Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLA*>tÐ

Miðvikudagur 28. júlí 1965

Úlafur Geirsson, aöstoðar-

yfirlæknir — Minning

F. 27. maí 1909. - D. 22. júlí 1965.

HOLLVINUR er horfinn. Þegar

svo sterkur stofn og mikill

persónuleiki hverfur á svo skyndi

legan hátt sem hér hefir orðið,

stendur maður fyrst agndofa, en

síðan kemur undarlegt tóm í til-

veruna, sem ýtir vinum og

venzlafólki enn þéttar saman.

Raunin er sú, að vináttuböndin

eru hnýtt fyrri hluta æviskeiðs-

ins, en þau skýrast og treystast

er iíður á ævina og hópurinn

þynnist.

Hið sviplega Og ótímabæra frá-

fall ólafs Geirssonar kom okkur

félögum hans því meira á óvart,

að hann hafði notið góðrar heilsu

alla ævi. Mundi ég ætla, að við

hefðum talið hann hraustastan

í okkar hópi. Líkamsvöxtur, fram

koma og fas var þannig að úr

'því skein traust og öryggi sem

sé þær náðargjafir, sem eftir-

sóknarverðar eru öllum og ekki

sízt læknum. Þar sem svo þar

við bætist skarpur skilningur,

góðar námsgáfur, mildi, mannúð

og samvizkusemi er ekki að

undra þótt læknisstarfið léti hon-

urn wel. Sem nánum vini og sam-

verkamanni er mér vel kunnugt,

hve óvenju ástsæll hann var

sjúklingum sínum og þeim sem

hans leituðu. Hinir sterku þættir

í skaphöfn hans voru gjörhyggli,

rósemi og festa. Með meðfæddri

hægð tók hann ákvarðanir sínar,

og gjarna breiddist þá góðlegt

bros yfir hið breiða karlmann-

lega andliti hans. Vegna djúp-

stæðrar þekkingar hans á ýmis-

konar málefnum var hann fastur

á skoðunum sínum. Athyglisgáfa

hans var frábær, og kom þar

fram margt skarplegt og skemmti

legt, en min-na bar á þessu en

skyldi vegna hlédrægni hans.

Auk staðgóðrar þekkingar í

læknisfræði var Ólafur heitinn

sjór af vísum, kvæðum og sög-

um. Þekki ég engan'n sem stóð

honum þar á sporði. Var hann

því óspart notaður til uppsláttar

að botna vísur og byrja. Má því

segja um hann líkt og Grímur

Thomsen segir um kvæðamann:

„Kann ég utanbókar okkar

Allar beztu rímurnar,

Þá eru stúfar, þulur, flokkar

Þjóðinni til skemmtunar.

Eins og gefur að skilja hlóðust

á hann ýmiskonar trúnaðarstörf

í þágu læknasamtakanna. Hann

hefir setið lengst allra lækna í

ritstjórn Læknablaðsins eða 22

ár. I stjórn Læknafélags Reykja-

vikur var hann ritari 1949—1951,

Og ritari í stjórn Læknafélags Is-

lands 1956—1960. Hann léði ekki

máls á að verða formaður þess,

þótt eftir honum væri gengið.

Auk þess átti hann sæti í ýmis-

konar nefndum læknasamtak-

anna, sem of langt yrði upp að

telja á þessum vettvangi. Hann

var prófdómari í lyflæknisfræði

við læknadeild Háskóla íslands

og prófdómari við Hjúkrunar-

skóla íslands.

Ólafur ritaði margar greinar í

Læknablaðið um efni sérgreinar

sinnar, auk þess sem hann við-

aði að blaðinu ýmiskonar þýddu

efni. Átti létt með að skrifa og

var orðhagur vel, enda hefir

hann auðgað íslenzkt læknamál

með góðum nýyrðum. Hæfni

hans til þessara hluta mun að

vonum hafa nokkru um valdið,

hve lengi hann sat í ritstjórn

Læknablaðsins. Að beiðni Vil-

mundar Jónssonar, frv. land-

læknis, þýddi hann bók Prófess-

ors Skúla Guðjónssonar úr

dönsku: „Manneldi og heilsufar

í Fornöld", og kom sú bók út

hér 1949. Er bókinni snúið á

kjarngott mál og þýðandanum

til mikils sóma. Sagði hann mér

að það hefði orðið sér tafsamt

verk.

Ólafur Geirsson var stúdent frá

Menntaskólanum    í    Reykjavík

1929, kandidat í læknisfræði frá

Háskóla íslands 1934. Dvaldi síð-

an í Danmörku til framhalds-

náms um nokkurra ára skeið. Eft

ir heimkomuna var hann ráðinn

aðstoðarlæknir berklayfirlasknis

1939. Ráðinn deildarlæknir við

Vífilsstaðahælið 1942, og verið

aðstoðaryfirlæknir þar síðari ár-

in. 1940 viðurkenndur sérfræð-

ingur í berklalækningum, og

1957 viðurkenndur sérfræðingur

í lyflæknisfræði, eftir að hafa

unnið sem aðstoðarlæknir við

lyflæknisdeild Landsspítalans um

tveggja ára skeið.

Ég átti því láni að fagna að

standa að því að hann var ráðinn

að Landsspítalanum. Tel ég það

lyflæknisdeildinni mikið happ,

því að í hans hlut kom að afla

sér sérfræðilegrar þekkingar í

blóðsegavörnum og hefja þá

lækningameðferð hér á landi.

Kom þá bezt fram skipulags-

hæfni hans, nákvæmni og ár-

vekni í starfi. Er mér óhætt að

fullyrða, að árangur af starfsmi

þessari er það góður, að ég þekki

hann hvergi betri. Þótt margir

eigi þar þakkir skilið, ber Ólafi

þær mestar.

Við höfum átt sumarleyfi sam-

an um 12 ára skeið við laxveiðar

í Laxá í Aðaldal og er þaðan

margs góðs að minnast. Frá því

fagra umhverfi og laxveiðifélög-

unum færi ég alúðarfyllstu þakk

ir fyrir svo margar ógleymanleg-

ar stundir.

Ólafur var maður meðalhár,

sterklega vaxinn, allur hinn

vörpulegasti og vel á sig kominn,

sem sé þéttur á velli og þéttur

í lund. Framkoman öll mótaðist

af rólegri yfirvegun, og við nán-

ari kynni var maðurinn svo traust

vekjandi sem mest mátti verða.

Hann var giftur Erlu Egilson

frá Hafnarfirði og eignuðust þau

þrjú börn: Þórarin, héraðslækni

á Hvammstanga, Skúla," verk-

stæðisformann og Elísabetu, gifta

Olaf Paulson, læknanema, Kaup-

mannahöfn.

Mér er ljúft að minnast og

þakka okkar síðustu samveru,

sem alveg er nýlokið, og var átta

daga ferðalag aðallega í óbyggð-

um landsins með fjölskyldu og

nánum vinum. Minnist ég þá sér-

staklega er við gengum niður að

Dettifossi, að við fórum að kyrja

kvæðið um hann eftir Kristján

Jónsson, fjallaskáld. Mundi ég þá

ekki fyrri hluta síðustu vísu

kvæðisins, sem Ólafur kom auð-

vitað strax með, en hún hljóðar

svo:

„Blunda vil ég á bárum þínum

er bleikur loksins hníg ég nár,"

o.s.frv.

Hefði mig þá sízt grunað, hve

stutt var eftir af æviskeiði þessa

mæta manns.

Ég leyfi mér að færa hér fram

innilegustu hlutteknirig til eigin-

konu, barna og annarra nán-

ustu frá samstarfsmönnum mín-

um á Landsspítalanum, fjöl-

skyldu minni og mér. í>akka ég

um leið órofa tryggð og vináttu

um áratuga skeið.

Sú verður ósk mín síðasta, að

hinn göfugi læknisferill Ólafs

Geirssonar um þrjátíu ára skeið

verði læknastéttinni óbrotgjarn

minnisvarði og til fyrirmyndar

þeim ungu læknum og læknaefn-

um sem kynnzt hafa verðugum

fulltrúa stéttarinnar og góðum

dreng.

Útför hans verður gjörð frá

Dómkirkjunni í Reykjavík í dag

kl. 14.

Sigurður Samúelsson.

—  Góðar nætur, kóngsson,

—  og syngi englar sálu þína

í  ró. —

Þessi orð Hórasar um Hamlet

látinn geri ég að mínum yfir

moldum velunnara míns, Ólafs

Geirssonar  læknis.

Ég læt öðrum eftir að rekja

sögu ævi hans og starls. Aðeins

fáein þakkarorð til þessa mæta

manns, sem stundaði mig um 10

ára skeið á Vífilsstaðahæii á-

samt sínum góða kollega, Helga

Ingvarssyni.

Ég veit, að margur á Ólafi

hei'tnum mikið að þakka. En ég

er í vafa um að nokkur sjúkl-

inga hans eigi honum meira að

fakka en ég, — því að í félagi

við fyrrnefndan kollega sinn frí-

aöi hann mig frá því, sem verra

er en berkladauðinn. Lingar

nrg að minnast þess lítið eitt.

Þegar ég kom að Vífilsstöðum

árið 1951, var ég sjúk bæði á

sál og líkama. Truflun á efna-

skiptum líkamans hafði þrúgað

svo taugakerfi mitt að í algert

óeíni var komið. Þá tóku þess-

ir mætu mannvinir, Ólafur heit-

inn og Helgi Ingvarsson, hönd-

v.m saman og slógu um mig varð

iokur, sem þeir í rauninni aldrei

ru/u síðan, þó að ég dveldi ann-

ars staðar síðustu 5 árin. Helgi

reið á vaðið og reyndi fyrstur

lækna við mig það lyf, er mér

hefur eitt að varanlegu gagni

komið á þessu sviði. Og því

meira var um tilraun þessa vert

sökum þess, að ekki voru spurn-

ir af að lyf þetta hefði nokkru

sinni verið reynt í heiminum í

bessum tilgangi, þó að notað

væri á öðru sviði En tæpu ári

síðar fékk læknirinn spurnir af

að byrjað væri þá að nota það

á sama hátt erlendis. Vildi hann

því aldrei flíka sinni tilraun.

Stór sár þurfa langa græðslu, en

þó kom þar að, er fram liðu

stundir, að þessi tilraun bar

góðan árangur. En ekki voru

þessir velunnarar mínir þó'fylli-

lega ánægðir fyrir mína hönd.

Og kom nú Ólafi Geirssyni í

hug heilagerð sú, er lobotomi

nefnist og oft hefur reynst rík

til árangurs. íslenzkur læknir

var þá á lífi, sem fékkst við

þessar aðgerðir, Bjarni heitinn

Oddsson. Blessuð sé minning

hans. Réði nú Ólafur mér að

leita þessa ráðs, en ég var lengi

treg. Mun þar hafa ráðið nokkru

að ég hef aldrei verið kjark-

kona og treg orðin að trúa á

árangur. En þó mun þar mesiu

hafa ráðið, að tilhugsunin við að

láta hrófla við þessu viðkvæma

líffæri, heilanum, skóp mér

beyg við einhverja breytingu, er

verða kynni á sjálfri mér til

hins lakara. Ég þæfði því lengi

á móti. Ólafur heitinn skildi mig

út í æsar og sótti mál sitt ekki

fast. Hann hvorki skipaði né

bað. En hann setti sig ekki úr

færi að bera þær aðgerðir af

þessu tagi í tal, sem hann kunni

sögur af. Segja mér frá þeim

og árangri þeirra, einnig að út-

lista fyrir mér, í hverju þær

væru fólgnar og árangur þeirra,

rétt eins og hann væri að ræða

við jafningja sinn. Þessum hæ-

verska áróðri hélt hann áfram

uns ég fór að linast. Hugsaði

loks sem svo, að það mikið hefði

Ólafur fyrir mig gert, að skylt

Væri að sýna honum það traust

að  hlíta   ráðum   hans.   Var  svo

aðgerðin gerð. En með þvi að

sjúkdómurinn var búinn að

leika mig grátt, var ég nokkiið

lengi að ná mér á eftir. Gekk

svo fyrsta árið, að á mig sóttu

geðtruflanir, sem lýstu sér í

þunglyndi og ýmis konar firr-

um. Dvaldi ég í skjóli þeirra

Vífilsstaðalækna — og hef ég

oft hugsað til þess með kinn-

roða, hve þreytandi sjúklingur

ég hlýt að hafa verið þennan

tíma. Ég átti orðræður við þá,

annan hvorn, nálega daglega —

og þær viðræður björguðu mér

úr sálkreppunni. Báðir reyndust

þar jafnir, fannst mér eldrj lækn

irinn sem faðir, hinn yngri sem

bróðir. Gengu þeir báðir f'am

fyrir skjöldu og gerðust trúnað-

armenn mínir og vinir. Þó að ég

kæmi með sömu vandræðia dag

eftir dag, brá aldrei til óþolin-

maeði, heldur voru þau rædd

eins og þau væru mikilvægasta

málefhið í heimi. Þetr skildu,

að hið smáa er stórt í harmanna

heim. Ég hef fáa menn þekkt,

sem hafa kunnað þá list, að

hlusta, eins vel og Ólafur Geirs-

son. Og brást þá ekki, að hann

gerhugsaði svarið jafnt og hann

hlustaði. Og orðum Ólafs var

alltaf hægt að treysta. Hreih-

skilni og hreinskiptin voru hon-

um í blóð bornar. Þetta ár var

hér heima í kynnisför góður

kollega Ólafs, er starfað hefur

ytra, Karl Strand. Fyrir bæna-

stað Ólafs gerði hann sér ferð

að Vífilsstöðum til að athuga

mig. Svo að ekkert tækifæri til

að hjálpa mér var látið ónotað,

— né heldur neitt til að tala í

mig kjarkinn. Þetta sameigin-

lega átak þeirra læknanna á Víf-

ilsstöðum bar að lokum þann

árangur, að andlegt ástand mitt

hefur síðan verið annað líf í

þessu lífi. Sagði ég eitt sinn í

spaugi við Ólaf, er við minnt-

umst á þessa breytingu:

—     Þessu hefur þú nú að

nokkru leyti komið til leiðar

með þinni hæversku — frekju!

—¦ Ólafur brosti hjartanlega

sinu fallega brosi, sem ávalt sló

birtu yfir, hvar sem það sást.

Nú sendi ég að hans leiðar-

lokum ástvinum hans ' kærar

kveðjur. Konunni, er fylgdi hon-

um og bar birtu á líf hans, syn-

inum eldri, er fetar í- fótspor

hans, dótturinni í framandi landi

og syninum yngri hér heima.

Megi minning hins mæta drengs

bregða birtu á líf þeirra. F.innig

sendi ég vini mínum og félaga

hans, Helga Ingvarssyni, hjart-

ans kveðju.

Sjálfan hann kveð ég að skiln-

aði sömu orðum og ég kvaddi

hann  síðast     í  lifanda  lífi:

—  Ég vona að guð launi þér

fyrir mig, þegar þú þarft mest

á því að halda. —

Helg-a Jónasardóttir,

frá Hólabaki.

ÞAf> var mikið og þungt áfali

fyrir skjólstæðinga og vini Ólafs

Geirssonar, aðstoðaryfirlæknis,

þegar sú, harmafregn barst út,

að hann væri fallinn frá, löngu

fyrir a>Idur fram. Hann var mað-

ur á bezta aldri, heilsugóður og

virtist eiga ólokið mikilvægasta

hluta af athafnamiklu og heilla-

drjúgu lífsstarfi sínu. Heimili

hans var með ágætum. Eiginkona

hans, frú Erla Egilsson, er kunn

fyrir rausn og höfðingsskap og

þrjú góð og mannvænleg börn

þeirra gerðu sitt til að gera

garðinn frægan. Vinir og vanda-

menn þeirra hjóna lögðu því ó-

sjaldan leið sína til þeirra og

nutu þar góðrar risnu og heil-

brigðrar glaðværðar.

Ólafur var um tvo áratugi

læknir á Vífilsstöðum og ávann

sér þar óbilandi traust og vin-

áttu samstarfsmanna sinna og

sjúklinga. Utan hælisins var

hann einnig eftirsóttur læknir

og átti stóran hóp skjólstæðinga

og vina um land allt. Hann tók

einnig mikinn og virkan þátt

í félagsmálum lækna og reynd-

ist þar sem annarsstaðar ósér-

hlífinn og hollrá'ður. Hann gegndi

því mörgum trúnaðarstörfum

fyrir stétt sína og var óvenju-

lega vinsœll meðal stéttabræðra

sinna og naut óskoraðs trausts

þeirra. ólafur var sérfræðingur

í berkla og lyflæknissjúkdómum

og hafði því aflað sér mjög stað-

góðrar og víðtækrar menntunar

í læknisfræði. Þegar þar við bætt

ist frábær skyldurækni, reglu-

semi og áhugi í starfi er síst a5

undra, a'ð vegur hans og vin-

sældir fóru sívaxandi. Ólafur

var maður hæglátur, Ijúfur og

lítillátur og var því hvers manns

hugljúfi, en jafnframt bjó hana

yfir þeirri skapfestu og æðru-

leysi, sem gerði hann ved til

forráða fallin. Seinustu árin var

hann aðstoðaryfirlæknir á Vífils

stöðum og á allra vitorði var, að

hann átti að taka við yfirlæknis-

stöðu þar á næstunni. Enginn

hafði betur til þess unnið, eng-

inn til þess færari og engum

unni ég þess betur. Ég tel það

eitt mest lán á öllum starfferli

mínum að hafa notið aðstoðar

hans og samvinnu í svo mörg

ár. Það er bjart yfir minningum

mínum um samstarfið við hann,

á þær hefur enginn skuggi fall-

ið. í öllum vandamálum var

hann stoð mín og stytta og kvik-

aði aldrei.

Nú er hann horfinn af sjón-

arsvi'ðinu, en minningin um mik-

ilhæfan og góðan dreng fyrnist

ekki. Við samstarfsmenn hans og

skjólstæðingar á Vífilsstöðum

kveðjum dáðan lækni og dáðan

drengskaparmann. Vegna sakn-

aðar okkar skiljum við betur

sára sorg eiginkonu hans, barna

og annara ástvina. Við vottum

þeim öll innilega samúð okkar

og hluttekningu.

Helgi Ingvarsson.

12 íbúðarhús í

bysf^ingu á E«ils-

stöðum

EGILSSTÖÐUM, ' 27. júlí. ^

12 íbúðarhus eru nú I byggingu

hér á Egilsstöðum. Þá er byrjað

á stórri vöruskemmu fyrir Kaup.

félag Héraðsbúa og á flugvellin-

um er unnið að viðbyggingu við

flugskýlið.

Gott veður er hér I dag, en

heldur .kalt hefur verið undan-

farna daga. Heyskapur er í full-

um gangi og gengur eftir vonum,

Kartöfluspretta er einnig á góð-

um vegi.

Hér er mikil umferð ferða-

manna og öll hótel hafa verið

fullskipuð. — M.G.

aTHUGIÐ

að borið saman við útbreiðslu

er langtum ódýratia að auglýsa

' Morgunblaðinn en öðrum

blöðum.

Til söhi

Volvo-Amazon

árgerð 1965, skemmd vegna veltu. Bifreiðinni hefur

verið ekið rúma 10.000 km. — Bifreiðin er til sýnis

í Ármúla 16. — Tilboð óskast.

Sjóvátryggingafélag   íslands

Bifreiðadeild — Laugavegi 176.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24