Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 70. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						22
MORGUNBLADIÐ, LATJGARDAGUR 24. MARZ 1973
Minning;
Bjarni Guðmundsson
frá Hörgsholti
Fæddur 7. jiílí 1898.
Dáinn 15. marz 1973.
BJARNI Guðmumdssoin, bóndi í
Hörgstholti i Hrumaimannah.reppi,
lézt að beimili miágfconiu sinn-
ar, Bjarniheiðar Brymjólfsdóttur,
Staíigarholti 34, hér í borg, að
kvöldi fimmrtudaigims 15. marz
1973; Var Bjarni mýlega toaminm
heim, er hamm hné niður og var
öremdur á stoamimri stiumdu. Fyrr
uen- dagiiran hafði Bjarmi leitað
læknis vegna verkjar fyrir
brjósti, er hamm taldi stafa frá
liuinguim. Bainamiein hams reynd-
ist hins vegar vera drep í hjarta-
vöðva. Dauða hans bar að nokk-
uð óvaent, emda var hanin himm
irressasti síðustu dagana fyrir
amdlátið og hafði oft áður kemnt
verkjar fyrir brjósti áin þess, að
meira af hlytist.
Bjarni var fcamimn aff mertouim
og traustinm bæradaættuim í trpp-
sveitum Ármessýslu. Faðir hains
var Guðmajndur Jónsson, er bjó
tnm áratugastoeið í Hörgsholti og
amdaðist á jóladag 1929. Guð-
imjndw hafði tekið við búi af
Jóni Jánssymi föður simum, en á
itndan homurn bjó Jón Magnús-
son faðir hams i Hörgsholti. Var
því ætt þessi orðin fösitiuim bönd-
wm búndin jörðiinmi. Móðir
Bjarna var Katrín Bjarnadóttir,
eerttuð frá Tumgufelli í sömu
sveit, er lézt 30. marz 1937. Voru
börm þeirra hjóna mörg, en að
Bjarna látrauim lifir nú Kristm,
gift Einari Ólatfssyni, verkstjóra
i Keflavík, ein þessana systkiinia.
Hin systíkinin, er komiust til full-
orðinsára, vonu: Jón, bóndi og
veitmgatmaður, oftast toemndur
við ValhöH á Þirtgvöllum, Guð-
miuindur, bóradi í Hlíð I Hruma-
ima'rKraahreppi, Magnús, útgerðar-
maður og fistomatsmaður í
Reykjavík, Guðmamin, fiskmaits-
imaðirr í Keílavík, Kjiartam, ljós-
myndari og útgerðarmaður í
Vestmanmaeyjium, Guðrún, sem
gift var Skúla Skulasyni, rrésmið
í Ketfíavik, og Ólafía, er gift
var Einari Þorkelssyni, skrif-
stofustjóra Alþingis. Sammæðra
þessuim systkinuim var Árni
Arnason, er kvæmtist Elíiniu
Briem, dótbur Steindórs Jóhanms-
somar Briem, er var prestur i
Hruna og bjuggu þaiu í Oddgeirs-
hóluim . í Flóa þar sem synir
þeirra búa mú.
Bjairni kvæmtisit 24. Jótní 1929
JóhönTvu Guðmundsdottur (f. 23.
febrúar 1894, d. 26. maí 1956)
frá Ölversholtshjáleigu í Holt-
um. Átta þau emigin börm, em
tókiu að sér fáirra máiniaða gairwl-
an dreng, er þau ættleiddu og
ólu upp og sfcírður var Guð-
miumdur (f. 18. desember 1938).
Gu'ðmumdur var í foreldrahúsum
fraim umdlr tvítugsaldur, en íór
þá að heimam til máms I bifvéla-
virkjum. Guðrmundur er kvæn't'ur
Helgu EngilbertsdótJtur, sem
ættuð er frá Stapa i Vestmanma-
eyjuim.
Bjarni heitimm var miaður lág-
ur vexti og lítill að lítoaimsiburð-
um eins og miamgir fræmidur hams.
Hanm var veiklaður frá bairns-
aldri og þjáðist lemgs*um aí
ýmsuim kvilluim, ekki sízt af þra-
láitum kvillum í aradumarfærum.
Árið 1919 im vorið veiktisit
Bjarni alvarlega og var með öllu
óvinmiufœr mæstu 5 ár. Dvaldist
hamm þá um táma á Klepps-
spítala, em sumir töldu, að um
afleiðinigar af spönsteu veikimmi
svokölluðu væri að ræða. Var
Bjarma sáðam ftest í þotou frá
þessum árum. Um áraituga skeið
eftir þetta var Bjarmi haldinm
geðdeyfð, er oft sveiflaði honum
ýmist upp eða niður frá því, er
|telst eðlilegt  í  geðhöfn  flestra.
t Móðir okkar.	
AGÚSTA GUÐMUNDSDÓTTtR,	
Gemlufalli,	
andaðist að Þingvöllum 20. marz. — Kveðjuathöfn	fer fram frá
Fossvogskirkju, mánudaginn 26. marz nk., kl. 13.30.	— Jarðsett
verður á Þingeyri.	
•	Bötrvin.
Otför mannsins míns og föður okkar,
^AAGNÚSAR björns EINARSSONAR
frá Ingumarstöðum,
fer fram frá Patreksfjarðarkirkju, þriðjudaginn 27. marz H. 14.
Aslaug Bjarnadóttir og bömin.
Etgrnrnaður minn, sonur, faðír og tengdafaðir,
GUÐMUNDUR JÓNSSON, fulltrúi,
Starhaga 14,
verður jarðsunginn frá Dórokirkjunni í Reykjavík, þriðjudagmn
27. marz og hefst athöfnm kfAikitan 15.
Helga Ertksdóttir, Þórunn Gunnarsdóittir,
Ingibjörg Guðmundsdóttir,
María og David Creighton.
Dró þetta mieð öðru mjög úr
starfsgetu Bjarna og er iraiunar
furðulegt, að svo heilsiuiveill
maður skyldi geta séð sér far-
borða svo vel og raum bar vitmi.
Sjúkdómsiásitandi símu lýsti
Bjarni hnyttilega árið 1949 með
eftirfaramdi visiu:
Taugaveila að mér amar
eymdardraiuma svefn og þumgi
heili sefur, hugur stamar
í hálfam mánuð sami drungi.
Aftur rís ég orku hiarður
eins og nýr og betri maður.
Þau Bjarmi og Jóhanma tóku
við búi í Höngsholti um vorið
1930. Hafði þá á umdamförnurn ár
u.n gengið mjög atf föður hans í
búrekstrinum og vaar búið
í þröng, þá er þau hjón
tóku við. Höfðu þau fullan
hug á þvi að efla búrekst-
urinn, enda báðum vel.. sýnt
um sfcepmtuhald og hirðimgu. —
Hér fór þó svo s&m búasit mátti
við, að búskapur stóð aldrei með
blóma í Hörgsholti eftir þetta.
Kom þar bæði til heiúsuleysi
Bjarna, semn áður er m&fnt, og
síðar beilsuleysi Jóhönnu. Var
Jóhanma algerlega farin á
heilsu síðustiu árim, er hún lifði.
Að Jóhöininiu látimni mátti heita,
að mjög losmaði «m Bjarina í
Hörgsholti og var hamm síðiustu
árin að jafnaði mestan hluita á>rs
i Reykjavík. Dvaldist hanm þá
á heimili Bjairnheiðar mágkonu
sinmar, ekfcju Magmúsar bróður
hans, og naut þar sérstakrar að-
hlynnimgar Bjarniheiðar og Þór-
dásar, systur henmar. Þar lézt
hann, eins ag áður segir. Er undír
rituðum bæði stoylt og IJfttt fyrir
hönd ættimgja og vemzlamamma
að flytja þeim systrum fyllstu
þakfcir fyrir þá óeiigimgjörmu 'úm-
önmun og alúð, er þær ætíð sýndu
Bjarna heitnium. Bjarni ummi og
Eddu, dóttiur þeirra Magmúsar og
Bjairmheiðar, sem dóttir hams
vœri.
Bjarmi heitinm var ákaflega vel
greiindur maður og listhmeigður
og befði hamm vafalaiust vierið
betur kominn við önmur störf en
bústörf, ef þess hefði verið kost-
ur. Hanm naut lítillar rnienmitumar
1 assku, svo sem altítt var á upp-
vaxrtarárum hams. Imnina anieð
honuim bjó alltaf þrá til ritstarfa,
emda þótt minma yrði úr en
skyldi. Árið, sem Jóhamna kona
hans lézt, gaf hamm út í desam-
ber 1. rit „Hreppamamms", er síð-
am 'kom út skrykkjótt í 16 ár,
saimftals 12 rit. Siðasta ritið var
raiumeir ekki tilbúið til dreifimgar
fyrr em í byrjum þessa árs.
„Hreppamaður" er mjög sér-
stætt timarit og er e. t. v. eim-
stætt i sinmi röð fyrir auig'lýs-
ingar i bumdnu máli. Þegar í
fyrsta ritinu birtist auglýsing
urn Flóa-osta, em Bjarmi hafði
mikinn áhuga á ostaframleiðslu
og vildi efla hana. Auglýsimigum
i bumidmu máíli fór fjölgandi í
þefan rituim, er síðar komu, og
voru sumar þeinra smellnar. 112.
ri'tiimu er t. d. þessi aiuglýsintg:
Bermina er bezta vél
boðin til að saurna
sauimair fljótt og saumair vel.
Sælu vetour drauma.
1 1. ritiniu er mjög fnuimilieg
grein um verðbótasjóð, sem bet-
ur hefði verið gauimiur gefinn
til þess að reyna að stöðva verð-
bölguþróum siðustu ára. Ári eft-
ör ritaði Bjarni Eysteimi Jóns-
syni, þáveramdi fjármélaráð-
herra, opið bréf vegna bugmymd-
ar sinnar um verðbótasjóð og
aðrar dýrtíðar.ráðstatfamir. Laigði
hamm þar m. a. til að hækka
verð á áfemgi um 200%. Verður
efcki ammað séð en ráðhertra og
fjárrnálaráðherirair þeiir, er siðar
karou, hafi brugðiat vei við þess-
ari ábendimgu. Hims vegar hefur
verið mneiri tregða að fcoma á
rauinlhætfari aðgerðum í þessium
eJmum, em að þvi beinidust eimimitt
tillögiur Bjarma.
Bjarmi heitimm átti margar
draiumsýnir og framtíðardraiuma
varðaindi ræktum lamdsins og var
mjög stóntætour í þeim eifwum.
Hamm imm þannig fyrsitiur mamna
hafa minmzt é lairadgræðsilu úr
fflwgvélum hér á lamdi. Vék hanm
að þessu í þætti uim daig og veg,
sem hamm hélt í útvarpið í sept-
emlber 1955. Talaiði um „sáð-
ílugu" í þessu sambamdi. Bjairma
voru þessi máil mjog hugleikin
til hinztu stundar og áitti hann
þanmig viðræður við umdirritað-
an að þessu lútandi, þá er þeir
hittust síðast fáum dögum áður
en dauða hans bar, að.
Bjarni í Höirgsholti var vamm-
laius maður í orði og æði, sem
vildd öllum vel og hallmæiti erag-
uim og hugsaði vel tii þeirra,
sem jafrtvel drógu að homum dár
og sátu yfir hlut hams. Bjarma
var þetta svo auðvelt og sjálf-
gert, þar eð manmþeltkirag hams
var svo mifcil og djúp og hamin
sá svo lamgt fram á veg. Mér
f imnst þetta hugarfar Bjarna
koma einna bezt fram í eftirfar-
andi visu, sem preintuð er aftam
á 3. ritið:
Eimhver götfug immri rödd
í mér heldur ræður
og verður helzt með góðu glödd
að gjöra alla bræður.
F,g, kona mán, og bö>rn nwnum
sakn'a Bjarna mjög og etoki sízt
börmin, því að niú er emginn
Skeggjaður, skrítiran, lítill og
góður toarl til að hlaupa upp um
hálsinm á og kyssa djúpt í stoegg-
ið. Ef mieon eiga sér heimkomu
fyrir hamdan skil lífs og dauða,
þá verður bj.ant í krimgum
Bjarna i Horgsholti og honum
vel fagnað.                   .    .
Blessuð sé minning hams.
Reykjavik, 22. marz 1973.
Þorkell Jóhannesson.
Að gef nu tilef ni
Ég átti erindi í safnaðarheim-
ili Langholtssóknar við Sólheima
nú í morgun, á sunnudegi. Klukk
an var tæplega tiu og í forstof-
unni var hann Kristján kirkju-
vörður að taka á móti börnum,
sem, ætluðu að vera þarna við
messuna „sina" klukkan hálf
ellefu. Flest virtust þau kunnug
á staðnum, fóru úr skóm og yf-
urhöfnum, gengu svo á sokka-
leistunum inn i kirkjusal-
inn. Öðrum leiðbeindi Kristján
og hjálpaði minnstu krilunum úr
úlpunum sínum, hlýr og ljúfur í
viðmóti eins og honum er eigin-
legt. Innan úr salnum hljómaði
söngur. Þar var sr. Árelius að
æfa barnakórinn, sem átti að
syngja við imessuna á eftir. Hann
lék sjálfur á orgelið og var á
sokkaleistunum. Ég tek það
fram, vegna þess að mér þótti
þetta litla atriði sýna svo vel í
verki það „að ganga á undan
með góðu fordæmi" og segja
meira um sr. Árelius og störf
hans en nokkur orð. Meðan ég
sat þarna frammi, hlustaði á
sönginn og beið eftir að hafa tal
af prestinum, kom ýmislegt i hug
ann. Margt er talað um þann
„óþarfa" að hafa kirkjur of viða
í stórborginni — þær standi
hvort sem er auðar alla rúm-
helga daga og hálftómar flesta
helgidaga. Þetta er útbreiddur
misskilningur, sem hver étur upp
eftir öðrum af vanþekkingu.
1 safnaðarheimili Langholts-
sóknar, svo að tekið sé dæmi,
er eitthvað um að vera alla daga
frá morgni til miðnættis. Þar
halda safnaðarfélögin — kven-
félag, bræðrafélag og unglinga-
félag — fundi sína, þar æfir
kirkjukórinn, þar er þjónusta
fyrir eldra fólkið í söfnuðinum
—   fótsnyrting   og   hárgreiðsla.
Þar eru námskeið, skemmtikvöld
með félagsvist eða bingó, þar
eru fræðslukvöld með menning-
arbrag og þar eiga þau merku
AA-samtök fundarstað. Til
skamms   tíma  var   þarna   smá-
barnaskóli til húsa og mátreiðslu
kennsla fyrir nemendur Voga-
skóla. Fleira mætti néfria óg hefi
ég þó ekki talið almennar guðs
þjónustur, giftingar, skírnir og
jarðarfarir. Prestarnir sr: Sig-
urður Haukur og sr. Árelius eru
til viðtals daglega, annar i kirkj
unni, hinn heima á prestssetr-
inu við hliðina. Hafá menn hug-
leitt sem skyldi það starf, er
prestar hafa með höndum fyrir
utan það að flytja messu hvern
sunnudag, gifta, skíra, ferma og
jarðsyngja? Góðir prestar eru
félagsráðgjafar i þess orðs mesta
og bezta skilningi. Þeir inna af
höndum ómetanlegt starf í anda
þeirrar trúar, er þeir sjálf-
ir boða af stólunum. Þeir
„ganga á undan með góðu for-
dæmi".
Allt þetta flaug mér í hug,
meðan ég horfði á prúðbúin börn
in ganga inn í kirkjuna sína.
Mér finnst einhvern veginn að
við „hin", sem erum ekki eins
vakandi í safnaðarstarfinu, van-
metum stundum þá miklu menn-
ingarmiðstöð sem kirkjurnar og
safnaðarheimilin eru, gleym-
um svo oft að vera þakklát,
vegna okkar sjálfra, vegna barn
anna og unglinganna, þakklát
fyrir að eiga slikt athvarf í
miðju íbúðarhverfi. Og þannig er
þetta alls staðar á höfuðborgar-
svæðinu, alls staðar á landinu.
Við hverja kírkju myndast
undir forystu prestanna og oft-
ast eiginkvenna þeirra — kjarni
manna og kvenna, sem vinna öt-
ullega að framgangi guðs
kristni og góðra málefna sam-
borgara sínum i hag. Hættum að
hnýta í þetta starf og gera lít-
ið úr því. Reynum heldur að
leggja því lið á þann hátt, er við
bezt megnum. Kvenfélag Lang-
holtssóknar hefur merkjasölu
næsta sunnudag. Okkur í söfn-
uðinum er óhætt að kaupa þau
merki. Andvirðinu er vel varið.
18. marz 1973,
Sigríður Ingimarsdóttír.
BLAOBURDARFOLK:
Sími 16801.
AUSTURBÆR
Freyjugata 28-49 - Miðbær. -
Baldursgata - Bragagata.
0THVERF1
Laugarásvegur.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32