Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 27. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORCVNBLAÐ1Ð
Laugardagur 2. febrúar 1963
Attræður í dag:
ölafur Qlafssosi
NÆR er mér að halda, að á upp-
vaxtarárum mínum og raunar
lengi frameftir hafi flestir Reyk-
víkingar þekkt eða a.m.k. kann-
azt við Ólaf Ólafsson. Hann var
slíkur íjörmaður og áhugamál
hans svo margvísleg, að fáum
gat dulizt. f dag þegar Ólafur
verður áttræður, er hann búinn
að dvelja mörg ár í sjúkrahusi
og hafði þegar áður nokkuð dreg
ið sig í hlé úr skarkala og um-
svifum. Engu að síður er hann
enn hugstæður fjölmörgum vin-
um sínum, sem senda honum
kveðjur á Elliheimilið Grund,
þar sem hann býr nú.
Ólafur er fæddur 2. febr. 1883
£ Hafnarfirði og voru foreldrar
hans þau Geirlaug Eyjólfsdóttir
og Ólafur Sigurðsson. Sjálfur
flutti hann hingað til Reykjavík-
ur þegar nokkru fyrir aldamót
Og má því segja, að hér hafi hann
lifað allan sinn langa starfsald-
ur. Hér kvæntist hann og á ár-
inu 1926 sinni góðu konu, Sús-
önnu Hansen, hjúkrunarkonu,
sem hann missti fyrir rúmu ári
eftir ástríkt og farsælt hjóna-
band.
Þjóðhættir voru aðrir á æsku
árum Ólafs en nú. Þá þótti það
t.d. slík nýlunda, að nokkur
skyldi hafa framtak til að gefa
út póstkort, að Ólafur hlaut af
því viðurnefni, sem hann varð
alþekktur undir. En það var
ekki þetta framtak eitt, sem
gerði Ólaf víðkunnan. Lengi
vann hann hjá Sturlu-bræðrum,
sem þá höfðu margháttaðan
rekstur hér í bæ. Eftir það setti
Ólafur upp eigin verzlun, gerð-
ist. síðar ráðsmaður Franska
spítalans, rak vinsæla kolaverzl-
un um nær tveggja áratuga
skeið og varð loksins 1947 og síð
•m meðan heilsan entist fram-
kvæmdastjóri fulltrúaráðs Sjálf-
stæðisfélaganna hér í bæ.
Af þessu ófullkomna yfirliti
sézt, að Ólafur hefur verið sí-
starfandi um dagana. Hygg ég
þó, að önnur störf hafi verið
honum hjartfólgnari en þau,
sem hann vann sér til Iífsfram-
færis, því að Ólafur hefur ætíð
mjög látið ýmis konar félags-
mál til sín taka. Hann var t.d.
lengi í Lúðrasveit Reykjavíkur
og gjaldkeri Dýraverndunarfé-
lagsins nokkuð á þriðja áratug.
Þá var hann á sínum tíma í
stjórn  Frjálslynda   safnaðarins.
Langvinnastur og ríkastur hef
ur áhugi Ólafs þó verið á stjórn
málunum. Um það get ég flest-
um betur dæmt, því að í bernsku
minni voru þeir Ólafur og faðir
minn nánir samherjar og síðar
urSum við Ólafur samstarfs-
menn í mörg ár.
Oft heyrði ég Ólaf og pabba
ræða um eldheita baráttu þeirra
fyrir málstað Landvarnarmanna
og rifja upp sögur úr uppkasts-
kosningunum 1908. Skildist mér
snemma, að Ólafur mundi eiga
fáa sina líka í öflun -atkvæða og
umsjá kosninga. Á þeim árum
voru raunar samfundir af fleira
tilefni en kosningum einum, því
að ekki hefi ég verið gamall
þegar ég fékk að fara með föð-
ur minum og Ólafi til fiskveiða
hér út á sundin. Reru þeir þá
út fyrir Akurey og síðan kring-
um Engey. Öfluðu allir eitthvað
og mun ég seint gleyma því
fagra vorkvöldi.
í starfi sínu fyrir fulltrúaráð
Sjálfstæðisfélaganna sýndi Ólaf-
ur sívakandi áhuga og trú-
mennsku. Á efri árum var
að sjálfsögðu ekki eins létt
ur á sér til áróðursferða um bæ-
inn eins og áður fyrr, en lagni
Ólafs hefur ætíð verið óbrigð-
ul og vinsældir hans og traust
meðal fulltrúanna óhagganlegt.
Við, sem í forustu höfum verið
eigum ekki sízt Ólafi að þakka
einurð og hreinskilni, sem hann
hefur ætíð éinkennt. Hann hef-
ur aldrei látið  undan fallast að
Síldveiðarnar og
Síldariðnaðurinn
eítir Finnboga Guðmundsson útgerðarm.
FYRIR nokkru, er ég las fræðslu
grein Davíðs Ólafssonar, fiski-
málastjóra, um sjávarútveginn
1962, kom mér í hug ýmislegt
athyglisvert og lærdómsríkt í
sambandi við þennan þýðingar-
mesta atvinnuveg þjóðarinnar á
þessu aflahæsta ári, sem komið
hefur.
Eins Og skýrslan ber með sér,
er það síldveiðiaflinn, sem varð
til þess að gera árið að aflahæsta
segja það, sem segja þurfti við
hvern sem er, hvort öllum lík-
aði betur eða verr.
Að lokum skal þess getið, að
þrátt fyrir kappsemi sína, þá
er Ólafur frjálslyndur maður,
sem vel kann að meta mismun-
andi skoðanir. Það kom t.d. fram
í því, að á meðan hann hafði
heilsu til var hanh manna kirkju
ræknastur og hlustaði þá með
sömu ánægju á þá báða, séra
Bjarna og séra Jón Auðuns. Og
eftir að heilsunni hrakaði undi
hann sér lengi bezt á meðal
sinna kaþólsku vina á Landa-
kotsspítala. Svona er Ólafur.
Honum þykir gott að hlýða á
aðra, metur þeirra orð en læt-
ur eigin samvizku ráða.
Bjarni  Benediktsson
árinu, sem komið befur. En það
er sérstaklega eftirtektarvert, að
þessi glæsilegi árangur við síld-
veiðarnar varð ekki vegna þess
að síldargöngurnar við strendur
landsins hafi verið að sama skapi
óvenju miklar og hagstæðar til
veiði, heldur má þakka þetta full
komnari tækjum og tækni við
veiðarnar, og einnig kom hag-
stæð veðrátta til hjálpar að
verulegu leyti. Það er alveg víst,
að ef síldveiðiflotinn hefði vexið
útbúinn á svipaðan hátt og var
fyrir ca. 15 árum, hefði sáralítið
aflazt af sild, .og er þá sama
hvort eru hafðar í huga sumar-
síldveiðarnar fyrir norður- og
austurlandi eða vetrarsíldveiðar
við suðvesturlandið. I sambandi
við sumarsíldveiðarnar fyrir
norðan og austan er það athygl-
isvert, að svo til engin síld veidd
ist á þeim venjulegu síldarslóð-
um, sem aðallega var veitt á
árin 1940—1950, sem voru mjög
góð síldveiðiár. Nú veiðist aðal-
lega mjög djúpt út af norður-
landi og út af austurlandi. Vetr-
arsíldveiðarnar við suðvestur-
landið hafa nú verið stundaðar
með mjög góðum árangri á 3
vetrum. Þeir, sem veiðar þessar
hafa stundað, og þeir, sem fylgzt
hafa    með    þeim,   telja,   að   öll
þessi ár hafi verið mjög mikil
sild einhvers staðar á þessu
svæði svo til óslitið haust- ag
vetrarmánuðina og fram á vor,
enda hafa aflabrögðin staðfest
það. Þessar staðreyndir ættu að
nægja til þess að fullvissa okkur
um, að hér er óhætt að reikna
með áframhaldandi vetrarsíld-
veiði. En til þess að styrkja
þessa skoðun enn frekar finnst
mér rétt að benda á eftirfar-
andi.  —
Ég og ýmsir, sem eru á svip-
uðum aldri eða eldri, og búið
hafa við þessi fiskimið í meira
en hálfa öld, erum þeirrar skoð-
unar, að síldargengdin við suð-
vesturlandið þessa 3 aflamiklu
vetra hafi verið minni en flest
önnur ár, 3—4 áxatugi aftur i
tímann. Að vísu höfum við>
ekki vísindalegar sannanir fyrir
þessu, en sú staðreynd, að ekki
hefur tekizt að ná neinum telj-
andi afla í reknet þó að reynt
væri á þessum árum, gefur
þeim, sem til þeirra veiða
þekktu á fyrri árum, sterka vís-
bendingu í þessa átt.
Það hefur því miður oft verið
svo, að þegar mikill afli hefur
borizt, skyndilega eða óvænt,
hefur orðið erfitt u<m markaðs-
öflun fyrir hann. Þótt komið
hafi fyrir tregða á afsetningu
aflans í mestu aflahrotunum,
má segja, að furðuvel hafi tekizt
að fá markaði fyrir þennan
mikla afla. Og það er sérstak-
lega ánægjulegt, að tekizt hefur
að nýta verulega mikið af hon-
um til manneldis. Þótt ég hafi
ekki athugað það tölulega, tel ég
nokkuð víst, að hlutfallslega hafi
mun meira af suðvesturlandssíld
inni farið til manneldisfram-
leiðslu en t. d. norður- og austur
Framhald á bls.   11
Garðyrkjustjóri Reykjavík-
urborgar skrifar Velvakanda
svofellt bréf vegna uimræðna
um áburðinn Skarna og störf
garðyrkj umanna.
• Áhrif Skarna á rækt-
un í höfuðborginni
Skarni hefur að undanförnu
og oft áður verið umræðuefni
bæði í blöðunum og manna á
meðal. Ástæðan hefur verið, sú
hvimleiða lykt, sem jafnan hef-
ur fylgt þessum ágæta áburði.
Eins og allir vita er „Skarni"
unninn úr þeim úrgangsefnum
sem falla til hjá heimilum í
Reykjavík og.flutt eru í Sorp-
eyðingarstöðina á Ártúnshöfða,
og það er einmitt vegna tilkomu
þessa lífræna áburðar sem
mögulegt hefur reynzt að stór-
auka ræktun ýmissa opinna
svæða innan borgarinnar, nú
hin síðari ár.
Skarni kom fyrst til sögunn-
ar um miðjan júní 1958, en þá
var stærð hinna ræktuðu svæða
í borginni 32.11 ha., en er nú
orðin 65.74 ha. eða aukningin
orðið heldur meiri en öll sú
ræktun sem fyrir var, þegar
„Skarni" var tekin í notkun.
Ég er engan veginn að halda
því fram, að ræktunaraukning-
in sé eingöngu að þakka til-
koma þessa áburðar frá Sorpeyð
ingarstöðinni, en ég fullyrði að
Skarni hafi átt rikastan þátt I
því að gera þessa stórf eldu aukn
ingu mögulega. Reynslan hefur
þegar sannað ágæti Skarna sem
áburðar, enda verða fáir til
þess að mæla gegn notkun hans
af öðrum ástæðum en þeim,
hinum sterka þef, sem notkun
hans hefur verið samfara.
Vonir standa til að úr þeim
leiða daun megi nokkuð draga,
með því að afgreiða ekki yngri
framleiðslu, en 7—8 mánaða
gamlan Skarna frá verksmiðj-
unni á Ártúnshöfða, en það
mun að sjálfsögðu orsaka veru-
lega aukningu á geymslurúmi
fyrir áburðinn í nágrenni við
Sorpeyðingarstöðina, og óneit-
anlega hefur það einnig í för
með sér einhverjar tafir á
áframhaldandi ræktunaraukn-
ingu í borgarlandinu.   .
• Forstjóra Alaska
svarað
Mér þykir rétt að það sem
að framan er sagt komi fram
í sambandi við skrif þau og um
tal. sem átt hafa sér stað að
undanförnu, og þó einkum í sam
bandi "við bréf það sem for-
stjóri Alaskagróðrarstöðvarinn-
ar skrifar í þátt Velvakanda
30. jan. s.l. Þeim skrifum ér
ekki hægt að láta ósvarað, með
því að þar er á ferðinni maður,
sem mikið hefur að kveðið I
sambandi við skrúðgarðarækt
borgarbúa og jafnan verið tekið
full tillit til.
Nokkuð hefur þó borið á því
nú hin síðari ár að Jón H.
Björnsson, hafi gerzt ber að því
að læða þeirri skoðun inn hjá
almenningi að stéttarbræður
hans væru það ófróðari honum
um alla ræktun að þeir gæfu
fólki hæpin ráð í sam-
bandi við garðyrkjustörf.
Nú virðist hann ætla að
vinna sér almenna borgarahylli,
með því að telja fólki trú um
að garðyrkjumenn Reykjavík-
urborgar séu að útata grasflatir
með lífrænum áburði, í algjöru
tilgangsleysi, aðeins í atvinnu-
bótavinnu. Lífrænn áburður er
með öllu óþarfur nema í flögin
í upphafi ræktunar segir hann.
Hann heldur því fram, að full-
nægjandi sé fyrir allar grasflat-
ir að bera á kemiskan áburð um
alla framtíð.
Um þessa skoðun mun Jón H.
Björnsson vera einn í hópi garð
yrkjumanna, og þykir mér
næsta ótrúlegt að nokkrir reynd
ir ræktunarmenn verði til að
fallast á slíka fullyrðingu.
Það er staðreynd, sem reynsl-
an hefur sannað, að séu gras-
flatir sviknar um lífrænan
áburð í meira en 4—5 ár og að-
eins látnar njóta tiibúins áburð-
ar, eru þær ekki í góðu rækt-
unarástandi og þyrftu sannar-
lega á sterkum litarefnum að
halda, ekki aðeins að vetrar-
lagi heldur líka að sumrinu,
og fengi Alaska-stöðin áreiðan--
lega möguleika á góðri ^öln
amerískra gerfigrænku, ef hætt
yrði með öllu að nota lífrænan
áburð í skrúðgarða. Ráðlegg ég
forstjóranum eindregið til að
afla söluumboðs fyrir þetta lit-
arefni um öll Norðurlönd, þar
sem þetta litarefni mun algjör-
lega óþekkt.
• Klipping trjáa
og runna
í bréfi sínu til Velvakanda
gerir Jón H. Björnsson, að um-
talsefni viðtal við tvo af starf-
andi garðyrkjumönnum hér í
Reykjavík, og sýnir gagnvart
þeim það karakterleysi að full-
yrða, að þeir séu að viðhafa
auglýsingaherbragð með því að
ráðleggja trjáklippingar um
þetta leyti árs — það sé allt i
lagi fyrir garðeigendur sem
sjálfir vilja annast trjáskerð-
ingu í görðum sínum að klippa
tré og runna á hvaða tima árs
sem er.
Hér sýnir forstjóri Alaska-
stöðvarinnar meiri óskamm-
feilni í garð stéttarbræðra
sinna, en jafnvel ?eir sem bezt
þekkja hann, gátu af honum
vænzt, og eru menn þó orðnir
mörgu vanir.
Garðyrkjumenn þögðu í sum-
ar, er Alaska auglýsti dag eftir
dag „Nýtt lyf er ekki dræpi
fugla" og gaf í skyn að garð-
yrkjumenn almennt notuðu
gömlu eiturefnin áfram. Vissu
þó allir garðyrkjumenn að hið
nýja lyf var „jafn banvænt"
hinum sem fyrr höfðu verið al-
gengust í notkun.
Ég þori að slá því föstu a8
þeir tveir garðyrkjumenn, sem
Jón H. Björnsson staðhæfir aS
séu að fullyrða hluti er þeir
viti ekki um, eru sízt ófróðari
um trjáklippingar en hann, og
hafa áreiðanlega séð trjám
„blæða út" á vordegi, vegna
ógætilegrar skerðingar, enda þó
Jón H. Bjöfnsson telji slíkt
aldrei hafa verið sannað.
Læt ég svo staðar numið 1
svari mínu gegn furðuskrifum
Jóns H. Björnssonar.
Hafliði Jónsson.   i
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24