Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 27. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORCVNBLAÐ1Ð

Laugardagur 2. febrúar 1963

Attræður í dag:

ölafur Qlafssosi

NÆR er mér að halda, að á upp-

vaxtarárum mínum og raunar

lengi frameftir hafi flestir Reyk-

víkingar þekkt eða a.m.k. kann-

azt við Ólaf Ólafsson. Hann var

slíkur íjörmaður og áhugamál

hans svo margvísleg, að fáum

gat dulizt. f dag þegar Ólafur

verður áttræður, er hann búinn

að dvelja mörg ár í sjúkrahusi

og hafði þegar áður nokkuð dreg

ið sig í hlé úr skarkala og um-

svifum. Engu að síður er hann

enn hugstæður fjölmörgum vin-

um sínum, sem senda honum

kveðjur á Elliheimilið Grund,

þar sem hann býr nú.

Ólafur er fæddur 2. febr. 1883

£ Hafnarfirði og voru foreldrar

hans þau Geirlaug Eyjólfsdóttir

og Ólafur Sigurðsson. Sjálfur

flutti hann hingað til Reykjavík-

ur þegar nokkru fyrir aldamót

Og má því segja, að hér hafi hann

lifað allan sinn langa starfsald-

ur. Hér kvæntist hann og á ár-

inu 1926 sinni góðu konu, Sús-

önnu Hansen, hjúkrunarkonu,

sem hann missti fyrir rúmu ári

eftir ástríkt og farsælt hjóna-

band.

Þjóðhættir voru aðrir á æsku

árum Ólafs en nú. Þá þótti það

t.d. slík nýlunda, að nokkur

skyldi hafa framtak til að gefa

út póstkort, að Ólafur hlaut af

því viðurnefni, sem hann varð

alþekktur undir. En það var

ekki þetta framtak eitt, sem

gerði Ólaf víðkunnan. Lengi

vann hann hjá Sturlu-bræðrum,

sem þá höfðu margháttaðan

rekstur hér í bæ. Eftir það setti

Ólafur upp eigin verzlun, gerð-

ist. síðar ráðsmaður Franska

spítalans, rak vinsæla kolaverzl-

un um nær tveggja áratuga

skeið og varð loksins 1947 og síð

•m meðan heilsan entist fram-

kvæmdastjóri fulltrúaráðs Sjálf-

stæðisfélaganna hér í bæ.

Af þessu ófullkomna yfirliti

sézt, að Ólafur hefur verið sí-

starfandi um dagana. Hygg ég

þó, að önnur störf hafi verið

honum hjartfólgnari en þau,

sem hann vann sér til Iífsfram-

færis, því að Ólafur hefur ætíð

mjög látið ýmis konar félags-

mál til sín taka. Hann var t.d.

lengi í Lúðrasveit Reykjavíkur

og gjaldkeri Dýraverndunarfé-

lagsins nokkuð á þriðja áratug.

Þá var hann á sínum tíma í

stjórn  Frjálslynda   safnaðarins.

Langvinnastur og ríkastur hef

ur áhugi Ólafs þó verið á stjórn

málunum. Um það get ég flest-

um betur dæmt, því að í bernsku

minni voru þeir Ólafur og faðir

minn nánir samherjar og síðar

urSum við Ólafur samstarfs-

menn í mörg ár.

Oft heyrði ég Ólaf og pabba

ræða um eldheita baráttu þeirra

fyrir málstað Landvarnarmanna

og rifja upp sögur úr uppkasts-

kosningunum 1908. Skildist mér

snemma, að Ólafur mundi eiga

fáa sina líka í öflun -atkvæða og

umsjá kosninga. Á þeim árum

voru raunar samfundir af fleira

tilefni en kosningum einum, því

að ekki hefi ég verið gamall

þegar ég fékk að fara með föð-

ur minum og Ólafi til fiskveiða

hér út á sundin. Reru þeir þá

út fyrir Akurey og síðan kring-

um Engey. Öfluðu allir eitthvað

og mun ég seint gleyma því

fagra vorkvöldi.

í starfi sínu fyrir fulltrúaráð

Sjálfstæðisfélaganna sýndi Ólaf-

ur sívakandi áhuga og trú-

mennsku. Á efri árum var

að sjálfsögðu ekki eins létt

ur á sér til áróðursferða um bæ-

inn eins og áður fyrr, en lagni

Ólafs hefur ætíð verið óbrigð-

ul og vinsældir hans og traust

meðal fulltrúanna óhagganlegt.

Við, sem í forustu höfum verið

eigum ekki sízt Ólafi að þakka

einurð og hreinskilni, sem hann

hefur ætíð éinkennt. Hann hef-

ur aldrei látið  undan fallast að

Síldveiðarnar og

Síldariðnaðurinn

eítir Finnboga Guðmundsson útgerðarm.

FYRIR nokkru, er ég las fræðslu

grein Davíðs Ólafssonar, fiski-

málastjóra, um sjávarútveginn

1962, kom mér í hug ýmislegt

athyglisvert og lærdómsríkt í

sambandi við þennan þýðingar-

mesta atvinnuveg þjóðarinnar á

þessu aflahæsta ári, sem komið

hefur.

Eins Og skýrslan ber með sér,

er það síldveiðiaflinn, sem varð

til þess að gera árið að aflahæsta

segja það, sem segja þurfti við

hvern sem er, hvort öllum lík-

aði betur eða verr.

Að lokum skal þess getið, að

þrátt fyrir kappsemi sína, þá

er Ólafur frjálslyndur maður,

sem vel kann að meta mismun-

andi skoðanir. Það kom t.d. fram

í því, að á meðan hann hafði

heilsu til var hanh manna kirkju

ræknastur og hlustaði þá með

sömu ánægju á þá báða, séra

Bjarna og séra Jón Auðuns. Og

eftir að heilsunni hrakaði undi

hann sér lengi bezt á meðal

sinna kaþólsku vina á Landa-

kotsspítala. Svona er Ólafur.

Honum þykir gott að hlýða á

aðra, metur þeirra orð en læt-

ur eigin samvizku ráða.

Bjarni  Benediktsson

árinu, sem komið befur. En það

er sérstaklega eftirtektarvert, að

þessi glæsilegi árangur við síld-

veiðarnar varð ekki vegna þess

að síldargöngurnar við strendur

landsins hafi verið að sama skapi

óvenju miklar og hagstæðar til

veiði, heldur má þakka þetta full

komnari tækjum og tækni við

veiðarnar, og einnig kom hag-

stæð veðrátta til hjálpar að

verulegu leyti. Það er alveg víst,

að ef síldveiðiflotinn hefði vexið

útbúinn á svipaðan hátt og var

fyrir ca. 15 árum, hefði sáralítið

aflazt af sild, .og er þá sama

hvort eru hafðar í huga sumar-

síldveiðarnar fyrir norður- og

austurlandi eða vetrarsíldveiðar

við suðvesturlandið. I sambandi

við sumarsíldveiðarnar fyrir

norðan og austan er það athygl-

isvert, að svo til engin síld veidd

ist á þeim venjulegu síldarslóð-

um, sem aðallega var veitt á

árin 1940—1950, sem voru mjög

góð síldveiðiár. Nú veiðist aðal-

lega mjög djúpt út af norður-

landi og út af austurlandi. Vetr-

arsíldveiðarnar við suðvestur-

landið hafa nú verið stundaðar

með mjög góðum árangri á 3

vetrum. Þeir, sem veiðar þessar

hafa stundað, og þeir, sem fylgzt

hafa    með    þeim,   telja,   að   öll

þessi ár hafi verið mjög mikil

sild einhvers staðar á þessu

svæði svo til óslitið haust- ag

vetrarmánuðina og fram á vor,

enda hafa aflabrögðin staðfest

það. Þessar staðreyndir ættu að

nægja til þess að fullvissa okkur

um, að hér er óhætt að reikna

með áframhaldandi vetrarsíld-

veiði. En til þess að styrkja

þessa skoðun enn frekar finnst

mér rétt að benda á eftirfar-

andi.  —

Ég og ýmsir, sem eru á svip-

uðum aldri eða eldri, og búið

hafa við þessi fiskimið í meira

en hálfa öld, erum þeirrar skoð-

unar, að síldargengdin við suð-

vesturlandið þessa 3 aflamiklu

vetra hafi verið minni en flest

önnur ár, 3—4 áxatugi aftur i

tímann. Að vísu höfum við>

ekki vísindalegar sannanir fyrir

þessu, en sú staðreynd, að ekki

hefur tekizt að ná neinum telj-

andi afla í reknet þó að reynt

væri á þessum árum, gefur

þeim, sem til þeirra veiða

þekktu á fyrri árum, sterka vís-

bendingu í þessa átt.

Það hefur því miður oft verið

svo, að þegar mikill afli hefur

borizt, skyndilega eða óvænt,

hefur orðið erfitt u<m markaðs-

öflun fyrir hann. Þótt komið

hafi fyrir tregða á afsetningu

aflans í mestu aflahrotunum,

má segja, að furðuvel hafi tekizt

að fá markaði fyrir þennan

mikla afla. Og það er sérstak-

lega ánægjulegt, að tekizt hefur

að nýta verulega mikið af hon-

um til manneldis. Þótt ég hafi

ekki athugað það tölulega, tel ég

nokkuð víst, að hlutfallslega hafi

mun meira af suðvesturlandssíld

inni farið til manneldisfram-

leiðslu en t. d. norður- og austur

Framhald á bls.   11

Garðyrkjustjóri Reykjavík-

urborgar skrifar Velvakanda

svofellt bréf vegna uimræðna

um áburðinn Skarna og störf

garðyrkj umanna.

• Áhrif Skarna á rækt-

un í höfuðborginni

Skarni hefur að undanförnu

og oft áður verið umræðuefni

bæði í blöðunum og manna á

meðal. Ástæðan hefur verið, sú

hvimleiða lykt, sem jafnan hef-

ur fylgt þessum ágæta áburði.

Eins og allir vita er „Skarni"

unninn úr þeim úrgangsefnum

sem falla til hjá heimilum í

Reykjavík og.flutt eru í Sorp-

eyðingarstöðina á Ártúnshöfða,

og það er einmitt vegna tilkomu

þessa lífræna áburðar sem

mögulegt hefur reynzt að stór-

auka ræktun ýmissa opinna

svæða innan borgarinnar, nú

hin síðari ár.

Skarni kom fyrst til sögunn-

ar um miðjan júní 1958, en þá

var stærð hinna ræktuðu svæða

í borginni 32.11 ha., en er nú

orðin 65.74 ha. eða aukningin

orðið heldur meiri en öll sú

ræktun sem fyrir var, þegar

„Skarni" var tekin í notkun.

Ég er engan veginn að halda

því fram, að ræktunaraukning-

in sé eingöngu að þakka til-

koma þessa áburðar frá Sorpeyð

ingarstöðinni, en ég fullyrði að

Skarni hafi átt rikastan þátt I

því að gera þessa stórf eldu aukn

ingu mögulega. Reynslan hefur

þegar sannað ágæti Skarna sem

áburðar, enda verða fáir til

þess að mæla gegn notkun hans

af öðrum ástæðum en þeim,

hinum sterka þef, sem notkun

hans hefur verið samfara.

Vonir standa til að úr þeim

leiða daun megi nokkuð draga,

með því að afgreiða ekki yngri

framleiðslu, en 7—8 mánaða

gamlan Skarna frá verksmiðj-

unni á Ártúnshöfða, en það

mun að sjálfsögðu orsaka veru-

lega aukningu á geymslurúmi

fyrir áburðinn í nágrenni við

Sorpeyðingarstöðina, og óneit-

anlega hefur það einnig í för

með sér einhverjar tafir á

áframhaldandi ræktunaraukn-

ingu í borgarlandinu.   .

• Forstjóra Alaska

svarað

Mér þykir rétt að það sem

að framan er sagt komi fram

í sambandi við skrif þau og um

tal. sem átt hafa sér stað að

undanförnu, og þó einkum í sam

bandi "við bréf það sem for-

stjóri Alaskagróðrarstöðvarinn-

ar skrifar í þátt Velvakanda

30. jan. s.l. Þeim skrifum ér

ekki hægt að láta ósvarað, með

því að þar er á ferðinni maður,

sem mikið hefur að kveðið I

sambandi við skrúðgarðarækt

borgarbúa og jafnan verið tekið

full tillit til.

Nokkuð hefur þó borið á því

nú hin síðari ár að Jón H.

Björnsson, hafi gerzt ber að því

að læða þeirri skoðun inn hjá

almenningi að stéttarbræður

hans væru það ófróðari honum

um alla ræktun að þeir gæfu

fólki hæpin ráð í sam-

bandi við garðyrkjustörf.

Nú virðist hann ætla að

vinna sér almenna borgarahylli,

með því að telja fólki trú um

að garðyrkjumenn Reykjavík-

urborgar séu að útata grasflatir

með lífrænum áburði, í algjöru

tilgangsleysi, aðeins í atvinnu-

bótavinnu. Lífrænn áburður er

með öllu óþarfur nema í flögin

í upphafi ræktunar segir hann.

Hann heldur því fram, að full-

nægjandi sé fyrir allar grasflat-

ir að bera á kemiskan áburð um

alla framtíð.

Um þessa skoðun mun Jón H.

Björnsson vera einn í hópi garð

yrkjumanna, og þykir mér

næsta ótrúlegt að nokkrir reynd

ir ræktunarmenn verði til að

fallast á slíka fullyrðingu.

Það er staðreynd, sem reynsl-

an hefur sannað, að séu gras-

flatir sviknar um lífrænan

áburð í meira en 4—5 ár og að-

eins látnar njóta tiibúins áburð-

ar, eru þær ekki í góðu rækt-

unarástandi og þyrftu sannar-

lega á sterkum litarefnum að

halda, ekki aðeins að vetrar-

lagi heldur líka að sumrinu,

og fengi Alaska-stöðin áreiðan--

lega möguleika á góðri ^öln

amerískra gerfigrænku, ef hætt

yrði með öllu að nota lífrænan

áburð í skrúðgarða. Ráðlegg ég

forstjóranum eindregið til að

afla söluumboðs fyrir þetta lit-

arefni um öll Norðurlönd, þar

sem þetta litarefni mun algjör-

lega óþekkt.

• Klipping trjáa

og runna

í bréfi sínu til Velvakanda

gerir Jón H. Björnsson, að um-

talsefni viðtal við tvo af starf-

andi garðyrkjumönnum hér í

Reykjavík, og sýnir gagnvart

þeim það karakterleysi að full-

yrða, að þeir séu að viðhafa

auglýsingaherbragð með því að

ráðleggja trjáklippingar um

þetta leyti árs — það sé allt i

lagi fyrir garðeigendur sem

sjálfir vilja annast trjáskerð-

ingu í görðum sínum að klippa

tré og runna á hvaða tima árs

sem er.

Hér sýnir forstjóri Alaska-

stöðvarinnar meiri óskamm-

feilni í garð stéttarbræðra

sinna, en jafnvel ?eir sem bezt

þekkja hann, gátu af honum

vænzt, og eru menn þó orðnir

mörgu vanir.

Garðyrkjumenn þögðu í sum-

ar, er Alaska auglýsti dag eftir

dag „Nýtt lyf er ekki dræpi

fugla" og gaf í skyn að garð-

yrkjumenn almennt notuðu

gömlu eiturefnin áfram. Vissu

þó allir garðyrkjumenn að hið

nýja lyf var „jafn banvænt"

hinum sem fyrr höfðu verið al-

gengust í notkun.

Ég þori að slá því föstu a8

þeir tveir garðyrkjumenn, sem

Jón H. Björnsson staðhæfir aS

séu að fullyrða hluti er þeir

viti ekki um, eru sízt ófróðari

um trjáklippingar en hann, og

hafa áreiðanlega séð trjám

„blæða út" á vordegi, vegna

ógætilegrar skerðingar, enda þó

Jón H. Bjöfnsson telji slíkt

aldrei hafa verið sannað.

Læt ég svo staðar numið 1

svari mínu gegn furðuskrifum

Jóns H. Björnssonar.

Hafliði Jónsson.   i

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24