Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 235. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						20

------HOWARD   SPRING:,_______

VOttannifíT 4ÐIÐ

62

Sunnudagur  21.  október  19«

RAKEL ROSING

Hún velti fyrir sér i huganum

því seih Maurice hafði sagt. Þau

voru hjón. Þetta blindskot, sem

hún hafði hleypt að Julian Heath

til þess að vinna samúð hans,

hafði geigað. En það var engin

ástæða til að Julian fengi að

vita allan sannleikann í málinu

— ekki fyrst um sinn, að minnsta

kosti. Hún reikaði um stofuna

ókyrr. Ef Julian væri bara í

borginni og þau gætu farið eitt-

hvað saman —gert eitthvað. Á

borðinu hennar lá bréf, sem hún

hafði ekki tekið eftir, þegar hún

kom frá Markhams. Það var frá

ljósmyndara í Bond Street, sem

tjáði, að sér mundi verða það

ánægja að taka mynd af henni —

ókeypis. Eitt eintak yrði sent

henhi sjálfri — líka ókeypis.

Þetta kitlaði hégómagirnd henn-

ar. Ljósmyndarar gerðu ekki

svona tilboð öðrum en þeim,

sem frægir voru. HúnTiringdi og

fékk að vita, að myndina væri

hægt að taka klukkan hálffjögur,

og svo lagði hún af stað til ljós-

myndastofunnar. Það var að

minnsta kosti að hafa eitthvað

fyrir stafni, Og auk þess hefði

hún ánægju af því. Sýningar-

kassarnir þarna úti fyrir voru

fullir af myndum. Þar þekkti

hún andilitin á ýmsum frægum

leikkonum og athugaði þær gaum

gæfilega. Þær gerðu hana ekkert

órólega, eftir að hún hafði litið

á þær. Svo tók hún spegilinn og

athugaði vandlega sitt eigið and-

lit. Hún var ánægð með það, sem

hún sá. Hún brosti með sjálfri

sér á leiðinni upp í Ijósmynda-

stofuna.

En brosið var farið af andlit-

inu þegar hún kom augliti til

auglitis við ljósmyndarann. Þá

var hún köld og þóttaleg eins og

drottning. Ljósmyndarinn kunni

handverk sítt og reyndi ekki að

fá hana til að brosa. Hann hafði

séð svo mörg fræg andlit um

dagana, að hann vissi, hvernig

með þau skyldi fara. Hann sá

vel, að þessi kaldi drottningar-

svipur var höfuðeiginleiki þessa

andlits. Þessarar tilvonandi leik-

konu. Háu, slavnesku kinnbein-

in og slétt fílabeinsgult hörundið

á þeim, svörtu augun, sem voru

svo sérkennileg og leyndardóms-

full undir plokkuðum augnabrún-

unum og svo hárið, blásvart eins

Og hrafnsvængur, rauða strikið,

sem var varirnar, ekki þykkar en

þó lostafullar: allt þetta naut sín

bezt undir þessum fjarræna virðu

leikasvip, sem fór andlitinu betur

en nokkur aðalskóróna hefði

gert.

Já, guð skal vita, að hún er

falleg! hugsaði hann með sjálfum

sér. Það var langt síðan hann

hafði haft svona andlit til með-

ferðar. Það var bara eitt, sem

honum fannst að. Eitt ofurlítið

djásn, sem mundi fullkomna

myndina, sem hann langaði að

fá. Hann leyfði sér því að segja

andvarpandi: Ef þér bara hefðuð

háan kamb í hárinu, ungfrú

Rosing..

Ég hef hann í töskunni minni,

sagði Rakel. Ég veit, að hann fer

mér vel.

Hann neri saman höndunum.

Ég sé, að þér skiljið þetta allt.

Já. það geri ég, sagði hún blátt

áfram.

Og enda þótt hún hefði aldrei

verið áður mynduð hjá neinum

ljósmyndara, sem nokkuð kvað

að, þá var þetta ekki nema satt,

að hún hafði vit á þessum hlut-

um.

Hafið þér nokkurntíma heyrt

nefndaa mann, að nafni August-

us John?   spurði  ljósmyndarinn.

Nei.

Jæja, ég vona, að hann heyri

yðar einhverntima getið. Þá

fengjum við að sjá mynd, sem

eitthvað kvæði að.

Rakel fékk sér te í einrúmi

í veitingaihúsi þarna í götunni,

en þegar hún fór þaðan aftur

Og  labbaði heim á leið, fór hún

framhjá glugga, þar sem voru

nokkrar olíumyndir. Hún fór að

skoða þær og sá, að þær voru

eftir einhvern Augustus John.

Guð minn góður, hugsaði hún.

Þetta eru dásamlegar myndir.

En hún var viss um, að mynd-

irnar frá Ijósmyndaranum henn-

ar yrðu  miklu  betri.

Meðan Rakel var hjá ljósmynd

aranum, var Maurice önnum kaf-

inn hjá beinalækninum sínum.

Hann var ánægður með batann.

Ég þarf ekki að hitta yður

oftar, hr. Bannermann og ég býst

ekki við að þér kærið yður um

að hittá mig.

Nei, það geri ég ekki, sagði

Maurice af. fullri hreinskilni.

Jæja þá. Nú er ekki annað

eftir en full varúð og þá verðið

þér orðinn alveg jafngóður áður

en sumarið er á enda. En lítið

þér nú eftir honum, hr. Hartigan.

Héðan af get ég ekkert gert, sem

þér ekki getið sjálfur.

Þegar Maurice var orðinn einn,

sat hann um stund og hugsaði,

en síðan kallaði hann á Mike,

Bright og Oxtoby.

Hafið þér nokkurntíma komið

til Ohichester,   Oxtoby?

Nei, herra.

Jæja, þá fáið þér að fara þang-

að eftir klukkutíma. Hafið þér

bílinn tilbúinn og takið saman

það sem þér þurfið að hafa með

yður. Þér verðið þar í sumar.

Þér farið þangað með Bright og

Hartigan í kvöld, en á morgun

komið þér aftur eftir mér. Verið

þér svo tilbúinn eftir kíukku-

tima, Bright. Og þú líka, Mike.

En fyrst þarftu að hringja til

Chichester Og segja þeim þar,

að þú sért að koma. Og svo sjáið

þið Bright um, að allt sé í lagi

þar, áður en ég kem.

Mike Hartigan ýfði á sér

hrokkna hárið og þaut út, en

Bright fylgdi á eftir honum með

öllu meiri virðuleik. Guði sé

lof! sagði Mike, þegar þeir voru

komnir út. Napóleon er kominn

til heilsu aftur! Skipar nú her-

sveitunum fyrir. Þetta verður

eins og í gamla daga, Bright!

Heldurðu, að frú Bannermann

komi líka? spurði Brighft.

Æ, vertu nú ekki að eyðileggja

þetta allt fyrir mér, sagði Mike.

Hann greip síðan köttinn Omar,

bar hann fram í eldhús og skellti

honum þar í stóra ferðatösku,

sem þar var. Gerðu svo vel, kall

mkin, sagði hann. Bíddu þarna

eftir honum Mike frænda. Þú

færð eitthvað betra að elta í

Chichester en þessa horuðu spör-

fugla.   '

Þegar Rakel kom heim voru

þeir allir farnir, Oxtoby, Bright,

Mike og Omar. Við kvöldverðinn

sagði Maurice henni, að sjálfur

mundi hann fara á morgun. Hann

veik álls ekki að samtali þeirra

við hádegisverðinn, en spurði að-

eins:   Fannstu   þér   eitthvað   til

— Mamma! Baunasúpan þín hefur sigrað ilmvatnið mitt.

skemmtunar í eftirmiðdag, elsk-

an mín?

Já, það er búið að taka mynd

af mér. Það var voða gaman,

ekki sízt vegna þess, að það

kostaði ekki neitt.

Nú, j*á! Það þýðir sama sem,

að þú ert Orðin fræg.

Maðurinn sagði mér, að ég

ætti að láta einhvern, sem hann

kallaði Augustus John, mála

mynd af mér.

Maurice brosti og kinkaði

kolli. Það kostar nú ekkert smá-

ræði, en það gæti verið athug-

andi samt. Hann skoðaði andlitið

á henni gaumgæfilega. Já. John

mundi geta gert eitthvað úr þér.

Ég sá nokkrar andlitsmyndir

eftir hann í glugga í ferðinni.

Mér fannst þær alveg hræðileg-

Ég ætla nú að hugsa um þetta

samt, sagði Maurice. En svo veif-

aði hann hendi, eins og hann

vildi með því afgreiða alH þetta

umtalsefni. Þetta getur annars

allt saman beðið — allar þessar

myndatökur. Þegar „Veikur is"

er kominn á fjalirnar í septem-

ber, skaltu vera viss um, að allt

slíkt verður sæmilega mikil

plóga á þér. Þá færðu nóg að

gera, en þangað til verðurðu að

hvíla þig. Ég vildi helzt, að þú

værir ekki í London yfir sumar-

ið. Það er ekki gott fyrir þig.

Of heitt og loftþungt. Þú ert

enn ekki farin að sjá húsið mitt

í Chichester. Þar geturðu dregið

andann. Þar færðu nóg loft. Og

þaðan geturðu svo komið vel

upplögð undir leikstarfsemina.

Brackett gerði uppkast að

morðsögu, þar sem hann lýsir

kvenhetjunni sem „fallegri ungri

stúlku með skær augu og ró-

semdarsvip þeirrar, sem kærir

sig kollóttan um allt siðferði"

Brackett og samverkamaður

hans, Harthaway, voru sannfærð-

ir um að þeir gætu fengið Mari-

lyn til að sýna áhrifamikinn leik,

ef þeir aðeins gætu fengið hana

til að vera örugga um sjálía sig.

Þessvegna hittu þeir hana oft,

áður en vinnan hófst og ræddu

við hana ýms vandamál viðvíkj-

andi handritinu og hlutverkaskip

uninni. Þeir höfðu stungið upp

á laglegum ungum leikara til að

leika á móti henni, og hann vair

prófaður ásamt henni. Morgun-

inn eftir hringdi hún í Brackett.

,,Ég held hann geti ekki leikið

iþetta hlutverk" sagði hún.

„Hversvegna?"

Það var eins og hún kæmist í

hálfgerð vandræði. „Ja-a" svar-

aði hún loksins, „ég held bara að

hann geti alls ekki leikið- ástar-

atriðin  almennilega".

„Mér fannst hann nú samt

nokkuð góður, þegar við reynd-

um hann".

„Hann er ekki nógu karlmann-

leguir".

„Hvað áttu við?"

„Ég á við. .jæja. .ég  á við, að

hann er hinsegin".

Brackett fullyrti, að henni

skjátlaðist. En þegar hann hafði

spurzt fyrir um þetta í tiltekn-

um hópum manna, komst hann

að því að þessi grunur hjá Mari-

lyn átti við rök að styðjast ,,Það

er alveg greinilegt, að hennar eig

in kirtlastarfsemi er í fullkomnu

'lagi", sagði Brackett.

Brackett lofaði, að Natasha

Lyttess skyldi hafa frjálsan að-

gang að allrl upptökunni, og að

Marilyn  skyldi  fá   eins  margar

endurtekningar og hún vildi.

Hann samþykkti meira að segja,

að hafa hana með í ráðum um

notkun hinna daglegu sýnis-

hornamynda. Auðvitað átti hún

ekki að hafa neitt úrslitaatkvæði

um það, hvaða myndir yrðu not-

aðar að lokum — því ræður leik-

stjórinn. En útkoman varð sú,

að Marilyn samþykkti allar á-

kvarðanir þeirra félaga. En svo

kom Zanuck og heimtaði að fella

burt nokkur af helztu atriðunum,

og það telur Brackett, að hafi

verið gert. Þeir Brackett og

Zanuck rifust heiftarlega út af

myndinni, en auðvitað varð

Zanuck par' yfirsterkari.

Marilyn flauig til New York,

til að hitta -)i Maggio. Hann fór

með hana út og kynnti hana vin-

um sínum og viðskiptamönnum.

Síðan flaug hún til Buffalo.

Marilyn lék unga konu, sem

er gift geðbiluðum uppgjafaher-

manni. Konan er sjálf ekki laus

við geðbilun. En fyrstu atriðin

gefa til kynna, að Joseph Cotton

— sem lék eiginmanninn — hafi

konuna grunaða um ótrú-

mennsku og hafi uppi ráðagerðir

um að myrða hana. En raunveru-

lega á Marilyn sér ástmann, sem

situr um líf eiginmannsins.

Spenningin í leiknum byggist á

áformum þessara tveggja manna,

sem báðir hafa morð í huga, og

hvor um sig vill myrða hinn áð-

ur en hann verði myrtur sjálfur.

Þegar hér var komið sögu, var

Marilyn ekki orðin nein Bette

Davis, auk heldur Greta Garbo.

En þar fyrir varð leikur hennar

talsvert sannfærandi í Niagara.

Röddin hafði öðlazt nokkurn

myndugleik Ljósmyndunin tókst

afarvel, hvort sem um var að

ræða fegurð Marilynar með foss-

ana sem baksvið, eða skjanna-

lega upplýst bílahótel og knæpur

og sölubúðir, og eltingaatriðin

upp og niður stiga í klettunum,

voru stórkostleg. Undir stjórn

Hathaways náði myndavélin feg-

urð Marilynar betur en nokkru

sinni hafði áður verið gert. Hún

hafði ávallt verið fögur í kvik-

myndum, en þarna var hún eng-

ilfögur.

Byrjunaratriðin gefur til kynna

stemninguna, sem er yfir allri

myndinni — fjarsýnimyndir af

fossunum, en þá kemur Cotten

framsviðs — einmanalegur, geð-

veikur maður, sem horfir á foss-

ana af svölum bílahótelsins. En

svo hverfur þessi útimynd og

leikurinn færist inn í skuggalegt

svefnherbergi, þar sem Cotten

er að raka sig í baðherberginu.

Hver einasta hreyfing hans er

óhugnanleg og svipurinn er

skugigalegur. í rúminu er Marilyn

og sefur — eða þykist sofa.

Myndavélin nær vel hinni villtu

fegurð hennar og úfnu hárinu og

rúmfötunum, sem eru öll í ó-

reiðu. Munurinn er opinn og ber-

ar axlirnar gefa til kynna, að

hún sé nakin í rúminu — sem

hún líka raunverulega var. Hún

sagði Hathaway, að hún gæti

ekki leikið þetta af neinni sann-

færingu   öðruvísi.

Það var í þessari mynd, sem

Hathaway lét taka mynd af

lengstu göngu, sem leikkona hef-

ur nokkurntíma gengið í sögu

kvikmyndanna. Hún var tekin

aftan frá. Bakhlutinn á Marilyn,

íklæddur þröngu satíni, var alls-

ráðandi á sviðinu, þar sem hún

labbaði niður eftir steinlögðum

stígnum að járnbrú, þaðan sem

útsýni var yfir Niagara-ána.

Myndin var 116 fet á lengd og

tók 16 sekúndur að sýna.

Einhver lét einhverntíma svo

um mælt, að glæsilegasta inn-

ganga hennar væri útgangan.

Harmon Jones, sem stjórnaði

„Young as You Feel", lét svo um

mælt: „Hún getur fengið meiri

meiningu út úr fáeinum skrefum,

en flestar leikkonur út úr sex

blaðsíðum af leikriti". Marilyn

hefur verið kölluð leikkonan með

lárétta göngulagið. Hún lætur

sem hún skilji þetta ekki. „Ég

veit ekki, hvað menn eiga við

með láréttu görlgulagi. Vitanlega

veit ég, hvað göngulag er, því að

það vita al'lir. Og lárétt er sama

sem ekki lóðrétt. Og hvað svo.

Hún sagði við Pete Martin:

,,Ég hef aldrei gert neitt vísvit-

andi til að breyta göngulaginu

mínu. Fólk er að segja, að ég sé

með vagg og rykki, en ég skii

bara ekki, hvað það á við með

því. Ég hef aldreí vaggað vilj-

andi á ævi minni, en rifizt alla

ævi við fólk, sem segir, að ég

geri það. í gagnfræðaskólanum

sögðu stelpurnar við mig: „Hvers

vegna gengurðu svona eftir gang

inum?". Líklega hafa strákarnir

verið að horfa á mig og þær

orðið afbrýðisamar, en ég sagði

bara: „Ég lærði að garnga, þegar

ég var tíu mánaða gömul, og hef

aldrei síðan gengið öðruvísi en

svona".

Samt var það svo, árið lð&l,

að hún trúði einhverjum auglýs-

ingamanni, sem átti að skrifa um

mynd, sem húh var að leika í

fyrir því. að hún veitti göngu-

lagi leikkvénna athygli og fynd-

ist franskar leikkonur hafa falleg

ast göngulag. „Þær stika ekki

eftir götunni eins Og hross held-

ur vagga þær sér, kippast, óg

ganga í bylgjum, líða og svífa —

og eru lifandi". Þegar Marilyn

er ein, getur hún vel gengið án

þess að svífa í bylgjum. Kvik-

myndagöngulagið er utanbókar-

lærdómur Og því einn þáttur í

leik hennar, enda þótt hún vilji

ekki við það kannast. En með

því að neita þessu. gerir hún það

ennþá dularfyllra. Annars ganga

allar mögulegar skýringar á

þessu einkennilega göngulagi

hennar í Hollywood. Mér hefur

verið sagt, að það stafi af slysi,

sem hún varð fyrir á sundi.

Emaline Snively sagði mér, að

(hún væri með gallaða hnjáliði,

og þegar hún gengi, kæmu hnén

saman, svo að hún gæti ekki

slappað þau og þessvegna sýnd-

ust mjaðmirnar á henni vagga,

þegar hún kemur ii»n.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24