1 12 MORGUNBLADID Sunnudagur 9. janúar 1966 — Skarðsbók Framh. af bJs. 10. björgun á fólki úr húsinu. Úti á götu náðum við okkur í bíl, og nú var haldið upp í New Bond Street. Klukkan var á seinni hálftímanum í 11, og umferðin um borgina feikna mikil. Raunar er þetta ekki löng leið, en hún treinist, ef bíllinn kemst ekki nema nokkra metra í senn. Á leið- inni sögðu þeir félagar frá ýmsum atvikum, sem þeir höfðu lent í, og sýnilega var spenningurinn sáralítill hjá þeim. Við ræddum einnig um, hvernig við myndum vinna, er á uppboðið kæmi, og ég skýrði þeim frá, af hverju ég vildi fá ljósmyndir. Okkur kom saman um, að vi'ð mynd- um reyna það, sem hægt væri, til að komast að því, hver yrtSi kaupandinn að Skarðs- bók. í húsakynnum Sothebys fara fram hverskonar listmuna, málverka- og listaverkaupp- boð af öllum tegundum, auk bóka- og handritauppboða. í sölum hússins voru málverk til sýnis, sem bjóða átti upp næstu daga. Þar var slangur af fólki, sem gekk um og sko'ðaði. Við héldum inn í sjálfan uppboðssalinn, sem var á stærð við 1. kennslu- stofu Háskólans. Var þar hátt undír loft, og einungis gluggar á þaki, sem gáfu skemmtilega og þægilega birtu í salinn. í innri enda salarins lágu hin dýrmætu handrit á borði, þvert yfir hann. Þau voru þrjátíu og sex talsins. Verðir, eða starfsmenn stofnunarinn- ar, voru klæddir grábláum sloppum. Þeir voru á vakki þarna í kring. Annars var öll um frjálst að skoða handritin, handfjatla þau, vega og meta. $*tut» . rjofefij' ttm.c'.ftm rnbTn fi mjiofeu þitt/neTttnjj.íntn Tjas piow ffmUiinJimmfafaUftiíú attnWf. Kírrrtóríairis .fltnt ^ oítfio at-mTnn ^fatpthlwttin í!«C. Ite-jA.* t.r-w ««»_ ...fft .i.jv____i*_...» upphali uppboðsins er Skarðsbók sýnd í sama mund og uppboðshaldarinn (í pontunni) leitar fyrstu tilboða. f salnum var fjöldi gamalla muna, og öll húsgögn í göml- um stíl, enda er hér um að ræ'ða mjög forna stofnun. Fyrir miðjum innanverðum sainum var komið fyrir pontu, sem líktist predikunarstól. Við stólinn var magnarakerfi. Upp í þennan stól sté nú uppboðs- Aur(«tiftS^acBið{ioluT ftí^.taíN*tuiíffðau^^^ |ftjn.aíj5imln^n^.íte%rbnjtjuMAfealkT ttua..fltpatrM^(rttoa»i»u«iifa^ftm\ir ~"|\jnfiirfm íaoBiRwtr.^iuöí ¦-"•* •*• ki%u4MftnpaiíEtmít^attm«lri ellf íftm trtolmm ^bmu^^nwiusm^ofti- 8t|rntÓ6birfl»fftUfloiy^tErilotffaMWtámlg t£ aujjuuCfosTon fiuttttt fm Xvmiéfík^ »5#flt»6Uff tctftmi tmtrrt.G{tó«^imo*tuS,/» $rmtff.r?.fiapntottnfihotratft $h trmj^títcrjmj^ft^ai^ttpí efijftti Óbþo fltu |»6ftm rag tftn W^%5^Mtítm^wtSÚÍx.S ffifcgtfpgttcm hufúfiiri faflfljjfi tfcrmOh öicni jpautuá nuTmmm%6 jtola fo$1w%tái£aMr pfl«tuimtr5firt^pintatþiiitrynp aB&fltuwit fampm t»a'1mJ^nlT^^nan1S^ttuT.'tft, afnaVtBio ínt^afttitnt^öuéfti Metc ap jjttttítf?. arVTat ^fr{i«i(^(j|^tinffitt^t^61rttir$1u^w fiuij-ftjtB otr^n^etlajiiptttitótm fiittu^aíR^r flft tultTmti^tnju4^troE4tfl$i oftT ttlmahajjif mui%fithtati affrajjD&a ítrta tá vúfypföfy. jhdglirafllulítiá «n autúallta*lflfltti OTRtS". TOpaUpotfti&uurcS fngp atðjfSmja-Ri.ftm fluíprœ? ihcrotottf hu tnfiar^pcrfl rjn u 1 ^ltotttnioimnJöentamtn ft> ÍlÍíJflto65Íftn attyttj!") nt.traltr. *TMtytfa ífr^tr#t^iaot)ttTatattjCf jacob t^d&y þaoflA Ihihttzmi huffi fha j tfM# haldarinn, á mínútunni kl. 11 fyrir hádegi. Fyrir framan uppboðshaldarann voru borð, er mynduðu skeifu, og þar sátu sýnilega þeir, er mestan áhuga höfðu á uppbo'ðinu, og hugðust skoða handritin nán- ar til að fullvissa sig um, að þeir væru að bjóða í þau yjp tjttr ^its^a ^ttritíjrttjB5t§ii«. B«tt«mttt ft/r fittttóícrtiobjíþ' aruatípfi ta tr t&uhit ífauí«i natnn ttjpítt^srflatmfimí hótqf^umift.'feí trtu ttft taub^fLtrfin ftfrthafl tjbat m n^h p ttatis-tnpetrVtrtnrffiíar.irt^ fiotjtfibar ton ffi&£>* trau§ at fifanfi-trufií aa u^^iftftnaunj^óVutfrrS at^ ttltftttr.ett hwjatrianixmitf^mflft'Otthoatotiutnfi in'potfauff trnilhanfluitr-ba unrfin þofp fltnToS jfa fiárTm ítm fttnhb,nu'am.4lH^rrií)trpn íyt toh tnfa t Bcmamin totvtins tyfjn níeam fi ftfc t^r ttngu tjttfuJtítTBa ftttba ttjatejni tjam flttifluhis cettinlíMitamin.'ttfih tfljnfir>8mtammmúatift. 1oaj^^tmorttt.-5or.tn mtpmnafetum^atuVírtf Ifin-^ttáTmhttíjtt^tttttinjí at |fta 1ióT^cr|n fitu t.tjn^hir ó ^ftnt.o'.fli wjoa atftUltt u\tafiftna m,fen tri fipa Btrfi^ rrptfettrbi tjn^ttmijfAfeöS ttttaÍ4tabhvffi^nflhim5prtu^ttr)s^«nw *itfót tf.;j)fl tcSflufi»n utrtuti at flthl-SjTdteit lattiujtuutöut rTrr-ifiatml mga luTituwna í^oftm íi^ím fi;tJtta BcpltaTfiTtáíu BtattthtfiofifiÉfí Bt ^fjai?4töia?0hv lu otwh ffltmlmujwfiwppfttectr atj5flufttrtmlbtflftt6^mtpn^?tfmtmim^ ttttr. 6tt5f^^ujjmmtft'atiiy>tmu^ffl^ iMfn rjomttn ap|i trfn thflrö.ttjuefaiwtnl ttit tTiJa er tmiRitn^mpt mtthtrtut'onýbj, 6p£ ^ttft^^itó.'i|iM^^h*twnthttnn^ ^tttttðt. énrauriisfjdrrfljihmjflioitttp^ tþ' ttnt fijn t)apmlm{r{rpatrfihu atTiflmtlötttgt "oi ay íat^ílmiÍirttmp.Ohfiattfteprf ujoii"6arfit.- pfitttfttfidjrrfiatfti^t.v^uhtóúu^^ fttt.th r)omsétátnfl atttt^fimatr}h^imp«tB ta?t)dJtrtmn5.flti?flultiátðiTt}rr%tu^ tjfl ttjhyftu fttt^OhtrþTftmbtat ta erÍmittrreW fjtíá.otfim trjfitmaniMpttflHrflfittroftpfet*. fiofcpmn" trjtrtux-tn fim% Wm-trrttþot t>tfc iapirftt.h^þouitar^tii atfautú^rttli^totu trt réttu. Vítt og breitt um sal- inn sátu svo áhorfendur, sem þarna voru komnir af forvitni, fyrst og fremst. Alls munu hafa verið í salnum 70—80 manns, er flest var. Og nú hófst uppboði'ð. Alger þögn ríkti í salnum, og loftið var geislavirkt af spenningi, en það er lýsíng, sem vonandi er engin goðgá að nota á atóm öld, þótt handritin, sem hér voru á uppboði, væri frá 9. til 16. aldar. Það voru engar vöflur á uppbo'ðshaldaranum. Fyrst var borið fram handrit, hug- leiðingar hins helga Beda um Markúskarguðspjall, ritað á fyrri helmingi 9. aldar. Hinn frægi Beda prestur er fædd- ur um 673 og dáinn 735; einn kunnasti rithöfundur Engil- saxa á miðöldum, ekki aðeins um guðfræðileg efni heldur og söguleg og hverskonar vís- indaleg efni. Hann var því einn af mestu lærifeðrum mi'ðalda. Til þess menn geti gert sér ljóst, hve merkilegt þetta handritauppboð er, skal þess getið, að uppboðsskráin fyrir þessi 36 handrit er 140 síðna bók, í stóru broti, með 30 myndasíðum af handritunum, og auk þess 3 síðum með lit- myndum. Bókin er prentu'ð á vandaðan myndapappír, og hlýtur að vera feikna dýr 1 útgáfu. Þessa skrá höfðu menn nú fyrir framan sig, og þar var að finna ýmsar upplýs- ingar um handritin. Um þetta Béda-handrit (að sjálfsögðu ekki ritað af honum sjálfum. heldur afrit) var t. d. sagt, að það heí'ði áður verið selt í þessum sölum, eða hinn-28. marz 1859', og þá greitt fyrir það £ 124. Sýnilegt var að þetta hand- rit myndi f ara á háu verði, en fyrsta boðið í það var £ 2000. Hér var ekki hrópa'ð og kall að eins og á aksjón í íslenzkri sveit, og engum veitt fjörg- anli meðal undir húsvegg. Uppboðshaldarinn leit yfir salinn, og menn gáfu til kynna, að þeir byðu í með því að kinka kolli til hans. Við sölu þessa handrits kostaði 500 pund að kinka kolli til uppboðshaldarans. Og hugleið ingar Beda fóru yfir £ 15000. Of langt mál yrði að rekja sölu handritanna allra. Næsta handrit fór fyrir 10 þús. pund, en svo fóru tölurnar lækk- andi allt niður í £ 1.400, þar til kom að 8. handritinu, sem var fjögur guðspjöll á grísku. Handrit þetta er feikna fag- urt, ritað í litum, gulli og silfri. Þetta handrit var sleg- ið á £ 15.000. Nú skal farið fljótt yfir Framhald á bls. 21. Eitt bókfellsblaðanna úr Skarðsbók. Torgrin Hannas bóksali með hokuskeggið og hálfgleraugun, þar sem hann býður 36 þús. pund í Skarðsbók.
Beinir tenglar
