Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 141. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 30. JUNl 1977
23
STA ALTARI EINS
HMININN UPP
Úr rœðu dr. Sigurbjörns Einarssonar
biskups við setningu prestastefnu 1977
helgidóm. Þannig bliknar flest i
aldanna skini og skúrum. Það fell-
ur jafnvel á helga menn, litur
fölnar, ljómi dvinar.
Eitt varð mér til umhugsunar,
þegar ég handlék þessar skurð-
myndir: Þær voru opnar að aftan
og holar innan. Og mér rann i hug
það, sem Skovgaard-Petersen
skrifar á einum stað. Hann segist
eitt sinn hafa prédikað í kirkju á
Jótlandi. Á bita milli kórs og
framkirkju voru styttur af postul-
unum tólf, skornar í tré. Þær voru
mjög fagrar á að sjá framan úr
kirkjunni. En þegar hann var
kominn fyrir altarið og sneri sér
fram, blasti það við, að myndirnar
af postulunum voru opnar að aft-
an og holar innan. Þetta var held-
ur leiðinleg sjón, segir prestur.
En það vakti honum ýmsar
hugsanir. Það var reyndar allt i
lagi með postulana, þeir voru ugg-
laust ekki opnir að aftan og holir
innan, eins og myndirnar. En
hvað um mig, hvað um oss við
altarið, í stólnum? „Þegar ég
stend i prédikunarstóli, hefur
mér oft dottið I hug: Hvernig lítur
þú út I veruleikanum? Ekki fram-
an  úr kirkjunni  í þinni  ágætu
hempu. Þaðan séð eru engin mis-
smíði á þér. En ofan frá altarinu?
í augumGuðs?"
Könnumst vér ekki allir við
þessa hugsun? Ofan frá altari
himnanna, í augum Guðs — hvernig
lít ég út þaðan séð? Skiptir annað
máli? Á þjóðkirkja íslands öðru
að svara um útlit og álit en þessu?
Skyldi önnur áhyggja f þvi efni
vera raunhæf, verjanleg fyrir
dómstóli kristinnar samvizku?
Skyldum vér ekki biðja þess hver
og einn og allir saman, hver með
öðrum og hver fyrir öðrum að
þjóðkirkja þessa lands auglýsi
ekki mannlega bresti á þann veg,
að það hylji Guð, hrindi frá Kristi,
hryggi Guðs heilaga anda,
„hindri Guðs dýrð og villi sál"?
Og mættum vér ekki skilja það, að
kirkja, sem væri opin að aftan og
hol innan, gefur ekki íslandi
það, sem þjóðkirkja á að gefa,
jafnvel þótt hún væri útskorin vel
og prýðilega pentuð fyrir manna
sjónum?
íselnzkir prestar hafa ekki með-
algöngu milli himins og jarðar.
Þeir eru ekki heldur neinir gljá-
andi andlegir stökklaxar í
straumi mannlífsins. Þeir ganga
ekki á vatni, þeir vaða ekki eld.
Um þá augljósu vöntun íslenzkra
presta fór Þórbergur Þórðarson
nokkrum frægðarorðum fyrir
mörgum árum og kvað klerkdóm-
inn íslenzka illa standast saman-
burð við indverska undramenn.
Vel á minnst Indland: Það kom
einu sinni hingað til lands maður
frá Indónesíu, hámenntaður, kunn-
ugur á Indlandi. Hann var þá I
stjórnarnefnd Lútherska Heims-
sambandsins. Ári áður hafði ég og
fleiri landar heyrt hann flytja er-
indi á fjölmennu alþjóðaþingi er-
lendis. Erindið hét: Hinn nýi lof-
söngur. Hann sagði þar frá þvi á
einfaldan og næsta ógleymanleg-
an hátt, hvað gerðist, þegar þjóð
hans i tíð afa hans og ömmu gekk
Kristi á hönd. Umskiptunum varð
ekki betur lýst með öðru en
þessu: Nýr lofsöngur. Trú áttu
þeir áður. Hún var gleðilaus, átti
engan lofsöng. Þvert á móti. í
einni kirkjunni þar er sá frægi
skírnarsár, sem áður var blót-
steinn: Ungbörnum var slegið við
steininn svo að heilinn lá úti.
Þetta var fórn, það var gert til
þess að bliðka andana. Nú er
steinninn breyttur i skirnarsá,
þar sem börnin eru færð konungi
kærleikans að boði hans. Anauð
misjafnra anda er úr sögunni;
fórnfæringar eru úr sögunni,
Kristur hefur leyst þetta fólk
undan þrældómsoki. En ræðu-
maður benti lika á aðrar fórnir,
sem færðar hafa verið, t.d. á Ind-
landi, til þess að blíðka máttar-
völd og finna sálu sinni frið.
Menn geta setið dögum saman í
sömu stellingum og blint i sólina
þar til þeir hafa brennt úr sér
augun. Menn geta skriðið á hnján-
um vikum saman til einhvers
helgistaðar. Og ekki var það ótítt,
að móðir fórnaði barni sinu, varp-
aði þvi i svo kallað heilagt fljót.
Og allt er þetta gert í því skyni að
nálgast hið guðlega svið, afplána
sekt, friða fyrir sjálfum sér. Og
allar þessar leiðir og aðferðir til
þess að leysa hlekki, afmá saurg-
un, hnekkja dómi, standa i sam-
bandi við og byggjast á hugmynd-
unum um endurholdgun og
karma, hugmyndum, sem sagðar
eru vinsælli orðnar á íslandi en í
öðrum löndum Evrópu.
Þetta var enginn allsherjar
þverskurður á trúarbrögðum al-
mennt. En höf. Hebreabréfsins er
ekki ótfmabær, þegar hahn talar
um hinar mörgu fórnir og mörgu
leiðir. Það er sannast mála, að
mennirnir hafa reynt marga vegi
til hjálpræðis, til Guðs. Nýja testa-
mentið er ekki margmált um hin-
ar mörgu gótur og hjágötur. Það
talar um einn veg. Það bendir
ekki á þá, hvort sem þeir kölluðu
sig farisea eða annað, sem með
aðdáanlegrí einbeitni urðu af-
reksmenn f sjálfsögun og þóttu
þar með hafa sýnt, að manneskjan
getur lyft sér upp úr grámyglu,
ýldu og álögum holds og heims.
Það talar ekki um andlegar íþrótt-
ir sem sjálfstakmark i því skyni
að hefja sjálfan sig upp, bjarga
sjálfum sér eða verða dáður
undramaður. Það er engin hug-
sjón samkvæmt þeirri bók að
ganga á vatni eða vaða eld. En þar
er bent á skynsamlega guðsdýrk-
un og hún er sú að bjóða fram
likami sína að fórn fyrir náung-
ann í daglegu lífi. Gleymið ekki
velgjörðaseminni og hjálpsem-
inni, segir Hebreabréfið, því að
slikar fórnir eru Guði velþóknan-
legar. Mörgu mætti hér við bæta.
Víst gat Þangbrandur snúið á ber-
serkinn i þeirri eldvígslu, sem
hann gerði fræga. En meiri var
Hallur, lærisveinn hans, í kristn-
um augum,, þegar hann fyrigaf
banamönnum sonar sins og vildi
það vinna til sátta manna að
leggja hann ógildan. Með þeirri
fórn slökkti hann ófriðarbál á
Þingvelli.
Nýja testamentið talar ekki
með vanvirðu eða yfirlæti um
hina mörgu vegfarendur og
þeirra götur. Og satt er það um
prestinn nú eins og þá, að hann
getur verið mildur við fáfróða og
villuráfandi, þar sem hann er
sjálfur veikleika vafinn. Og satt
er það einnig um þá kirkju, sem
vér þjónum, þjóðkirkju íslands.
Þú ert, kirkja, máttug móðir.
mildileg og hýr á vanga,
segir skáldið Matthías Johannes-
sen. Það er vel mælt og bendir
ekkert til annars en að það muni
gilda.
En máttug er engin móðir, sem
veit ekki hvað hún er og er ætlað,
hefur ekki sjálfsvitund, hirðir
ekki um sérleik persónu sinnar og
ætlunarverks. Sú mildi, sú hýra,
sem er ekki annað en flaður í
allar áttir, þar sem allt er opið að
aftan og framan og holt innan,
slíkt er háttur og eóli annars kyns
en menn kjósa móður. Sú móðir
er ekki sterk eða mikil í hlutverki
sínu, sem er viðskila við lífsrök
sin, gildir einu þótt hún kynni að
vera frægð og hyllt af viðhlæjend-
um fyrir frjálslega hegðun.
Kirkja Nýja testamentisins er
einhliða í sinni auðmjúku, tæru
móðurgleði: Eitt veit ég, eitt gjöri
ég. Gagnteknum huga bendir hún
á grunninn, sem lagður er, á veg-
inn, sem er gefinn á hinn eina
fullkomna, sem hefur gjörzt öll-
um þeim, sem honum hlýða, höf-
undur eilífs hjálpræðis.
Þetta er fagnaðarerindið, orð
sáttargjörðarinnar, friðarins, sig-
ursins i Jesú Kristi. Hann er ekki
ein leiðin meðal margra, sem
menn hafa lagt og reynt. Hann er
vegurinn, sem Guð hefur lagt til
þin, lagt þér. Það er Jesús Krist-
ur, trú hans, strið hans, sigur
hans, sem er vor óverðskuldaða
auðlegð, kristnir prestar, kristin
kirkja, þjóðkirkja islands. Hann er
vonin, lífið, krafturinn. Og vér,
prestar hans, biðjum bræður og
systur að horfa framhjá oss og til
hans. Hann er fullkominn. Og
hann vill gefa þér fullkomna
þjónustu sfna, þér syndugi mað-
ur, hver sem þú ert.
Herra Jesú, ég þakka þér,
þvilíka huggun gafstu mér,
ófullkomleika allan minn
umbætti guðsómskraftur þinn.
Hjálpa þú mér, svo hjartað mitt
hugsi jaf nan um dæmið þitt
og haldist hér í heimi nú
við hreina samvizku og rétta trú.
í upphafi siðari hluta ræðu
sinnar minntist biskup látinna, sr.
Jóhanns Hannessonar prófessors,
sr. Jakobs Einarssonar, Steinunn-
ar Magnúsdóttur biskupsfrúar,
Rósu Thorlacius Einarsdóttur
prestsfrúar,          prestsekknanna
Nönnu Jónsdóttur og Guðrúnar
Petreu Jónsdóttur og Ásgeirs
Magnússonar forstjóra, sem kos-
inn var á kirkjuþing 1970.
Síðan ræddi hann um ýmis mál-
efni kirkjunnar og það, sem gerzt
hafði á siðastliðnu ári.
Lúðra-
sveit
verka-
lýðsins
A vegum Tónlistarsam-
bands alþýðu taka Lúðra-
sveit Verkalýðsins og
Samkór Trésmíðafélags
Reykjavíkur þátt í alþýðu-
tónlistarmóti, sem haldið
verður í Ósló um þessi
mánaðamót og bauð
lúðrasveitin velunnurum
sínum til hljómfagnaðar I
Austurbæjarbíó              s.l.
laugardag. Flutt voru inn-
lend og erlend lög og var
hljómsveitin, sem aðal-
lega er sk'ouð ungu tón-
listarfólki, furðu góð á
köflum, samtaka í leik og
auðheyrilega vel æfð af
stjórnandanum Ólafi L.
Kristjánssyni. Af isl. lög-
unum má nefna tvö lög
eftir Sigvalda Kaldalóns í
raddfærslu Páls P. Páls-
sonar, þrjú frumsamin
verk, 1. maí eftir Sigur-
svein D. Kristinsson,
Maríuvers eftir Karl O.
Runólfsson og Gamlir
félagar eftir Árna Björns-
son. Eftir stórnandann,
voru flutt tilbrigði yfir ísl.
rímnalag og útsetning
hans á Fífilbrekka eftir
Árna Thorsteinsson. ís-
lensku lögin voru í heild
vel leikin og eru sum
þeirra ekki óskemmtileg
útfærð. Erlendu lögin eru
af þeirri gerðinni sem allir
Tónllst
eftirJON
ÁSGEIRSSON
lúðrasveitarmenn kunna
og er alveg sama um, en
þarf að leika mjög vel til
þess að þau séu skemmti-
leg áheyrnar. Þegar leið á
tónleikana varð _ leikur
sveitarinnar allt of sterkur
á kostnað tóngæðanna.
Björgvin Kjartansson lék
einleik á tenorhorn og
væri rétt að leggja áherslu
á að fleiri meðlimir sveitar-
innar fengju tækifæri til að
reyna sig á smá sóló, þvi
slík viðfangsefni geta
stuðlað að betri leiktækni.
Þá mætti og skipta hljóm-
sveitinni i smærri flokka
og þar með auka fjöl-
breytni í lagavali Siðasta
lagið, Hootenanny, var
leikið með töluverðri
sveiflu.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44