Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 130. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						SO
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 12. JÚNÍ 1987
4
UTANRIKISRAÐHERRAFUNDUR ATLANTSHAFSBANDALAGSINS í REYK JAVIK
árið 1968 vék Bjarni Benediktsson
forsætisráðherra ' að þessari
skyldu og sagði þá m.a.:
„Þótt fáir séum, vitum við ofur
vel, að okkur jafnt sem öðrum ber
að leggja okkar skerf af mörkum
til að friður haldist í heiminum.
Við, sem lifað höfum tvær
heimsstyrjaldir, höfum því miður
enga ástæðu til slíkrar bjartsýni
að ætla að friður haldist fyrir-
hafnar- og samtakalaust.
Einmitt reynsla fyrstu þriggja
fjórðunga 20. aldar hlýtur að
sannfæra okkur um, að friðurinn
sé þess virði, að mikið sé leggj-
andi í sölur til að hann haldist."
Verkefni Atlantshafsbanda-
lagsins er að finna jafnvægi sem
felur í sér bæði öruggar varnir
og viðleitni til að tryggja þær á
eins lágu stigi vígbúnaðar og frek-
ast er kostur.
Hervæðing alræðisríkjanna
hefur vitaskuld kallað á andsvar
lýðræðisríkjanna — en ég endur-
tek, það er ekki fjöldi skotvopna
sem ræður úrslitum.
Herveldi sem á vondan málstað
að verja getur varla staðist til
langframa.
Það getur ekki fullnægt síaukn-
um kröfum innanlands um bætt
lífskjör og er í raun varnarlaust
gagnvart einstaklingunum sem
eru reiðubúnir að þola ofsóknir
og áþján vegna trúarinnar á frels-
ið.
Hvergi eru rökþrot alræðisins
eins hrikaleg og í þrælkunarbúð-
um Gúlagsins.
Það er sannfæring mín að frels-
ið muni að lokum bera harðstjórn-
ina ofurliði.
Eftir sem áður er það staðreynd
að vestræn menning er ekki
ásköpuð og húh gengur ekki að
erfðum líffræðilega.
Hún er áunnin og henni verður
því breytt eins og öðrum mann-
anna verkum.
Þetta er hvort tveggja í senn
styrkur hennar og veikleiki.
Það er styrkur þegar trúin á
gildi hennar dylst ekki því trúin
„flytur fjöll", en það er veikleiki
þegar trúin er ekki lengur fyrir
hendi og staðfestuna skortir.
Ef hugsjónin týnist og ein kyn-
slóð lærir ekki að meta verðleika
hennar kann myrkur ofstjórnar
og kúgunar að leggjast yfir á
nýjan leik.
Eina svarið er vinna þeirra sem
vilja verja málstað frelsis og
mannréttinda, en án þeirra verð-
mæta væri friðurinn lítils virði.
Friðurinn er því þrotlaust starf.
Á stundum kann þeim mönn-
um, sem taka að sér þetta starf,
að finnast þeir vera í sporum
Sísýfusar konungs í Kórinþu.
Hann fékk þann eilífðardóm hjá
guðunum að velta bjargi upp á
hæð eina en bjargið var þeirrar
náttúru að það valt alltaf niður á
nýjan leik.
Hann stritar því að eilífu til
einskis.
En það er reginmunur á verki
boðbera lýðræðis og frelsis og
erfiði konungsins í Korinþu.
Því þótt segja megi að hver
kynslóð sé eins og bjargið sem
þarf að koma upp hæðina þá er
það alltaf ný og ný kynslóð sem
kemst á hæðina og verður þar.
Þetta skulu menn hafa hugfast
sem finnst nokkuð til um það sam-
félag sem leyfir andmæli og
hvetur til þess að menn leiti ham-
ingjunnar hver með sínum hætti:
Ef menn eru sammála um þá
undirstöðu hljóta þeir líka að sam-
einast um nauðsyniegar ráðstaf-
anir til varnar henni.
Það er einmitt slíkt samstarf
Atlantshafsþjóðanna í varnarmál-
um sem hefur tryggt þeim frið
og öryggi á viðsjárverðum tímum.
Gert að gamni sínu í anddyri Háskólabíós í gærmorgun: F.v. Carríngton lávarður, framkvæmdastjóri NATO, og utanríkisráðherrarn-
ir Thorvald Stoltenberg frá Noregi, Uffe EUemann-Jensen frá Danmörku, George Shultz frá Bandarikjunum og Matthías Á.
Mathiesen. Morgunblaðið/Einar Falur.
Avarp GIULIOS ANDREOTTI,
forseta Atlantshafsráðsins:   <
Óeiningn er ekki að
finna íröðum okkar
Forsætisráðherra,
framkvæmdastjóri Atlantshafs-
bandalagsins,
starfsbræður,
herrar mínir og frúr,
sem forseti Atlantshafsráðs-
ins vil ég í upphafi iýsa yfir
þakklæti Atlantshafsbandalags-
ins fyrir þá miklu gestrisni, sem
íslenska ríkisstiórnin hef ur sýnt
okkur hér í Reykjavík. Enn einu
sinni beinast augu heimsins að
hðfuðborg Islands, aðeins
nokkrum mánuðum eftir hinn
sögulega leiðtogafund.
Fundar Atlantshafsráðsins, sem
hefst í dag, hefur verið beðið með
sérstakri eftirvæntingu í ríkjum
okkar og um heim allan' vegna
þess að okkur er falið að taka afar
mikilvægar ákvarðanir um framtíð
afvopnunar og takmörkunar
vígbúnaðar.
Augljóst er að ég hyggst ekki
greina frá málefnum ftmdarins í
þessu stutta ávarpi. Ég ætla að
einskorða mig við almennar hug-
leiðingar, sem miða að því að skilja
mikilvægi hinnar pólitísku stöðu.
Við hana eru miklar vonir bundn-
ar, en óhjákvæmilega fylgir einnig
nokkur hætta.
Með þeim ákvörðunum, sem við
stöndum frammi fyrir, verður lagð-
ur grunnur að talsverðri fækkun
kjarnorkuvopna í Evrópu, og verð-
um við því að gera okkur grein
fyrir þeirri staðreynd að atburðir
undanfarinna ára hafa ekki veikt
sannfæringu okkar um sameigin-
leg örlög ríkja Atlantshafsbanda-
lagsins, heldur þvert á móti styrkt
hana. Eg læt þessi orð falla í Iandi,
sem liggur miðja vegu milli stranda
Atlantshafsins, og er tákn þeirra
fyrirætlana og einingar, sem
tryggir samstöðu meðal ríkja Atl-
antshafsbandalagsins.
A undanförnum árum höfum við
af og til verið varaðir við því að
bandamenn okkar handan Atlants-
hafsins gætu freistast til að líta
svo á að úthafið skilji hagsmuni
bandamanna að. Gætu þeir því
dregið úr þeim skuldbindingum,
sem þeir tókust á hendur í Evrópu
fyrir fjörutíu árum og reyndust
marka tímamót í utanríkismálum
þeirra.
Og hversu oft höfum við ekki
heyrt raddir óttans við að ríki
Evrópu láti hræðast af ógninni,
sem að þeim steðjar? Að leitað
verði    málamiðlana    á    kostnað
grundvallarskynsemi í öryggismál-
um og skuldbindingar ríkjanna um
samstöðu með bandamönnum
sínurn handan Atlantshafsins? Nú
eru samningaviðræður austurs og
vesturs um Evrópuflaugarnar
komnar á lokastig (og við vonum
að þær beri ávöxt). Því virðist mér
nauðsynlegt að minna á að banda-
lagið hefur hvorki staðið frammi
fyrir brotthlaupi bandamanna okk-
ar utan Evrópu né því að Evró-
puríki létu undan þrýstingi
nágranna okkar í austri.
A þessum árum höfum við setið
að tafli, ef svo má að orði kom-
ast. Þar hefur verið farið eftir
ströngum reglum, en þó hefur
einnig gætt frumkvæðis og hug-
myndaauðgi. Skákina gátum við
teflt með sameiginlegan tilgang í
huga og að lokum náðist árangur.
Sögu samningaviðræðnanna mætti
einnig lýsa sem síendurteknum til-
raunum til að reka fleyg á milli
Evrópu og Bandaríkjanna. Reynt
hefur verið að aðskilja kjarnorku-
veldi frá þeim, sem ekki búa yfir
kjarnorkuvopnum, og þá banda-
menn í Evrópu, sem yrðu fyrstir
fyrir barðinu á hefðbundnum her-
afla Sovétmanna, frá hinum.
Bandalagið hefur fylgt þeirri
stefnu að hafa öryggi allra aðild-
arríkja þess í huga og verður svo
áfram. Þetta er að mér virðist sú
niðurstaða, sem mikilvægast er
fyrir okkur að hyggja að. Viðmæl-
endur okkar í austri ættu einnig
að gefa góðan gaum að þessari
niðurstöðu þannig að þeir geti hér
eftir forðast þann misskilning að
óeiningu sé að finna í röðum okkar.
Þær lausnir, sem við ætlum að
ræða, miða að því að koma á jafn-
vægi og halda þannig í grundvall-
aratriði hugmyndarinnar um
fælingu. Þær ætti því að byggja á
fækkun í vopnabúrum okkar,
fremur en að setja upp ný vopn.
Reynsla undanfarinna ára stað-
festir að leita verður jafnvægis án
áfalla og án þess að losni um þau
bönd, sem liggja yfir Atlantshafrð
og.milli ríkja Vestur-Evrópu. Leit-
in má hvorki leiða til þess að
NATO skiptist í svæði, þar sem
öryggi aðildarríkja er misvel
tryggt, né að upp spretti sá hættu-
legi misskilningur að samstöðu
skorti á sviði stjórnmála eða hern-
aðar. Nú fetum við ótroðnar slóðir.
Kjarni málsins er sá að við megum
ekki víkja frá þeim meginlögmál-
um, sem hafa vísað okkur veginn
gegnum erfitt tímabil. Þessu tíma-
bilHýkur nú vonandi að hluta.
Ég tel að aukið jafnvægi í ör-
yggismálum Evrópu tengist einnig
samningum um hefðbundinn her-
afla. Hvað það varðar verða ríki
Vestur-Evrópu að gera sér betur
grein fyrir hvaða möguleika þau
hafa og hvaða skuldbindingar
fylgja framlagi þeirra til sameigin-
legra varna. Þessu má vitaskuld
öllu ná fram með því að efla
pólitíska samkennd aðildarríkj-
anna. Það verður aðeins gert með
því að þær kröfur, sem lagðar eru
á herðar hverju aðildarríki Atlants-
hafsbandalagsins, verði skilgreind-
ar nánar.v
Á undanförnum árum hafa ör-
yggismál sett svip sinn á þjóðmá-
laumræðu í ríkjum okkar. Hefur
þar stundum gætt áður óþekktrar
tilfmningasemi. Atburðir undan-
genginna mánaða og þeir samn-
ingar sem við treystum á að verði
undirritaðir munu sýna að ákvarð-
anir okkar, sem á stundum hafa
verið erfiðar og ekki alltaf vinsæl-
ar, hafa verið réttar. Von okkar
er sú að ákvarðanir okkar geti
rutt braut í átt til raunverulegrar
fækkunar kjarnorkuvopna í Evr-
ópu. Við treystum því að samning-
ar varðandi kjarnorkuvopn í
Evrópu geti stuðlað að aukinni
samstöðu almennings í aðildarríkj-
um Atlantshafsbandalagsins og
orðið til þess að treysta Öryggis-
hagsmuni bandalagsríkjanna.
Einnig er vert að huga að við-
horfi Sovétstjórnarinnar og ríkja
Varsjárbandalagsins. Ég tel áð
samningaviðræður stórveldanna,
sem við munum ræða á fundinum,
hefðu síður komið til ef ekki hefði
orðið vart breytinga á afstöðu Sov-
étmanna. Við vonum að þau teikn
sem við teljum okkur geta greint
gefr til kynna að frekari breytinga
sé að vænta á fleiri mikilvægum
sviðum utanríkisstefnu Sovétríkj-
anna.
Við verðum að takast á við þetta
verkefni í trausti þess að við getum
sótt fram í átt til nýrra markmiða
varðandi frið og stöðugleika. Við
vitum að í umræðum um öryggi
okkar og einkum og sér í lagi ör-
yggi ríkja Evrópu verður að taka
tillit til ólr'kra hagsmuna, bæði
hvað varðar legu ríkjanna og
stjórnmálahagsmuni. En nú um
stundir snúast umræður um tak-
mörkun vígbúnaðar um ákveðið
frumkvæði og leiðir til að auka
traust í samskiptum þjóða og
skipta þær því miklu um árangur
á öðrum sviðum en þeim sem varða
beint öryggishagsmuni viðkom-
andi ríkja. Þetta gerum við okkur
ljóst við upphaf þessa fundar Atl-
antshafsráðsins.
Að lokum langar mig að tæpa
á einu umhugsunarefni. Um þessar
mundir minnumst við þeirra stór-
kostlegu atburða sem réðu mestu
um ástand alþjóðamála eftir síðarí
heimsstyrjöldina. Við þessar end-
urminningar get ég bætt fjörutru
ára reynslu minni. Það er forsjálni
ríkja Vestur-Evrópu að þakka að
við njótum nú lengsta friðarskeiðs
tuttugustu aldarinnar. Þetta er
einstakur árangur og honum höf--
um við náð með það í huga að
öryggi þjóða er aðeins tæki til að
tryggja frið og stöðugleika sem
eru skilyrði frelsis, lýðræðis og
velmegunar. Nákvæmlega þessi
hugsun bjó að baki Marshall-
áætluninni. Með öðrum orðum:
ógninni verður ekki mætt ef reglur
fullveldis, frelsis og réttlætis eru
hundsaðar. Þörfin fyrir samstöðu
aðildarríkjanna á sviði iðnfram-
leiðslu, og ríkisfjármála hefur
aldrei verið meiri. Við þetta bæt-
ast síðan samvinna á sviði við-
skipta- og efnahagsmála og
samræmd stefna iðnríkja hvað
varðar þann málaflokk. Einmitt
þessi atriði voru rædd á fundi leið-
toga iðnríkjanna í Feneyjum, sem
er nýlokið.
I þessu samhengi er vert að
minnast þess að í annarri grein
Atlantshafssáttmálans er kveðið á
um samstöðu aðildarríkjanna um-
fram samstarf þeirra á sviði stjórn-
og varnarmála. Þar segir að ríkin
muni leitast við að tryggja stöðug-
leika og velferð allra aðildarríkj-
anna með því að hrinda í
framkvæmd sérstökum áætlunum
sem stuðla muni að vísindalegum
og tæknilegum framförum.
Þannig höfum við komið á fót
stofnunum sem annast fram-
kvæmd þessarar samvinnu jafnt á
sviði efnahags- og stjórnmála. Sú
öfluga starfsemi sem þar fer fram
sýnir enn á ný sameiningarmátt
frelsishugtaksins. Fullkomin sam-
vinna einstaklinga og þjóða getur
einungis orðið að veruleika innan
víðtæks hugtaks sem þessa.
-+
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56