imJ.i.1 I.A-h,. 22 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 22. DESEMBER 1968 Stefanía Snorradóttir Minning F. 27. marz 1954. D. 18. desember 1968. Kveðja frá bekkjarsystrum. HÚN Stefanía er dáin. Fréttin um lát hennar kom sem reiðarslag. Er við settumst í landsprófs- deild í haust, þrjátíu stúlkur, sem hofðu fram á veginn, tft vorprófanna, órsði okkur ekki fyrir öðru en að við myndum allar fylgjasí að til vors. En svo fór þó ekki. Á unglingsárum finnst manri dauðinn órafjarlægt nugtak, og því er erfitt að skilja að hún skuli hafa verið tekin í burtu í blóma lífsins. Stefanía blandaði lítið geði við okkur bekkj arsystur sínar, og þvi kynntumst við henni næsta lítið. En þeim, sem náðu að kynnast henni, var hún góður vinur. Stefanía var gædd afbragðsgóð- uim gáfum, og skoðanir hennar voru fast mótaðar. Einnig hafði hún hlotið í vöggugjöf ágæta ldmnigáfu. Hún var dagfarsprúð og lítið fór fyrir henni í skólan- uim. Þessi fátæklegu orð eru okkar hinzta kveðja til horfinnar bekkj ansystur. „Svo örstutt er bil milli blíðu og éls, og brugðizt getur lánið fré morgni til kvelds". „En gott áttþú, sál tover, sem Guði veitir frið, þó gæfan þín sé (hverful) uim veraldar svið". M. J. Móðir okkar og tengdamóðir, Guðbjörg Kristjánsdóttir Garðarstræti 11, andaðist að Hrafnistu 20. des- ember. Guðrún Ögmundsdóttir, Friðrik A. Jónsson Benedikt Ögmundsson, Ingibjörg Ögmundsdóttir, Dagbjört Gísladóttir, Sveinn Ögmundsson. Við vottum foreldrum og syst- kinum Stef amíu okkar dýpstu samúð og biðjum Guð að vera þeim stoð í sorg þeirra. Bekkjarsystur. Fáeín minnimgiarorð. Það virðist ótrúlegt, að Statfnaía skuli vera dáin. Mér finnst ör- stutt síðan við lásum saman undir jólapróffn, þá lék allt í lyndi, hún var glöð og áhyggjulaus. Nú er hún dáin. Þetta er bezta vin- konan, sem ég hefi nokkurn tím- ann eignazt. í rauminni vissi ég ekki hvað sönn vinétta var fyrr en ég kynntist Stetfaníu. Hún var mjög sterkur persónuleiki, ákaf- lega gáfuð, hreinsikilin og raumsæ, en einnig var hún bjartsýn og hafði að því er virtist nær ótak- markaða kímmigáfu. Húm var hjartgóð, og hafði óvenju ákveðn ar skoðanir á mönnum og mál- efnum. Stefanía hugsaði mikið og sjálfsitætt, franutíðin brosi við henni björt og full fyrirtheita. Dauði hennar var eins og þruimia úr heiðsfcíru lofti. En Stefamía mun ávallt lifa í ljúfuma endur- minningum þeirra, er bezt þekktu hana. Hún var ekki aðeins vinkona. Hún var systir. Guð blessi hana. Ó. P. Elín Kjartansdóttir Nordal — Minning t Marinó Kjartan Stefánsson, frá Akureyri, andaðist á sjúkrahúsinu á ísafirði 19. desember. Jarðar-förin fer fram frá ísafjarðar-kirkju kl. 2, 27. desember. Fyrir hönd ættingja, Agnar Stefánsson. t Innilegar þakkir færum við öllutm fjær og nær, sem sýndu okkur samúð og vinar-hug við andlát og jarðarför Rögnvaldar Bjarnasonar múrara. Elísabet Theodórsdóttir og synir. Þökkum innilega öllum þeim sem auðsýndu okkur samúð og vinarhug við fráfall og j arðarf ör, Stefáns Ásgrímssonar Þökkum sérstaklega læknum og hjúkrunarliði Landsspítal- ans fyrir frábæra hjúkrun. Jón A. Stefánsson, Auður Kristjánsdóttir, Sigurlaug Stefánsdóttir, Gunnar Markússon, Asgrímur Stefánsson, Sigurlaug Kristjánsdóttir, Guðrún Stefánsdóttir, Eyþór Bollason, Magðalena Stefánsdóttir, Sigurður Baldvinsson, Jensey Stefánsdóttir, Agnar Jörgenson, Elín Stefánsdóttir, Magnús Gunnlaugsson, Lóa Stefánsdóttir, Birgir Sigurðsson, barnabörn og systkini bins látna. Alúðarþakkir fyrir auðsýnda samú'ð við andlát og jarðar- för móður minnar, " Hólmfríðar Þórðardóttur Sigrún Jónsdóttir, Húsavík. Þökkum innilega auðsýnda samúð og vináttu við andlát og útför, Sigurðar Einarssonar, Fitjum, Skagafirði Helga Steindórsdóttir, börn, tengdabörn og barnabörn. Kynslóðir koma, kynslóðir fara, al'lar sömu ævigömig. Gleymist þó aldrei eilífa lagið við pílagrímsims gleðisöng. Ég hef nú títt kvatt það fólk, sem komið var á mainndómvsskeið um þær mundiir, er ég fór fyrst að veita lífinu í kring um miig ait- hygii. Ég ætla hér að minnast konu, sem átti sitt hugljúfa blómaskeið í mínu nágrenni, meðan ég enn var að slíta barns- skónum og lék mér örugg og óvitandi uim sorgir og vonbrigði veraldarinnar. Þessi kona er E1ín Kjartans- dóttir frá Holti undir Eyjafjöll- um, er síðaT hlaut ættarnafnið Nórdal. Hún andaðist síðastlið- ið vor 1. júní, að elli- og hjúkr- unarheimilinu Grund í Reykja- vík. Elín var fædd í Ho'lti undir Eyjafjðllum 25. maí 1887, dóttir séra Kjartans Einiarssonar, prófasts að Holti og fyrri konu hans Guðbjairgar Sveiwbjarniar- dóttur Guðmundssonar prests að Holti. Elín vaT yngst þriggja syst- kina, him voru Sveinbjörn, elztur og Sigríður, er giftist séra Jakob Ó. Lárussyni, en hann gerðist eftirmaður séra Kjartans í Holti. Sveinbjörn giftist ' Sigurlíiniu GrímsdóttuT frá Nykhóli í Mýr- dal og fluttust þau til Ameríiku og settust að í Manitoba. Elín var ennþá í bemsku þegar hún missti móður sína. Fyrst í stað eftir lát frú Guðbjapgar, veitrti Sigríður systir heninar, seon var í Holti heimilinu forstöðu. En það leið ekki lamigur tími þar til séra Kjartam gifti sig aftur og gekk þá að eiga Kristínu Sveinbjarniardóttiur. Hún kom úr Reykjavík og veit ég engin deili ættar hennar. Kristíin var hin mesta fyrirmyndar húsfreyja og samnarleg góða stjúpa. Börnin elskuðu hana, sem móður, enda varð henni sjálfri engra barna a/uðið. Séra Kjartan bjó að því er þá var talið stóru og umsvifa- miklu búi. Það var maTgt fólk í heimili^ ekki einungis verka- fólk, sem stór búsikapur krafðíst í þá daga, sem véltæknin var óþekkt fyrirbæri, helduir voru margir mimaðarleysmigiar bæði uinigir og gaanlir, er þar áttu sér skjól. Holt vaT líka í þjóðbraiut og þurfti þá oft að hýsa bæði manga mierai og hesta, því að þá runirwi menn ekki um héröð á vélknún- um faratækjum. Býst ég við að aldrei hafi verið seldur greiði í Holti, það var vist ekki siður undir Eyjafjöllum í þá daiga. í Holti var þá öllum vel fagn- að, hvort sem þeir voru ungir eða gamlir, rikir eða fátækir, langt að komnir, eða úr næsta nágrenni. Ég minnist þess, að mér kom það heldur undarlega fyrir, að heyTa konumar í Holts- hverfinu, tala uim að fara heim að Holti, þar sem ég sá þó ekki betur, en að þær væru þá, eiai- mitt heima hjá sjálfum sér. Seinna þegar ég vairð vitraTi Innilegt þakklæti til allra fjær og nær fyrir auðsýnda samúð vi'ð andlát og jarðarför Eiríks Gunnars Guðjónssonar bifreiðastjóra frá ísafirði. Guðbjörg Jóhannesdótir, Hafsteinn Eiríksson, Kristín Björnsdóttir, Sigurður Eiríksson, Ingibjörg Eiriksdóttir, skildi ég þetta þannig, að í Holti fundu allir sér faignað eins og í föðuThúsum. Mér er ennþá í fersku minni í fyrsta skipti, sem við Eimar bróðir minn vorum send að Holti emhverra smáer- inda, að sjálfur prófasturinn kom inn á kveninaloft, til þess að heilsa okkur, þar sem við vorum sett inn til þess að þiggja góð- gjörðir. Ég var þá ákaflega feim- in og vandræðaieg, því að ég vissi að prófastinum bar mikil virðing! En það hafði verið föst regla r-^ra Kjartans, að láta engain koma á sitt heimili, ef hann var heimia, að hann ekki heilsaði og spyrði um líðan heimilanna. Aldrei gleymi ég helduir stóru kertu.mum, sem frú Kristín sendi otokur og vísit fleiri nágranna- bórnum á aðfangadagskvöld. Þau vuru svo stór að við gátum ^tungið þeim ofan í rúmshornið fyrst um sinm,. Þau höfðu verið •ó'teypt í strofck. Vissi ég ekki til að slík stórmennska tíðkaðist þá lengur á neinuim bæ undir Fjöll- UDuim. Alilir létu sér nægja með vExkertin, sem þá var orðið hægt aíS fá úr Víkinni. En hvað þau ¦vviru lítilmótleg hjá kiertunum hennar frú Kr'stínar! EHn vaT víst lengstum heima í Holti á æiskuárum sínum og hjálpaði stjúpu sinni við mót- töku gesta og annað beimilishald, nema hvað hún var send til til Reykjavíkur að læra þar fata- saum. Hún var líka sólaTgeislinn á heimiliiniu, allra bæði gkyldra og va.ndalausra, húm vildi vera öll- uirn til gagnis og gleði. Það er ennþá í minni haft heim.a undir Fjöllium, að Geiri gamli ráðs- maður prófas'ts, sem eikki var með neinar blíðugælur að jatfn- aði, saigði það um Elínu: að hún hún væri eiins og liós, sem log- aði stillt í 'húsi. Þetta þótti siterk og ávefengjanleg lýsing, þar sem hún kom frá Geira gamla. Það þótti þungt áfallt fyrir alla s\reitinia ,hvaið þá heimilið í Holti, þegar séra Kjartan féil frá fyrir aldur fram, aðeins 58 ára, um páskaieytið 1913. Þá fauk í margra skjól, þaT sem heimilið tvístraðist að mestu. Frw Kristín fluttist til Reykja- víkur með 2 fósurdætur, Dýr- fhmu GuðjónsdóttuT, því niær uppkomna og Guðbjörgu Svein- bj arnardóttuT Kj artanssonar, hún þótti of unig til að fylgja foi-eldrum sínum vestur um haf. Hún var þá enin á barnsaldri ekki nema 5 ára gömiui. Sjálfs'agt hefur risna einhvern tíma verið um efni fraim í Holti, því þegar allt hafði verið upp- gjört, kom það í ljós að frú Kristín var fátæk kona^ sem þurfti að berjast harðri baráttu fyrir tilveru sinni og litlu Gíuð- bjargaT, sem hún gekk dyggilega í foreldra stað. Kristín bjó á Skólavörðustíg 35 og hafði þar matsölu. Studdi Dýrfinina Guðjónsdótit- ir hana þar alla tið með ráðum og dnð laiunaði hún þannig vel uppeldi sitt í Holti. En Elín sjáif ljósið í húsinu, var að frændaTáði gift frænda sínum Páili Sigurðsisyni að Ár- kvörn í Fljótshlíð. Sýndist víst flestum að þar hefði verið vel fyrir hennar ráði séð, því að ÁrkvarnaTheimilið var talið mesta myndar- og efnaiheimiili. En fár veit hverju fagna skal. Þdð tókust ekki góðar ástir með þeim hjónum, eins og stundum bar við í ðrlagasögum okkar ís- lendinga. Þeim varð þó eironar dóttuT auðið. En hún var ekki orðin eins 4rs, þegar Elín bair 'hana á handlegg sér til næsta bæjar, þaðan lá svo leið þeirra mæðgna austur að Holti til séra Jakobs og Sigríðar systur Elinar. Það var víst hrygg og uim- fcomulaus kona, sem þá kom aftur til æskuíheimkynna sinina, þair sem hún eitt sinn hafði verið ljós og ailra eftirlæti. Það var iika af sem áður var, fles'tir voru horfnir á braut, sem mundu hennar hlýju hjálpandi hendur. Tímarnir voru breyttir frá því sem áður var og í bryggð si.ini fann hún sjálfsagt ekki þá hvíld, sem hún þráði af finraa heima, Þó reyndu hjónin í Hoiti a vera henni allt það er þau gátu. Séra Jakob, sem var mjög hjartaigóðiuT og hugheill reyndist h-ínni mjög góður mágur. Allir hennar gömilu sveitungar voru líka á 'hennar bandi, þar fíunnst víst engimn, er gæfi henni sok á því 'hvernig fór. Fólllk þótt- ist vita sem var, að þetta var ekki í fyrsa sinn, sem heimurinm kærði sig ekki um Ijósið! Elín dvaldi nú með liiu dóttur sína Guðbjörgu Sigiríði í Holti full 8 ár og hjálpaði systur sinmi með börnin, sem faíddust nær áilega, þau urðu 8, seim lifðu og up^p komust. Munu þau öll hafa verið fædd þegar Eiín fór. Þetta voru því emgir þæginda- tímar hjá þeim systrum. En gleð- inn var líka stór við það, að sjá börnin blómsra og dafna, vair li'tla Guðbjörg þar emgin eftir- bátur, því hún var óvenjuelsku- legt barn'. En Elín var eins og rótslitið tré, hún gat ekki notið nieins af því, sem í kringum haina va/r, nema auðvitað návistar einkabarnsims síms. Henmi fór nú eins og sivo mörg- irni öðnum hafði farið í fátækt og getuleysi sínu, að hún sá hiila undir stóra landið í vestri, Ameríku, sem svo margir höfðu leitast við að sveipa í ljóma ævintýsins, að það var í margra augum maumas't veruleikans og örðuiguleikannia hfiimikynni, sem það þó oftar en einu sinm hafði reynzt fátækum og umkoimulaius- um landnemum, allt fram yfir síðari heimsstyrjöld. Þegar Elín fór að hugsa um vesturför, var það mjög á móti skapi séra Jakobs mágs henmiar. Hann hafði um tíma verið prest- uir í ísilendingabyggðum vestra og vissi auðvitað, að þar varð enginn ágætur af engu, frekar en hér heima. Elín var ekki ammað em, eignalaus kona með ósjálf- bjarga barn. En hún lét þá ekki neitt letja sig fyrst henmi var það orðið ríkt í hug. Hún átti líka sinm ein- asta ástkæra bróðuir þar, kaminske, reið það allam baggamunimm. Nú sneri hún sér til góðrar Og trvggrar fóstursystur sinmar, Kristjönu á Efstu-Grund, sem er næsti bær við Holt. Átti Elín þar vissa hauka í horni, því að húsbóndinn þar Björm Guð- mundsson var náimm. frændi Innilegt þakklæti færi ég börnum mínum, tengda- og barnabörnum og öðrum vin- um mínum, sem með heiro- sóknum, gjöfum og heillaósk- um auðsýndu mér vinarhug á sjötugsafmæli mínu, 20. nóv. s.l. Guð blessi ykkur öll. Laufey Gunnlaugsdóttir, Sóleyjargötn 12, AkranesL
Beinir tenglar
