Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 18. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAЩ, FIMMTUDAGUR 23, JANÚAB1986
41
Axel Ólafsson
verksijóri - minning
Fæddur 25. október 1903
Dáinn 17. janúar 1986
Það er til mikils mælst af okkar
hálfu, sem þekktum Axel Ólafsson,
að ætlast til þess að fá að hafa
hann alltaf við hendina, traustan
og óbreyttan, eins og hann var í
svo mörg ár. Til mikils mælst, ekki
síst vegna þess að fáir menn hafa
gefið jafn mikið af sjálfum sér, með
því einfaldlega að vera til, og Axel.
Svo sterkur og jákvæður persónu-
leiki var hann. Hann er því kvaddur
með gleði yfir að hafa fengið að
kynnast honum og sorg yfir að ævi
hans skuli ekki hafa orðið lengri.
Þó náði Axel háum aldri, án þess
nokkurn tíma að verða gamall. Þá
þrjá áratugi sem ég hef þekkt hann
var hann alltaf á besta aldri og
yfir honum mikil reisn. Hann skilur
eftir, fyrir okkur sem söknum hans,
sterka og góða minningu.
Axel Olafsson fæddist í Reykja-
vík þann 25. október 1903. Foreldr-
ar hans voru Ólafur Ólafsson og
Vilborg Jónsdóttir. Þ6 hann missti
kornungur tengslin við þau tvö, er
sjórinn hremmdi föður hans og
móður hans beið nýtt lff í öðrum
landsfjórðungi, fékk hann með þeim
veganesti ætternisins. Að honum
stóðu tvær nafnkunnar ættir, föður-
ættin oft kennd við Kotvog og
móðurættin við Skarð á Skarðs-
strönd. í báðum ættum má finna
sterka einstaklinga sem hafa þolað
ýmsilegt og það hefur áreiðanlega
verið Axel góð vöggugjöf.
Á drjúgum æviferli kynntist hann
ýmsum störfum til lands og sjávar,
störfum sem ekki buðu upp á að
hann hlífði sér, og þrátt fyrir að
hann hafi ýmsilegt reynt á ævi
sinni, bæði í lífsbaráttunni og einka-
lífinu, bar hann það með sér að
vera hamingjumaður, sem kunni að
njóta þess góða sem hann kynntist
og lét hið erfiða hvorki buga sig,
né skilja eftir sig merki biturðar.
Hann var heilsteyptur maður sem
kunni að snúa flestu á betri veg.
Hann átti létt með að miðla
öðrum þeirri hlýju og hamingju sem
ég kynntist á heimili hans á Hllðar-
veginum í Kópavogi. Mér þótti alltaf
vænt um að heyra það á tali rót-
gróinna Kópavogsbúa, að hann
hafði náð að veita þeim sömu mynd
af sálfum sér og okkur sem þekkt-
um hann gegnum ættartengsl.
Sanna mynd af mildum höfingja.
Það hlýtur að vera óvenjulegt að
kveðja mann sem einungis hcfur
skilið eftir sig bjartar minningar.
Þannig er það þó með Axel, ekki
bara f minni minningu heldur fjol-
margra annarra. Það var skemmti-
legt að koma til hans sem lítil
stelpa, til þessa stórskorna manns
sem var bæði voldugur og skemmti-
legur, og þó alltaf hlýr eins og
fjölskyldan hans öll. Og hann hætti
aldrei að vera voldugur og skemmti-
legur f mínum augum. Seinna var
svo röðin komin að mfnum börnum
að koma á heimili Axels og kynnast
því sama og ég þekkti svo vel og
hann tók þeim með sama þrótti og
gleði, svo þau gátu skrfkt af
ánægju. Röddin, fasið og hvítt og
þykkt hárið vakti hjá þeim sömu
ottablöndnu hrifningu og mér forð-
um.
Ég gat þess hér að framan að
mér fyndist Axel hafa borið með
sér áru hamingjumanns, en ef til
vill hafa seinustu æviárin orðið
honum þau allra bestu. Hann var
ekki maður sem týndist þegar
langri starfsævi hans var lokið,
heldur var hann óumbreytanlegur
og hafði kannski meiri tfma fyrir
sig og fjölskylduna þá en áður. Við
erum mörg sem söknum Axels, en
sárastur er missirinn þó efalaust
hjá fólkinu, sem átti hann að, í
daglegu lffi, fram á sfðasta dag.
Eiginkonan Sigrún og dóttursonur-
inn óttar sem ólst mikið til upp á
Hlíðarveginum hjá Axel og Sig-
rúnu. Axel var stoltur af óttari og
það sannarlega ekki að ástæðu-
lausu. Það er ekki lítið fengið fyrir
mann eins og Axel að hafa fylgst
með greindum og skemmtilegum
strák fullorðnast án þess að fjar-
lægjast heimili sitt. Hjá Óttari og
Sigrúnu breytist nú margt, þeim
og öllum öðrum úr nánustu fjöl-
skyldunni votta ég samúð mína á
þessum degi, en eftir lifir lifandi
minning um einstæðan sómamann.
Anna Ólafsdóttír Björnsson
Látinn er móðurbróðir minn og
vinur Axel Ólafsson, Hlíðarvegi 1,
Kópavogi. Hann fæddist í Reykja-
vík þann 25. október 1903, sonur
ólafs  Ólafssonar  og  konu   hans
Vilborgar Jónsdóttur. Dóttir þeirra
hjóna og alsystir Axels er móðir
mín Katrín Ólafsdóttir. - Þann 26.
til 28. apríl 1906 gekk yfir landið
mikið mannskaðaveður.  Fórst þá
Ólafur, ungur maður, ásamt með
Guðmundi  Einarssyni  í Nesi,  en
þeir  voru  á  vélbát  sem  týndist
skammt frá Vatnsleysu. Vilborg var
þá ein eftir með börnin tvö. Varð
hún að Iáta þau bæði frá sér. Þau
voru samt einstaklega heppin þar
sem þau komust á afbragðs heimili,
móðir mín í Reykjavík en Axel
komst til Eyjólfs bónda í Saurbæ á
Kjalarnesi þar sem hann ólst upp.
í Saurbæ var þá búið rausnarbúi.
Eyjólfur gaf Axel jörðina Hjarðar-
nes, næstu jörð við Saurbæ. Axel
minntist þessa fóstra síns ætíð með
hlýju 0g virðingu. Axel kvæntist
sinni ágætu konu Sigrúnu Valdi-
marsdóttur, en hún er ættuð úr
Svarfaðardal og Hfir hún mann sinn.
Mæður Sigrúnar og Snorra Hall-
grímssonar prófessors voru systur
og ólst Sigrún upp með Snorra. Þau
Sigrún og Axel bjuggu um skeið í
Hjarðarnesi. Ég var svo heppinn
að mega dvelja þar hjá þeim um
sumartíma   ásamt   með   Þórunni
systur minni. Þau Axel og Sigrún
voru einstaklega barngóð og mun
ég minnast þessa tfma með þakk-
læti. Þar kynntist ég einnig þeim
ágæta dreng Úlfari Helgasyni, nú
tannlækni,   syni   Sigrúnar.   Mér
finnst eins og ætíð sé mikil birta
og sólskin yfir þessari sveit þótt oft
geti hann reyndar verið ansi hvass.
En lífið er ekki tómur dans á rósum.
Það voru krepputímar og þar kom
að Axel treysti sér ekki að búa
þarna lengur og fluttu þau hjónin
þá til Reykjavíkur þar sem Sigrún
rak matsölu á Hverfisgötu 50, en
Axel vann alla þá vinnu er til féll.
Síðar bjuggu þau um tíma í Mý-
vatnssveit þar sem Axel starfaði
við brennisteinsverksmiðju er Jon
Vestdal   verkfræðingur   og   fleiri
áttu.  Á strfðsárunum fluttu þau
aftur suður og byrjaði Axel þá bú-
skap á lítilli jðrð, Presthúsum, ná-
lægt   Brautarholti   á   Kjalarnesi.
Faðir minn og fleiri fengu að reisa
sér sumarbústaði á landi Presthúsa.
Ef til vill mætti líta á sumarbú-
staðabyggð  á þessum tfma  sem
visst öryggi á stríðsárunum, eins
konar „flðttastaðir'' ef gerð yrði
árás á Reykjavík, en af því varð
ekki, sem betur fór. Rétt er að
minnast góðs nágranna Axels, ól-
afs bónda Bjarnasonar í Brautar-
holti, en þau hjónin reyndust þeim
Axel og Sigrúnu mjög vel er þau
bjuggu í Presthúsum. Á þessum
árum tóku þau Axel og Sigrún að
sér unga telpu, Áslaugu, og gerðu
hana  að  kjördóttur  sinni.   Mikill
hermannabyggð var þá á Kjalar-
nesi, einkum nálægt Brautarholti.
Sér hennar nú varla nokkur merki.
Einkennilegt var að þurfa að fram-
vísa einum eða tveim „pössum" ef
við áttum að komast út f sumar-
bústaðinn,   en   þetta   vandist   nú
samt. Hermennirnir gættu hinnar
mikilvægu herskipahafnar f Hval-
firði. En stríðið fékk sinn enda árið
1945 og skyndilega voru allir þessir
braggar í Brautarholti og Arnar-
holti auðir og tómir og hermennirnir
á bak og burt. Mikil umbreyting
hafði orðið í Reykjavfk á stríðsárun-
um og hún vaxið hröðum skrefum.
Ennfremur tók að myndast byggða-
kjarni í Kópavogi. Osköp var þetta
allt saman þó frumstætt í byrjun.
Ekkert vatn og varla nokkrir vegir
sem væru þvf nafni nefnandi.
Þá er það að Axel selur jörð sfna
og flyst til Kópavogs með fjölskyldu
sinni. Fremur var þetta þó sveit en
bær f þann tíma. Axel kynntist þar
Finnboga Rút Valdimarssyni, bróð-
ur Hannibals. Ég held að Axel og
Finnbogi og kona hans Hulda, sfðar
bæjarstjóri, hafi átt vel skap saman.
Þetta var hreinskilið dugnaðarfólk,
allt saman, sem unnu hótt sem
nýtan dag að uppbyggingu Kópa-
vogskaupstaðar, sem ég held, er
nú næst stærsti bær landsins.
Axel gerðist verkstjóri bæjarins
og á hans herðum og manna hans
hvfldu bæði vatnsveitu- og vega-
lagnir. Það sagði Axel mér, að ekki
hefði skriffinnskunni verið mikið
fyrir að fara þessi fyrstu ár bæjar-
ins. Þeir Finnbogi Rútur töluðu
bara sfn á milli hvernig hitt og þetta
verkið skyldi framkvæmt og sfðan
voru verkin látin tala. En bærinn
stækaði og stækkaði og yfirstjórn
hans smám saman lfka. Aslaug
giftist og eignaðist son, Óttar
Bjarnason. Er Áslaug dó tðku þau
Axel og Sigrún Óttar upp á sína
arma, kornungan, og reyndust
honum sem bestu foreldrar. Hann
er nú ungur og mjög mannvænlegur
maður, afburða námsmaður og
sannkallaður sólskinsgeisli f lffi
Axels og Sigrúnar.
Axel hætti starfi sfnu hjá Kópa-
vogsbæ fyrir aldurs sakir, virtur og
vel þokkaður. Hann gekk ekki heill
til skógar seinustu árin, en lét það
lftið á sig fá og fór allra sinna ferða.
Axel var vel meðalmaður á vöxt
og dökkhærður á yngri árum.
Ungur var hann rammur að afli,
stilltur vel og góðgjarn og vildi
greiða úr vandræðum þeirra, sem
til hans leituðu, væri þess kostur.
Hann var maður hreinskilinn og
traustur í hvfvetna og mátti ekki
vamm sitt vita.
Við hjónin biðjum honum og
fjölskyldu hans alls góðs.
Jón R. Árnason
Aðeins örfá kveðjuorð um vin
okkar og nágranna Axel Ólafsson.
Vinátta okkar við hann hafði staðið
f langan tfma en hún hófst árið
1963 er okkur var úthlutað bygg-
ingarlóð við Hlíðarveg f Kópavogi.
Lóð okkar var á milli tveggja eldri
húsa og tekin úr þeirra landi. Voru
Axel og kona hans Sigrún Valdi-
marsdðttir á aðra hliðina. En fyrstu
kynni okkar af honum voru þannig
að við vorum að vinna við bygging-
una að okkar húsi er hann kom
yfir til okkar og sagði: „Heyrðu
karl minn, ert þúNað stela lóðinni
minni." Þetta var dæmigert fyrir
hann því hann var alltaf hress og
með spaug á vörum. Allt frá þessari
Btundu skapaðist gðð og löng vin-
átta milli okkar og þeirra hjóna sem
aldrei bar skugga á.
Eftir að við fluttum inn í hús
okkar árið 1964 leið varla sú vika
að Axel rölti ekki yfir til okkar.
Alltaf fylgdi honum léttur andblær,
þó stundum gæti hann verið orð-
hvatur eins og ofangreind ummæli
gefa til kynna. Hann hafði hins
vegar lag á því að segja hlutina á
þann hátt að enginn fyrtist við. Það
voru mörg fimmtudagskvöldin sem
við sátum saman og ræddum um
liðna tíð. Axel var einn af frum-
byggjum Kópavogs og fyrsti verk-
stjóri bæjarins. Var hann því vel
heima f sögu bæjarfélagsins og
hafði fylgst með frá þvf það breytt-
ist úr hreppsfélagi, sem samanstóð
einungis af nokkrum húsum, í einn
af stærstu kaupstöðum landsins.
Hafði hann frá ýmsu að segja af
reynslu sinni sem . verkstjóri er
bærinn var að byggjast upp. Margt
var það spaugilegt enda hafði hann
auga fyrir honum broslegu hliðum
mannlífsins. En það er einnig aug-
Ijóst að oft hefur það verið erfiðleik-
um bundið að byggja upp í bæjarfé-
lagi þar sem alít fjármagn vantaði,
starfsmenn voru fáir og verkefnin
óþrjótandí. Þá naut Axel sín áreið-
anlega vel sem verkstjóri því hann
var bæði traustur og ábyggilegur
og átti auk þess auðvelt með að
umgangast fólk. Hann bar um-
hyggju fyrir undirmönnum sínum,
sérstaklega þeim sem yngri voru,
en hann gerði jafnframt kröfur til
þeirra um að þeir væru stundvísir
og góðir verkmenn.
Starfsferill Axels hjá Kópavogs-
kaupstað var langur þvf hann starf-
aði þar allt til sjötugsaldurs. Þegar
hann hætti störfum hjá bænum
voru næg verkefni heima fyrir.
Hann þurfti m.a. að annast afa-
barnið sitt, Óttar, og konu sína er
smátt og smátt missti heilsuna en
lifir samt mann sinn nú. Þau hjðn
eignuðust ekki börn saman en tóku
kjördóttur auk þess sem Sigrún átti
einn son, Úlfar Helgason, sem nú
er tannlæknir. Er þau voru komin
á sjötugsaldur misstu þau einka-
dóttur sína og tengdason með stuttu
millibili en þau létu eftir sig einn
son á fyrsta ári. Ekkert þótti Axeli
og Sigrúnu þá sjálfsagðara en að
taka drenginn að sér þó þau væru
komin á þennan aldur. Mörgum
þótti það bera vott um mikinn
dugnað og bjartsýni af svo fullorðnu
fólki að ætla sér að ala upp barn.
En það má segja að þetta hafí orðið
þeirra gæfa því drengurinn var
augasteinn ömmu sinnar og afa og
ólst hann upp við umhyggju og
ástúð gömlu hjónanna. Meðan
drengurinn var að alast upp var
maður þakklátur fyrir hvert árið
sem þau fengu að halda sæmilegri
heilsu og sjá drenginn þroskast.
Nú er hann nærri tvítugu og mun
ljúka stúdentsprófi frá Menntaskól-
anum í Kópavogi í vor. Hann hefur
alla tíð verið ömmu sinni og afa til
sóma, bæði duglegur og umhyggju-
samur við þau. Axel sagði oft er
hann kom yfir til okkar að líf þeirra
hefði orðið dauflegra ef þau hefðu
ekki tekið Óttar þvf hann hefði verið
þeim mikill styrkur og gleðigjafi.
Við eigum áreiðanlega eftir að
sakna heimsókna Axels og nota-
legra samverustunda með honum.
En við viljum hér þakka honum
fyrir liðna tíð og þann hlýhug sem
hann og þau hjón bæði hafa sýnt
okkur, börnum okkar og barnabörn-
um. Að endingu sendum við Sig-
rúnu, Óttari og fjölskyldunni allri
samúðarkveðjur og megi guð
styrkja þau á erfiðri stundu.
Blessuð sé minning Axels Ólafs-
sonar.
Ólöf og Guðmundur
t
Faöir okkar, tengdafaðir og afi,
JÓN PÁLL FRIÐMUNDSSON,
málarameistari,
Suðurgötu 6,
Keflavík,
verður jarðsunginn frá Keflavíkurkirkju laugardaginn 25. janúar
kl. 14.00.
Sigurbjörg Pálsdóttir,                   Þorborgur Friðriksson,
Þorbjörg Pálsdöttir,                       Eyjólfur Eysteinsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur samúö, vináttu
og hlýhug við andlát og útför eiginkonu minnar, móður, tengda-
móður og ömmu,
SIGRÍÐAR TÓM ASOÓTTUR,
Digranesvegi 92,
Kópavogl.
Jón Agnarsson,
Agnar Jóiisson,                              Guðlaug Jónsdóttir,
RagnheiAur Jónsdóttir,                 Guðmundur Sighvatsson
og barnabörn.
t
Þökkum auðsýnda samúð við andlát og útför
INGILEIFS JÓNSSONAR,
Svfnavatni.
Einnig færum við starfsfólki Ljósheima, Selfossi sérstakar þakkir.
Jón Ingileifsson og fjölskylda.
t
Ég þakka innilega öllum vinum mínum og vandamönnum, er sendu
mór og börnum mínum samúðarskeyti við andlát og jarðarför
eiginkonu minar,
SIGRÍÐAR TÓM ASDÓTTUR,
Hverf isgötu 70,
þann 15. janúar sl.
Guð blessi ykkur 811.
Þorkell Hjaltason.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56