Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 273. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						38

MORGUNBLADID, SUNNUDAGUR 5. DESEMBER 1982

Rætt við kúbanska rithöfundinn

Armando Valladares

-  Nei, nú hef ég ekki frekari þörf til

þess að skrifa meira. Öll þessi ár í fang-

elsinu vard ég ad skrifa til þess að geta

þraukað, en nú er þessi þörf horfin. Nú

snýst öll mín innri orka um Mörtu og það

ótrúlega, að við höfum aftur fundið hvort

annað. Þannig komst kúbanska skáldið

Armando Valladares að orði í viðtali í

París fyrir skemmstu, en ekki eru liðnar

nema fáeinar vikur síðan hann slapp frá

Kúbu, þar sem hann hafði verið innilok-

aður í fangelsum Castros í 22 ár. Valla-

dares er horaður eftir hina löngu fang-

elsisdvöl en virðist óendanlega ham-

ingjusamur. Að sinni býr hann á gistihúsi

í París. Tíma sínum ver hann nú í að vera

með konu sinni Mörtu og njóta þess

frelsis og þess lífs, sem hann svo lengi

hefur mátt vera án.

Armando Valladares sést hér á blaoamannafundi í síöastlioinni viku, en þá fór fram kynning á

nýútkominni bók hans „Fangi Castros" á skrifstofu útgefanda í Madrid.

Fangelsisvistín drap

þörfina til að skrifa

Þegar hann er spurður að því,

hvernig honum fyndist að koma

frá einangrunarklefa í Havana

og út í frjálst, iðandi mannlífið í

París, svaraði hann: —Það voru

að   sjálfsögðu   geysileg   andleg

viðbrigði fyrir mig að koma í þá

menningu, sem hér ríkir, eins og

allir hljóta að skilja. Fyrst þegar

ég gekk hér um göturnar, leið

mér eins og manni, sem kemur

500 ár aftur úr öldum. En mér

mun aldrei finnast ég vera út

undan   í  þessari   menningu   né

hræddur við hana, því að þetta

er   mín   menning,   hin   kristna

vestræna menning. Hún er sú

eina menning, sem gerir mann-

inum kleift að skapa, bæði and-

lega og efnislega. Hún er ekki

fullkomin,   en   hún   ein   veitir

okkur það tækifæri, sem nauð-

synlegt er til þess að fullkomna

okkar innri möguleika dag frá

degi.   Þetta   tækifæri   fékk   ég

aldrei í hinu marxíska fangelsi.

Eftir að þau tvö komu til Par-

ísar — Armando Valladares frá

Havana og Marta frá Miami í

Florida, þar sem hún hefur dval-

ið undanfarin ár  —  hafa þau

ýmist búið hjá vinum eins og

kúbanska skáldinu  Arrabal  en

að nokkru leyti á gistihúsum.

Kaþólskar hjálparstofnanir og

Amnesty International hafa að-

stoðað þau með ýmis vandamál,

sem upp hafa komið og alls stað-

ar hafa þau mætt nær ótrúlegri

hlýju og vinsemd.

— Þegar við göngum um göt-

urnar, kemur fólk til okkar og

vill fá að taka í hönd Armandos,

segir Marta Valladares. —

Stundum vill það ljá okkur allt,

sem það á, hús og peninga.

Enda þótt franska stjórnin

hafi ekki aðstoðað þau fjárhags-

lega, síðan þau komu til Frakk-

lands, þá hefur hún þó heitið því

að leysa öll vandamál, sen snerta

nauðsynleg skjöl. Hins vegar

hafa þau Armando og Marta

ekki enn tekið ákvörðun um,

hvar þau eiga eftir að setjast að.

Þau hafa fengið tilboð um aðset-

ur í Svíþjóið, Venesúela, á Spáni

og í FYakklandi. Nú vega þau og

meta, hvar þau vilja helzt láta

börn sín vaxa upp. Því að börn

vilja þau eignast, svo fljótt sem

auðið er. Þeim finnst þau hafa

glatað allt of mörgum árum nú

þegar.

Margir fangar eftir

Að öðru leyti hafa dagarnir

liðið við fréttaviðtöl, því að mitt

í takmarkalausri gleði sinni

gleyma þau því ekki, að enn eru

330 pólitískir fangar í fangelsum

Castros. Það er því um að gera

að fá ríkisstjórnir um allan heim

tii þess að beita áhrifum sínum,

svo að aðrir fangar verði einnig

látnir lausir, aðrir, sem líka hafa

setið í fangelsi 20—22 ár.

handlangari Batista-stjórnar-

innar. Arið 1958, þegar bylting

Castros reið yfir, vann Valladar-

es að vísu á skrifstofu, þar sem

ráðnir voru lögreglumenn, en

hann leggur áherzlu á, að starf

hans hafi aðeins verið fólgið í

því að láta hina nýráðnu taka

próf í stærðfræði og réttritun.

Einu ári eftir byltinguna komst

hann líka heijj^á húfWgegnum

„hreinleikapróf"^«yju stjórnar-

innar.

Armando Valladares meö konu

hafði verið látinn laus frá Kúbu.

Valladares ber merki Sam-

stöðu, samtaka pólsku verka-

lýðsfélaganna í jakkabarminum

og hefur ríkan áhuga á því,

hvernig Lech Walesa gangi, en

sá síðarnefndi sendi honum ein-

mitt fyrir nokkru margar mynd-

ir frá Samstöðu með eiginhand-

ar kveðjum sínum.

Hálft lífið glatað

Það var hinn 27. desember

1960, sem hinn 23 ára gamli

stúdent og bankastarfsmaður

Armando Valladares, sem í frí-

stundum sínum skrifaði fyrir

stúdentablað, var handtekinn af

lögreglu Castros, ásakaður um

að   vera   hryðjuverkamaður   og

sinni Mörtu í París, eftir að hann

Þá fannst ekkert ámælisvert í

ferli Valladares. En smám sam-

an fylltist hann efasemdum

varðandi stefnu Castros og lét

það stundum heyrast, hvað hann

meinti jneð þeim afleiðingum, að

hann var handtekinn og í janúar

1961 og dæmdur í 30 ára fangelsi

fyrir „glæpi gegn ríkinu". Síðar

var dómurinn styttur nokkuð,

þannig að það átti að láta hann

lausan 1986, ef ekki hefðu á

óvænt komið til utanaðkomandi

áhrif einkum frá Mitterand

Frakklandsforseta, sem varð til

þess, að Valladares var látinn

laus í síðasta mánuði.

Sjálfur vill Valladares ekki

lýsa aðstæðunum í fangelsinu nú

og vill yfir höfuð ekki ræða um

stjórnmál, enda þótt hann tali

um sjálfan sig hvað eftir annað

sem sannfærðan andkommún-

ista. Ástæðan fyrir því, að hann

kýs að hafa ekki hátt um stjórn

Castros, er sú, að fjölskylda hans

— móðir, systir, maður hennar

og móðir hans — eiga að fá að

fara frá Kúbu bráðlega.

Hryllilega út-

hugsuð meðTerð

Þegar ljóð Valladares í „Fangi

Castros", sem smyglað var í

hlutum út úr fangelsinu, eru les-

in og hlustað hefur verið á vitn-

isburði annarra um, hve hrylli-

lega úthugsaða, ómannúðlega

meðferð Valladares og meðfang-

ar hans hafa mátt þola, þá virð-

ist það kraftaverk að sjá Valla-

dares eins og hann lítur út nú.

Því að árum saman var hver

dagur hans og meðfanga hans

fullur af yfirheyrslum, svipu-

höggum og barsmíðum, blæð-

andi sárum og þvinguðum

„hungurverkföllum", sem gerðu

þá lamaða í lengri eða skemmri

tíma eða jafnvel fyrir fullt og

allt, kuldi, algjör einangrun,

martröð og vitfirring.

Valladares er að vísu horaður

maður, en yflrbragð hans er

ótrúlega rólegt, eftir allt það,

sem hann hefur mátt þola og það

er ekki eitt grátt hár í miklu

dökku hári hans. Eftir útlitinu

að dæma virðist hann vera mun

yngri en 45 ára. Handahreyf-

ingar hans sýna engan vott um

taugaspennu né heldur æsinga-

laus rödd hans og hann forðast

öll hatursyrði út af því, sem

hann hefur mátt þola en horfir

vonglaður til framtíðarinnar.

Fann ekki til haturs

— Ég á minn Guð, segir hann,

því að það var trúin, sem hélt

honum uppi og hann hélt æ

fastar í trúna, er hann fann að

þjáningarnar og vonleysið voru

að ná yfirhöndinni. Valladares

verður síðan tíðrætt um, hvernig

hann geti hagnýtt reynslu sína

til þess að hjálpa öðrum, sem

þjást, við að finna Guð. — Það er

þetta, sem skiptir mestu máli

fyrir mig og væru dýrmætustu

launin fyrir fórnir þessara ára,

segir hann.

Þegar hann er spurður að því,

hvernig honum tókst að koma í

veg fyrir, að hatrið og beizkjan

næðu yfirhöndinni, svarar hann:

— Fyrsta daginn í fangelsinu

tók ég þá ákvörðun að láta hatr-

ið ekki ná tökum á mér, því að

hatrið eyðileggur þá manneskju,

sem það nær valdi yfir.

Marta var 14 ára

Það var árið 1961, að Marta

hitti Valladares fyrsta sinni, en

hann hafði þá afplánað um eitt

ár af fangelsisdómi sínum. Átta

árum síðar fengu þau leyfi til

þess að gifta sig í fangelsi í Hav-

ana. En þau 13 ár, sem síðan eru

liðin, hafa þau yfir höfuð ekki

séð hvort annað, enda þótt þau

hafi einstaka sinnum getað sent

hvort öðru merki um, að þau

væru á lífi. Á þessum árum hef-

ur Marta ferðast um heiminn

þveran og endilangan í því skyni

að fá alþjóðlegan stuðning til

hjálpar manni sínum. Meðal

annars fór hún til Noregs í þessu

skyni í fyrra. Þegar fréttin

barst, að Castro hygðist sem

persónulegan vinargreiða við

Mitterand Frakklandsforseta

láta Valladares lausan, þá ætlaði

hún varla að trúa því og það er

ekki örðugt að gera sér í hugar-

lund þann hafsjó tilfinninga sem

gengur yfir þau nú, er þau hafa

hitzt á nýjan leik eftir 13 ára

aðskilnað. Þau ætla líka sem

allra fyrst að fá kirkjulega

vígslu.

Ekki lamaður lengur

Það kom henni gleðilega á

óvart, að Valladares var ekki

lengur lamaður á fótum, en hann

lamaðist eftir hungurverkfall

1974. Hann var lamaður í 7 ár og

sum ljóðanna í ljóðasafni hans

„Fangi Castros" bera vitni um

örvæntingarfulla þrá til þess að

geta gengið aftur: „Ó, lánaðu

mér fætur þína, aðeins eitt

augnablik," segir í einu ljóða

hans. En árið 1981 var hann

skyndilega settur í einangrun-

arklefa og látinn gangast undir

umfangsmiklar æfingar, sem

leiddu til þess, að hann fékk

smám saman mátt í fæturna á

nýjan leik, án þess að umheimin-

um væri skýrt frá því. Kúbönsku

yfirvðldin sögu bara, að Vallad-

ares væri ekki lamaður, en væri

einungis með uppgerð. Sjálfur

harðneitar hann öllum slíkum

fullyrðingum. Sjö ára lömun

væri nógu mikið mótlæti til þess.

Þegar Valladares er spurður

að því, hvernig hann hyggst nota

tímann í framtíðinni, svarar

hann: — Fyrst ætla ég að lesa

allar þær bækur, sem mér var

meinað að lesa þessi 22 ár en

samtímis ætla ég að gera allt,

sem ég get til þess að hjálpa

þeim, sem enn sitja í fangelsi á

Kúbu.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48