Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						28
MORGUNBLAÐIÐ, MIDVIKUDAGUR 30. MAI1979
— Fyrirgefðu Jón minn, ég
held ég verði að fá mér gler-
augu.
— Heyrðu John, er hann ekki
kjörinn í baUettílokkinn á
Kránni.
; .^ft£&k_.
a

H vad á ad gera
vid kettlingana?
Á fyrri öldum mun sá ljóti siður
að bera út nýfædd börn ávallt
hafa tíðkast öðru hverju hér á
landi, enda var slíkt heimilt lands-
lögum samkvæmt meðan Ásatrúin
ríkti. Þetta er nú algerlega úr
sögunni, sem betur fer, og tilheyr-
ir einungis fortíðinni.
Hins vegar viðgengst enn hlið-
stæður ósiður, einnig glæpsamlegs
eðlis, nefnilega sá að bera út
börnin hennar kisu — kettlingana.
Munu vera nokkur brögð að slíku.
Fyrir nokkrum dögum bjargaði
ungur maður á að gizka þriggja
mánaöa gömlum kettlingi úr höfn-
inni við Ingólfshöfða. Leikur varla
nokkur vafi á því að honum hefur
af ráðnum huga verið hent í
sjóinn, og þá að sjálfsögðu í þeim
tilgangi að losna við hann á
auðveldan og kostnaðarlausan
hátt. Þjáningafullt dauðastríð,
sem óhjákvæmilega hefði orðið
hlutskipti þessa smælingja ef hið
illa   áform   hefði   fullkomlega
heppnast, virðist ekki hafa skipt
þann, sem þarna var að verki,
nokkru máli.
Venjulegu fólki hrýs hugur við
því mannúðarleysi sem felst í
svona grimmdarverkum. En því
miður mun nóg af hliðstæðum
atvikum, því að allt of oft kemur
fyrir að kettlingar finnast á ólík-
legustu stöðum, undir berum
himni, og þangað sýnilega komnir
af manna völdum. Venjulega eru
þetta stálpaðir kettlingar og oft
hafa þeir orðið hungrinu og
kuldanum að bráð, eins og að því
er virðist hefur verið til ætlast.
Hollt væri þeim, sem þann ósið
iðka að auglýsa kettlinga í dag-
blöðum sem gjafavöru handa
hverjum þeim sem hafa vill, að
hugleiða framanskráð atvik í
fullri alvöru, því að einmitt slík
gætu örlög þessara sömu kettlinga
orðið. Þeir einir, sem þykir vænt
um dýr, eru til þess hæfir að eiga
þau og hafa á heimilum sínum, og
BRIDGE
Umsjón: Páll Bergsson
begar spil norðurs		voru lögð á
borðið í	spilinu hér	að neðan,
hugsaði suður með s		jálfum sér.
að hann hefði oft þurft að spila		
lakari lokasamning.		En tæplega
50% vinningslfkur gerðu gameið		
reyndar sjálfsagt.		
Suður gaf, allir á hættu.		
	Norður	
	S. ÁG6	
	H. Á93	
	T. 972	
	L. 10862	
Vestur		Austur
S. 732		S. 10984
H. K742		H. 5
T. KD3		T. Á 10853
L. 753	Suður S. KD5	L. DG9
	H. DG1086	
	T. G4	
	L. ÁK4	
COSPER
COSPER
8021
Þetta er ferleg dýrtíð.
aftur í verði!
Þrumarinn er hækkaður
Suður var sagnhafi í fjórum
hjörtum og vestur spilaði út tíg-
ulkóng. Áttan kom frá austri og
vestur spilaði því drottningu og
þriðja tíglinum. Sagnhafi tromp-
aði og spilaði trompdrottningu.
Eðlilega lagði vestur kónginn ekki
á og sagnhafi svínaði. Næsta slag
fékk sagnhafi í trompníuna í
borðinu og legan kom í ljós.
Sigurlíkurnar minnkuðu anzi mik-
ið við þetta en ekki var öll nótt úti.
„Djöflabragðið" svokallaða gat
hugsanlega bjargað spilinu.
Þegar sagnhafi hafði tekið
spaðaslagina þrjá, ás og kóng í
laufi voru þrjú spil eftir á hendi.
	Norður	
	S. -	
	H. Á	
	T. -	
	L. 108	
Vestur		Austur
S. -		S. 10
H. K7		H. -
T. -		T. 10
L. 7	Suður S. -H. GIO T. -L.4	L. D
Austur fékk næsta slag á
laufdrottningu en þá gafst vestur
upp því sama var hverju austur
spilaði. Trompslagur varnarinnar
hvarf eins og dögg fyrir sólu.
Hverfi skelfingarinnar
55
svefnbekknum hennaf sat stóri
logregluforinginn sem var and-
fúll. Hann hallaði sér fram og
studdi olnboganum á kné sér og
horfði óvinsamlega á hana.
—  Setjist fröken Petersen,
sagði hann hægt og án þess að
hreyfa legg né lið. Hún lét
fallast niður í eina stólinn f
herberginu.
Andartak var grafarþogn í
litla herberginu. Vandræðaleg
og ógnandi þögn. Svo sagði
lógreglumaðurinn skyndilega
um leið og hann reis upp.
—  Þetta lítur heldur dapur-
lega út fyrir yður. Gerið þér
yður ekki grein fyrir því?
Caja         vætti        varirnar
vandræðalega en gerði enga
tilraun til andmæla.
—  Nú skai ég skýra nánar
fyrir yður hvað ég á við, hélt
Jacobsen áfram. — Þér eruð sú
sfðasta som vitað er til að hafi
talað við Inger Abilgaard áður
en hún var drepin. Þér hafið
viðurkennt að hafa hitt hana og
skipzt á orðum við hana að því
"er virðist fáeinum mínútum
áður en hún var myrt. Og þér
voruð sannarlega sú síðasta
sem við vitum til að hafi talað
við Solvej Lange sl. nótt. Einnig
örfáum mínútum áður en hún
var myrt. Hvað Janne Christ-
ensen snertir þatveit ég það
ekki enn, en svo mikið veit ég
að þér GÆTUÐ hafa verið sú
sfðasta. Það kvöid voruð þér
barnapfa f húsinu & móti, ekki
satt?
Hann þagnaði og horfði á
hana og bætti svo hórkulega
við:
— En það alvarlcgasta er þó
í sambandi við hnffinn. Stóra
beitta hnffinn með rauða skaít-
inu sem fannst í veskinu yðar.
Og svo þetta einkennilega upp-
átæki hjá yður að skilja ttisk-
una eftir á þcssum stað. Ýtt í
flýti inn f runna fyrir utan
húsið     hjá     Lesbcsystrunum.
Finnst yður ekki sjálfri þetta
líta heldur hrikalega út?
Caja kinkaði kolli og kom
ekki upp nokkru orði. Hún sat
teinreft í stólnum og horfði á
hann með gljaá í augum og
hendurnar f kjöltu sér.
—   Eruð þér að reyna að
breiða yfir einhvern? spurði
lögreglumáðurinn hranalega.
Stúlkan hrökk f kút og sfðan
hristi hún höfuðið.
—  Ég veit ekki hvað þér
eruð að tala um, sagði hún
hljóðlátlega.
—  Jæja, ekki það.
Jacobsen stóð upp og gekk
na-r honni.
—  Þér staðhæfið að þér hafið
ekki myrt konurnar þrjár.
Okei, við segjum það. En morð-
inginn — þessi viðurstyggilegi
kvalari, hann kemur samt jafn-
an í kjöif ar yðar og eftir sfðasta
morðið virðist hann hafa íengið
yður morðvopnið til varðveizlu.
—  Til varðveizlu ... hun
æpti upp yfir sig og starði
hatursfullu augnaráði á stóra
lbgreglumanninn.
Eftir Ellen og Bent Hendel
Jóhanna Kristjónsdottir
snéri á íslenzku.
—  Já, reyndar fróken Pet-
ersen. Þér getið varla búizt við
því að ég kyngi með léttum Ieik
þcirri útgáfu hjá yður að ein-
hver hafi sett hnffinn í töskuna
yðar til þess að varpa grun-
semdum á yður. Eða hvað?
Ætlíð þér að halda því fram.
Ilann rak andlitið upp að
henni og andaði framan í hana
af svo miklum krafti að hún vék
ósjálfrátt undan fýlunni.
-j Það er satt sem ég segi,
hrópaði hún í örvæntingu sinni.
—  Eg hef ekki séð neinn
setja hnff f töskunu mfna.
Jacobsen sneri sér frá henni
og gekk að svefnbekknum og
það brakaði hátt f þegar hann
hlassaði sér niður.
-r Þegar þér lögðuð á flótta
úr húsi frú Lange f nótt, sagði
hann rólega, — mættuð þér þá
einhverjum á lciðinni? Það er
að segia áður en þér hlupuð í
flasið á Rasmussen.
Húii hristi hofuðið en gat
ekkert sagt.
—  Svarið mér, sagði hann
reiðilega. — Ég get ekki verið
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32