Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ,  ÞRIÐJUDAGUR 20.  OKTÓBER 1970
21
Lára Skúladóttir
frá Mosfelli - Minning
Frú Lára Skúladóttir, ekkja
séra Hálfdáns Helgasonar próf-
asts á Mosfelli i Mosfellssveit,
lézt á heimili sinu í Reykjavik
14. þ.m. 71 árs að aldri.
Fráfall hennar kom engum á
óvart, sem tH þekktu. Allmörg
ár hafði hún átt við vanheilsu
að striða. Fyrir þolgœði og þrek
tókst henni l'engi vel að láta lítt
á þvi bera, en nú sdðasta árið,
var það orðið ölium vinum henn-
ar Ijóst hvert stefndi; en enginn
var glöggskyggnari á þá stað-
reynd en hún sj'áll, að senn vœri
koimið að leiðarlokum á ævi-
braut hennar. En á þessum síð-
asta áfanga kom það glöggt í
ljós, hvað hugprýði hennar var
mikil þegar á reyndi, g
hve mikið var andlegt þrek
hennar og trúarstyrkur.
Á námsárum minum var ég
heimagangur á heimili bekkjar-
bróður míns og sessunautar í
skóla Páls Helgasonar — á bisk-
upsbeimilinu i Tjarnargötu — og
á ég þaðan ötalmargar bjartar
minningar. Ég man það glöggt,
er el'dri sonurinn, þá nýlega orð
inn prestur á Mosfelli, kom á
heimili foreldra sinna með unn-
ustu sdna í fyrsta sínni, og mér er
það minnisstœtt, hvað henni var
þar vel fagnað. En mér er það
ekki síður i minni, hvað dálæti
tengdaforeldranna á tengdadótt
urinni á Mosfelii var mikið þau
ár, sem á eftir fóru. Það ieyndi
sér ekki, að þar var gagnkvæm
umhyggjan og þau sólbjörtu sam
skipti milli ástvinaheimila,. sem
aidrei bar skugga á.
Mér skildist þetta enn betur
en áður, er ég Síðar i starfi
mdnu kynntist náið prófastsheim
ilinu á Mosfelli, þvi það leyndi
sér ekki, að á þessu bjarta
heimili var eins og einn hugur
og ein hönd væri að verki bæði
í þeim störfum, sem helguð voru
heimili og börnum, en ekki sið-
ur í þeim störfum, sem helguð
voru söfnuði og kirkju.
Séra Hálfdán Helgason var að
verðleikum dáður fyrir lifandi
áhuga hans og mikilvirka þjón-
ustu prests- og prófastsstörf-
um. Hann varð sóknarbörnum
sinum og okkur prestumfn í
prófastsdæmi hans eins og ást-
rikur og umhyggjusamur faðir
og bróðir. Og seint mun fyrnast
minningin um þá föðurlegu um-
hyggju hans. En þegar mönnum
farnast svo vel i lifsstarfi sínu,
eins og raun varð á um hann,
þá verður sú spurning ekki óeðUi
leg: Hvar er konan? Hvar er
hún, sem stendur traust og styrk
að baki eiginmanni sínum og
styður hann og hann styrkan
gjörir í dáðríkum störfum hans?
Og auðvelt er svarið, þegar um
er að ræða starfsdag hins ást-
sæla og mikilvirka prófasts á
Mosfelli.
Væna konu, hver hlýturhana?
Hún er meira virði en periur.
Prófasturinn á Mosfelli gat
af heifam hug svarað þessari
spurningu í helgu orði, og það
var eitt mesta þakkarefni hans
í lífinu, að hafa sjálfur fengið
að sannreyna sannleika þeirra
orða, sem á eftir fara.
Það voru okkur vinum próf-
astshjónanna á Mosfelli hátiðar
stundir í hvert sinn, sem við átt
um dvöl á heimili þeirra. Þar
var vinum fagnað af frábærri
"" gestrisni og með þeirri hjarta-
hlýju og því vinarþeli, að hver
fór auðugri af sTíkum vinafundi,
en hann kom. Og ekki lét hús-
móðirin sitt eftir liggja. Og það
var í rauninni rétt sama, hvern
þar bar að garði. Söm var ætíð
gestrisnin, ástúðin og umhyggj-
an, sem þar mætti hverjum og
einum. En engir þekktu það þó
betur, hve gott var þangað að
leita, en þeir, sem áttu við erfið-
leika að stríða eða áttu um sárt
að binda. Þeim mætti þar sú
samúð, sá skilningur, sú uppörv
un cvg það liðsinni, sem þeir sið
an aldrei gleymdu.
Nú, þegav hún er kvödd, sem
í aldarfjórðung gegndi sínu tvi-
þætta göfuga hlutverki, sem hús
móðir i umfangsmiklu og ábyrgð
armiklu starfi á prestsheimili i
þjóðbraut, húsmóðir, sem átti í
rikum mæli sinn þátt í því, að
auka hróður þessa gamla og
sögurika prestsseturs, þá fylgja
henni innilegar þakkir hinna
fjölmörgu, sem geyma i þakkl'át
um hugum bjartar minningar um
góða og göfuga konu, sem sann-
arlega reyndist trú og styrk í
Mfshiutverki sínu.
Guð blessi henni umbreyting-
una. Guð blessi alla henni kæra.
Garðar Þorsteinsson.
KVEÐJA
FRA VINKONU
LÁRA <mín! Þagax ág vafcnaði í
morgiuin faninisit mér endilega að
ég toyrftii að kveðja þdig og þatokia
þér miairgna ára vináttu. Ekki
síat mærveru þiínia á hieiiimili míinu
þeigiar veilkiindi, sorig eða daoaiði
stóðijaði að. Þá stóíost þú eiins og
bjiarigið, seim eikiki bilfast. Eins og
rós, sem ilmar bezt í garði irnanm-
lífsins. Ja, eins og ljós, sem bor-
ið er uim húiið á hljóðri nótt. Þú
varst sivo fúis til hjálpar, því vi]
ég þaikika þér af ölliu hjarta hjálp
þíma og uimlhyigigj'u á erfiðum
stuindium.
Minindniganniar streymia geigniuim
hiugamn nú að Leiðariofeuim. Alltaf
var gott að hiitta þiig. Þú varst
svo hlý oig féiaigslynid og áttir
svo giott mieð að blanda ge'ði við
aðira. Ég niain þitt lértta fas, þitt
blíða bros og ljóið á vör. Diaglbók-
in þín gieyimir viðbíuirðii líðiandd
diaigs, bæöi í bundinu og óbuiidjnu
máli. Þér var svo létt uim að
skrifa og yrkja, ekkd sizt tæki-
færisljóð.
Vindrinir kveðja einn og einin,
d'ánarkluikikiurnar hringja hvern
diag, saimtiMin er að hrverfia, alda-
m'átiaikynisilóðin ©r á förum.. Þa'ð
er ekkeirt við því að segja. Þeirri
sitaðTieynd vierðum við að iúta.
Við, -seim eftir stiöodium á strönd-
imni, ósikum þér fanartbeilla og
eruim þasis fulivisis, að þér verður
tefcið opmuim örmum af ástvinum
þínum á iaradiiniu fagra.
í dag kveðijutm við þig með
virðinigu og þökfc fyrir sarxifylgd-
inia cg bdWjuim guð að buiggia börn
in þín og alia aðra ástvdinii, sem
þér voru kærir.
Vertri sœl, við söknum þín.
I.S.
ELSKU Lára — mdfcið er tómlegt
í miaimnlhieimi eftir að þú ert far-
in. Tóimieikinn var siú tilfinning
er gagntók mdg, er mér var til-
kymnt láit Lásru Stoúiadóttur —
minniair kæru fræntou. Síðan kom
söknuður og efitiirsjiá. Eg veit, að
Láru er siárt satonialð af öllum er
þetoktu haina, húm var að öliu
leyti einstöfc konia. Svo ljúf og
síkdiliniingsiríik, svo fúis á alð fyrir-
giefia og gileymia öllu sem slæmt
var. Ailtaf sé Lára 'það góða og
fainin það beztia í fari hverrair
miannieslkíjiu, siem hún kyniniuist
Mörg eru þaiu ldtiu börmin, sem
spyrja niú: „Hveinær kieimur Lára,
hrvar er búin Lára?" Við, siem
þökfctum hania vitum, að hún
fópniaði hjiaiita siíniu cg imynduin-
arafli fyrir liitlu bönnd'n., sem hún
fóstraðli sivo miötg á síðiari árum.
Og emigla koinu hefi ég þetokt, sem
'hafðii einis rnæmian skiLniing á sál-
arlifi bairnia, og gat giatt litlu
aálirniar jaifn hjartamiega og iinni-
laga — jiá, ihúm Lára gat alls
stað>ar komið i móðursstað.
Þefcta þeikiki ég af eigin reymd.
Mjög uinig var é)g lögð í heniniar
vernd, vegina veikkidia og ertJðra
ásitæðinia hjá foreldrum mímum
og hjé heninii og Hálfdláni frænda
divald'ist ég í noikkiur .mdssietrd.
Þeiasá tími er mér dýrmætur að
lífsireyinBlu og árnietainlagur f jár-
SQÓðiur. Með ljúfri stjórnseimi og
eftirlátri blíðu töimdu þau stoap
mit't i bennistou og fyrir það eitt
mium éig alla ævina vera Láru
föðuirsysitur minni og Hálfdámi
fraemda þaklklát. Ynd.i9legiar mimn
imgiar á ég frá dvöl minni í
gamia prestsihúsiftu uppi á hóln-
uim, og síðam er Lára og Halfdém
fluttu í niýbyiggt bús mdður á
Víðirmuim, dvaldi ég mjög oft
hjá þeim. Þar mian ég Láru bezt,
stjórnianidi síniu stóra og myndar-
lega heimili, mildiandi alla
árakstra, sikiljaindi alla alls stað-
ar, fyrirgefandi ölluim alla bresti.
Til hienmar var óbæitt að leita
mieð vanidamiálim, bæði stór og
smá. hún greiddi úr þeim á
bezta  veg.
Láa^u miain ég lika frá þesisum
áruim sitjiainidd við saumiavélina
sina við gluiggainn í borðBtofummd,
bsetandi föt' og nýtandi það seim
eftir var, elkki be'inlinis til þess
að spara peniniga, heldiur af með-
fæddri nýtnii og nafcni. Þessa eig-
imleika beininiar þekkjuim við vel,
sam þefaktum. hflma bezt. Síðust
slöikikti Lára ljóisiin í síniu stóra
húsi, síðuisit sigmdá hún dyr og
gefck siðiam til bvílu,, óJbrædid og
ein,læig og beit af elisiku til allra.
En fyrir 17 áruim urðlu straum-
bvörf í bennar lífi. Eiginmaður
hanmiar, Hálfdán He'igas,o<nm, pró-
faístur, styrka stoðin oig útvörð-
ur ihaimilisinis, var svipiega
buirtu kallaður úr þessuim heimi.
Og bvafð gerði Lára? Hún tók
því sem varð að vera, það var
hanni eikfei sársauikialauist að yfir-
gefa húsið sitt og sveitina síiraa.
Hún reyndi að staindia upprétt,
búm brotn'aðd hvorki né boigmaði,
búin aiðeinis svigmaði, en upp frá
því varð bún eimis og sá sem
vantar og saknar helminiga af
öllu því, sem á að vera til. Eftiar
að bún misisitd manm simm bjó
húin í Reykjiavík að Fomihaga
15 ag bjó sér þar hlýlegt og
yndiislagt beimili, oig hverndg gat
þalð orðið aminað en hlýlegt og
að'laðaindi be'imildð henm'ar Láru
h'var sem hón bjó?
Lára Sfeúl'adó'titir var koimdn af
rótigróimu og myndarlegu bænda-
fólfci í báðar ættir, hér úr Mos-
fellgsvieitinini. Fædd var búm að
Úlíarsifelli, alin þar upp á stóru
og uimfamigisimikliu beiimili, giftisit
síðian uinga prestimum að Mos-
Framhald á bls. 24
Kaupmaðurinn mælir
meðJurta!
,,Ég tel Jurta standa feti framar
öðru feitmeti. Mér finnst það vera
bragðgott og það er mun ódýrara
en sambærileg vara. Þannig sparar
Jurta háar upphæðir í heimilis-
haldi. Ég mæli því óhikað með
Jurta smjörlíki við alla viðskipta-
vini mína."
smjörlíki hf.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32