Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						22
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 30. MAf 1967.
Eiginmaður minn og sonur,
Eyjólfur Pálsson
frá Hjálmsstöðum,
lézt að heimili sínu Laugar-
nesvegi 92, laugardaginn 27.
maí.
'  Aðalfríður Pálsdóttir,
Kósa Eyjólfsdóttir.
Hjartkær eiginmaður minn,
faðir, tengdafaðir og afi,
Sigtryggur Leví
Agnarsson
Langholtsvegi 37,
lézt   að   morgni   28.   maí   í
Borigarspítalanum.
Þórunn Stefánsdóttir,
börn, tengdabörn og
barnabörn.
Eiginmaður minn,
Hans Guðmundsson,
andaðist 27. maí.
Arndís Skúladóttir.
Systir okkar,
Sigríður R. Jochumsdóttir,
Grænuhlíð 14,
lézt   1   Landsspítalanum   28.
þ. m.
Fyrir hönd fjarstaddra
bræðra og annarra vanda-
manna.
Margrét Ásgeirsdóttir,
Geirþrúður J. Ásgeirsd. Kúid.
Móðir okkar,
Þuxíður Sæmundsen,
lézt að heimili sínu á Blöndu-
ósi laugardaginn 27. mai.
Þorgerður Sæmundsen,
Magdalena Sæmundsen,
Pétur Sæmundsen.
Móðir okkar,
María Guðbjörg
Sigurgeirsdóttir,
Kleppsvegi 36,
andaðist í Landakotsspítalan-
um sunnudaginn 28. maí.
Laufey Þórðardóttir,
Sólborg Þórðardóttir,
Olgeir Þórðarson,
Ólafur B. Þórðarson,
Árni Þórðarson.
Eiginmaður minn  og faðir
okkar,
Hafsteinn S. Tómasson,
trésmiðameistari,
Kaplaskjólsveg 64,
andaðist    I    Landspátalanum
aðiaranótt   sunnudagsins   28.
mad síðastliðinn.
Guðný Steingrúnsdóttir
og börnin.
Okfavia Emilía Briem
f. Gudjohnsen - Minning
Fædd 25. apríl 1886
Dáin 21. mai 1967
FRÚ EMILÍA Briem var fædd
á Vopnafirði 25. apríl 1886. For-
eTdrar hennar voru hjónin Pétur
Guðjohnsen verzlunarstjóri og
Þórunn E. Halldórsdóttir. Að
henni stóðu sterkir stofnar í báð-
ar ættir. Föðurafi hennar var
Pétur Guðjohnsen, organleikari
og tónskáld í Reykjavík, móður-
afi hennar var Halldór Jónsson,
prófastur á Hofi í Vopnafirði,
héraðshöfðingi, alþingismaður og
landskunnur maður á sl. öld.
Fram til þessa tíma hafa verið
lifandi minningar í Vopnafirði
um hann og hans stóra og merki
lega á heimili á Hofi. í kirkjugarð
inum á Hofi stendur fallegur
minnisvarði, gjöf frá sóknar-
börnum hans.
Frú Emilía hlaut hið bezta
uppeldi á heimili foreldra sinna
og naut þeirrar menntunar til
munns og handa, sem þá var kost
ur fyrir ungar stúttkur. Auk þess
fór hún til Danmerkur til frek-
ari menntunar. Hún Maut í
vöggugjöf marga af eðliskostum
ættar   sinnar.    Hún   var    álíts-
Konan mín og móðir okkar,
Jónea Hólmfríður
Friðsteinsdóttir,
andaðiist á Landakotespítala
18. maí. Jarðarförin hefur far-
ið fram. Við þökkuim vináttu
ag veLvilja.
Arnlaugur ólafsson,
Halldóra   Hafliðadóttir,
Ástríður Hafiiðadóttir,
Hákon Hafliðason,
Helgi Hafliðason.
Þökkum innilega auðsýnda
samúð við andlát og jarðarför
drengsins okkar,
Jóns Rúnars Ipsen,
Bræðraborgarstíg 24.
Iris Þórarinsdóttir,
Werner Ipsen,
Guðrún   Jóhannsdóttir.
Þökkum innilega auðsýnda
samúð og hlýttiug við andlát
og jarðarför móÖur okkar,
tengdamóður, ömmu og lang-
ömmu,
Guðmundínu Sigríðar
Matthíasdóttur.
Sigríður Kolbeinsdóttir,
Bjarni Kolbeinsson,
Ingibjörg Guðmundsdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn
öllum þeim, sem á svo
margvíslegan hátt hafa sýnt
okkur samúð og hiuttekningu
vegna fráfalls,
Finns Th. Finnssonar,
flugmanns,
er lézt hinn 3. maí A send-
um við hugheilar þakkir og
kveðju.
Foreldrar og systkin.
stúlka, stillt og þó glaðlynd,
fasprúð og aðlaðandi í viðkynn-
ingu. Hún var starfsgttöð, vinnu-
fús og rösk og veitti allt létt,
er hún snerti við. Hún vax list-
hneigð, lék vel á píanó — enda
síðar organisti í Vopnafjarðar-
kirkju í mörg ár, og fór það
mjög vel úr hendi. Framtíðin
virtist því blasa við benni björt
og greiðfær. En örlögin höfðu
ætlað henni óvænt og erfitt hlut-
verk. Móðir hennar varð fyrir
sttysi, sem þrátt fyrir þá iækn-
ishjálp, sem þá var fáanleg,
varð því valdandi að hún varð
rúmliggjandi sjúklingur það sem
eftir var ævinnar.
Þegar þetta sorglega slys kom
fyrir var Emilía opinberlega trú-
lofuð. Mannsefni hennar var
efnilegur danskur maður. Stóð
ta að hún giftist og flytti til
Danmerkur. En þegar sýnt var
að móðir hennar fengi ekki
heilsu aftur, eða þyldi að flytj-
ast burtu, slitu þau sambandi
sínu, þar sem hann hafði ekki
tök á að flytja hingað. Emilía tók
nú að sér heimili móður sinnar
og annaðist hana, rúmliggjandi
sjúkling, með slíkri ástúð og
hugkvæmni, sem bezt varð á
kosið. Vinir og kunningjar voru
margir og ávallt velkomnir að
sjúkrabeði Þórunnar, sem var
bæði gáfuð, víðsýn og ræðin, og
fylgdist mjög vel með því, sem
var að gerast í kring um hana,
og með hag og kjörum fólksins.
Það höfðu því margir gaman
að eiga samræður við gömlu
konuna, bæði til að skemmta
sjálfum sér og stytta henni
langar stundir rúmlegunnar.
Þegar sími kom á Vopnafjörð,
leigðu þær mæðgur honum hús-
næði í íbúð sinni. Emilía tók að
sér stöðvarstjórastarfið og því
starfi hðlt hún, þar til hún flutt-
ist burtu úr Vopnafirði. Starf
þetta tókst henni með mikilli
prýði. Var hún rómuð fyrir lip-
urð og góða afgreiðslu. En
þreytt var hún stundum, er
símatímanum  var  lokið.
Árið 1922 dó frú Þórunn eftir
14 ára legu. Emilía hélt áfram
síma- og organistastörfum þar
til vorið 1924 að henni barst bréf
frá vinkonu sinni og fraendkonu,
Valgerði Lárusdóttur Briem,
prestskonu á Akranesi, er þá
lá fyrir dauðanum. Bað hún
hana að taka að sér umsjón
heimiíis hennar framvegis. Em-
ilía brá þegar við til að gera
vilja vinkonu sinnar, sem var
látin er hún kom vestur. Tók
hún þegar til við hið nýja verk-
efni með sama áhuganum, og
hún hafði áður sýnt í sínu fyrra
starfi og tveim árum síðar, 30.
maí 1926, gengu þau séra Þor-
steinn Briem í hjónaband.
Það var stórt og umsvifamikið
ábyrgðarstarf, s em frú Emilía
tók að sér á Akranesi. Heimilið
var stórt: 4 börn af fyrra hjóna-
bandi séra Þorsteins, og síðar
bættist við fósturbarn, Halldór
Briem,    bróðurson    hans.    Auk
Við flytjum innilegar alúð-
arþakkir ykkur öllum, sem
með margvíslegum hætti auð-
sýnduð okíkur samúð og vin-
áttu við fráfall elskulegs eig-
inmanns míns, sonar okkar,
tengdasonar, bróður og
tengdabróður,
Egils Benediktssonar,
flugstjóra.
Steinunn E. Jónsdóttir,
Benedikt Gislason,
Geirþrúður Bjarnadóttir,
Jón Pálsson,
Kristín Þórðardóttir,
systkin og tengdasystkin.
þess svo gestagangur og risna,
eins og gerist á prestsheimili i
stóru prestakalli. Og þar sem
séra Þorsteinn var líka prófast-
ur, og auk þess alþingismaður í
8 ár, má nærri geta að ekki hafa
minnkað við það umsvifin. Öllu
þessu sinnti frú Emilía með
mikilli prýði og sómdi sér vissu-
lega að sínu leyti ekki síður sem
prestskona á Akranesi, en hún
hafði gert við störf sín á Vopna-
firði, þótt þar sé ólíku saman að
jafna. Og með hvílíkri rækt og
kæpleika hún hafði rækt upp-
eldi barnanna, sýnir bezt ástúð
sú, sem stjúpdætur hennar
sýndu henni síðustu 4r ævi
hennar, eftir að hún missti
heilsuna.
Um tveggja ára skeið var
séra Þorsteinn Briem ráðherra,
og urðu þau þá að búa í Reykja-
vík. Lítt virtist mér frú Emilíu
getast að þeirri breytingu, enda
var hún ekki metorðagjörn.
Mun hún ekki hafa syrgt það að
flytja til Akraness aftur.
En því miður leið nú að því,
að þar yrðu líka breytingar á.
Heilsu séra Þorsteins hnignaði
mjög síðustu prestskaparár hans,
og varð hann að segja af sér em-
bætti 1946. Eftir það var hann
sjúklingur til æviloka, 1949.
Kom þá enn í hlut frú Emilíu
að stunda hann sem sjúkling.
Kom sér þá vel reynsla hennar
frá Vopnafirði Og víst er um
það, að hún stundaði hann með
sömu árvekninni og umhyggj-
unni og móður sína fyrrum.
Eftir lát manns síns gafst
henni enn tækifæri til að stunda
sína nánustu í veikindum þeirra.
Guðrún, systir hennar, kom
hingað suður með slæma hjarta-
bilun. Bjó hún hjá Emilíu um
tíma, sem lét sem mjög annt um
hana. Svo var Guðrún orðin
hress siðast, að hún var farin að
ganga út. En þá víldi það slys
til, að hún varð fyrir bíl, og lézt
samstundis. Frú Emilíu varð
mikið um það slys.
Frú Emilía varð síðast sjalf
sjúkflingur, sem þurfti hjúkrunar
við það sein eftir var ævinnar.
Heilsan var biluð af of miklli
líkamlegri og andlegri áreynslu,
þrekið var þorrið. Hún lézt 21.
maí sl.
Þegar éa lít yfir æviferil frú
Emilíu Briem, þá stendur hún
mér fyrir hugskotssjónum sem
mjög mikilhæf kona. En hún
stendur þar ekki síður sem
sannkallað göfugmennL Það
mætti segja sem einkunnarorð
hennar orðin: kærieikur og fórn
fýsi. Meðan ég þekkti hana var
hún alltaf að hugsa um að gera
einhverjum gott. Hún var alltaf
að fórna sér fyrir aðra. Og það
var ekki aðeins hún móðir henn-
ar, sem varð fyrir því. Það voru
margir, sem þurftu þess við þá.
En hún var líka sanntrúuð krist-
in manneskja, sem taldi kristin-
dóminn fyrst og fremst fólginn
í því að lifa eftir orðum frels-
arans, sem sagði: ,,Það sem þér
viljið að aðrir menn gjöri yður,
það skuluð þér og þeim gjöra".
Svo stendur frú Emilía Briem
fyrir r»inum sjónum. Svo mun
hún standa fyrir augum flestra,
sem þekktu hana.
Ég vil svo að lokum þakka
henni fyrir hönd mína og míns
fólks fyrir allt, sem hún var
okkur.
Blessuð sé minning hennar.
,      Jakob Einarsson.
Á kveðjustund frii EmMíu
Briem, prófastsekkju frá Akra-
nesi, er fullkomlega viðeigandi
að vitna til orða hins mikla post-
ula, sem hann við hafði undir
ævilokin: „Ég hefl barizt góðu
baráttunni, hefi fullnað skeiðið,
befi varðveitt trúna".
Vlð borur hennar vöknuöu hjá
mér ljóslifandi endurminningar
frá dvöl á heimi'li hennar og síra
Þorsteins,   fyrir  mörgum   árum.
—  Hjá þeim gistu ósjaldan ferða
langar, er komu til Akraness
svipaðra erinda og ég.
Ein þeirra minninga er frá
messu í Akranesskirkju. Því
hafði ég tekið eftir, að síra Þor»
steinn var byrjaður snemma vik-
unnar að efna til ræðu næsta
sunnudags. Hann var vandur að
virðingu sinni sem sálnahirðir
og gerði strangar kröfur til sín
í prédikunarstól, jafnt og til
allrar annarrar prestsþjónustu,
enda kunnur, sem einn af ágæt-
ustu prestum þjóðarinnar.
Ég var prestshjónunum sam-
ferða til kirkjunnar. Þegar inn
úr dyrunum kom sá ég að kirkj-
an var nálega full, og var þó
ekki hátíðisdagur. Þegar prest-
urinn gekk inn eftir gólfinu ríkti
í söfnuðinum djúp þögn og eftir-
vænting. Slíkar viðtökur fá að-
eins prédikarar, sem flytja
ómengaðan fagnaðarboðskap og
fara ekki með hégómamál.
Frú Emilía var manni sínura
einstaklega samhent. Þau báru
hvort annars byrðar. Hún
reyndist börnum hans frá fyrra
hjónabandi sem bezta móðir,
hugsaði svo vel um heimilið, að
á betra varð ekki kosið. Og 1
prestsstarfinu var hún honum
góður samverkamaður.
Frú Emilía lét sér annt um
barnastarf safnaðarins. Á heim-
ili sínu hðlt hún fundi fyrir ungl
ingsstúlkur vikulega, meiri
hluta árs. Þá voru stofurnar á
stóra prestssetrinu oft troðfull-
ar. Frúin lék á píanó. Hún las
unglingasögur, sem hún hafði
snúið úr Norðurlandamálum.
Mikið var sungið af léttum
söngvum síra Friðriks Friðriks-
sonar og annarra æskulýðs-
skálda. Þá var lesið í Guðs orði»
flutt  hugleiðing  og beðin bæn.
—  Vitað er að margar þessara
ungu stúlkna hafa æ síðan búið
Ellin þakkar vinum vænum
vegleg blóð og kveðjur hlýjar,
eilífðar á grundum grænum
geislar lýsa brautir nýjar,
Hannes Jónsson,
75 ára.
Hjartanlega þaklka ég öllum
vinum mínum nær og fjær,
fyrir að þeir minntust mín svo
eftirminnilega með skeytum
og hlýjum kveðjum á sjötugs-
afmæli mínu þann 10. maí s.l.
— Sérstaklega þakka ég eldri
og yngri félögum í Karlakór
Hornafjarðar og Kirkj'Ukór
Bjarnanessóknar, ennfremur
sveitungum mínum og öðrum,
í náiægurn hreppum, fyrir
gjafir og ánægjulega stund,
nefndan dag, í Mánagarði og
þann heiður, er þeir veittu
okkur hjónuim. —- Heill og
gæfa fylgi ykkur öllum.
Bjarni  Bjarnason,
Brekkubæ,
HornafirðL
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32