Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 235. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 17. OKTÓBER 1987
53
Sesselja Eysteins-
dóttir — Kveðjuorð
Fædd20.marsl914
Dáin5.októberl987
Hún Setta er dáin, snöggt og
óvænt, okkur setur hljóð. Hún sem
var svo dugleg, kjarkmikil og minn-
ug, einhver minnugasta manneskja
sem ég hef þekkt. Aldrei þurfti að
segja Settu fæðingardag, ný eða
breytt símanúmer eða heimilisföng
nema einu sinni, þá mundi hún
það. Hún visssi alla afmælisdaga
systkinabarna og systkinabarna-
barna og fylgdist með aldri hvers
og eins. Þetta góða minni var henni
ómetanlegt, því hún missti sjónina
rúmlega tvítug. Hún var félagslynd
og jákvæð, hún beið ekki við símann
eftir að einhver hringdi í hana, hún
hringdi sjálf í ættingja og vini og
treysti böndin. Hún naut þess að
vera í veislum og boðum innan um
fólk og hafði gaman að ferðast.
Hún talaði um að skoða.
Á 200 ára afmælisdegi
Reykjavíkurborgar komum við til
Settu seinnihluta dags. Þá sagðist
hún hafa farið í bæinn um morgun-
inn og skoðað borðin, sem afmælis-
tertan var höfð á og annað sem
sett var upp í tilefni dagsins.
Á góðviðrisdegi í sumar brá ég
mér í bæinn, og þar sem erindið
var fljótrekið og tíminn nógur,
ákvað ég að heimsækja Settu. Hún
sat á bekk fyrir utan heimili sitt
og vinnustað, Ingólfsstræti 16, og
naut sólarinnar. Seinna þennan dag
ætlaði hún vestur í sveitina sína,
Breiðabólstað á Skógarströnd, með
Einari, bróður sínum. Og sem við
sátum og spjölluðum þarna saman
á bekknum, sagði hún mér að Ein-
ar hefði spurt sig hvað hann ætti
helst að kaupa til að fara með,
leggja á borð með sér. Hún taldi
enga þörf á neinu, en ef hann endi-
lega vildi hafa eitthvað með sér
skyldi hann koma við í bakaríi og
kaupa með kaffínu. Það væri til-
breyting fyrir sveitafólkið. Þetta
var Settu líkt, hún hitti alltaf á
rétta svarið.
Þegar sólin náði ekki að skína á
bekkinn fyrir húsinu, fórum við upp
og fengum okkur kaffi. Það var
alltaf gott að koma til Settu. Hún
sá algjörlega um sig sjálf og á henrii
sást aldrei blettur eða hrukka. Hún
bjó til þann besta plokkfisk, sem
sögur fara af og í honum fannst
aldrei bein. í haust bjó hún til blá-
berjasultu. Hún var hetja í daglegu
lífi. Hún hafði ákveðnar skoðanir á
mönnum og málefnum og lá ekki á
þeim, hún var trygglynd, úrræða-
góð og sjálfri sér samkvæm. Hún
giftist ekki og eignaðist ekki börn,
en þau sem áttu ömmu-Settu að,
hafa misst mikið.
Hún kvaddi lífið eins og hún lifði
því, hljóðlega og án þess að vera
upp á aðra komin.
Hennar minning lifir.
Didda og Gestur
t
Innilegar þakkir til allra þeirra er sýndu okkur vináttu og hlýhug
við fráfall og útför bróöur okkar,
ÓLAFS BJARNASONAR
frá Þorkelsgerði
ÍSelvogi.
Systkinin.
SVAR
MITT
eftir Billy Graham
Tengslin við for-
eldrana
Við hjónin erum í vandræðum með einkason okkar. Hann
gifti sig og fór að heiman en síðan hafa hann og konan
hans varla haft nokkurt samband við okkur. Þau gefa
greinilega í skyn að þau kæri sig ekki um að við komum
í heimsókn, skrifum eða hringjum. Þau hafa meira-að
segja eignast son sem við höfum aldrei séð. Lfklega er
ekki til nein lausn á þessu máli en hvað viltu ráðleggja
okkur?
Það er rangt af syni ykkar að slíta gjörsamlega sambandið við
ykkur, hver svo sem ástæðan kann að vera. Einhvern tíma gæti
komið að því þegar bömin hans eru vaxin úr grasi og haga sér eins
og hann, skipta sér ekkert af foreldrum sínum, að augu hans opnist
fyrir því hversu hann fer illa að ráði sínu.
Reynið nú að halda einhverjum tengslum við ungu hjónin, jafnvel
þó að það virðist koma að litlu haldi eins og er. Enda þótt hann
skrifi ekki ættuð þið að skrifa þeim og segja þeim frá einu og öðru
sem er að gerast í fjölskyldunni og jafnvel hringja til þeirra stöku
sinnum.
Munið eftir afmælisdögum og sltkum tímamótum. Sendið þeim
þá kort eða gjafir, bæði syni, tengdadóttur og barninu. En skrifíð
ekki eða hringið til þess að kvarta yfír framkomu þeirra við ykkur,
það verður einungis til að breikka bilið á milli ykkar. Ef þið þurfið
að biðjast afsökunar á einhverju sem þið hafíð sagt eða gert og kann
að hafa sett málið í enn meiri hnút — þá hikið ekki við að gera
það. Biblían segir: „Gjaldið engum illt fyrir illt ... ef mögulegt er
að því er til yðar kemur þá hafíð frið við alla menn." (Róm. 12,17—18.)
Biðjið líka fyrir syni yðar og fjölskyldu hans. Hegðun hans bendir
til þess að hann sé eigingjarn, já, að hann hafí ýtt Guði til hliðar í
lífí sínu. Viðleitni hans til þess að verða óháð ykkur gæti bent til
þess að hann ætti í baráttu — baráttu um að verða óháður Guði.
En Guð getur verkað í hjarta hans og sýnt honum þörf hans á
Guði, og snúi hann sér til Krists mun hann jafnframt gera sér grein
fyrir því að honum ber skylda til að sýna ykkur meiri kærleika en
raun ber vitni.
Gefíst ekki upp þó að breyting verði ekki í bráð. Þegar sonarson-
ur ykkar stækkar fínnur hann út að hann á ekki eins gott samband
við afa og ömmu og reyndin er um önnur börn, og vera má að hann
fái foreldra sína til að bindast ykkur nánari böndum.
Sesselja er dáin. Hún var okkur
mikill harmdauði, sem kynntumst
henni. Mikil hetja hversdagsleikans
er fallin í valinn og enginn verður
ósnortinn, sem komst í kynni við
hana. Við systkinin minnumst
hennár fyrst og fremst vegna þess
að við áttum því láni að fagna að
kynnast henni, þegar móðursystir
okkar, Jónína Þorleifsdóttir, var
henni samtíða á blindraheimili um
nærri þriðjungs áratugar skeið, í
Ingólfsstræti 16 í Reykjavík.
Sesselja fæddist að Litla-Laug-
ardal á Skógarströnd 20. mars
1914. Hún var áttunda barn af
þrettán, en um tvítugsaldur tók hún
að kenna þess sjúkdóms, sem síðar
varð til þess að hún varð blind. Þá
leitaði hún til heimilis Blindravina-
félagsins í Ingólfsstræti 16 í
Reykjavík árið 1945. Skömmu fyrr
hafði þá einnig komið þangað móð-
ursystir okkar, Jónína Þorleifsdótt-
ir, en báðar voru þær að leita
vinnustaðar og heimilis, þar sem
þær gætu orðið sér og þjóðfélaginu
að liði þrátt fyrir fötlun sína.
Skemmst er frá því að segja, að
Sesselja og Jónína áttu saman
heimili í Ingólfsstræti 16, einmitt á
þeim árum, sem við systkinin voru
í skóla f nágrenni Ingólfsstrætis.
Þar nutum við athvarfs og um-
hyggju, sem engu var lík, þeirra
móðursystur okkar og Sesselju, og
þar áttum við þeim stöllum svo
gott að gjalda, að aldrei verður
metið. Okkur voru þar bornar góð-
gerðir, veitt ráð og atlæti ævinlega
hvenær sem við þurftum á að halda
og þar var Sesselja okkur eins og
hún væri úr fjölskyldunni.
Sesselja Eysteinsdóttir var svip-
mikil kona, aðsópsmikill persónu-
leiki og fylgin sér. Hún ólst upp
við kröpp kjör og varð blind um
tvítugsaldur. Á þeim örlögum sigr-
aðist hún með aðdáunarverðri reisn.
Þess vegna verður hennar minnst
en ekki síður vegna þeirrar hlýju
og mannkærleika, sem hún átti og
miðlaði okkur hinum.
Blessuð sé minning Sesselju Ey-
steinsdóttur. Við færum aðstand-
endum hennar innilegar samúðar-
kveðjur.
Lárus, Guðrún, Þorleifur.
GuðbjörgE. Steins-
dóttir - Minning
Fædd 20. apríl 1886
Dáin9.októberl987
Hún amma mín var 101 árs þeg-
ar hún lést föstudaginn 9. október
sl. Hún hét Guðbjörg Efemía
Steinsdóttir, fædd í Hálshúsum í
Reykjafjarðarhreppi 20. apríl árið
1886.
Hálshúsabærinn brann þegar
amma var á sjötta ári og var hún
þá tekin í fóstur til séra Stefáns
Stephensen í Vatnsfirði. Þar dvald-
ist hún fram að fermingu.
Árið 1910 giftist hún Jóni Óla-
syni söðlasmið og þremur árum
síðar hófu þau búskap á Galtar-
hrygg í Reykjafjarðarhreppi.
Ekki var jörðin stór né kostamik-
il. Engu að síður tókst þeim ömmu
og afa að framfleyta ört stækkandi
fjölskyldunni. Fyrsta barn þeirra
fæddist andvana og annað lést í
bernsku en árið 1926, þegar yngsta
barnið fæðist, eru systkinin orðin
níu á lífi. Það þykir tíðindum sæta
nú ef börn eru svo mörg í fjölskyldu
og fullyrða má að á okkar dögum
sé meiri aðstoðar að vænta frá sam-
félaginu ef eitthvað bregður út af.
Arið 1930, þegar afí fellur skyndi-
lega frá, átti amma mín ekki
margra kosta völ. Hún stóð uppi
ein með níu börn, það elsta 17 ára
og það yngsta á fjórða ári. Heimil-
ið leystist upp.
Það má fara nærri um það hversu
þungbært það hefur verið að sjá á
eftir börnunum til annarra og geta
aðeins haldið einu þeirra hjá sér í
vinnumennsku sem nú tók við á
ýmsum stöðum. Og enda þótt systk-
inin færu á góð heimili til góðs fólks
sem þau ávallt bera vel söguna,
hlýtur sundrun fjölskyldunnar að
hafa markað sín spor í hugi þeirra.
Kannski það hafí verið þessir af-
drifaríku atburðir /sem mótuðu
viðmót ömmu gagnvart börnunum.
Þá væntumþykju, alúð og um-
hyggju sem örlögin leyfðu henni
ekki að veita sínum eigin börnum
í bernsku gaf hún barnabörnunum
margfalda.
Ég man fyrst eftir ömmu þegar
hún flutti til foreldra minna í Eyr-
ardal í Súðavík haustið 1953.
Þessar fyrstu minningar eru allar
tengdar hlýju og umhyggjusemi.
Eg sé fyrir mér smávaxna og
fíngerða konu, kvika og létta á
fæti og sívinnandi. Mér fínnst ég
ennþá fínna ylinn af nýjum vettling-
um eða sokkum sem virtust vaxa
á prjónunum hennar í rökkrinu með
undraverðum hraða. Og í gamla,
blámálaða skápnum undir súðinni
var jafnan góðgæti sem útdeilt var
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og út-
för eiginmanns míns, föður, tengdafööur og afa,
SIGGEIRS ÓLAFSSONAR
húsasmíoameistara,
Digranesvegi 121,
Kópavogl.
Fanney Tómasdóttir,
Jóhannes Kr. Siggelrsson,           Díana F. Arthúrsdóttir,
Kristín Hanna Siggeirsdóttir,      Brynjólf ur Jónsson,
Hafsteinn Már,                               Guðrún Ingólfsdóttir
og barnabörn.
næstum því hátíðlega og þess vand-
lega gætt að allir fengju jafnt og
enginn yrði útundan.
Tveimur árum síðar fluttist
amma að Miðhúsum og gerðist
ráðskona hjá Pétri Jónssyni. Hún
var þá tæplega sjötug. í þessu agn-
arlitla húsi sem var í raun ekki
nema lítið eldhús og eitt lítið her-
bergi, undu þau Pétur og amma
hag sínum vel. Hvorugt þeirra gerði
meiri kröfur en þær að eiga til
hnífs og skeiðar og vera skuldlaus
við guð og menn. Hvorugt þeirra
gerði sér grein fyrir því hversu rík
þau voru á öðrum sviðum né heldur
hversu aðrir voru þeim skuldugir
fyrir það eitt að fá að njóta sam-
vista við þau.
Amma varð aldrei rík af verald-
legum auði en því meira átti hún
af öðrum verðmætum. Og hún hafði
einhvernveginn lag á að gefa og
veita á báðar hendur þótt hún ætti
í raun ekkert. Hjá henni var merk-
ing máltækisins að sælla er að gefa
en þiggja, hrein og tær og sjálf-
sögð. Hjálpsemi, gjafmildi og hlýja
eru tengd öllum minningum mínum
um ömmu og ég veit að svo er um
alla aðra sem kynntust henni.
Það var töluverður spölur á milli
Eyrardals og Miðhúsa. Eyrardalur
er innst en Miðhús úti á Nesjum,
alveg yst í þorpinu. Við systkinin
lögðum þó gjarnan á okkur umtals-
vert ferðalag til að heimsækja
ömmu og Pétur. Og þá breyttist
litla húsið í höll. Gestum, háum sem
lágum, voru bornar veitingar eins
og um stórhöfðingja væri að ræða.
Þegar ekki var lengur rúm fyrir
krásirnar á litla borðinu undir
glugganum, var raðað í gluggakist-
una. Enginn mátti fara burtu nema
saddur og sæll.
Þegar Pétur féll frá höfðu þau
amma búið saman í Miðhúsum í
19 ár. Þá var hún komin hátt á
níræðisaldur og enn ótrúlega létt í
spori. Næstu ár dvaldi amma hjá
börnum sínum til skiptis en síðustu
sjö árin var hún á elliheimilinu á
ísafírði.
Nú er langri ævi lokið. Á kveðju-
stund er mér efst í huga þakklæti
fyrir allt það sem hún amma mín
kenndi mér. Sumt af því á ég enn
eftir að skilja eða sjá í nýju ljósi
en allt sem hún gaf var veganesti
til lífstíðar.
Hrólfur Kjartansson
Minjagripir
Tillögur sem bárust í samkeppni
um minjagripi verða til sýnis á
Kjarvalsstöðum frá
17. okt. til  22. okt. n.k.
Ferðamálanefd
Reykjavíkur
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64