Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 116. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						22
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 26. MAl 1971
Drífa Viðar - Minning
Fædd 5. marz  1920.
Dáin   19.  maí   1971.
HÚN hét Drífa og blómin brostu
þégar þau sáu hana. Hún var
dóttir hennar Katrínar á Laufás-
veginuim og Einars Viðar; pabbi
henmar dó þegar hún var þriggja
ára. En Drifa átti heimsins beztu
mömmu og systur sem fyllti upp
I aJheiminn, svo að það fór
skjótt fjör um Þinghoitin. Hún
var skelfing smávaxin og svo
hýr og hnellin að maður hló
ósjálfrátt þegar maður sá hana.
Og hún hét Viðar; við kölluðum
hana viðarkubb þegar við vorum
Mtil, það þótti henni skemmti-
legt. Svo óx hún úr grasi, fékk
hvitan koll á höfuðið og hug-
myndir undir kollinn og sigldi
ut í heim. Hún var svo forvitin
að hún þurfti að kynnast öllu,
sérstaklega lífinu. Fyrst var hún
í Ameriku, seinna var hún í
París. Hún ætlaði að mála
myndir og hún ætlaði að skrifa
bækur; hún lærði hjá beztu lista-
Konan mín, móðir og amma,
Jóhanna Eina Guðnadóttir,
andaðist   hinn   24.    maí   að
heimili sínu, Nýbýlavegi 24B.
Matthías Kjartansson,
Jóhanna Þorg«rður
Matthíasdóttir,
Matthildur Ólafsdóttir,
Vilhjálmur Einar
Georgsson.
Faðir minn,
Pétur Magnússon,
Nönnugötu 7,
lézt    i    Landspítalanum     a8
morgni þ. 25. maí.
Ólafía Pétursdóttir.
Faðir okkar,
Guðmundur Jónsson,
Austurgötu 3, Sandgerði,
lézt   í   Landakotsspítala   24.
maí sl.
Börn, tengdabörn og
barnabörn.
Bróðir okkar,
Jóel GuSmundsson,
er andaðist 20. þ.m.. á Dval-
arheimilinu Fellsenda í Dala-
sýslu, verður jarðsunginn
fimmtudaginn 27. maí frá
Langholtskirkju kl. 10,30 f.h.
Guðný Guðmundsdóttir,
Þorlákur Guðmundsson.
Litla dóttir okkar og systir,
Guðrún Árnadóttir,
sem lézt 21. maí verður jarð-
sungin frá Dómkirkjunni í
Reykjavík fimmtudaginn 27.
maí kl. 1,30. Þeim sem vildu
minnast hennar er bent á
Barnaspítalasjóð Hringsins.
Kristin Helgadóttir,
Arni Njálsson,
Steina Arnadóttir.
mönnum úti í þeim stóra heimi,
Léger, Ozenfant, Hoffmann og
hvað þeir hétu nú allir saman,
þetta voru hennar lærimeistarar.
Ég skrifaði henni einu sinni yfir
poUinn að hún ætti ekki að eyða
öllum tímanum í máliaralist, hún
ætti að stúdera Manninn með
stórum staf. Hvaða mann?
spurði hún uim hæi, og það var
hlátur í augnakrókun'um. Svo
kom Skúli í spilið, hann Skúli
Thoroddsen, og þá vissu auðvit-
að allir hver maðurinn var. Það
þurfti ekki augnlækni tff að sjá
það, eins og sagt er. Þetta var
einhver sterkasta litakombína-
sjón sem sézt hefur í Reykja-
vik, Skúli og Drífa, Drottinn
gat ekki látið slikt tækifæri
ónotað. Börnin votta hvílíkt
skilirí varð úr litablöndun þeirra
Drífu og Skúla, skær og
akemmtileg eins og sikapið í
mömmunni og húmorinn í pabb-
anum.
Fátt sá ég af því sem Drífa
skrifaði og myndirnar vöktu
mér furðu. Hún sem var útvalin
af forsjóninni til að mála börn
og búálfa málaði einatt tröli og
firnindi; maður fann að kraftur-
irm var magnaður á bak við
þetta og að alvörulistamenn
hneigðu hofði þegar þeir sáu
það. Hún vissi hvað hún var að
gera þessi. En hún ætlaði Mka
að frelsa heiminn, þetta var svo
einfalt: ef bara mennirnir vildu
vera eins og hún og hún maimma
hennar, óspilltir og hjartahreinir,
þá þurfti ekki nema eiitt sam-
virkt þjóðfélag, og málið var
leyst. Eitt einasta þjóðfélag rétt-
lætis og jafnaðar. Ekki var það
nú meira. Vissir hlutir voru
vondir í heiminum — þeim bar
okkur að berjast gegn — og
aðrir hlutir voru góðir — og
þeim bar okkur að berjast með.
Mér fannst stundum eins og
þjóðfélagsimálin hennar frænku
minnar væru Mk ævintýrunum
sem við lásum ung — prinsinn
gat ekki gert neitt rangt. Þeim
vondu var afflt að kenna.
Nei, það væri víst ekki vandi
að stjórna hekninum, ef alir
væru innrættir eins og fóJkið á
Laufásveginum. Þá sæjust engin
angistaraugu frá Víet Nam til
Pakistan. Þá gæti fólkið setið í
garðinum hennar Katrínar um
allar álfur, þar mundu spretta
morgunfrúr, liljur og sóleyjar
undan hverju fótspori. En eins
og við höfum sannfrétt nýlega,
þá fæddust ekki allir með spé-
koppa í vöngum og hiátur í
augnakrókunum. Sumir lentu
öfugum megin við Laufásveginn.
Og nú er hláturinn sdokknaður.
Drífa hvarf úr heiminum um
miðja siðasöiðna viku, einhvern
fegursta dag vorsins. Það fór
henni vel að hverfa í vorþeynum,
hún hvarf  eins  og mjöll  íyrir
Þökkum innilega samúð og
vinsemd við andlát og útför
föður okkar, tengdaföður og
afa,
Sigurðar   Guðmundssonar.
Þóra R. Sigurðardóttir,
Þórarinn Helgason,
Örn Sigurðsson,
Sigurbjört   Gunnarsdóttir
og barnabörn.
Hjartans þakkir til allra sem
sýndu samúð og vinarhug við
andlát og jarðarför,
Péturs Maack Jónssonar.
Sérstaklega þökkum við
Hjálparsjóði skáta, forstjóra,
skrifstofustjóra og öllu starfs
fólki Á.T.VR.
Eiginkona,  börn,  tengða-
bðrn og barnabðrn.
sólu. Svona átiti þetta að vera,
þetta stóð í ævintýrunum. Ef
maður heitir Drífa, þá ber manni
að hverfa undir sumarið. Þá
leysast klakabðnd vetrarins og
lækirnir bregða á sprett. Eins
og Deddí — sem var gælumafn
Drífu. Allt sitt llf var hún á eiMf-
um spretti, fyrir mann sinn og
börn, fjöiskyldu og fósturjörð.
Hún var ekki bara móðir og
frænka, hún var gjöf.
Vaifalaust lifði Drífa einnig
erfiðar stundir, hugsjónamenn
hatfa hlotið versfca útreið alra
þessa öldina. Nú stóð hún
einmitt á þröskuidi hins fuila
Jistþroska — og var kölluð
um aðrar dyr. Það hafa ekki
verið létt spor. Hafi Drffa haft
tima til að lítia yfir farinn veg
á miðvifcudaginn var, hefur hún
þó vitað, að Mnið fylgdi henni
allt til moldar. Auk elnistakrar
systur og móður eignaðist
hún vinkonur, sem reyndust
henni trúar til hinztu stundar.
Hún eignaðisit nýjan föður,
Jón Sigurðsson, sem varð
stoð og stytta niðjanna á Lauf-
ásvegi 35. Og hún eignaðist
Skúla, vin okkar allra, að ekki
sé talað um börnin, sem reynd-
ust henni sífeHd lind hamingju
og gleði. Eniginn fer nestislaus
yfir móðuna sem eigniazt hefur
sliikan auð. Þegar hún kveður
verður hljótt yfir mðrgum ranni.
En í hvert skipti sem við sjáum
Wóm stiniga upp forvitnum kall-
inum á nýrri frjötíð, þá vitum
við að stutt er í Drííu. Þá mun-
um við hvað það var gott að
eiga þennan fjðrkálf.
Þá brosir Mtii Drifa við blóm-
kollunum.
Einar Páisson.
BERNSKUVINKONA, ástkær
eiginkona, móðir, dóttir og syst
ir Drifa Viðar er látin langt fyr
ir  aldur fram.
Fædd var hún í Reykjavík
5. marz 1920, dóttir þeirra mætu
hjóna Katrínar Viðar f. Norð-
mann og Einars Indriðasonar
Viðar. Ung að árum missti hún
föður sinn en ólst upp við mik
ið ástríki með emkasystur sinni
Jórunni hjá móður sinni Katr
ínu  og  síðar  stjúpföður  Jóni.
Margs er að minnast. Fjölhæf
ar gáfur. Bæði sem listmálari
og rithöfundur og átti hún margt
í smíðum, sem tók hug hennar
allan, en tími vannst ekki til
að fullgera. Skyldurnar kölluðu
og hennar aðalsmerki var að
sinna fyrst manni og börnum og
nánustu ástvinum af svo mikilli
alúð, óeigingirni og kostgæfni að
leitun var að öðru eins. Náði fórn
arlund hennar ekki aðeins til
fjölskyldunnar, heldur til allra
þeirra, sem hún gat hjálpað og
létt undir með er halloka höfðu
farið  i  lífinu.
Hlý og brosmild var hún alla
tíð. I veikindum sinum varð hún
allra manna sterkust og dýrmæt
ur lærdómur fyrir alla, sem
til hennar komu að fylgjast með
því sálarþreki og trúarþroska,
sem hún veitti öllum svo ó-
spart  af.
Megi hennar fádæma vilja-
þrek, einurð og festa að halda
í vonina og bænarkraftinn og
standa upprétt til hinztu stund
ar með bros á vör, verða leiðar
ljós og styrkur um flamheldni
til   Skúla   og   barnanna,   móður,
systur og annarra, sem eiga um
sárt að binda við fráfall Drífu.
Svo að í anda hennar verði stað
ið einhuga saman með elskulegt
bros á vör i gegnum tárin eins
og hún kvaddi þennan heim.
Inga   Hallgrimsdóttir.
HON trúði á guði listarinnar og
þjónaði þeim vel. Samt hefði
hún viljað þjóna þeim betur. En
timinn varð naumur, heimilið
stórt og of stutt fyrir konu með
fágæta sköpunargleði, fágæta
lífsorku. Dauðinn gaf henni
þriggja missera frest. Hún vissi
stöðugt af honum og fékk ærið
að kenna á tökum hans. Þó varð
það ekki séð. Hún vann sem í
engu væri henni brugðið, hélt
sýningu á málverkum fyrir 5
vikum. Enn hélt hún áfram eftir
mætti við sköpun sinna verka.
Á meðan herti óvinurinn enn
sín tök. Þá kenndi með þeim
aflsmunar.
Það er vor og sprungið út á
viði, en góð kona er fallin og
alltof snemma, skáld i orðum,
litum, lífi.
Þriggja ára missti hún föður
sinn. Nú er hún lögð i gröf við
hlið hans.
Valgarður Egilsson.
ÞAÐ er erfitt að skrifa nokkuð
í hefðbundnurri alvörustíl um
þann gleðigjafa, sem við kveðj-
um í dag. Það sem kemur i hug-
ann er smitandi hlátur, f jörugar
og fróðlegar samræður, áhugi á
öllu, lífs og liðnu, mannkær-
leikur.
Drífa, móðursystir min, uppá-
hald allra sem hana þekktu.
Minningar bernskunnar eru
tengdar henni og börnum henn-
ar, þar sem við áttum saman ein
10 sumur í blíðu og stríðu eins
og sagt er. Varla er hægt að
kynnast fólki meira en í sliku
sambýli, en samt er það svo, að
á kynni mín af henni ber enga
skugga. Það sem rif jast upp vek-
ur gleði.
Blað, blýantur, litir, penslar.
Drífa að skrifa. Drífa að teikna.
Drífa með bók í hönd. Samtöl og
kitlandi hlátur.
Otivera, langar gönguferðir.
Drífa að mála. Þingvellir að ný-
afstaðinni rigningu, klettar og
hraun, dökk og stirnir á. Vatnið
með gljáandi sléttum fleti og
Arnarfell á haus.
Berjatinsla að hausti. Enginn
var eins fljótur að tína og hún,
en enginn tíndi heldur meira
rusl með. Það gerði ekkert til,
því að það var líka ánægja að
hreinsa berin á eftir. Við,
krakkaormarnir, á eftir, átum
upp úr brúsunum sem mæður
okkar tindu í. Yngsta barnið
haft í gamalli kerru, sem þoldi
allt, líka hraun.
Rigningardagur. Allir urðu
að sitja inni. Drífa fann næg
verkefni, það var teiknað, litað,
vatnslitað og farið I leiki. Kveð-
izt var á eða sungið og rigning-
in gleymdist fljótt.
Keðjusöngur í eldhúsinu á
kvöldin. Þá gekk uppþvotturinn
fljótt.
Um hver áramót munum við
ganga umhverfis húsið, þrjá
hringi réttsælis og þrjá rang-
sælis, eins og við gerðum alltaf
með henni og segja saman:
„Komi þeir, sem koma vilja, fari
þeir, sem fara vilja, veri þeir,
sem vera vilia, mér og mínum
að meinalausu".
Hún var i anda að minnsta
kosti 30 árum yngri en fæðingar-
árið segir til um og glaðværð og
gott skap segja fróðir menn að
hún hafi fengið frá föður sínum,
sem var hvers manns hugljúfi
eins og hún.
Ég gleðst yfir þvi að hafa
þekkt slika konu.               *
Katrín Fjeldsted.
AF HINUM fjölmenna stúlkna-
hópi, sem brautskráðist frá
Menntaskólanum í Reykjavík
vorið 1938 eru tvarr horfnar
langt um aldur fram.
Fyrir tveimur árum kvöddum
við Guðrúnu Hafstein, þá feg-
urstu  úr hópnum  og  ná  kveðj
um við Drífu í dag. Drífu, sem
var  glöðust okkar  allra.
Ótal minningar frá skólaárun
um vakna og ávallt verður
minningin um Drífu bundin við
gleði og söng, gamansögur henn
ar og græskulausa fyndni, skrítl
urnar, vísur og skemmtileg lög
sem hún spilaði og söng með
okkur á góðum stundum. Og
jafnvel, er hún helsjúk hitti okk
ur nokkrar skólasystur, fáein
um vikum fyrir andlát sitt var
hún ljómandi af sinni hlýju
gleði.
Eftir stúdentsprófið lágu leið
ir okkar Drífu saman um 1—2
ára skeið er við innrituðumst í
stúdentadeild Kennaraskóla ís-
lands og sóttum tíma í islenzk
um fræðum við Háskólann. Þá
kom ég fyrst heim á heimili
hennar.
Hið innilega samband þeirra
systranna Drifu og Jórunnar við
móður sína frú Katrinu Viðar
verður mér ógleymanlegt. Þar
ríkti gagnkvæm ást, virðing og
tillitssemi. Þangað má eflaust
rekja uppsprettuna til lifsvið-
horfs Drífu, en það var hin
ríka samúðarkennd hennar og
sú hugsjón að allir ættu jafnan
rétt til gæða lífsins, auk ástar
innar á fögrum listum.
Mikla listhæfileika hlaut Drífa
í vöggugjöf. Á skólaárum henn-
ar bar mest á rithöfundarhæfi-
leikunum og bjuggust flestir við
að þeir yrðu öðru yfirsterkari
enda sinnti hún ritstörfum um
nokkur ár og út kom bókin
Fjalldalslilja, sem er vel skrifuð
og skemmtileg bók um dvöl
ungrar stúlku í sveit. Sveita-
lífið hafði ávallt heillað Drífu
og mun margt af þvi sem hún
skrifaði vera í tengslum við
það.
Hún mun hafa átt ýmislegt
gott í fórum sínum, sem henni
entist ekki aldur til að fullgera
og koma út.
En málaralistin átti einnig mik
il ítök í Drífu, svo mikil, að hún
fór utan til náms í þeirri grein.
Meðan börnin voru ung átti hún
erfitt með að sinna þeirri list-
grein sem skyldi. En rétt áður
en hún dó hélt hún sýningu i
Bogasalnum, sem vakti mikla at
hygli og fannst öllum vinum
hennar mjög ánægjulegt að
sjá, hve mikill málari Drífa var,
en um leið sorglegt hve stutt
var eftir og hve litill sá tími
var, sem hún hafði getað helgað
sig málaralistinni. Þó að okkur
grunaði ekki þá, að svo skamm
ur tími væri  eftir.
Hin síðari ár var Drífa alltaf
með manni sínum, Skúla Thor
oddsen lækni á lækningastofu
hans, honum til aðstoðar. Það
var á við margar fjörefnaspraut
ur að koma til þeirra þar, svo
samtaka voru þau i ainum
græskulausa gáska.
Minning Drífu mun seint íyrn
ast.
Gerður   Magnúsdóttir.
ÞAÐ VAR haustið 1930, að við
Deddí urðum bekkjarsystur í
barnaskóla, báðar 10 ára. Um
vorið sýndi Deddí í mínum
bekk dúkkudans á danssýningu
hjá móðursystur sinni Ástu
Norðmann. Eg man enn, hvað
ég var hreykin af þessari litlu,
björtu og hugljúfu bekkjarsyst
ur minni. Seinna átti ég eftir að
sjá hana oftar á leiksviði og
minnist ég Menntaskólaleikjanna
þegar hún og Skúli fóru með
aðalhlutverkin og stofnuðu sitt
bú   í   þykjustunni.
Á barnaskólaárunum hófst
vinátta okkar og fylgdumst við
að í skóla til stúdentsprófs. Þá
kom ég næstum daglega á heim
ili hennar. Minningarnar frá
þessum árum eru allar heiðar
og bjartar. Frá heimili þeirra
systra Jórunnar og Drifu og
móður þeirra Katrinar, sem bjó
þeim einstakt menningarheimili,
þar sem góðvild og gleði ríktu
ævinlega. Tónlist og bókmennt-
ir voru í heiðri hafðar og minn
ist ég þess, að er Katrín hafði
lesið einhverja góða bók ræddi
hún hana við okkur, þannig að
við vorumekki í rónni, fyrr en
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32