Föstudagur 18. januar 1963 MORGUNBLAÐ1Ð Í5 99 Þorsteinn þorskabítur éé í DAGBLAÐINU Þjóðviljanum birtist 6. þ. m. grein um togar- ann Þorstein þorskabít, sem áður var í eign Þórólfs Mostrarskeggs h.f., Stykkishólmi. Aðalefni greinarinnar er árás á Gunnar Thoroddsen, fjármála- ráðherra, fyrir það, eftir því sem blaðið segir, að hafa gefið þáver- andi eigendum togarans loforð um útvegun á láni til viðgerðar á skipinu — og í trausti þess hafi því verið siglt til Englands. Sá kafli greinarinnar, sem um þetta fjallar, ber heitið: „GUNN- AR LOFAR OG SVÍKUR" — og segir þar m.a. orðrétt: „í desem- ber 1S60 hafði Sigurður þau boð að færa að Gunnar Thoroddsen, fjármálaráðherra, hefði lofað að — Rússneskir listamenn Framh. af bls. 10. byggingarlist áður en hann, sneri sér eingöngu að skálda- listinni. Sá, sem mest áhrif hafði á Voznesensky og fékk hann til að helga sig skáld- skapnum, var Boris Paster- nak, höfundur skáldsögunnar „Zhivago læknir", sem enn er bönnuð í Sovétríkjunum. Um kynni þeirra segir Voznes- ensky: — Ég fór að hitta hann eins oft og ég gat og hlustaði hugfanginn á allt, sem hann hafði að segja. Ég varð eins og meðlimur fjölskyldunnar. Ég dáðist ekki eingöngu að listamanninum, heldur mann- inum, góðvild hans, einlægni hans og persónu. f níu ár þekktu svo til engir nema Pasternak og örfáir vinir kvæðin mín. Án hvatningar hans hefði ég aldrei orðið skáld. útvega lán til viðgerðar á togar- anum, og var þá ráðin áhöfn, sem sigldi togaranum til Eng- lands. Beið áhöfnin þar síðan í 2—3 mánuði, en aldrei kom lán ið sem fjármálaráðherra hafði lofað Sigurði Ágústssyni". Stjórn togaraféiagsins vill í þessu sambandi taka fram, að það fóru engar viðræður fram í desember 1960 við Gunnar Thor oddsen f jármálaráðherra, um láns útvegun til að standa undir kostn aði við „klössun" eða viðgerð á togaranum. Stjórn togarafélags- ins hafði á þeim tíma, er skipið var seht til Englands, von um lán úr annarri átt. Fóru því engar við ræður fram við fjármálaráðherra um þetta mál, hvorki af hendi Sigurðar Ágústssonar eða annarra stjórnarmeðlima togarafélagsins. Eru því allar ásakanir Þjóðvilj- ans í garð fjármálaráðherra, um svikin loforð við eigendur togar- ans, úr lausu lofti gripnar. Stjórn togarafélagsins .harmar það, að greinarhöfundur skuli ekki hafa leitað sér betri og sann ari upplýsinga um þetta mál, áð- ur en umrædd grein var birt, þar sem þær hefðu verið auðfengnar hjá undirrituðum. Hefði þá um leið mátt leiðrétta ýmsar aðrar missagnir og rangfærslur í grein inni, eins og t. d. það, að áhöfn togarans hafi beðið í Englandi 2—3 mánuði. Þorsteinn þorska- bítur kom til Englands 27. des. 1960 og kom áhöfnin öll, að und anteknum skipstjóra og vélstjóra heim með m.s. Gullfossi þann 10. janúar 1961. Aðrar bollaleggingar og getsak ir í greininni vill stjórn Þórólfs Mostrarskeggs h.f. leiða hjá sér, enda ekki ætlunin með þessum línum að hefja ritdeilur um þetta mál. Stykkishólmi, 14. janúar 1963. F.h. Þórólfs Mostrarskeggs h.f. Ólafur Guðmundsson. Kristján Halldórsson. Sig. Ágústsson. Lárus Guðmundsson. Gestur Bjarnason. Bryndís þríhrotnaði á hrygg Á SJÚKRAHÚSINU á Akranesi hggja þrír sjúklingar, sem ný- lega hafa slasazt illa, eins og sagt hefur verið frá í fréttum. Mbl. spurðist í gær fyrir um líðan þeirra hjá Páli Gíslasyni, s j úkrahúslækni. Það hefur komið í ljós að Bryndís Helgadóttir, sem bjarg- aðist úr hrennandi húsi með því að kasta sér út um glugga hef- ur brotnað á þremur stöðum á hrygg. Brotin hafa ekki gengið úr skorðum, en hún þarf að liggja meðan þetta er að gróa. Hún fékk einnig taugaáfall en er nú að jafna sig. Þorkell Þorkelsson, sem lenti í bílslysinu í Hvalfirði, fékk svæsna lungnabólgu af því að hggja lengi í snjónum, Og því hefur ekki verið hægt að rann- saka önnur meiðsli hans fylli- lega, sem eru höfuðáverki og taugatruflanir og lamanir út frá því. Nú þegar lungnabólgan er í rénun, verður hægt að taka af honum nauðsynlegar röntgen- myndir. Ingi Bjarnason, sem fyrir nærri tveimur vikum varð fyrir síldarháf með þeim afleiðingum að rifjaboginn brotnaði og reif magann og einnig lifrina og lungað svolítið, er nú að ná sér, en strax var gert að þessum líf- færum á sjúkrahúsinu. Francis Spellmann kardináli, erkibiskup i Nevv York, kom á sunnudag til Vestur-Berlínar í tveggja daga heimsókn til bandarískra hermanna þar í borg. Hér sést Spellmann við kross á borgarmörkunum, sem reistur var þar sem ungum Austur-Þjóðverja, Peter Fechter, blæddi út eftir að hafa orðið fyrir skotum austur-þýzkra landamæravarða. Til hægri' er James H. Polk hershöfðingi, yfirmaður bandaríska herliðsins í Bcrlín. LESBÓK BARNANNA Grámann í Garðshorní 25. ÞEIM þótti kosturinn góður og skriðu undir eins bæði ofan í belginn. En óðar en þau voru komin það, gre'.p engillinn fyrir opið á belgn- nm og batt rammlega fyrir. Kóngur spurði, hvernig á bessu stæði. EngUlinn segir þá og hristir um leið af sér ©U ljósin: „Ég er enginn engill, kóngur minn," og um leið dregur hann belginn 6- þyrmilega fram eftlr kirkju- gólfinu, „heldur er ég kunn- ungi þinn, Grámann í Garðs horni. Ætla ég nú að fyrir- gefa þér syndirnar með því að drepa ykkur bæði, nema þú vinnir eið að þvi að veita mér undir eins það, sem ég bið um." 26. KÓNGUR sá sér nú ekki annað fært en gjöra allt sem Grámann vildi og sör þegar að hann skyldi veita honum hverja bæn, sem hann beiddl sig um. Leysti þá Grámann frá belgnum og hleypti þeim út, kóngi og drottningu. Segir þá Grámann kónginum að hann ætli að biðja hann að gefa sér dóttur sína og hálft kóngsrikið með og leyfa sér að hafa karlinn og kerlinguna í Garðshorni hjá sér. Kóngur játti þessu og bundu þeir það fastmælum. »7. SIÐAN fer Grámann nið nr f Garðshorn og hittir karl og kerlingu. Er hann nú drjúgur yfir sér við þau og biður þau að dubba sig dálitið upp, því þau eigi nú að flytja búferlum. Það datt ofan yfir karl og kerlingu •ð heyra þetta og þó gekk «nn meira yfir þau, þegar Grámann sagði þeim allt, sem til stóð. Um daginn fór Grá- mann með karl og kerlingu upp í kóngsgarðinn og var honnm þar vel tekið. 38. GEKK hann þá að eiga kóngsdóttur og tók við hálfu rikinu. En lil skemmtunar i brúðarveizlu sinni, sagði Grámann frá því, að hann væri sonur nágrannakóngs- ins. Hefði hann orðið áskynja um ráðabrugg karls í Garðs- horni og tekið sig saman við prestinn kóngsins að láta orð hans, sem karlinn byggði allt á, rætast. Segist hann nú vona, að karlinn sé búinn að fá kúna sína þúsundfalt borg aða. I/ifoi Grámann lengi og vcl með drottningu sinni og stýrði rikinu með snilld og prýði til elU. Og lýkur hér sögu Gramanns. 7. árg. ^ie^b^It ? Ritstjóri: Kristján 3. Gunnarsson ^r 18. jan. 1963. Verðlaunasagan: BRENNAN STRAX fyrstu dagana í desember fórum við strák arnir í hverfinu að safna okkur í brennu. Dá- lítinn spöl frá stóru santi býlishúsunuim er tún- blettur, sem ekki er enn þá farið að byggja á. Þar ákváðuim við að hafa brennuna á hól einum, sem er rétt við götuna. Okkur gekk ágætlega að safna. Pabbi Kaila er heildsali og hann sendi tiJ okkar stóran vörubíl, sem griðarmörgum tóm- um kössum var stafflað á. Kassana lét hann okkur fá í brennuna. Við strákarnir skiptum með okkur verkum, hvernig við ættuim að safna. Suimir áttu að út- vega gamla hjólbarða, sem búið var að fleygja. Aðrir áttu að fara upp í byggingarnar og biðja smiðina að gefa sér spýt- ur. Við fengium að hirða margar ónýtar spýtur, gegn því að þrífa til kring um húsin uim leið. Ég hugsa að víða yrði allt í rusli, ef ekki væru brennur. Bálkösturinn okkar var nú óðum að stækka og við voruím oftast að vinna við hann á kvöld- in, eftir að skólinn var búinn þann daiginn, stund um var lítill tíimi til að lesa lexíurnar. Þá var það eitt kvöld, að til okkar kom lögreglu þjónn á mótorhjóli. Hann spurði, hvort við befðum fengið leyfi til að hafa brennuna þarna^. Við höfð um ekki athugað að það þyrfti neitt leyfi. Hann sagði aH brennan værf alltof nálæigt götunni og: neistarnir myndu fjúka £ bíla, sem færu fram;hjáj Við yrðum að færa hrenrí una langt inn á túnið: En- þar er ekki neinn hólE og okkur fannst það ékki: eins góður staður. -;; ' ; Hann fór með okkur; Qg sýndi okkur, hvari brennan mætti vera og svo sagðist hann kÍMna: seinna og athuga, hvernig; okkur gengi að fíytja; hana. Það þýddi ekki aðí segja neitt, við urðurh aðj flytja aMt draslið. :Við; ^t>-
Beinir tenglar
