Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ,  ÞRIÐJUDAGUR  ».  ÁGÚST   1967
19
-   MINNING
Framh. al bls. 18
þessi orð einkennandi fyrir afllt
vtfShorf bans, og eins og kveðja
til aHs samferoarfóJiks'ins, Hlýj-
ar hugsamir tii allra vorti aðail
hans.
Blessuo1   sé   hans    flekklaiusa
núnning.
Sig.  E.  Haraldsson.
Ég kynntist Eyjólfi Jónssyni
fyrir um 50 árum, er hann kom
ungur maður til Akraness.
Eyjólfur þótti þá bera af flest-
um mönnum á hans aldri, bæði
að gjörfuleik og dugnaði. Frá
fyrstu árum kynna okkar minn-
ist ég Eyjólfs fyrst og fremst
vegna íþróttaiðkana hans og
leiðbeininga, er hann veitti okk-
ur stráfcunum í glímu sundi o.fl.
íþróttum, Sérstaklega man ég þó
feennslu hans í glímu og iðkana
hans í þeirri íþrótt, en þar var
hann frábær, einkum fyrir létt-
leilka, fimi og fagra framkomu,
enda féllu „fegurðarverðlaunin"
oftast í hans hlut í glímukeppni,
sem var þá oft háð á Akranesi.
Fyrstu verðlaun í sundi hlaut
hann einnig á þeim árum, þótt
hraðinn hafi sjálfsagt verið langt
undir því, sem nú er bezt, enda
sundiðkun þá ekki eins almienn
og nú og engin laug að læra eða
æfa sund í á Akranesi; þar varð
að'láta sjóinn nægja,
Ég vil færa Eyjólfi Jónssyni
þakkir fyrir mína bönd og ann-
arra, er nutu leiðsagnar hans í
glímu o. fl. íþróttum á þessum
árum, höfðum við af því bæði
gagn og ánægju, en ekki minnist
ég þess, að um nokkra greiðslu
hafi verið að ræða fyrir alla hans
fyrirhöfn og þann mikla tíma,
er Eyjólfur eyddi á okkur.
Eyjólfur Jónsson var sjómaður
að atvinnu og lengst af skipstjóri
á vélbátum. Hann var lengi á
vegum Haraldar Böðvarssonar
bæði á Akranesi og í Sandgerði,
kynntist ég Eyjólfi þá aftur vel
á þeim vettvangi. Man ég hve
Eyjólfur var kappsfuliur, en þó
aðgætinn og fór vei með bát og
veiðarfæri. Það var löngum
keppni á milli skipstjóranna í þá
daga — eigi síður en nú — um
hyer hefði mestan afla á hverri
vertíð. Eyjóltfur mátti m.a.
ágætra skipstjóra, keppa við
Guðna Jónsson á nn/b „Egill
Skallagrímsson" og Þórð Sigurðs
soh á m/b „Reynir", en Eyjólfur
var þá með m/b „Skírnir". Har-
aldur Böðvarsson átti þessa
bá'ta og er oft mest innbyrðis-
keppni milli þeirra sikipstjóra,
sem eru á sömu útgerð. Þetta
voru allt miklir aflamenn og
margt líkt um þá á því sviði, allir
afla- og áhugamenn, ágætir sjó-
menn, stjórnsamir, húsbónda-
hollir og drengir góðir.
Nú eru þessir menn allir
horfnir af sjónarsviðinu, og
féllu fyrir sama bölvaldinum,
sem mönnunum gengur illa að
sigrast á.
Er ég nú kveð vin minn Eyjólf
með þessum fátæklegu orðum,
koma í huga minn ótal endur-
minningar frá því hann var kenn
ari, samstarfsmaður og félagi.
Allar eru minningar þessar ljúf-
ar og þakka ég Eyjólfi ágæt
kynni. Konu hans, börnum og
öðrum aðstandendum votta ég
mina  innilegustu  samúð.
Þakka leikní, frækni, fjör,
fegurð — glímu kennda,
er heldur þú í hinzt>u fðr
í Herrans-vör munt lenda.
Ólafur   Jónsson.
RITSTJORN • PRENTSMIÐ JA
AFGREIOSLA'SKRIFSTOFA
SÍIVII   10-100
Þórður Kristjánsson
Breiðabólsstað
— Minningarorð —
HINN   19.   maí   s.l.   andaðist   á   1P>«V   '"
heimili   sínu,   Breiðabólsstað   á
Fellsströnd Þórður Kristjánsson,
rúmlega  77  ára.
Þegar fregnir berast um að
samferðamaður hafi látizt, verð-
ur huganum reikað til minning-
ana og kemur þá í huga manns
lifandi mynd af eamverustund-
um eins og þær voru þá og
meðan við vorum saman í fullu
fjöri og unnum saman að okkar
áhugamálum.
Við Þórður vorum uppaldir í
sömu sveit, og þó voru kynni
okkar ekki mikil á uppvaxtar-
árum enda nokkur aldursmunur
og nokkuð langt á imilli. ÞaS
var árið 1931, sem aðal sam-
vinna okkar byrjaði og frá þeim
tíma unnum við alltaf meira og
minna saman til 1966 eða í 35
ár. Þórður fæddist á Breiða-
bólsstað 26. marz 1890 og dvald-
ist þar mestan hluta æfinnar,
nema um 5 ára bfl, frá 1916
til 1921 er hann bjó í Hvamms-
sveit         Ii922         var         hann
kosinn í hreppsnefnd Fells-
strandarhrepps og starfaði þar
til vorsins 1966. Þarna var okkar
samstarf og þegar ég lít yfir
farinn veg, koma í hiuga minn
tveir samstarfsmenn, sem ég á
sérstaklega svo mikið að þakka.
Það eru þeir Þórður Kristjáns-
son, Breiðabólsstað og Magnús
Jónasson Túngarði. Þessir menn
skildu mig svo vel og sýndu mér
svo mikla hlýju í öllu starfi og
er ljúft að minnast þess að það
gustaði aldrei á okkar samvinnu
á hverju sem gekk.
Þessir menn unnu einnig
saman í Skattanefnd frá 1938
að Þórður varð hreppstjóri, þar
til Magnús fluttist burtu 1951.
Þær samverustundir okkar voru
okkur sönn ánægja og alltaf
vorum við þá sem gestdr á
Breiðabólsstað og nutum þar svo
mikillar alúðar eins og var þar
alltaf í fyrirrúmi. Kvöldstund-
irnar þegar við vorum hættir
vinnu verða mér alltaf í heimi
minninganna sem hlýir sólar-
geislar. Vandvirkni Þórðar í
þessu starfi var með ágætum,
þar sem hann annaðist allt bók-
hald og er það nægilegt sönn-
unargagn sem mun geymast hon
um til heiðurs. Að safnaðarmál-
um vann Þórður mikið og var
lengi forsöngvari og meðhjálp-
ari í Staðarfellskirkju og hafði
á hendi allt reikningshald fyrir
kirkjiu og kirkjugarð og var það
allt með ágætum af hendi leyst.
Ég minnist þess að ég kom
til Staðarfellskirkju í febrúar
1966 að mér fannst Þórði dvelj-
ast lengi í kirkjunni etfir messu
og fór til hans, hann var þá að
ganga frá öllu og mér flaug í
hug a3 eitthvað væri sérstakt
að honum, því svo leit út eins
og hann væri að kveðja góðan
vin. Rétt á eftir frétti ég að
Þórður væri kominn sem sjúkl-
ingur tfl Reykjavíkur og var á
tímabili talið vafasamt að hann
íengi heilsu aftur eða ætti aftur
kvæmt. Svo varð þó ekki, en
hann aut sín aldrei til fulls eftir
þetta.
Það er nú fortíðin, sem manni
verður ríkust í huga þegar um
er að ræða að kveðja vin. Ég
kem sam gestur að Breiðabóls-
stað, bað er sama hver það er
ungur eða gamall, ríkur eða fá-
tækur, allir eru jafnir. Hús-
bóndinn mætir manni við dyrn-
ar og það er annaðhvort hlýtt
handtak eða vinarkoss. Hann
leiðir gestinn í bæinn, talar yið
hann, sýnir honum alla hlýju
og nærgætni, sem auðið er.
Húsfrúin lét sitt ekki eftir liggja
að gera öllum gott og gleðja
þá sem að garði báru. Meðan
ferðazt  var   á  hestum,   var það
Sigurrós Finnboga
dóttir — Kveðja
föst venja að húsbóndinn á
Breiðabólsstað fylgdi manni úr
hlaði og er óhætt að segja, að
flestir voru glaðari í bragði
eftir þennan fund.
Allir, sem unnu þessu góða
heimili geta glaðzt yfir því að
Þórður á Breiðabólsstað Var
gæfumaður, hann ólst upp í
stórum systkinahóp hjá góðum
foreldrum, sem elskuðu hann og
vírtu og það gerðu allir, sem
kynntust honum. Hann giftist
ungiur ágætri konu, Steinunni
Þorgilsdóttur frá Knararhöfn,
þau voru samhent að skapa eitt
mesta myndarheimili í Dala-
sýslu, þau eignuðust 6 börn,
hvert öðru mannvænlegra, en
misstu elztu dóttur sína upp-
komna. Systkinin hin giftust öll,
Guðbjörg Ástvaldi Magnússyni,
Sigurbjörg Gísla Kristjánssyni,
Friðjón sýslumaður Kristínu
Sigurðardóttur, Sturla Þrúði
Kristjánsdóttur, Halldór Ólafíu
Gísladóttur og má segja að
þarna hafi ráðið gengi og gæfa.
Þau eiga tuttugu börn, sem voru
sannir sólargeislar afa og ömrnu.
Jarðaför Þórðar sálaða fór fram
frá Staðarfellskirkiu, laugardag-
inn 27. maí að viðstöddu fjöl-
menni. Það hafði verið kulda-
næðingur, sem sólin skein glatt
yfir grafreitinn, sem Þórður
hafði lagt mikla alúð við að hlúa
að og á þessu sumri breiða
bjarkarblöðin sig yfir legstað
vinarins, sem unni sveitinni
sinni og öllu góðu svo mikið.
Ég óska aðstandendum Þórðar,
Steinunni og börnum og barna^-
börnum allra blessunar. Og
síðustu kveðjuorðin verða þakk-
lætifyrir ailt.
Blessuð veri minning þín.
Ytrafelli, 8. júní 1967.
Guðmundur Ólafsson.
F. 19. 8. 1888. D. 24. 7.1967.
KVEÖJA
frá barnabörnum.
Nú, (arnmia kær, við leiðarlokin
hér,
er ljúft að sfaoða minningaTnar
björtu,
Um ailt hið góða, er áittum við
með þér,
og ávallt rnunu geyma þaíkkllát
tojörtu.
Frá fyrstu blernsiku fundum kær
leik þinn,
er faigurlegia .gafst í orði og
verki.
Að gieðja og hj'álpa, igrátnia þerr,a
kinn,
sUkt, góða amma, var þitt aðals-
merki.
Og untgu hjörtun okkar skildir
þú,
og í þau sáðir Æræij'um igæða
þinna,
þann f jársjóð eigum, er þú kveS-
ur nú,
og ætíð þar við munum blessun
finna,
Sú ástarþökk, sean öil við ifæruim
þér,
er orðuim stærri, hjartans amma
kæra.
Já, fyrir allt, sem okkur vanstu
hér,
og allt 'hiíS f agra, er máttum aí
þér læra.
En Drottinn þetokir hjartans
'Mjóða mál,
er hirunsta kveðjan okkar fram
er borin,
þín blesisuð minning býr í okfcar
sál,
sem bjartur geisli, hvar sem
liggja Siporin.
Einar Þorvaldsson
— Minningarorð
I DAG er til mioldar borinn
Einar Þorvaldssson múrari og
skákmeiistari.
Hano var fæddur 6. marz
1902 að Garðhjúsum við Bakka-
Stíg í Reyikjavík. Foreldrar hans
voru Þorvaidur Einairission og
Margrét  Benjaminsidóttir.
Unigur að árurn missti Einar
föður sinn, en ólst upp með móð
ur sinni hjá Jóni Einarssyni
föðurbróðiur sínum í svonefnd-
um Skáiaibæ á Hólavöiluimi Ein-
ar lærði múraraiðn hjá mági
siínum Birni Jónsisyni múrara-
meistara í Reykjavík. Stundaði
hann þá iðn allan sinn starfs-
aldur. Var hann sérlega sain-
vizkusamur og vandrvirkur í því
starfi og stétt sinni til sóma.
Engu að síður mun þó tóm-
stundasitarf Einars lengur halda
nafni hans á lofti.
A þriðja áratug þessarar afld-
ar vaknaði hér á landi mikiil
áihugi á skáfkiþróttinni nieð til-
komiu nokkurra ungra og álhuga-
samra manna. Má með sanni
siegja, að þ.á hafi Vieriið lögð und-
irstaðan að islenzku skéklífi,
sem leiddi til þeirra fram.flaira á
þessu sviði, að íslendingar gátu
haslað sér völl á alþjóðavett-
vantgi kinnröðalaust.
Einn af þessum brautryðjend-
um var Einar Þorvalds'son.
Hann var á sínurn beztu ár.um
mjiög 'góður stoáJkmaðiur, traust-
ur, gætinn ag genhugull. Hann
náði oft mjög góðium érangri og
stóð sig aldrei illa.
Einar  var tvivegis skáflcmeist-
ari íslands (1928 og 1940).
Sömuleiðiis tvívegis skáikmeistari
Reykjavíkur (1938 o,g 1941).
Fjórum sinnum t ?fjdi hann fyrir
íslands hönd á svonefndum
olympiumótum. i Hamborg 1930,
Folkesitone 1933, Miindhen 1936
og Buenos Ayres  1939.
Síðast kom Einar fram á
skáksviðinu, er hann tefldi á
skáikkeppni stofnan'a fyrir Al-
menna bygginigafélagið, en
starfemaður þass félsgs vair hann,
í nokk.ur ár.
ísl^nzkir s.k)áik,unniendur etanda
í miikilli þakkar-káld við Einar
Þorvaldissonn og kveðja nú fall-
inn brautryðjainda og áigætan
félaga.
Árni Snævarr.
Elín Ingvarsdótti
Kveðja
Fædd 5. júní 1921.
Dáin 19. ágúst 1967.
ÞAU verða ekki mörg orðin, sem
ég mæli eftir Elínu Ingvarsdótt-
ur, enda stóðu kynni okkar
skammt.
Þegar  ég  kveð hana,  stendur
mér   fyrir   hugskotsjónuim   þessi
gulliagra feona, og ég minnist
hugljiúÆra stunda. er við áttum
tal saman, og hún var mér gest-
gjafi með bróður mínum á heim-
ili þeirra.
Samúð mína votta ég hinum
geðbekku sonum hennar, ættingj-
uim öllum og Þorvaldi, bróður
mínum, og þakka henni fyrir það,
sem hún var honum.
Ég bið Elínu Guðs blessunar
á nýjum slóðum.
Sveinn Ásgeirsson.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28