10 MORGUNBLAÐIÐ Sunnudagur 9. janúar 1966 1 í ^::^:.:::::^.;::^:^^ "'tW!'«!HPl«f!tff!ijf||B: ÞEGAR SKARÐSBOK VAR SELD Hugleiðingar Beda og guðspjöll á grísku voru ekki hálfdrætt- ingar á móti Skarðsbók ÉG HITTI fyrir skemmstu einn a£ yngri stjórnmála- og félagsmálamönnum okk ar, og sagði hann, er kaup- in á Skarðsbók bárust í tal: — Ég get sagt þér, að þegar ég heyrði tilkynnt í útvarpinu, að við íslend- ingar hefðum keypt Skarðs bók, þá hreinlega grét ég af gleði. Mér finnst það merkasti viðburður, sem ég hef heyrt um, nú um langt skeið. Það skal strax fram tekið, að þessum unga manni er ekki grátgjarnt, því að hann er dugnaðarforkur og hörkutól. En þetta minnti mig á, að ég gæti ef til vill sagt nákvæmar frá uppboðinu á Skarðsbók, sem fram fór í London 30. nóv. sl., og ég var viðstaddur. Á 15 ára fréttaritara- og blaðamannsferli mínum hef ég átt þess kost að fylgjast með mörgu, hitta og ræða við heimsfrægar persónur, vera vitni að miklum sorgaratburð um, þvælast um allt ísland þvert og endilangt og allvíða erlendis. Mér finnst, eftir að hafa hugleitt málið nú í nær- fellt mánuð, að ég hafi aldrei verið viðstaddur jafn eftir- minnilegan atburð, og lifað jafn magnþrungið augnablik, eins og þegar hvert þúsundið sterlingspunda af öðru hlóðst á þessa skinnskræðu, í salar- kynnum Sotheby & Co., við nr. 34 og 35 í New Bond Street. Ég vaknaði snemma um morguninn, gat ekki sofið fyr ir eftirvæntingu. Spurningarn ar ásóttu mig. Hver skyldi bjóða í Skarðsbók? Hvar skyldi hún lenda? Ég hafði að vísu staðfestan grun um, að einhver myndi bjóða í hana fyrir hönd íslendinga, en hver það var, vissi ég ekki. Þetta gerði málið allt flóknara. Mér var ætlað að vinna með blaða manni frá Associated Press í London, og ljósmyndara frá sömu stofnun, eða nánar syst- urfyrirtæki, sem sér um Ijós- myndasendingar um heim all- an. Daginn áður hafði ég far- ið niður á skrifstofur A. P. og skoðað starfsemi fyrirtæk- tfi /1 ¦ 5:;.. mmmmm » Mynd úr gríska handritinu, þar sem grunnur og geislabaugur eru úr gulli. Þessi mynd er af einu blaði handritsins af hinum fjórum guðspjöllum á grisku, sem ritað er á fyrsta fjórðungi 13. aldar. Handritið er stórglæsilegt verk, ritað og myndskreytt í lit- um, gyllingu og silfrun. isins í stórum drátéum, og séð hið kunna fréttanet þess- arar feiknamiklu fréttamið- stöðvar. Allan sólarhringinn fara og koma fréttir um þessa fréttastofnun. Myndir eru sendar, og mótteknar, á mín- útu hverri. Augnabliki eftir að atburður hefir skeð hinu megin á hnettinum, rennur hægt og hægt inn ljósmynd af atburðinum á firðskipta- tækjunum. Þennan dag voru að koma myndir af Margréti prinsessu, sem þá var í heim- sókn í Bandaríkjunum. Stór- fundur var í Moskvu, kirkju- þing í Róm og stöðugt bárust myndir og fréttir frá Vietnam. Það lá við, að mér fyndist Skarðsbók um stund léttvæg að fréttagildi innan um stór- atburði heimsins. Við stríði lá í Rhodesíu, mannslíf slokkn- uðu í þúsundatali og um ör- lög heilla þjóða var teflt á skákborði stjórnmálamann- Morguninn eftir var j tilfinning þó horfin, og breytti það engu, þó ég læsi morgunblöðin mér til dægra- styttingar. Ég fór niður til morgunverðar, en hafði ekki nema takmarkaða lyst á hon- um. Það var einhver fiðring- ur innra með mér, einhver ónot í maganum og eitthvert eirðarleysi. Ég átti að vera kominn niður til A.P. kl. 10, og mér fannst tíminn aldrei ætla að líða. Ég tautaði við sjálfan mig: „Hvað er þetta maður, þetta er nú ekki nema ein skinnskræða, sem einhver klerkur hefir skrifað fyrir nokkrum óldum norður á Helgafelli á íslandi, og varla hefir hann ímyndað sér, að út af þessu verki hans myndu menn vart vatni halda á því herrans ári 1965, þótt hann, undir lágri súð í hrollköldum torfbæ, sæti við það, dúðaður í vaðmálshempu og girtur ullarbrókum, að pára lífssögu postulanna, þýdda og endur- sagða, úr einhverri latneskri skruddu. Ég leit út um gluggann á hótelherberginu, og gáði til veðurs. Ég sá á húsaþökunum í kring, að rignt hafði um nóttina, en nú var komið bjart veður. Við mér blasti hin mikla sjónvarps- og útvarps- bygging Lundúnaborgar, sem gnæfði tröllaukin yfir forn- byggingar þessarar gömlu borgar. En nú var tíminn kominn, og ekki minnkaði spenningur- inn. Ég náði mér í leigubíl, og hélt niður í Ferrington Street, en sú gata liggur fyr- ir endann á hinu fræga Fleet Street, sem er miðstöð blaða- heimsins í London. Hér hlýt- ur erlendur blaðamaður að ganga um með nokkru sjálfs- trausti og virðingu fyrir kol- legum sínum, munandi það, að hér vann meðal annarra frægra manna Winston Chur- chill fyrir lifibrauði sínu, á sínum yngri árum. A skrifstofum A. P. var þessi ánægulegi athafnakliður, sem er svo einkennandi fyrir annasama ritstjórnarskrif- stofu. Yfirma'ður fréttamann- anna kynnti mig fyrir ungum Bandaríkjamanni, Larry að nafni, sem vera átti mér sam ferða á uppboðið. Ég var það tímaniega á ferðinni, að við höfðum tíma til a'ð fá okkur tebolla, áður en við fórum til fundar við ljósmyndarann, einn af þeirra Ólöfum K. Magnússonum. Það var mað- ur smár vexti, en báðir voru þeír félagar einkar geðugir, menn sýnilega vanir ýmsum atvikum; ljósmyndarinn m. a. frægur fyrir að vera álitinn dau'ður í feikna miklum elds- voða í London, fyrir nokkrum árum, en þá hafði hann komið sér svo vel fyrir á hinu brenn- andi húsi, að hann náði stór- kostlegustu myndunum, sem af brunanum voru teknar, og Frh. á bls. 12
Beinir tenglar
