Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						Þriðjudagur    26.   ágúst   1958.
Alþýðublaðið
jarðar kom. Þeir aumka því
eðlilega íslendinginn fyrir
foörkuna og kuldann, sem þar
hljóti að vera landlægur.
AUSTUR YFIR FOSSAFJÖLL
Hér hefur áætlun mín ekki
fverið eins ströng og í Colorado
og ég því átt síður kost á að
kynnast landinu af sjón en þar.
Annars er það undurfagurt. Ég
tók því fegins hendi tilboði um
að skreppa austur yfir Fossa-
fjöll (Cascade) með skólastjór-
anum í Yehn, þar sem ég
dvaldi. FbssafjölHn eru stór-
skorin og hrikaleg sand- og
'kalksteinsfjöll, en skógi vaxin
í vesturhlíðum nær því á efstu
tinda. Austurhlíðarnar eru
miklu snauðari af skógi. Hér er
skógurinn og skógarvinna að-
allifibrauð fólks. Þreklegjr og
isólbrenndir karlar sem eru hert
ir við erfiði og útiveru. Fjöllin
skipta hér veðri og þótt regn og
suddi sé vestan þeirra getur
verið himnablíða og sólfar aust
an við þau. Svo var þennan
dag. Dalirnif eystra eru nær
samfelldur aldingarður, þar
sem eplaræktin er umfangs-
mest. Eplatrén voru nú að fella
folóm og því ekki eins fögur og
fegurst geta verið. Við stað-
næmdumst í smábæ með indi-
önsku nafni, en þangað átti
skólastjórinn erindi. Athygli
mín beindist að naunga með
heljarmikil spjöld í bak og
fyrir, sem skálmaði fram og
aftur fyrir framan búðardyr,
Á þessum spjöldum stóð: „Mill
er óheiðarlegur. Hjálpið illa
launuðu foúðarfólki. Kaupið
ekki í þessari búð!"
Ekki veit ég hvern árangur
jþetta hefur borið, né á hvern
hátt átti að hjálpa búðarfólk-
,inu með Því að kaupa ekki hjá
Miller. Mér varð hins vegar
fougsað heim. og gat ímyndað
mér hvernig svipurinn myndi
véra á forstöSumönnum verzl-
ana þar, við að hafa slíkan
fylgifisk við búðardyr sínar.
TÍZKAN OG SYNDIN
Og svo í lokin örfá orð um
annað efni, sem sé vortízku
kvenfólksinshér. Blessað kven
fólkið streymir nú um götum-
ar í svonefndum pokafcjólum
ósköp fátæklegum í litavali og
sniðið er rétt eins og hvolft
hefði verið yfir þær poka, en
skoriS úr fyrir höfuS og hand-
legg. Þetta er átakanleg sjón,
þótt út yfir taki þeif kjólar,
sem hafa ca- 30 em garneringu
neðst á pilsinu méð heljarmikl
um • útslætti. Til eru þó þeir
sem leggja á þettablessun sína.
Til dæmis lýsti Billy Graham
velþóknun sinni á þessu í stól-
ræðu sl. sunnudag yfir 1800
sálum, því að hér væri þýSing-
armikið skref stigið til að útmá
kynþokkann! Veslings Billy.
Sætleiki syndarinnar freistar
fleiri en margur myndi halda,
fyrst hann telur svona aðgerðir
hafa hernaðarlega þýðingu. Að
minnsta kosti gerir hann ekki
ráð fyrir auðugu ímyndunar-
afli- Og það er satt, að þessi
klæðaburður örvar ekkx tiltak-
anlega þann eiginleika. En svo
eru aftur aðrar kvinnur, sem
skálmá um stræti á flegnum,
fermalausum léreftsblússum og
stuttbuxum úr sama efni. Ekki
hef ég séð umsögn Billys um
þær. Hitt hef ég séð, að þær
skilja ímyndunaraflinu 'ítið eft
ir. Suður í Texas hefur ein at-
hafnasöm frú ha£ð krossferð
gegn þeim og veltur þar á
ýmsu. Tjáðu svo blöð, að nær
hefSi komið til handalögmáls
milli hennar og kennslnkonu
einnar á foreldra- og kennara-
fundi. En góðir menn gengu um
sættir og afstýrðu. Hafa svo
báðar gefið út dagskipanir, að
sið hershöfðingja, sem hafa lítt
takmarkað valdsvið.
Hins vegar hafa þeir, sem
um er barizt, ekki enn látið
opinberlega heyrast á hvora
sveifina þeir halhst. Því eru
þessi áhuga- og fjandskaparmál
enn óleyst og myrkri hulin, sem
kannske er auðveldasta 'ausn-
in, ef lausn skyldi kalla.
C
siran
)
NÚ FYRIR skömmu var þess
getið í fréttum útvarpsins, að
Fegrunarfélagið hefði veitt við
urkenningu f yrir f egúrstu
skrúðgarða í Reykjavik.
Þetta hefur einnig verið gert
nokkur undanfarin ár.
Ég álít, að þessi prýðilega ráð ;
breytni Fegrunarfélagsins hafi
feomið því til leiðar, að garðar
'©g lóðir foæjarfoúa séu yfirleitt
foetur hirtir nú en áður var, og
er það vel. Annars heíur mér
virzt, að Reykvíkingum yfir-
leitt þyki vænt um. garða sína
og sýni þeim verðskuldaða
natni og umönnun, enda mikil
ánægja flestum kaupstaðarbú-
&im að hafa fallega og vel hirta
trjá- og blómagarði við hýfoýli
sín.
; Af bæjarfélagsins hálfu virð-
íst einnig ríkja áhugi íyrir
þessu, ef dæma má eftir því,
og ég man það rétt, að á hverju
'yori er þeim, er ekki þrífa
lóðir sínar fyrir ákveðinn tíma,
hótað því, að það verði þá gert
' af öðrum á þeirra kostnað. —
Þetta útaf fyrir sig ber ekki að
lasta, því sjálfsagt er að taka
ve\ áminningum um góða um-
gengni.                     -jii    .i,,^
17. júní síðastliðinn hélt borg
arstjórinn okkar eina af sínum
ágætu ræðum. Þar drap hann
á meðal annars að fyrirhugað
væri að fjolga opnum svæðum,
sem skipuleggja  ætti  á  þann
veg,  að þau yrðu bæjarbúum
til þæginda og augnayndis og |
þá bæjarfélaginu til sóma.
Ég þykist vita að þarna hafi
hugur fylgt máli frá hans háifu,
og hann verði ekki sakaður um,
þótt eitthvað gangi úrskeiðis
um hirðingu lóða og landa bæj-
arins, heldur þeir menn, sem
valizt hafa þar til umsjónar.
Ég tek þannig til orða sökum
þess, að ég tel, að þar sé ýmsu
það mikið áfoótavant, þótt vel
sé um sumt, að ástæða sé til
þess að úr því yrði bætt. — í
þessu sambandi skulu tekin að-
eins fá dæmi, og verður því
fyrst fyrir aðaltrjágarður bæj
arins, Tjamargarðurinn, sem
var í mikilli vanhirðu, er ég
sá hann nú fyrir skömma.
Á honum hafa verið unnin
skemmdarverk, brotnar grein-
ar og fleginn börkur af trjám,
sem viðkomandi umsjónarmað-
ur eða menn verða ekki sakað-
ir um, en vita ættu Þeir það,
að það eru ætíð til of magrir,
LENGI VEL var málum
svo farið, að á íslandi hafði
hraði tuttugustu aldar ekki
ná'5 útbreiðslu. Þ-ar ríkti kyrð
og friður, það var land þar
sem klukkan hafði ekki svo
ýkjamikið að segja. Svona er
það jafnvel enn í sumcra af-
skekktustu sveitum landsins,
en því miður á mjög fáurn
stöðum. Hinn ameríski hraði
hefir náð tökum á þjóðinni,
> eða réttara sagt hraði nútím-
S ans, því að hann er oroinn
S svo útbreiddur um allan
S heim, að ekki er htegt að
S kenna hann lengur við Ame-
'j    ríku eina.
Ennþá finnast þó nokkrir
staðir á jarðkringlunni, þar
sem ekki er tekið svo mikið
tillit til klukkunnar Töktm
sem dæmi eyjuna Barra í
Hebrideseyjarklasanum. v Ef
einhver myndi spyrja þar
hvað klukkan væri, yrði hon
um sennilega aðeins svarað
því, að það væri morgun,
miður dagur eða kvöíd. —
Klukkustundirnar eru vart
mældar.
>að olli því nokkuð miklu
raski á eyju þessari, þegar
flokkur kvikmyndaleikara
lagði þangað leið sína ekki
alls fyrir löngu, ásamt öllum
þeim fylgifiskum sem með
þurfa að vera við töku kvik-
myndar.
Arthur Rank settist sem
s'agt þarna að, til að taka
hluta af myndinni „Rockets
Galore". Rafmagn, sem, áður
var óþekkt fyrirbæri á eynni,
var nú framleitt með stórri
aflstöð, sem flutt Var úr landi
og svo margt nýtt og sjald-
séð eða áður óséð af eyjar-
skeggjum var flutt til eyjar-
innar, að búast hefði rnátt
við, að þeir yrðu meira en lít
ið 'hissa. Það var þó öðru
nær. Þeir tóku þessu öiiti
saman með heimspekilegri ró
sveitamannsins og létu ekk-
ert- á sig fá.
Jafnvel þegar Jeannie Car
son„ sem leikur í myndinni,
settist undir hárþurrku á að-
algötu eins þorpsins á eynni,
kinkuðu þeir aðeins vin-
gjarnlega kolli til hennar um
ieið og þeir gengu hjá en hóp
uðust ekki saman í kringum
hana, eihs og íslenzkar stúlk
ur í kringum Tyrone Power
fyrir utan Borgina, eða þá
mun ófrægari ítali.
Ástæðan til þess að ungfrú
Carson varð að setjast undir
hárþurrkuna á götu úti var
sú, að ekki var í annað hús
að venda, nema flytja hár-
þurrkuna upp í fjallakofann,
þar sem sofið var, en þar var
hreint ekki rúm fyrir allan
útbúnað, svo að þar sem veðr
ið var afar gott, voru göturn
ar bara notaðar til ýmis kon-
ar starfsemi. Þar voru teikni
stofur, rakarasíofur, hár-
greiðiustofa, saumastofa og
svo margt flaira.
Á e;'junni er hvorki að
finna sjcnvarp, kvikmynda-
hús, samkomuhús eða ,partý'
Jeannie eignaðist tvo mjög
góða vini í þesari för sinni,
var annar þeirra lamb en
hinn Ian Macneil, 15 ára ung
lingur, sem bjó með móður
sinni og Jeannie var búsett
hjá meðan á kvikmyndatök-
unni stóð.
Ian liíli varð mjög feim-
inn þegar hann komst að þvi
að þessi framandi kona æíti
að dvelja í húsi móður hans,
en þegar hann komst að þyi
að hún var hjálparvana gagn-
svo nokkuð sé nefnt, enda
létu leikararnir . sér þetta
lynda, og skemmtvi sér kon-
unglega meðal hinna inn-
fæddu, við að kynnas siðum
þeirra og háttum. Óvíða er
eins og á Barra, þar sem flesí
ir íbúanna geta státað af því
að vera persónulega kunnug-
ir einhverjumi frægum kvik-
myndaleikara.
4 Þannig er það oft þegar
farið er á afskekkta staði til
að taka kvikmyndir, þá kynn
ast leikararnir ýmsu fruin-
stæðu, og þá kemur oftast
upp í þeim, að þeir eru löngu
orðnir leiðir á öllu prjáli
heimsins og vildu helst ekki
þurfa að yfirgefa þessa dá-
samlegu stað'i.
¦    'i    S
Mr' V
:.-'.¦¦¦...,¦:•¦              1 ¦ s
vart tveimur gælískum. ^
söngvum, sem hún átti að^
syngja í myndinni, hófstC
hann þegar handa við að^
kenna henni framburðinn áí
þeim og tókst það vitanlega í
með ágætum. Gelísk tunga er i
nefnilega enn í dag til ár
Barra,  en því hafði Jeannie í
ekki reiknað með.
s
Á myndinnj sem birtist af S
Jeannie með þessum þætti, S
sjáum við hana með vini sin- ^
um lambinu, og ef landslagið S
er athugað, þá kemur í Ijós að S
það er ekkert ósvipað því sem S
yið eígum að venjast á ís- V
landi, jafnvel girðingin gæti S
sem bezt verið stauragirðing ?
S
S
uppi í sveit.
sem ekki telja sér skylf að
ganga vel um, þar sem óþrifn-
aður og ill umhirða er fyrir
hendi.
Eins og Tjarnargarðurinn leit
út langt fram eftir sumri, var
hann síður en svo tl auigna-
yndis fyrir bæjarbún né aðra
og bæjarfélaginu og þeim. sem
hann eiga að hirða lítt til sóma-
Þá eru það lóSarblettir bæjar-
ins milli Kvisthaga. Hjarðar-
haga og Kvisthaga—Ægissíðu.
Mér er sagt, að þar hafi ekki
verið ýjað við ósómanum: frá
því að sú byggð reis af grunni
sem, nú er þar. Svæði þessi eru
og hafa verið þakin njóla og
öðru illgresi endimarka á milli,
og kostar það mikla vihnu og
fyrirhöfn, hvert vor og sumar
fyrir þá sem eiga lóðir, er
liggja að þessum óþrifaiblettum,
að hreinsa illgresi, sem frá
þeim berst.
Þessir sömu menn geta engu
hótað og myndu að líkum ekki
gjöra það, þótt þeir hefðu að-
stöðu til, en það virðist ekki
ósanngjarnt, að þeir færu fram,
á það, að bæjarfélagið — um
leið'og'það hvetur menn til að
prýða lóðir sínar og garða —
geri þeim það ekki mikið erf-
iðara, en þórf er.á, með slíku
sem héjr á sér stað.
Margir hafa spurt, hver hafi
með þessi má] að gjöra. Mér
er ekki kunnugt um það, en að
líkindum er það garðyrkjuráðu
naiitur bæjerins.
Ef bað er rétt/þá mun það
vera HafHði sá hinn sami, sem
er með í að verðlauna þá skrúð
garða, sem fegurstir þykja.
Margir bafa einnig spurt, —
hvernig á því geti staðið að á
þessu sé ekki ráðin einhver
bót. — Því get ég heldur
ekki svarað, en vart er
það fyrif þekkingarleysi og
ekki fyrir skort á vinnukrafti
ef þess er gætt, að í vor var
garðyrkjumanni, sem af mörg
um er til þekkja er talinn vera
einn af duglegustu og beztu
garðyrkjumönnum bæjarins,—•
sagt upp starfi hjá bænum, að
því er virðist fyrir einhverjar
annarlegar ástæður.
Svo vili til, að í Kvisthag- ¦
anum er sá' skrúðgarður sem
talinn var af dómnefndinni
vera fegurstur í bænum og álít
ég það rétt vera. Margir koma
til að skoða hann, semi er mjög
að vonum. Það er stutt á milli
þessara umræddu staða, og
væri ekki úr vegi fyrir þaS
fólk, sem, kemur til að skoSa
verðlaunagarðinn, og þá u.m
leið hvernig skrúðgarðar eiga
að vera, að líta einnig á þá
staði, sem ég hef gert hér að
umræðuefni, þá getur það einn>-
ig séð, hvernig trjágarðar á
opnu svæði eiga ekki að vera.
Hafsteinn Halldórsson,
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12