Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 7. DES. 1998
19
Oddur A. Sigurjónsson, skólastjóri:
Landsprófsnefnd hefur talað
RÉTT um það ieyti, sem gagn-
fræðaskólarir voru að hef ja störf
á Mðnu haiiistL fcom úit á vegurai
landspráfisnefndar stóreflis, fjöl-
ritaður doðranitur um breytingar,
sem fyrirhiugað er að taki gildi á
mæsta vori á landsprófL
Enda þótt slíkt afikvasmi míuindi
vera talið snemimborið, ef á Kiúa
búi væri, verður ektei hið sama
sagt, þegar í hluit á riiefmd, sem er
valirui sá trúnaður að skipu-
legigja vatrarstarf stoóla, að veru
legum hlut. Því síður, þegair jafn
vel eklki var svo imilkið við haft,
að senda áfiraksturimn til skól-
amna, heldur þurfti að sœtoja
hann í hendur nefndarimnar eft-
ir að sklóli var settur, eins og t.d.
héðan úr KópavogL
Það 'liggur í augum uippi hverj
uim, sem þelkkir til inmri starfa
skóla, að þegar gera á gagngerar
breytingar á kemmslulháittum og
prófkröfum í hliuta sfcólans og
síðari hluta, eins og miiðstoóla-
deildin er, þarf skólinn sinn að-
lögunartíma. Ein þetta gruindvalll-
aratriði virðist nefndinmii srjást
a'lgerletga yfir. „Miíbt er aið yrkja,
ytokar að sfcilíja", búið, heilagur!
Um þeasar fyrirœtlamir nefndar-
innar hefir verið furðiu hljótt af
hendi skólanna, þótt aðeins hafi
verið á þær drepið í blöðum, en
iíú hetfur formaðuir llamdsprófs-
nefndar hatfði upp raust síma í
Morgunibl. þ. 30. nóv. og birt
greinangerð nefndariinnar um
forsendur ifyrir breytingunium.
Má »ú ætla að mláilið liggi fyrir í
heild.
En hverj'ar eru þá þessar breyt
inigar, sem landprófsnefnd mælir
fyrir um?
1.    MáLakennslan skal færast
verulega yfir á taimál frá því sem
verið   hefiur.
2.   Einkummir skal gefia í heil-
ttffl tötan og væntanlega hækka
upp háifam og atærri brot, en
liæfcka minni brot en hiálfam.
3.  FélHa sktal miður próf í vor
í einni aí þrem lesgreinuinium,
sögu, lainidaifræði eða miáttúru-
fræðL
'Skal nu hver þessara þátta lít-
iMiega athugaður.
Viissu'lega er réfct, að frambuirð
ur og talað imál hetfir verið
mdinnia rætot en æsfcilegt væri. Á
hitrt. er þó að líta, að með þrömgt
skormum tíniiastalkfei er úr vöndu
að fáða fyrir stoóiana. Verður
mauimast amnað séð, en að með
þessuim breyttu kemmeluháttiutm
hljóti að leiða verulega mikið
min.ni textakuinmiáttiu, þ.e. orða-
tforða, því að naiumast verður
kalkan bæði etin og geytmd. Vert
er, að vekja atlhygili á því, að það
er nú hreimt etoki umi að ræða
neinn aHgildan framlburð í t.d.
enistou ajustam toiafs og vestam, þóbt
ekki sé víðar farið, eða í dönsku
Jóta og 'Eydaraa. Hinisivegar sfcil-
ur drj'úgium mimina miHli hins rit-
aða mláQb, þótt muiniur sé nokkur.
Skóiunum þykir enn ákylt, að
líta á þörf lianidsprófsnemenda og
annarra, sem framhaildsniáan
stunda og þunfa að niemia af er-
ienidiuim ibókum. Er nokkuð hæitt
við, að nemendur stasðu verulega
berskjaldaðri í þeirri orrustu
eftir breytinguna, en með himiu
eddra lagá. Lakast er þó, að bæði
nemendiur, sem nú eiga sínia eid-
raun framiu'ndan á mœsta vori,
svo og 'kenmiarair aknenmit eru trú-
lega varfbúnir að mæta brakfalla
Jiaust boðuðum ikröfum.
Landsprófsdeildir eru ekki
neitt sérskilið fyrirbæri, þótt
nefndinmá virðist sjast harkaliega
ytfir það, heldur verða að byggja
á undangengnu námi. Þvi eru
tfyrirvaralausar kollsteypur ekki
aðeins varhugaverðar, heldur
stórvífeaiverðaír.
Landsprólfsnefind vaari hollt að
atfnuiga þá ó'byrgð, sem hún tökur
á sig með því að gera ölika „til-
raiun", sem fyrirhiuguð er, á öll-
um landsprófsneimenduim þessa
árs. Þykir mér vandséð, a«5 nefnd
in standi undir þeirri ábyrgð
með minni hrakföllum en nem-
endum eru aliteins fyrirbúiin.
Jlaínivel það er þó eniganveginm
hennar einlkamál, heMiur grípur
það inn í nám og líf talsvert á
annað þúsund manms, nemend-
anna í landsprófsdeildium á öllu
landinu. Kunmiugt er uim tvær till-
raunir íslendinga á þessari öld,
að nema mál aí tali þar sem var
Eáskrúðsfjarðarfranskan í upp-
hafi aidarinnar og hin s.n. rúm-
enska á tímuim síðari heimsstyrj-
aldarinnar. Mum timi ekki hafa
beint verið skorinm við nöígl, en
áranaur þekktur. Því skal engan
veginn halldið hér fram, að um
aigera hliðstæðu sé alð ræða, en
skeggið noklkuð í ætt við hokuna
hinsvegar.
Eormalður landspróirsnefndar
upplýsir í áðurnefndri grein, að
öll próif séu „hugvísindaleg mæli
tæki" fyrst og fremst Það er
nokkuð örðugt að sjá, hvað mað-
urinn er hér að f ara, eimum skoð
að í því IjósL að hann upplýsir
ennfremiur, að þar sem „taHið hef
ur verið, að prófin séu ekki eins
víðtæk og hármótovæm mæli-
tæki á kumnláttiu og margir
töWu" (sis), sé „raumisætt og
eðlilegt að f ækka einfcunnium auk
þeas sem hver einstök einfcunn
er talin hafa meira upplýsinga-
gildi um getu og kunraáttu nem-
enida, ef einlkunnir eru fáar, en
elklki legió"!
Það miun koma flestum nokk-
uð á óvart, að slumpareikning-
ur hafi raiunhæfara gildi en ná-
kvæniur reiknimgiuir. Væri fróð-
legt að heyra óíMt stærðfræðinga
þar um. Þar með er eklki sagt,
að um e'inkunnir þurtfi að gilda
niákvæmni að 1/10 hhita. Em til
er miMiivegur, sem ekki virðist
óeðlillegt að nota, jatfnvel þótt
ætlunin sé, að skipa netmendum
meira- í „kunnáttuifloktoa" en éð-
ur hetfur verið gert. Það breytir
hér emlgu um, að enginm lamds-
prófsneÆndairmannia hafi iagzt
gegn tiUögfunmi. Þökfct stærð er,
að „ráð" enu ekki ætíð því betri,
sem Jleiri koma saman uim þaiu,
það fer meira eftir gjörhygli en
main.nlfjökia.
Ef tii viH verður þessi fram-
sláttur neifndarinmar siki'ljamliegri
í Ijósi þess sem síðar segir og
sktal hér að vikið. Þar segir orð-
rétt:
1.  „Prófin þuría að vera raun-
gild, þ.e. þau þurfa að mæla og
prófa það, sean á aö mæia, en
dkki eitthvað annað. T.d. á próf
í náttúrufræði að mœla getu og
kunnláttu í nátbúruivísindum, en
ekfci ritleikni í móðurtmlálL
2.  Prófin þurtfa að verta áreið-
anleg, þ.e.að mark verðiur að vera
að niðunstöðutm þeirra. Það er
t.d. merki um lítinn áreiðianileilka
prófs í tiHtekinni mlamsgrein, ef
sami nemandinn er ýmiiist með
þeim hæstu eða iægstu í bekkn-
um á akyndipróifuim". Sivo mörg
eru þau orð.
Það míá vera ráðgáta, hverjuim,
sem hefur hiiðsjón atf því éliti
nefmdariininar, að próf eigi að
vera hugvísindaleg maelitæki,
hvort engu mláli skiptir, að nem
amdi geti tjáð og túlkað kunmáttu
sína í vísindagreinum é Jjólsiu
mláli og með skýrri hiugsun, að-
eins ef hamn getur bögglað fram
staðreynduim á einlhivertn háitt.
Venjulegum mönmium mun trú-
letga finnast, að þetta leiðarljos
ntefndairinnar sé fremur mýraljós
en leiðbeiningiairimerki uim mait á
frammistöðu. Það telkur þó stteim-
inn úr, að áreiðanleiki prófa
martkist af því einu, hver er svör-
un (reafction) nemenda við þeim.
iHér virðist nefmdinni glieyimast
þáttur œmenda, og er það því
miiðuir ékki ótítt. En allir reyndir
kennarar vita að nemandi og
próf er sitthvað, og að próf get-
uc verið alveg jaifn raurngiilt og
áreiðamiegt öðru prótfi, sem netm-
endur   Ifá   misjafnar   einikunnir
fyrir. Alit bis riiefndarinnar við
að „sannia" annað miun því reist á
miaskilningi henniar, eins og
fleira.
(Hér skall nú í lok þessa kafla
birt fyrirætlun miefndarinnar um
hið „huigvísindailega mæhtæki" í
ensku á næsta vori, og enn með
hliðsjón af, að upplýsinigagildi sé
því meira sem eintounnir eru
færrL
Af heiklinmi:
Muinnlegt próf                       20%
Skrifliegt  próf                        80%
Skriflega prófið skiptist
þannig:
1.  Skrifað eftir upplestri
(dictation)                       10%
2.  SpuTminigar um framburð   5%
3.  Lesin  þýðing                      20%
4.   Ólesin  þýðing                      5%
5.  Endursögm úr hraðiesmu
efni eða spurningar til að
svara é ensku útr hrað-
lesnuma eða létturn ólesm-
um  kafla                            10%
6.  Málfrœði (í æfingaformi) 10%
7.  Stíll (þýðing úr ísl. á
enáku)                                 20%
Rétt þykir eimnig að birta
ákvörðun á fyrirkomiulagi mumm-
legs prófa.
1.  Nemamdinn skal fá að hlusfca
á kafla úr Question and
Answear af eeguflibandi.
2.  Nemandinn svarar spurning-
um kennara eða prófdómara
um efni kaflans og/eða spyr
sjiáifur spurninga um það.
3.  Nemiandiinn iles kaflamn    eða
hhita af hoonium uppháitt.
Það er svo rúsína í pylsuend-
anum, að lýst er yfir, að því að-
eins stouli gefa hæstu einkunn
(10), að nemandinn ,^iýni mciri
kunnáttu og Ieikni, en almennt
verður kraf izt á þessu skólastigia
(ifor. hér).
Hér hefur landslýðiuT víst lín-
urua um framkviæmd raungilds
prófs og eintounnagjaifiar miðaðar
við, að „einkunnir hafi meira upp
lýsingagildi, ef þær séu tfiáar, en
ekki  legiló"!
[Þá er mæst að líta é niðiurfell-
ingu einmac lesgreinar á næsta
vori úr iandsprótfinu. Forsendur
netfndarinnar eru birtar í þrem-
ur töluliðum oig skal hver þeirra
lítillega gerður að uimtalsefnL
l'. Nefndim telur „tá margain
hátt óhieppilegt", að landsprof
og prófkröfur sfculi ákvarða
kennislu og ikenmsluaðtflerðir, svo
mjög sem raiun ber vitmL Ætla
mætti, að lamdsprófsnefnd hljóti
að telja sér skyM, að taia etoki
utm þessi mál eins ag væri „kari-
inm í tunigliniu". En hvað á að
hugsa, ef það er allt í einu orð-
ið forkastamlegt áð miða kemnalu
við þær krötfiur, sem vitað er að
gerðar eru í greinimmi? Og hvern
ið kemur miðurfiellimtg einmar af
þrem greinuim í veg fyrir slíka
kennsluhættL ef afleitir eru og
óhafandi, þegar sú staðreynd
liiggur fyrir, að enginji veit, hiver
greiniannia skal miður falla,
hverju ádnni eða hvar? Mér virð-
ist svona framslláttur ekki heyra
undir annað frekar en einsfcon-
ar geðflækjur, sem er.u óhugnan-
legt fyrirbærL
Röksemdir nefndarinmar í tölU
lið 2 sína a) aninað hrvort fcvik-
nakta fáfræði, eða b) aigert
purkuniarleysi um meðferð stað-
reynda. Skal það niú frekar röik-
stutt.
Lesgreinarnar eru kenmdar í
fiestuim ga'gnifræðaiskólum leng-
ur en aðeins í landBprofsdeikl,
sem neíndinni ætti að vera vorlk
uinnarlauat að vita. Þar lilgtguT
því meiri tími baikvið landspróf-
ið, en nefndin viil vetra láta. Hér
þykir rétt, að birta sfcrá um
þann keninslustundatfjölda, sem í
hverri grein liggur batavdð, þeg-
ar nemendur ljúka landsprófi,
eins og atlgengast mun vera og
frtávik frá  þessu  fremur  óveru-
íslenzka	alls	18 st.	eiink.	2
Danska	alLs	13 st.	einik.	1
Ensfca	alls	9 st.	eimk.	1
Stærðfr.	alls	17 st.	eimk.	1
Saga	alils	6—7 st.	eink.	1
Landafr.	aliis 6—7 st.		einfc.	1
Náttúrufr	alis	6—7 st.	eink.	1
Eðlisfr.	ails	5 st.	einik.	1
Hér er vitanlega átt við viku-
stundir og verða í hlut lesgrein-
anna um 20, svo að meðaltal sé
tekið. Þegar hér við bætist auk
þess kennsla í félagsfræði í
tveimiur neðri bekkjtunum og
kristnisaiga í 1. bekk verður enn
ljóst að saman dregur. Raunveru
legt vægi námsins í lesgreinun-
um er því um 27%, en mú á
prófivægi þeirra að verða 2ð%.
Að auki má benda á, að t.d.
landafærðipróf miðskólans er
lokapróf í greiniinni fyrir nem-
endur, sem fara í menmtaskóla
og níám í niáttúrufræðd í sömiu
skólum hlýtur að byggjast á
undirstöðunni, sem miðskólinn
leggur og þegar jafmivel lands-
próffsnefnd viðunkenmir, að
„gildi og niauðsyn þess að kenna
allar þessar greinar stendur hins
vegar óhaggað", þá verður nið-
urfeMing prófs í einlhiverri þeirra
enn furðulagra.
Það er hinsvegar rétt í 3. töki-
lið nefnidarinmar, að val uot
hvaða igrein skuli sleppa megi
ekki legigja á vald nemenda. Er
vissullega lánægjulegt að sj'á þó
eina glóru í þessu ritverki for-
mannsins, og á hver það hanm áu
Á sama hiátt er skylt og ljúft
að viðurfcenna, að mangt er rétt
í spjalli formannsins um venju-
breytinigar í kennslu- og stoóla-
starfL Þess vegna er því fiurðu-
legra, að nefndinni skuli ekki
vera þess auðið, að draga af
þessu eðlilegar áiyktanir og
haga sér samkvæmt því.
Fullyrða má, að tregða skól-
anna til skynsamlagra breytinga
nær ekki lengra en til þess, sem
þeir telja sér ófært að inna af
höndum sómasamilega á hverj-
tmi tíma.
Það er líka rétt, að minni
tregðu gæti hjá nemendum gegn
breytinguim en kennurum og
skólayfirvöldum. En þetta er
ekfci torskilið, öðrum en þeim,
sem þetokja aðeins skólanm ffá
hlið nemandans.
Vissulega geta báðir aðilar,
kennarar og lærifeður, haft nokk
uð glöggan sikilning á hvers nem
endur þarfnast. En i viðbót við
það þarf kennarinn etoki siður
að gera sér jafinglögga grein fyr-
ir hvernig mæta á þessum þörf-
'um. Getan til að mætia þeim
markast oftast af aðstæðuim, sem
skólunum er ekki unnt að hnifca
verulega til, hvað sem vilja Mð-
ur.
Það er fnáleitt, að ætla sér að
breyta skólakerfi með því að
byrja á öfugum enda, eða káfa
innan úr miðju þess ián eðlilegs
undirbúmings. í þessu liggur villa
landsprófsnefndar og hún er
furðuleg.
En furðulegust er húm þó í
ljósi þess, að nefndin þykist
þekkja ofanskriáðar staðreyndir,
viðurkennir þær, en lemur samt
höfðinu við steininm.
1. desember 1068.
Oddur A. Sigurjónsson.
Bezt að auglýsa í Morgunblaðinu
STIGAHUS
GOLFTEPPI
Húseigendafélög
í janúar og febrúar er rétti tímirm til þess
að teppaleggja stigahúsog ganga, þá er bezt
að fá hagstæða greiðsluskilmála á stór verk.
Leitið tilboða strax og gerið saman-
burð á núverandi rœstingarkostnaði
— það borgar sig
Alafoss hf.
Þingholtsstræti 2, sími 13408.
BUÐBURÐARFOLK
OSKAST    i eftirtalín hverfi:
GRENIMELUR
Jalib v/'ð atgreibsluna / sima 10100
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32