrúa glað-
værra guðsþjóna, þegar sveita-
prestar voru og hétu. Slíkan prest
hefði ég kosið, að hefði skírt mig
gift og grafið.
Örlygur Sigurðsson.
— Varbbergsfundur
Framhald af bls. 13.
BJarna Benediktssonar þess efn
is, að það væri ekki aðeins ógn-
unin, sem tengdi þjóðir NATO
saman. Böndin væru sterkari, því
að þær tilheyrðu sömu menningu,
og allir vilduim við heldur láta
lífið en frelsið, hvort sem um
væri að ræða einstaklinga eða
þjóðir:
Séra Sigurjón Jónsson í Kirkjubæ.
(Málverk eftir Örlyg Sigurðsson)
í andliti prestsins
Síðbú'n afmæSisgrein
NATO tryggir friðinn
NATO hefði óumdeilanlega
tryggt friðinn í heiminum, og
Rússar hefðu ekki svælt undir
sig landskika frá stofnun þess.
Starf bandalagsins beindist auk
varnareflingar að ýmsum jákvæð
um framkvæmidum á sviði stjórn
mála og útbreiðslu vestrænna
hugsjóna. Sú starfsemi myndi
halda áfram, eftir að hættan af
kommúnismanum er liðin hjó.
Síðan ræddi Jóhann um ýimsa
starfsemi NATO, Atlantshafs-
ráðið, þingmannaf undina og f asta
nef ndir á vegum þeirra. Samstarf
að rekja í einstökum atriðum,
hve jákvætt gildi aðildin hefði
haft, en nefna mætti að torsótt-
ara hefði reynzt fyrir íslendinga
að færa út fiskveiðilandhelgina,
ef við hefðum ekki verið í banda
laginu.
Rétt að fá varnarlið
Ræðumaður tók sérstaklega
fram, að samningurinn við
Bandaríkin 1951 væri beinn
milli ríkjanna, að vísu í skjóli
NATO, og mætti ekki blanda hon
um saman við NATO-samning-
inn. Prófesson Ólafur kvaðst
telja, að rétt hafi verið að leita
eftir varnarliði hingað árið 1951.
Meiri fræðsla um NATO.
Hann kvaðst álíta, að NATO
nyti ekki þeirra vinsælda hér á
landi, sem efni stæðu til. Kæmi
þar til skefjalaus áróður komm-
únista, að varnarliðið og NATO
væri sett undir einn hatt, sem
væri algerlega rangt, að fram-
koma Breta í landhelgismálinu
hefði m.a. vakið vantrú á NATO,
en það væri á misskilningi byggt,
og að hér skorti tilfinnanlega
fræðslu um Atlantshafsbandalag
ið. Lagði hann til, að íslenzk
stjórnarvöld tækju upp meiri
fræðslustarfsemi um NATO og
veittu mönnum tækifæri til að
kynnast samtökunum.
Þátttaka óhjákvæmileg.
Ræðumaður benti á, að þó ekki
kæmi annað til en hnattstaða
landsins, þá væri alveg óhjá-
kvæmilegt fyrir ísland að taka
þátt í NATO. Þótt lýðræðisflokk
ana þrjá greindi- á um margt,
ættu þeir þó samleið um utanrík
ismál og ættu að standa saman
um aðildina að NATO. Kvaðst
hann fagna mjög félagsstofnun
Varðbergs, því að í   anda
hlað. Af baki vatt sér maður fá-
u,m líkur. Möðrudalsöræfin öll
voru eins og greypt í stórskorna,
hríkalega, og mikilúðuga ásjónu
imannsins og geislar stóðu af and-
litshörundi hans eins og af Móses
igamla forðum. Kannski var Mós-
es sjálfur stiginn þarna niður
af Sínaífjalli? Nei, nei, sei, sei
nei, þá gengu víst reiðarþrumur
og eldingar og reykur stóð upp
af fjallinu eins og mökkur úr
kakalofni og fólk skelfdist. Nei,
ekki aldeilis lasm, hér var öllu
friðsamari spámaður á ferð og
ekki svo mikið sem jóreykur.
Klerkurinn úr Kirkjubæ var kom
inn í hlað. Sálnahirðirinn sjálfur
séra Sigurjón Jónsson, theólóg
frá Chieagó, til að sakramentera
og messa eftir langan vetur í
minnstu, afskekktustu og ein-
manalegustu kirkju þessa lands,
sem er þó næst Guði ef miðað er
við staðsetning og hæð yfir sjáv-
armál en næst Drottni að dýrleik
og guðdómleik ef miðað er við
elúð, einlægni og hugarfar kirkju
smiðsins og bóndans, sem reisti
hana á eigin spýtur drottni sín-
ium til dýrðar þarna uppi í öræfa-
kyrrðinni og ekki þótti bóndan-
um nóg gert fyrr en hann hafði
sjálfur málað Fjallræðuna yfir
altarið eða Heilaga kvöldmáltíð,
man ógerla, enda ekki aðal atrið-
ið, en áhrifanna gætir ennþá eft-
in svipmeiri og litríkari ef hún
ætti fleiri hans' líka, sem fegr-
uðu lífið á jafn frumlegan og
göfugan hátt. Hófst nú drykkja
og dans, glaumur og gleði og
margt var af setningi slegið,
trallað Og rallað og spilað á orgel
unz sól reis. Þetta var mynd-
auðug og ógleymanleg nótt. Þó
að sjálfan frelsarann hefði bor-
ið að garði á ilskóm í þetta sinn
hefði hann tæpast lyft þungu og
lamandi vetrarfarginu af sálum
þessara fjarlægu fjallabúa með
jafn snöggu og skjótu áhlaupi og
snöggveitul návist séra Sigurjóns
megnaði þessa einstöku öræfa-
nótt með kímni sinni og smitandi
geðfjöri og gáska.
Nú er sagt, að ekki heyrist leng
ur gamanyrði né hlátursköll í
þessum gömlu sóknum séra Sig-
urjóns. Hefir ekki jafnaldri hans,
séra Bjarni, líka lyft hugum
Reykvíkinga fullt eins mikið ut-
an kirkju og innan og fengið þá
til að líta í birtuna og ljósið til
nýrra átaka og vaxtar borginni
með leiftrandi fyndni sinni og
snjallyrðum á strætum úti og
torguim og í svellandi skálaræð-
um í heimahúsum? — Þessir heil-
brigðu og hressilegu gömlu geð,-
bótamenn hafa án efa móta^ meir
persónuleika   sóknarbarna  sinna
til  stórhugs  en margan  grunar/ fundum  þeirra  bar fyrst saman
Hvers  vegna  alltaf  og hverjum
jr að hafa fyrirfundið  skapandi i til   góðs   að   gera   söfnuðinn   að
análaralist þarna uppi í öræfa-
auðninni svo að postularnir sjást
ennþá í hugarheimum úr fjarska
í heimsókn við háborðið í Möðru-
dal háma í sig og hesthúsa sæt-
feitu Hólsfjallahangikjöti og súrs
uðum sílspikuðum síðum^ kvið-
gviðum og bringukolluim með
hýrgandi heimabruggi og blámál-
uð Möðrudalsöræfin í baksýn og
Herðubreið sýndandi eins og töðu
Igjaldaterta í tíbránni allt eins og
á panórama-breiðtjaldi. Senni-
Jega hafa postularnir aldrei þeg-
ið gómsætari né lostætari saðn-
ing en hjá þessum örveitula, list-
ræna og afskekktasta fjallabónda
á íslandi, Jóni Stefánssyni í
Möðrudal. Væri ekki bændastétt-
grátklökkuim iðrandi starfslöm-
uðum syndaselum eins og -svo
mörgum kirkjunnar þjónum er
lagið? Hvað bætir það þjófinn og
ástandið, að segja við hann sýnkt
og heilagt, að hann sé þjófur og
bófi?
Aldrei var guðsiðrun og alvara
meiri en á miðöldum og aldrei
var niðurlægingin meiri en þá,
enda fuku líka fáir brandarar að
ofan í þann tíð eins og hjá séra
Bjarna og séra Sigurjóni.
Hlutverk hins sanna sálusorg-
ara ætti lika að vera meðhöndl-
un á margvíslegum meinsemdum
sálarinnar, greiða úr geðflækjum
og róa taugar og tilfinningar og
létta lítið eitt af læknunumi sem
fer bráðum að nálgast dýrkeypt-
an lúxus að leita til, enda er hug-
sýkin að komast í fremstu röð
sjúkdóma. )Hvað hefir orðið að
líknarhugsjóninni? Lítið til Al-
berts Schweitzers, niður í svört-
ustu Afríku, sem er læknir, guð-
fræðingur og orgelleikari á heims
mælikvarða! Snillingur af Guðs
náð.
Þannig fór séra Sigurjón eitt
sinn að, þessi „wise old man",
þegar niðurbeygður skipsbrots-
maður, sem hafði brotið hjúskap
arskip sitt í spón og leitaði sér
ásjár, huggunar og ráða hjá
séra Sigurjóni. Að vísu kvaðst
klerkur ekki hafa þá reynslu í
eigin hjúskaparmálum, að hann
gæti miðlað öðrum miklu, en
margra ára reynsla af kynnum
hundraða heimila hef ði kennt sér,
að víða héngu hjónabönd sam-
an á bláþræði, en aðeins kynnzt
einu þar sem hjónabandið nálg-
aðist fullkomnun, en það var þar
sem bæði hjónin voru rangeygð
á sitt hvoru auga, svo að þau
eygðu aldrei brestina og vankant
ana í fari hvor annars. Þar var
hina fullkomnu hamingju að
finna. Manngarmurinn fór bratt-
ari á braut og fann sig ekki leng-
ur einan í heiminum á brotinni
bátskel og siglir nú glaður hrað-
byr á nýrri skrautmálaðri skútu.
Einhvernveginn er lika eins og
einhver leyniþráður hafi legið
milli föndrara og fyrirsátu síðan
NATO-þjóða á vettvangi alþjóða   'n^JZ *vt *" *. .™.aa .. &**
stjórnméla hefði gefið íslentíing  *ttu flokkarnlr °S bloVm öll að
um gullið tækifæri til þess    að
komast   hjá   fiskveiðilandhelgis-
deilunni, en það hefði ekki verið
fuljnýtt. Ræðumaður minntist á
Atlantic Institute og stuðning há
iðnþróaðra ríkja í NATO við fá
tæk og vannumin lönd í Afríku,
Asíu og Suður-Ameriku. Einnig
hefði verið rætt um> að rík lönd
innan   bandalagsins   styddu   hin
fátækari NATO-lönd, og hefðu í
því sambandi fallið mjög vinsam
leg orð í garð íslands.
um bjarta vornótt, gestkomend-
um úr sinnhvorri átt, í Möðru-
dal á Fjöllum, þessari Alviðru
Veðurstofunnar. Sterk persónu-
mynd séra Sigurjóns lá í fram-
köllunarvökva undirvitundarinn-
ar í ellefu ár. Þess vegna var svo
létt og skemmtilegt að mála þenn
an myndræna fyrirseta. Það var
eins og að anda að sér fersku
háfjallalofti menguðu ofurlítilli
brjóstbirtu-angan. Erfitt sköpun-
arverkið í litum og línum breytt-
ist í ljúfan og léttan leik, bland-
aðan gambri og glamri og alvöru
á víxl. Við vorum báðir eins og
strákar að leik í sandkassa „geð-
prýðisdropalausir". Þó er von-
andi að myndin, sem var máluð i
tilefni   af   nýafstöðnu   áttræðis-
Sóknin er bezta vörnin
Ræðumaður kvað kynningar-
starfsemi um NATO hafa verið
vanrækta hérlendis, en úr því
yrði bætt. Nánara borgaralegu
samstarfi bandalagsþjóða er nú
verið að koma á fót.
Að lokum sagði ræðumaður, að
við ættum ekki að láta kommún-
ista herja á okkur í þeim tilgangi
að svipta okkur friði og frelsi.
„Vð eigum sjálfir að efna til her-
ferðar, því að sóknin er jafnan
bezta  vörnin".
Varnarbandalag
Þá tók til máls seinasti fram
sögumaður fundarms, prófessor
Ólafur Jóhannesson, alþingismað
V\r. Kvað hann stofnun NATO
hafa verið um alla hluti mjdg
merkilega og sérstæða. Þjóðir
bandalagsins væru tengdar af
mörgum ástæðum, en aðalorsök
stofnunarinnar hefði verið komm
únistahættan, sem ógnaði þeim
öllum. Rakti ræðumaður síðan
forsendur bandalagsins og um
hinn sameiginlega menningararf
NATO-þjóðanna. Lagði hann rika
áherzlu á að skýra helztu greinar
NATO-sáttmálans, og að Atlants
hafsbandalagið væri einvörðungu
varnárbandalag, enda er ekkert
ákvæði í sáttmálanum, sem skuld
bindur eitt ríki við annað, -ef
hið síðarneínda hefur árásar-
styrjöld.
NATO og fiskveiðideilan
Ýmsir töldu á sínum tíma, að
íslendingar hefðu ekki átt að
ganga í NATO. Mikill meirihluti
þjóðarinnár var samt fylgjandi
aðild að NATO og væri örugg-
lega enn. Sérstaða íslands væri
fullkomlega virt af öðrum banda
lagsþjóðum,  og það  væri  alger-
vinna í utanríkismálum. „Það er
fleira, sem tengir okkur, en skil
ur" sagði prófessor Ólafur að
lokum.
Ný kynslóð.
Þá kvaddi sér hljóðs dr. Gunn
ar Schram, ritstjóri. Kvað hann
tíma til kominn, að allir færu að
starfa fyrir vestræna samvinnu,
en ekki einungis blöð og þing-
menn. Stofnun Varðbergs væri
eitt af mörgu, sem sannaðl þá
staðreynd, að hér væri að vaxa
upp ný kynslóð, sem vill taka
raunhæfan þátt í þeirri sam-
vinnu. Þá kom dr. Gunnar fram
með þá hugmynd,xað íslending-
ar ættu, eins og ýmsar aðrar þjóð
ir, að stofna sjálfboðaliðshjálpar
sveit, sem aðstoðaði vanþróuð
ríki.
Kflum baráttuna.
Þá tók til máls Jóhannes Sölva
son, fulltrúi í utanríkisráðuneyt
inu. Lagði hann áherzlu á það, að
auka þyrfti fræðslu um vestrænt
samstarf og efla baráttuna gegn
kommúnistum, ekki sízt gegn
veiðistöð þeirra í hinum svoköll-
uðu „samtökum hernámsandstæð
inga".
Ummæli  Jóns  Sigurðssonar.
Að lokum kvaddi sér hljóðs
Þór Vilhjálmsson, fulltrúi borg-
ardómara og form. S. U. S. Sagði
hann m.a., að við gerðum okkur
allt of litla grein fyrir hernaðar
legu hliðinni á því að fsland
mætti halda sjálfstæði sínu. Við
værum engir hernaðarsinnar, en
yrðum að gera okkur ljóst, að
hernaðarmátturinn í heiminum í
dag hefði enn úrslitaáhrif, og að
ísland hefði mikla þýðingu hern
aðarlega. Það væri athyglisvert,
að meðan ísland var einangrað
yz't horður í höfum, hefðu mæt-
ustu og merkustu menn þjóðar-
innar gert sér fullkomlega grein
fyrir þessari hlið sjálfstæðisins.
Jón Sigurðsson forseti hefði t. d.
látið svo um mælt, að ekki
þyrfti nema lítið skip með harð
snúinn flokki vel vopnaðar
manna til að her'taka ísland. —
Þrátt fyrir alla góða friðarstarf
semi yrðu íslendingar að gera sér
þetta vel Ijóst og horfast í augu
við   raunveruleikann.
— • —
þörf væri hér varnarliðs. Reynsla
íslands   eftir   12    ára     þátttöku
affnæli   hans,   verði   báðum   til4væri mjög góð. Ekki væri hægt
lega á valdi íslendinga, hvenær   . Að lokum mælti formaður Varð
bergs, Guðmundur H. Garðars-
son nokkur lokaorð og sleit fund
inum.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24