Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNRLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 28. MAÍ 1970
17
— Samtal við Bjarna
Benediktsson
Framhalfl af bls. 1
okkar náð til fleiri einstakra sér
hagsmunahópa og margbreyttari
tegunda kreddutrúarfólks en ella.
En þá eru það sérhagsmunirnir
og kreddurnar, sem eru látin
ráða, en ekki heildarhagsmunir.
Því að hver er það, sem í al-
vöru trúir því, að Reykjavík
mundi vegna betur undir stjórn
fimm fullkomlega sundurleitra
flokka en eins samhents meiri-
hluta? Jafnvel Framsóknarmenn,
sem tala um ágæti sundrungar-
innnar fyrir Reykjavík, segja, að
hún hafi bitnað ilia á Sauð'ár-
króki og telja sig vera að berj-
ast fyrir algjörum meirihluta í
Keflavík, væntanlega ekki Kefl-
víkingum til óþurftar, eins og
ætla mætti af málflutningi Tím-
ans gagnvart Reykvíkingum.
Og varðandi það, að Sjáifstæð-
ismenn hafi farið svo lengi með
völd  hér,   að  hollt  sé  að  skipta
um,   þá   verður   að   spyrja:   Af
hverju   fylgja   Framsóknarmenn
ekki  þessari  kenningu,  þar  sem
þeir einir hafa öll ráð, eins og í
S'ÍS? í Reykjavík er þó munur-
inn sá, að hér hafa allir kjósend-
ur jafnan atkvæðisrétt, en í SÍS
er   völdum   Framsóknar   haldið
við   með   flóknum   kosningaregl-
um,  sem gera lítið úr atkvæðis-
rétti     fjölda     félagsmanna.     En
hvað  sem því líður,  þá imrndu
Framsóknarmenn     fyrir     löngu
vera búnir að afsala sér yfirráð-
inu í SÍS, ef þeir vildu láta sömu
sjónarmið  ráða þar og gagnvart
Reykjavík, þ.e.a.s. að enginn megi
fara lengur með völd en í 50 ár.
Því fer raunar fjarri,  að hei-för
Framsóknar  gegn Reykjavík nú
sé fyrsta tilraunin til að ná völd
um í höfuðborginni,  án þess að
kjósendur   geri   sér   grein   fyrir,
hvað á ferðum sé. Framsóknar-
menn fengu því t.d. áorkað fyrir
40 árum, að rétturinn til að kjósa
borgarstjórann í Reykjavík beint
var  tekinn  af Reykvíkingum  og
femginn bæjarstjórn. Vitaniega í
trausti þess, að auðveldara væri
að koma við hrossakaupum inn-
an    bæjarstjórnar    en    gagnvart
kjósendum í beinum kosningum,
enda mundi t.d. enginn efast um
úrslit   slíkra   kosninga   að   þessu
sinni. Hitt er svo annað mál, að
reykvískir  kjósendur  hafa hing-
að   til  séð   við   þessu  herbragði
með  því  að   tryggja  samhentan
svo til. Þess vegna var það til-
gangslaust að ákveða gengis-
hækkun nema með nokkrum
skiLningi og velvilja þessiara að-
ila.
— Því er haldið fram að gengis
meirihliuta   og   þar    með   þann
borgarstjóra, sem þeir vildu.
—   En   hvað   vildir   þú   segja
um verkföllin, sem nú hefur ver- I
'ið skellt á?
— Um það er ekki deilt nú, að
launþegar eigi réttmætar kröfur
til verulegra kjarabóta. Af gefnu
tilefni er rétt afi taka ba    j'-"t
fram, að ríkisstjórnin hefur ekki
tekið neina afistöðu til þess
hversu þær bætur ættu
að vera mikliar. Þvert á
móti sagði ég berum orð-
um í viðtölum mínum við
forystumenn verkalýðs og at-
vinnurekenda, hvora í sínu lagi,
fyrir hvitasunnuna, að kjarabæt
urnar yrðu að ákveðast í frjáis-
um samningum aðila. Hvorugur
aðili gerði neina athugasemd við
það, enda hafa verkalýðsfélögin
hingað til litið á það sem eina
mikilvægustu mannréttindakröfu,
að kaupgjald væri ákveðið með
slíkum hætti.
Aðalvandinn nú, eins og raun-
ar ætíð áður, er að semja þannig,
að vaxandi dýrtíð eða verðbólgu
þróun hljóti ekki óhjákvæmiiega
að gera kjarabæturnar miklu
minna virði en í fljótu bragði
mætti virðast og stofina tiil marg
háttaðra vandræða, þar á meðal
hættu á atvinnuleysi, sem menn
nú hafa orðið að horfast í augu
við og ættu þess vegna að gæta
sín enn betur gegn en áður.
Einmitt af þeim sökum hreyfð
um við hugmyndinni um gengis-
hækkun, en hún fékk því miður
efc'ki þá efnisathugun hjá aðilum,
sem atvik stóðu til. Við því er
ekkert að segja, ef þeir gætu
bent á önnur úrræði til að
tryggja kaupmáttinn. En því mið
ur hafa þau úrræði ekki enn
heyrzt nefnd, þrátt fyrir það að
fyrr og siðar hefur verið fjöl-
yrt um nauðsyn þess að finna
slík ráð. Hin hagstæða þróun,
sem hófst með efnabagsráðstöfun
unum hauistið 1968 hefur mú lagt
slík úrræði upp í hendur okkar.
En úr því að ég lít þannig á, er
eðlilegt að spurt sé, hvers vegna
ríkisstjórnin hafi ekki beitt sér
fyrir gengishækkun eða sam-
þykkt hana. Því er til að svara,
að aðilar vinnumarkaðarins geta
með frjáisu samkomulagi gert
áhrif gengishækkunar að engu,
og neytt stjórnarvöld til gengis-
lækkana á ný þegar í stað  eða
lækkanirnar hafi verið gerðar án
samráðs við aðila vinnumarkað-
arins.
—   Sumir   segja   að   svo   hafi
verið, en þetta er algjörlega rangt.
Þessi   mál   voru   ítarlega   rædd
við   stjórnendur  ASÍ,  bæði   1967
og 1968. Viðræður um þau stóðu
margar vikur haustið 1968 á milli
stjórnmálaflokka   og   bæði   fyrir
þeirra   milligöngu   og   beint   var
rætt   við   fulltrúa   verkalýðs   og
vinnuveitenda.   Það   er   rétt,   að
fulltrúar   verkalýðsins   vildu   þá
ekki berum orðum veita atbeina
sinn  til  gengislækkunar,  og  má
þó vel minnast þesta, að Hann.ifoai
Valdimarsson, fons'eti ASÍ, sagði
i  aiþjóðaráheyrn,   að  sér  fyndist
eins og komið væri, gengislækk-
un   vera   drengilegasta   úrræðið.
Meginþorrri  atvinnurekenda  var
hiras vegar beinlínis  samþykkur
þessum   ráðstöfunum   og   hvatti
eindregið   til   þeirra.   Og   verka-
iýðlsfiorystan lét sér, þegar á átti
að  herða  skiljast  nauðsyn  þess-
ara ráðstafana,  eins og reynslan
nógsamlega     hefur     sýnt.     Þess
vegna   var   það   einmitt   í   sam-
ræmi   við  það,   sem   áður  hafði
verið gert, að nú var leitað sam-
ráðls við þesisa aðila.
Ég harma það sem sagt, að
þeir skyldu elkki taka hugmynd-
inni betur, en ef þeir leiða samn
inga til fa'rsæ'L'la lykita með öðr-
um hætti, er ekki um það að
fást. Ég hef híns vega.r ætíð ótt-
azt, að erfitt mundi að fá al-
varlegar, málefnalegar umræð-
ur milli aðila fyrr en eftir sveit-
arstjórnarkosniingarnar 31. maí.
Þetta kemur þegar af þeirri
ás'tæðtu, að i forysitu saimninga-
nefnda verkalýðeiins eru nokkr-
ir þeirra, s.em harðast deila í
sveitarsitjórnarkosningunuim, og
eiga raunar sína póiitíslku fraim-
tíð undir því, að þeir og þeirra
flokfcar, eða fl'okksbrat, fái þar
sem mest fylgi. ÞaS kemur ekki
af illvilja, heldur liggur í miann-
legu eðli, að þangað til kosn-
ingahríðinni slotar, þá hugsa
þessir menn mest um að kom-
ast heilskinnaðár út úr henni.
Hugur þeirra stendur naumast
til — og getur enn þá síður
einbeitzt að því — að leyaa vand
meðfarna og viðkvæma kjara-
deilu. í slífcum deilurn þarf
mikla þoiinmæðd og huigarró.
Við, sem höfum fylgzt með þess
wm málum nú í allmörg ár, vit-
um, að jafnvel þó engin.n utan-
aðkomandi  truflandi   áhrif  hafi
komið   til,   þá  hefur   oft  gengið
mjög erfiðlega að koma á þedm
trúnað'arviðræðum, sem eru al-
gjört    skilyrði    þess,    að    slíkir
samninga.r heppnist. Því að það
vita allir, að þar er það enginn
einn   aðili,   sem   öll.u   fær  ráðið
og   segir   hinum   fyrir   verkum,
heldur   verða   menn   að   sveigja
til   hver  fyrir   öðrum,   ef  vand-
ræði   eiga   ekki   af   að   hljótast.
Þess   vegna   hafði   ég   í   lengstu
l'ög   vonað   að   ekki   yrði   látið
skerast   í  odda,   t.d.   með   verk-
föllum fyrr en eftir sveitarstjórn
arkosningar. Enn innbyrðis tog-
streita og viðleitni til að skapa
sér sem sterkasta aðstöðu í valda
ba'ráttunni hefur því miður leitt
til   annars.   Úr   því   sem   komið
er, verður að taka því, en reyna
að halda þannig á,  að varanleg
vandræði    skapist    ekki    af    og
miklu   lengri   vinnustöðVun   en
orðið   hefði,   ef  allt   væri   með
felldu.
—   Hvaða áhrif telur þú að
vinnudeilurnar hafi á kosninga-
úrslitin?
—  Um það skal ég ekki segja,
og enginn getur í raun og veru
gert sér grein fyrir því. Hitt
er ljóst, að það að láta sker-
ast í odda svo nærri kosnin.g-
um gerir vinnudeilurnar tor-
leysanlegri en ella.
—  En hvað um samninga bæj-
arstjórn.arinn.ar í Hafnarfirði og
víðar?^
—  Ég geri ekki ráð fyrir, að
þesisi    samningagerð    hafi   nein
áhrif á gang samninga hinna eig
inlegu aðila, né leiði til þess að
styfcta verkfa.llið. Þarn.a er um
auðsýnilegan hráskinnsleik að
ræða; í Hafnarfirði á milli
tveggj.a flokksbrota ALþýðu-
flokksins bæði ininbyrðis og í
kapphlaupi við kommúnista og
Framsóknarm.enn og an.nars stað
ar, þar sem svipað kemur til
greina, þeirra og annarra vinstri
flokksbrota. Þessir menn eru
ekki í leit að lausn á miálefnum
iaunþega, helduir eru þeir að
reyna að krækja í atkvæði í
skollaleik, sem væntanlega
blekkir þó engan.
—   En svo að vikið sé út í
aðra sátoa. Alþýðublaðið held-
ur áfram að flytja ósannindin
uim tryggingabæturnar.
—  Augljóst er, að kappið' hef-
ur borið dómgreind sumra fram
bjóðenda ALþýðuflokksins ofur-
Liðá í þesisu máli, svo að efcki sé
minnzt á hina furðuLegu Leigu-
töku aðstandenda eirus frambjóð
andams á MánudagsbLaðinu. 0-
hagganlegt er  að almannatrygg
ingarnar hafa aldrei verið aukn-
ar neitt í iíkin.gu við það, sem
gert hefur verið frá því aðSjálf
stæðis'menn tóku við stjóroar-
forystunni 1959. Slíkt hefur a.uð-
vitað ekki verið gert nema með
góðu samþykki beggja stjórnar-
flokka.nna. Víst er það, að fáir
munu nú haida þvífram, að fyr-
irrenrnari minn, Óiafur Thors,
hafi átt önnur áhugamál meiri
en að bæta ha.g hinna verst settu
í þjóðfélaginu. Og það var ein-
mitt þesisi hugsjón hans, sem
öðru fremur Laðaði mig til fyl'g-
is við ÓLaf, og vonast ég tii, að
hvað sem um an.nað er, þá hafi
mér í því tekizt að fylgja hans
fordæmi.
Það er algjör fjarstæða, hvað
sem Alþýðubiaðið segir, að við
Sjálfstæð'ismenn höfum Lagt til
að skerða ellil'aun og lífeyri
gamla fólfcsins. Það, sem ágrein-
ingur hefur hvað eftir annað
komið upp um á milli Sjálfstæð-
isfiokksins og ALþýðufLokksins,
er, að við höfum borið fram tii-
Lögur um breytin.gar á fjöi-
skyld'ubóbum, sem AlþýðufLokk-
urinn hefur ekfci treyst sér tiL að
aðhyliast. En ágrei'n,ingurinn.var
ekki um það, að við vildum
skerðia fjölskyldubætur í heild,
heldur koma þeim í annað horf,
þannig að þær kæmu barn.mörg
uim fjöLsfcyLdiuim að meira gagni
með sáraiítiLLi kjararýrnun til
hinna betur stæðu. Einlhvern
tíma hefði þótt tíðindum sæta,
að „íhaidið" þyr.fti að eiga í
höggi við ALþýðufiokkinn, ein-
mitt um þetta atriði.
—  Þú sagðir að þú teidir kosn
ingaúrsLitin tvísýn.
—  Já, ég vii að lokum ítreka,
að ég tei úrsiitin með öliu ó-
viss. Og þó að oft hafi mikið
legið við, þá hefur þó aldrei bLas
að við ömurLegra ástanid en það,
aem nú mundi sikapast, ef Sjálf-
stæðisfiokku'rinn miseti meiri-
hluta sinn. Oftast áður hefur
maður getað séð einhverja mögu
leika á samstairifi andstæð'ing-
anna, þó að með ógeðfelidum
hætti og hrossakaupum væri. Nú
vegast þess'ar 5 fyikinigar á af
fullfcomnu hatri og með þeim
hætti að helztu ráðamenn geta
naumast varpað orði hver á ann-
an. A miLLi þessara mann.a rikir
meira hatur og ilLviLji en hér
hefur þekkzt í stjónnmálum frá
því uppgjörið við Jónas Jóns-
son frá Hriflu íór fram í Fram-
sóknarflokknum fyrir 30 árum,
en það fcók öllu fram, sem eLztu
menn þá mundu. Hagur Reyk-
víkinga væri vissulega ilia kom
inn í höndum siíkrar hatuins.-
fylkingar.
Vettvangur
Þorsteinn Pálsson
skrifar Vettvang
í dag. Stjórnmála-
umræða í dagblöð-
um — Valdið er
fólksins
EKKI fer hij'á því, að mlarun leiðli huigainin
.alð þeitrtrá átti'ónnimálauimi-iæiðlu, aem biirtiisit
á aíðuim dlaigfblalðlairtrMa fyr/iir þessair kosn-
fcngar. Tiil iþesaa heffluir þaið verrilð flestaa
toú, aið stÍóinnimiáLiauimiræÖa á íslaimdli haifii
þofciazt molkíkuið iimn á slkymsiaimJleigirii
IbHaiult'ir hin seiinmii áir, iað stjánmméLaimiemin
og daigblöð geti iriæittt á málelfmalieglum
igiriuinidvelli uim vianda og viiðfamgsieifinii
líðiainidd stundar.
Bf litlilð eir aiuigiuim yfir mélgögin þdinra
fJiokka, æm niú vega .aið s|jiáLfsitæ.ðiis-
imönlniuim í bonganstjóinn Reykjiavílkuir,
weriðuir 'efcki iséð, aið þmóuin ítil betri vegiar
(híatfi áitlt sér sltiað, heldiuir leiinimliitt Ihiið
gagmistæðia. Síba/ðlhiæiflulaugar 'upplhrópaniiir,
Viigoinð og str!íiðl9æisljin!g!alfyrliin3agnliir benida
til þesia, ialð þéiir álílti' sltöónnimálauimnæiðlu
sif læigsitiu igmá'ðlu bezit 'hartha itlil áróiðuins-
fluitimiinigs. í þeasiu tilvilki haifa máLgöign
þessana flokka skipalð sér slkör læigina
en „igulapneasian" heifuir nieiðsit komiizit,
og dilmn þeikina hefiuir beilnlímis 'tókið
hania í siíirua þjóiniuistu. Huiganfanið, sem
að baki slíkuim aknifuim l'iigguir er: Við
ðiguim að Skatmimta islkoðiainir, þeltiha er
inlógu gobt í lalmiúigainin o.g það 'slfcal í 'ianin.
Þessi snlögga 'aftiuinför í síij'óinnimiáiia-
slkirlifluim hefluir ónieibaniegia fcomiið al-
miemnlMgi ispánskt fytniir sjóinlir 'niú, þetgar
knaflan um helilbnigðla röfcnæiðlu í st'jómn-
máluim og laulkið áhiriflavald _fólfcsinis
verðuir æ háværiani.
Suimlir fcuimnia alð ályfcta sem svo, .alð
voniiin um, að hniekkja mieirilhluiba Sjálf-
ataSðlismianinia í banganstjánn hafii vaidið
slíkuim glímuiSkjálftia, að skriffliimnianniir
hafi í stumdar 'tilfininiimgalhiba miisst
taiuimlhald á sjiálfluim sér. Þetba er þó
varla 'eiinihlílt sikýrlinig, þar sem hér ©r
yflirleitlt 'uim aið naaða að eiðlisflaríi slkap-
pnúiðia meimn, sem vainiar enu ýmau volki.
Hins vegar er það líkLegna, aið hver
þieissana flolklka ihiaifi dottið í þeir.mian póöft
í æsileigu voniainkapiphLauipi uim að
tryggja flokkuiniuim áhrM. Þá er ekki
spunt um viLja flóLksins', heldiur einiuinigis
'Stuinidiarihalggmiuinli flokksiiins sem hags-
miuta'Bibælkis í hönduim fáirina miairania. Þair
lítia á almianinljnlg 'seim skynLaiuisair slkepn-
ur, sem uninlt ©r að stjómnia og miaiba aið
eigiln viid, — það sfkal í 'iairan.
En þessi aifbuirlbaldsöfl fá eikki stoðvað
hjól bímanis; það rniuin aniúiaislt, hvort sem
þeim líkair babuir -eðia vanr. Valdiið er
fólksliinisi, uim þarun miaginás verðuir öll
'Stjóinnimlálaiuiminæiðia og stíarf stjánmmála-
flokkaninia aið swúiasit. Það er Viðuir-
fcerunid sbaiðineymd alð á þetba hefiuir miofcfc-
¦uið islkant á liðiniuim ánuim. Þó hefluir held-
uir venið <að nofa tíil og því er það dap-
urlegt, þegar iiðlsoddair miintnihluitiaflokk-
amma halfa miú sniúiat gegn þessarli þnóun.
Anidisltlaðia þeimna ag laifltlurlhvanf til flor-
'tíðanininiar or béiini'ínliis árás og vainivinðia
við uniga fóLkið í lanidiniu, isam fynst
vaktd athygli á þessarli vá ag sk'ar uipp
benör til þess >að aiulka álbnif lalmiemniimgs
á velbtvanigi stióinnimála.
Sjálfatæðiiismerun 'hafa veiltlt þessum
nýjia huigaunlarlhæittii inin í síniar raiðlir og
umniið í samræmli við hainin. Sjö þúisund
Reykvíkinigair 'bótau til að mynidia þátt
í kjöri uim finaimbióiðianduir. Miangumlblalðiið
hefiur eikki fleytíifyllit islíður síniar af slag-
arðum og mlíðskældnii í ganð 'anniarna,
helduir haldið uppi hógvænni málefinia-
legni 'Uiminæiðlu uim miáleflnii Reykjiavikur
og þeirna sam í barginirui búa. Ungiiir
Sjálfsitæðisimeinin gerKgu á vilt boirigananinia
til þass alð fcaninia hug þeintfa og 'Sikoiafflniir'
og tóku imið alf því við máhun Sininiar
borigaTimláiastaflniu. Einin af bangansbjónn-
larflulibrúium FramsókniarfLokfcginis héit
því fram, að með þessu væini verið að
ganiga fneklaga inin á verkavið kj'anininia
fulLbnúa í borgansbjónn. Þesai afsbaða
lýsir aimlkar vel því hugarflarii, sem ligg-
ur að bafci sérhagsmiunia valdasbribi
miininiiihluiba'fLofclkaninia. Þeir 'belja það
hlutveirk sfiltt alð slkamimiba bonguruniuim
sköðanlir, iStýfla þeim imijöl úr hniefia, hefba
firjáisa skoðamamyinidiuin.
Málsvanar þessanar steiflniu teLja, að
lýðræiðdð sé ledjniuinigis heimiild fynir fiólkið
bil þess aið ákveðia stsenðarhlubíöll iokk-
'aninia, en þeir eigi síðain að sfcaimmba því
afcoðlaniiir og áfcvaða uipp á eiiigiin 'Sipýbuir
hvalð sé rébt og hvað sé nanigt. Það
stinnliir af þessani afsböðu á síðum and-
slböðiutoLaðia sjáLfstæðiistmianinia uim þessar
miundiir.
Bn isjálfstæöi'simemin miuniu vinima a8
því, að valdáið veröi í vaxiamdd mæli í
hömdum fólfcsimls og um lailð sbulðla ^að
heilbriigðium röfcrælðiuim og íSlfcoðaniaslkiipt-
uim um sbjómmmái.
Það enu efckii flokfcannJiir sem slifcir
sem sfcipba öiiu iruáli, helduir vilji bong-
anamma. Saimistæðliir gfcoðamahópar Sloiipa
sér jafiman í aiiraa svait til þass að vininia
Skoðunium simum fylgi og vimtnia þeim
ínaragamg. í því bilviki er þalð vilji
fióiksíinis, sam mastiu máli sfciptir uim
flnamkvæmd lýðiræiolis, en ekki sbuindiair-
haigsmunlir öintsbakna flo'kka. Þessa sbaið-
meymd hafla sjálflsitæiðismieinin viðuttoninrt.
í veríki.
Þessi kosir.iimgabaráittia er ©iramlitt próf-
sbðimn á það, hvoint sibjónmmiálafloLíkannliir
bragðast við knöfum nýs tímia, knöfum
uniga fóliksins, sem fiuimdið hefiuir ýmsa
vanikamba á firamfcvaamid lýðræðis. Þessi
fcosniinigabanátba er eiranlig og ekki siður
prófiatieinin á þaið, hvont kjösaradur mieH)?
Framhald á bls. 31
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32