Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						20

MORGUNBLAÐIÐ

r Miðvikudagur 28. júlí 1965

GEORGETTE   HEYER

FRIÐSPILLIRINN

—   Hann hefði getað gert þér

eitthver mein!

—  Já en ég hafði skammbyss-

una mína með mér svo að hann

hefði hugsað sig um tvisvar.

-------Æ, Soffía, hval á ég að

gera?  -agði Hubert.

—  Ekkert, því að hér er ekkert

meira að gera. En nú fer ég að

verða of sein í kvöldverðinn.

Gleymdu ekki að brenna blaðið!

Hún smaug inn í herbergið sitt

og losnaði þannig við stamandi

þakkir og loforð hans, og þar eð

hann hitti hana ekki eina síðar

um kvöldið, fékk hann ekki tæki-

færi til að endurtaka þær. Hann

fór sjálfur í einhvert ^mkvæmi

en vinir hans urðu þess varir, að

hann var ekki í neinu samkvæmis

skapi. Sannast að segja voru allar

hugsanir hans á mestu ringulreið

og þrátt fyrir léttinn af að vera

laus við Goldhanger, var hann nú

með sektarkennd í staðinn. Að

hann skyldi standa í skuld við

Soffíu ( sem bara var kvenmað-

ur og yngri en hann sjálfur í

þokkabót), og að hún hafði ekkí

einungis greitt skuld hans heldur

farið sjálf í gren Goldhangers

kom honum til að skjálfa. Spilin

gátu ekki leitt huga hans frá

þessu og þegar h .nn kom heim

til sín, var hann engu nær lausn

málsins en þegax hann lagði af

stað að heiman, og eina heila

hugsunin í höfði hans varð sú,

að 'hann yrði að greiða frænku

sinni skuldina aftur með einhver-

um ráðum.

Hr. Rivenhall kom úr sveitinni

þennan dag og það á ekki sem

heppilegastri stundu. Jane Storid-

ge, sem Soffía hafði alveg gleymt

hve árvökur var, hafði ekki ein-

asta uppgvötað að demanta-eyrna

lokkarnir voru horfnir frá hús-

móður hennar, heldur hafði gert

slíkt veður út af þessu hjá þjón-

ustufólkinu, að frú Ludstock ráðs

konan, hafði neyðzt til að tilkynn

frú Ombersley að enda þótt hún

vissi ekki, hvernig þetta þjónustu

fólk væri orðið nú á dögum, þá

væri hún viss um að engin stúlkn

anna ,sem hún hafði yfir að segja

hefði snert við gripunum og að

maður skyldi nú halda að her-

bergisþerna hefðarmeyjar gæti

gætt betur eigna húsmóður sinnar

En undir þessari ræðu hennar

kom Soffía sjálf inn, og sagði að

þær Cecilia ætluðu í búðir, og

hvort frúin hefði eitthvert erindi,

sem þær gætu rekið fyrir hana?

Frúin fagnaði henhi af mikilli

gleði, og spurði hana, hversvegna

hún hefði ekki sagt frá því,  að

eyrnahringarnir væru horfnir.

Soffía hrökk ekki við, en ofur-

lítill roði færðist í kinnar hennar

og hún svaraði köld og róleg:

— Ég hef alls ekki tapað eyrna-

hringunum mínum. H^að gengur

á?

—  Æ, góða mín....þernan þín

segir, að eyrnahringirnir þínir

séu • horf nir og það vildi ég þó

sízt af öllu!

—  Soffía laut niður og kyssti

hana á kinnina. — Æ fyrirgefðu

mér Lizzie frænka! Þetta er allt

mér að kenna að því að ég var

svo vitlaus að gleyma að segja

Jane það. Þeír eru alls ekki

horfnir, heldur fór ég með þá í

viðgerð og ætlaði að láta hreinsa

þá um leið. Einn krókurinn var

dálítið bilaður! Mikið gaztu verið

vitlaus Jane að fara með þetta í

hennar náð án þess að tala við

mig fyrst!

38

—  Hreinsa þá? sagði ungfrú

Storidge. — Eins og ég hafi ekki

f arið með þá í hreinsun, þegar við

komum til London?

— Já, en mannstu ekki þarna

ballkvöldið, að ég var að tala um

að þeir væru orðnir svo gljáalaus

ir? svaraði Soffía. — Farðu nú,

Jane hennar náð er búin að hafa

nógu mikið ónæði af þessu!

Hún hafði orðið þess vör, að

frændi hennar var að horfa á

hana og hún þurfti ekki annað en

líta snöggvast á hann til þess að

sjá, að augnaráðið var rannsak-

andi. Samt sagði hann etokki neitt

og hún losaði sig við þernuna

sína, heyrði að frænka 'hennar

hafði ekkert" erindi handa henni

að reka svo að hún gekk út í

þeirri góðu trú að hr. Rivenhall

mundi ekki verða þess var ef de-

mantarnir héldu áfram að vera

fjarverandi. .

En daginn eftir, rétt þegar

hún var sezt við hádegisverðinn

með frú Ombersley, komu Cecilia

Hubert og hr. Rivenhall inn og

hann rétti henni lítinn böggul. —

Það eru eyrnahringirnir þínir

frænka sagði hann stuttaralega.

Ég vona, að þú sjáir, að þeir hafa

verið hreinsaðir svo vel, að þú

megir vel við una.

í fyrsta sinn á ævinni var Soffía

alveg orðlaus. Sem betur fór

virtist hann ekki ætlast til neins

svars frá henni, því að hann sneri

fór að tala við móður sína, og

spyrja hana hvort hún \_ldi vera

í Brighton eitthvað af sumrinu.

Frúin vísaði spurningunni til Soff

íu. Hún kunni ekkert vel við sig

í Brighton, en rikisstjórnin hafði

gert borgina .að svo miklum tízku

stað, að þangað mundi allt fína

fólkið hópast í júnímánuði, og ef

Soffía vildi, skyldi hún leigja sér

hús þar fyrri hluta sumarsins.

Cecilía, sem hafði sínar sér-

stöku ástæður til að vilja verða

kyrr í borginni, sagði: — Æ,

mamma, þú veizt, að þér líður

aldrei vel í Brighton! Við skul-

um ekki fara þangað! Mér finnst

ekkert vitlausara til en assi sam

kvæmi í hótelinu og svo ætlar

hitinn í herbergjunum alveg að

gera út af við mann!

Soffía var fljót að segja að sig

langaði ekkert á þennan stað ög

svo fór það sem eftir var mál-

tíðarinnar í að ræða um kosti Om

bersley-óðalsins sem sumarbústað

ar.

Þegar staðið var upp frá borð-

um sagði Kubert, sem hafði áður

gert margar tilraunir til að tala

við frænku sína í einrúmi, við

hana: — Eigum við að koma og

ganga svolítið í garðinu         ^llla.

—  Bráðum sagði hún. — Char-

les! Má  ég tala við þig andartak

Hann leit á hana án þess að

brosa. — Þó það nú væri! Strax

ef þú vilt.

Frúin var ofurlítið his^a svip-

inn og Selina æpti upp. — Hæ,

leyndarmál! Ætlið þið nú að fara

að brugga eitthvað? Er það nokk-

uð skemmtilegt?

—   O, það er svo sem ekkert

spennandi. H— Charles vl.± bara

að reka smáerindi fyrir   -ig.

Hún fór með honum inn í bóka

stofuna. Hún var aldrei vön að

hafa miklar umbúðir um það,

sem hún ætlaði að segja, og sagði

því formálalaust: — — Þú vilt

kannski segja mér hvað þetta á

að þýða? Hvernig vissirðu, að ég

hafði selt eyrnahringina mína og

hversvegna      hefurðu.....—-laga....

keypt þá aftur?

Ég keypti þá aftur vegna þess

að ég get ekki hu að rnir nema

tvær ástæður til þess að þú færir

að selja þá.

Og hverjar gætu þær verið,

Charles frændi?

—   Mér hefur aldrei leyfzt ð

sjá reikningana fyrir ballið þitt

en ég hef nokkra reynslu á því

sviði, og ég get farið nokkuð

nærri um kostnaðinn. Ef það er

ástæðan þín þarftu engar útskýr

ingar frá mér. Ég var þessu til-

tæki andvígur frá fyrstu byrjun.

—  Góði Charles, ég hef fjöld-

ann allan af útgjöldum, sem þú

hefur enga hugmynd um. Þetta

er  eins  og   hver  önnur   vitleysa

3á39

P|B      MH,

COPt WMJICIM

COSPER

ajáiiögi

Blaðburðarfólk

óskast til blaðburðar í eftirtalin hverfi

fNtftgttttirlafófr *

Sími   22-4-80

Laugavegur elÁ

Bergþórugata

Óðinsgata

Hátún

Tjarnargata


hjá þér.

—  Ég held ekki, að þú hafir

nein útgjöld, sem faðir þinn

rnundi ekki fús að greiða.

Hún þagði stundarkorn. Því

næst sagði hún: — Þú hefur enn

ekki sagt mér hina ástæðuna,

sem þér  datt í hug.

Hann leit á hana ag hleypti

brúnum. — Ég er hræddur um,

að þú hafir verið að lána Hubert

þessa peninga.

—' Guð minn góður! Láttu þér

ekki detta það í hug. Til hvers

ætti ég að vera að því?

—  Ég vona, að þú hafir ekki

gert það. Þessi bjáni var í New-

market með einhverjum drjólum,

sem ég vildi sjá í því neðsta.

Tapaði hann miklu þar?

—  Það mundi hann áreiðan-

lega segja þér fremux en mér, ef

svo. væri.

Hann gekk að skrifborðinu

sínu, eins og utan við sig og fór.

að laga til einhver blöð, sem þar

lágu. — Það gæti hugsazt, að

hann hefði ekki þorað það, sagði

hann, og leit upp. — Var þetta

svona?

—  Ég þarfnaðist peninganna

til nokkurs, sem ég vil tkki segja

þv.i-, svaraði hún. — Ég verð að

benda þér á það, Charles, að þú

hefur enn ekki svarað hinni

spurningunni minni. Hvernig

gaztu þér til, að ég hefði selt

hringana?

—  Það var engin tilgáta. Ég

vissi það.

—  Hvernig það? Ekki hefurðu

falið þig inni í  búðinni?

—  Nei, það gerði ég ekki. En

ég kom við í gær hjá ungfrú

Wraxton. Hann hikaði og leit

aftur á frænku sína. — T^ú verð-

ur að skilja það, að ungfrú Wrax

ton taldi það skyldu sína að

segja mér, að hún héldi þig eiga

! í einhverjum vandræðum. Hún

var inni hjá Rundell & Bridge

með móður sinni, frú Brinklow,

þegar þú varst að gera þessi

kaup. Það virðist svo sem Bridge

hafi ekki lokað dyrunum al-

mennilega. Ungfrú Wraxton

þekkti röddina þína og gat ekki

annað en heyrt nokkuð af við-

tali þínu  við Bridge.

Hönd hennar, sem hvíldi á stól

bakinu, krepptist, en linaði aft-

ur á takinu. Svo sagði hún, og

i röddinni vottaði ekki fyrir til-

finningasemi: — — Hún gerir

það ekki endasleppt með um-

hyggjuna sína, hún ungfrú Wrax

JAMES    BOND

Eftir    IAN    FLEMING

fHS mOKILLEZQ WEQEBAÚH &VEHA

VAMEWCA&E. THEY WE8E 7&LP PWE

NELP A SMOKE BOMB. THE OTHER AM

EXPLOá/VE. THEY ÍVEBE TOESCAPE

UNPES ÚOl/EZ OF THE SMOKE ¦ ¦

fHE CAPTUREP

BULGARlAN TELLS OF

THB PLOT TO KILL

BONP

¦ ¦ ¦ BUT TUEY WEKE PUPEP. POLlCE

EXAMI/V/Pr/OV OF 7ÍHE FffaáMENrS

SHCWEP B07H CASESIVEBE EXPLOSIVE.

THE KILLERS WEeE TO P/E MTH

BONP... BUT BONP P/P> NOTPlS...

m-.-HE LIVEP TO SfíMBLE.

* 4S oePESEo. .

)

Hinn handtekni Búlgari skýrir frá

•prengjutiirseðinu.  — Morðingjarnir

tveir höfðu báðir fengið sitt hvort

myndavélahulstrið og verið sagt að í

öðru þeirra væri reyksprengja en í

hinu venjuleg sprengja. Svo áttu þeir

að komast undan í skjóli reyksins.

ton. Fallega »gert af henni að

hugsa svona mikið um minn

hag. Líklega hefur það verið hæ-

verskan hennar, sem bannaði

henni að nefna þetta við mig

fremur   en þig?

Hann roðnaði. — Þú verður að

muna, að ég er trúlofaður ungfrú

Wraxton. Og eins og á stóð, taldi

hún það skyldu sína að nefna

þetta við mig. Hún þóttist ekki

vera þér nógu kunnug til að f ara

að tala um það við þig sjálfa, og

biðja  um  skýringu.

—  Það    er    ekki    nema   satt.

Hvorugt ykkar, kæri frændi, er i

þannig vináttusambandi við þig.

Og ef þú þykist þurfa að heimta

af mér skýringar á því, sem ég

kann að segja eða gera, þá er

svarið það, að þú getur farið

fjandans til!

Hann brosti. — Kannski hefur

það verið eins gott, að Eugenia

fór ekki að ræða þetta mál við

þig, því að henni hefði ekki orð-

ið vel við að vera vísað til fjand

ans. Talarðu alltaf eins og hann

pabbi þinn, þegar þú stekkur

upp  á nef þér, Soffía?

—  Nei, ekki alltaf. En fyrir-

gefðu. En ég þoldi þetta bara

ekki.

—  Sjálfsagt það, en ég hefði

ekki beðið þig um skýringu. e£

þú hefðir ekki beðið um þetta

viðtal.                                        .   _ .

—  Þú hefðir ekki átt að taka

mark á ungfrú Wraxton. Og

hvað það snertir að faira að

kaupa aftur hringana mína, hef-

urðu komið mér í verstu beyglu.

Um leið og hún sagði þetta,

opnuðust dyrnar og Hubert tiom

inn. Hann var náfölur, en mjög

einbeittur og sagði. — Afsakið

þið, en ég hef verið að bíða eftir

því í allan dag að geta talað við

þig  Soffía......   og við Charles

líka. Þess vegna er ég hingað

kominn.

Hr. Rivenhall sagði ekkert, en

sendi honum bara kuldalegt

augnatillit, en Soffía sneri sér

við og rétti honum höndina. -—

Já, komdu bara inn, Hubert;

sagði hún Sg brosti til hans.

Blnðið kostar

5

krónur

í lausasölu

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24