Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						Hildur S. Svavars-
dóttir- Minning
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 21. FEBRÚAR 1988
«7
Fædd8.júníl913
Dáinl2.febrúarl988
Hildur Sigríður var fædd og upp-
alin í Reykjavík, dóttir Svavars B.
Svavars og Jónu Bjarnadóttur.
1938 giftist hún Ármanni Jakobs-
syni fyrrv. bankastjóra og eiga þau
2 syni, þá Jakob og Svavar.
Didda, eins og hún var kölluð,
og ég kynntumst fyrst sem smá-
stelpur við Laugaveginn. Við urðum
strax vinkonur 5—6 ára gamlar og
höfum haldið þeim trygga vinskap
æ siðan. Didda var með afbrigðum
kát og skemmtileg manneskja alla
tíð og allir hðfðu ánægju af að vera
í návist við hana. Á uppvaxtarárum
okkar leið aldrei sá dagur að við
ekki hittumst, enda vorum við
heimagangar hvor hjá annarri. Hún
ólst upp á glaðværu og góðu heim-
ili ásamt þrem bræðrum, Garðari
og Bjarna (sem báðir eru látnir) og
Stefáni. Sem dæmi um tryggiyndi
Diddu langar mig að nefna að eitt
sumarið á barnaskólaárunum þegar
ég var í sveit skrifaði hún mér dag-
lega m.a. svo ég færi ekki varhluta
af því sem gerðist í hverfinu heima.
Frændfólk mitt sem ég var hjá var
agndofa yfir þessum bréfum sem
ég fékk daglega með mjólkurbíln-
um.
Minningar okkar Diddu frá æsku
og unglingsárunum voru okkur
mikill fjársjóður sem við höfðum
skemmtun af að rifja upp alveg
fram á síðustu ævidaga hennar.
Segja má að við samlokurnar Didda
og ég höfum oft verið eins og sam-
viska hvor annarrar, ef önnur okkar
ætlaði að gera eitthvað sem hinni
leist ekki á, þá greip hún f taumana
og sagði: „Nei, þetta gerir þú ekki,"
og þar við sat. Þannig áttum við
þátt í uppeldi hvor annarrar.
Stuttu eftir að þau Didda og
Ármann giftust fluttu þau til Akur-
eyrar og síðar til Siglufjarðar og
bjuggu þar í u.þ.b. þrjátíu ár. Vin-
skapurínn hélst allan þennan tíma
og gladdist ég innilega þegar þau
fluttu aftur til Reykjavíkur. Báðir
synir þeirra voru þá þegar fluttir
suður.
Didda var afar hamingjusöm í
hjónabandinu og allur heimilis-
bragur til fyrirmyndar og gestrisni
í hávegum höfð. Ekki minnkaði
ánægjan eftir að barnabörnin komu
til sögunnar. Didda var ein af þeim
konum sem hægt var að segja með
sanni um að væri fyrirmyndar hús-
móðir og helgaði sig heimilinu. Hún
var í eðli sínu afar bjartsýn og það
var sama hve dökkt var framund-
an, alltaf eygði hún sólskin ein-
hverstaðar.
Eftir -að Didda flutti suður og
meðan hún var frísk hittumst við
oft og t.d. spiluðum saman og áttum
margar ánægjustundir. Mig langar
að þakka henni allar samverustund-
irnar og segja henni hve sárt ég
sakna hennar.
Við Carl vottum Armanni, sonum
þeirra og fjölskyldum innilegustu
samúð. Aldrei hef ég vitað neinn
mann vera eins umhyggjusaman
við eiginkonu sína og Armann hefur
verið við Diddu í hinum löngu og
ströngu veikindum hennar.
Þuríður Bíllich
Er mér barst andlátsfregn Hildar
Svavarsdðttur renndi ég huganum
ósjálfrátt til Siglufjarðar og þeirra
ára sem ég umgekkst hana mest.
Ég mun hafa verið 6 ára gamall
þegar ég hitti Hildi fyrst og hreifst
samstundis af hlýju viðmóti hennar
og óviðjafnanlegu skopskyni. Vandi
ég komur mínar á heimili Hildar
og Armanns og fór svo að hún réð
mig á föstu vikukaupi til sendi-
starfa. Voru launin í ráun vísitölu-
tryggð því hún hækkaði þau jafnan
til jafns við hækkun á þrjúbíómiða.
Á þessum árum hafði fólk jafnan
betra tóm og meiri kyrrð í kringum
sig en nú tíðkast og var faðir minn
langt kominn með að lesa allar ís-
lendingasögurnar fyrir mig. Gat ég
þvi státað mig við Hildi af kunnáttu
í Njálu, Laxdælu, Grettissögu, Egiu
og fleiri sögum og brugðið fyrir
mig setningum úr þessum ritum.
Einkanlega hafði ég á reiðum hönd-
um hver var banamaður hvers.
Sjálfsagt hefir Hildi ofboðið trú mín
á þessar sögur því hún blés á ágæti
þeirra Gunnars, Kjartans, Grettis ¦
og Egils. Gerði hún óspart grín að
þessum köppum, sem mér fannst
hin mesta óhæfa, og fannst lftið til
um afrek þeirra. En þegar hún fór
að taka málstað HaUgerðar og
Guðrunar Ósvífursdóttur fannst
mér umræðan komin í óefni. í við-
ræðum okkar um sannleiksgildi
Njálu — sem ég trúði frá orði til
orðs — fannst mérhún koma með
rök sem ekki væri að fínna í sög-
unni. Þegar ég bar þetta á hana
svaraði hún að bragði: „Jú, Gylfi
minn — þetta má lesa á milli
Hhanna." Og ég sem kunni ekki að
lesa! Þetta sýnir einnig skopskyn
hennar því hún vissi vel að ég kunni
ekki að lesa, þótt ég hefði reynt
að leyna hana því. Auðvitað voru
þessar rökræður við mig til þess
gerðar að ég fengi dýpri skilning á
sögunum og glæða áhuga minn.
Þvi það heillar meir sem það er
torskildara. Varð þetta til þess að
ég fór að líta með meiri gagnrýni
á hetjurnar mínar án þess að barns-
trúin væri af mér tekin.
Þegar Hildur afhjúpaði ólæsi
mitt — mér til mikillar háðungar —
vildi hún ráða bót á því. Samdist
okkur svo að Armann tæki að sér
lestrarkennslu í eina klukkustund á
dag en þó með því skilyrði að spilað
yfði við mig rommý í aðra klukku-
stund á eftir.
Eins og nærri má geta var mikið
á þessi heiðurshjón lagt að kenna
6 ára gömlum óstýrilátum strák að
lesa. Kennslan var þó ekki eingöngu
bundin við lestur því jafnframt var
margt fært til betri vegar í fram-
komu minni og siðum sem ég held
að ég búi enn að. Er nemandinn
fór að ná tökum á lestrinum lét
umbunin ekki á sér standa. Það var
ólýsanleg tilfinníng að læðast með
Hildi í bókaleiðangur upp á háa-
loft. Valdi hún þar bækur er hún
taldi hæfa kunnáttu' minni og
þroska úr bókum sem stálpaðir syn-
ir hennar áttu.
Langt er nú um liðið síðan þessi
kennsla í lestri og almennum
mannasiðum fór fram í „bankan-
um" á Siglufirði. Mér hefir oft siðan
verið hugsað til þess hve mikinn
tíma þau hjónin höfðu aflögu fyrir
strákling frá Reykjavík. Var ómet-
anlegt fyrir aðkomudreng sem var
að festa rætur í nýjum heimkynnum
að eiga fastan samastað utan heim-
ilis. Einhvern veginn hagaði svo til
að ég náði aidrei að gjalda Hildi
fósturlaunin meðan hún lifði. Þessi
stutta upprifjun sýnir þó að vinkona
mín frá æskudögum á Siglufirði
stendur mér enn lifandi fyrir hug-
skotssjónum.
Með þessum orðum vil ég þakka
Hildi samveruna og um leið votta
Armanni og hennar nánustu mína
innilegustu samúð.
Gylfi Gautur Pétursson
Hildur Svavarsdóttir fæddist í
Reykjavík 8. júní 1913 og lést þar
12. febrúar sl.
Hún var gift móðurbróður
mínum, Ármanni Jakobssyni. Þegar
ég var barn bjuggu þau á Akureyri
og ég sá þau sjaldan. En það var^
ævintýri þegar þau komu i bæirin
með strákunum sínum, Jakobi og
Svavari.' Didda var alltaf svo fín
og svo góð. Og seinna fór ég til
þeirra er þau bjuggu á Siglufírði
og var hjá þeim tvo vetur. Didda
tók mér sem dóttur og þennan tíma
tel ég með því besta sem fyrir mig
kom í uppvextinum; það er Diddu
og Armanni að þakka.
Svo fluttu þau suður og bjuggu
á Skólavörðustíg 23. Þar var gott
að koma og þaðan fór maður léttur
í spori. Didda var mjög skemmtileg
kona; vél' gefin, fyndin og oÆ'
heppin og sagði vel frá. Hún var
glaðlynd og hress og hafði góð og
jákvæð áhrif á umhverfi sitt. Hún
naut þess að vera innanum fólk og
var þá kátust allra. Hvar sem hún
fór var hátfð í kringum hana.
Hún var fríð, smávaxin, fíngerð
og kvik í hreyfingum. Alltaf óað-
finnanlega klædd og glæsileg.
Þannig er líka heimili þeirra; það
ber vitni einstakrí snyrtimennsku
sem var henni f blðð borin. Hún var
örlát og rausnarleg f öllu sem hún
gaf og gerði; Didda skar ekkert við
nögl.
Þótt hún eltist að árum var hún
sfung, jafnt f útliti sem f anda. Hmw
var sterk, bjartsýn og kjarkmikir^
kona,   ekki   síst   f   veikindastríði
síðustu ára.
I lífínu var hún veitandi. Hún
gaf því lit og það verður dauflegra
án hennar.
í huga mínum er framhaldslff
það að lifa áfram í minningu eftirlif-
endanna um ókominn tíma. Didda
lifir áfrain í góðum minningum —
hún var yndisleg manneskja sem
gott er að hafa kynnst og þekkt.
Armanni, Jakobi, Svavari og fiöl-__
skyldum  þeirra  votta  ég  samúo-^-
mfna.
Bista
Benedikt Jóns-
son — Minning
Fæddur28.júnil895
Dáinn 30. janúar 1988
Aðalból í Miðfírði, Vestur-Húna-
vatnssýslu, er innsti bær í Austur-
árdal. Jörðin er vfðlend og grösug
og liggur að Arnarvatnsheiði. Hér
ólst afi okkar, Benedikt' Jónsson,
upp og átti heima í um 70 ár. Hann
lést þann 30. janúar síðastliðinn á
nftugasta og þríðja aldursári og var
jarðsettur á Staðarbakka í Miðfirði
6. febrúar. Ömmu okkar, Ólöfu
Sigfúsdóttur, missti afi fyrir fimm
árum eftir rúmlega 60 ára hjúskap.
Foreldrar afa voru hjónin Jón
Benediktsson og Sigríður Magnús-
dóttir. Eftir nokkurra ára búskap í
Austurárdal fluttu þau að Aðalbóli
aldamótaárið. Annan son áttu þau,
Magnús, en hann lést úr barnaveiki
aðeins 10 ára að aldri. Þótt Sigrið-
ur og Jón væru blásnauð er þau
hófu búskap urðu þau fljótlega vel
efnum búin á þeirra tfma mæli-
kvarða. Mun gott beitiland, ná-
grennið við gjöfula heiðina og ráð-
deild þeirra hafa ráðið þar miklu
um. Reist var stórt og myndarlegt
íbúðarhús á Aðalbóli árið 1913 sem
prýtt var fallegum húsgögnum.
Ævintýralegar þóttu okkur systr-
uhum frásagnirnar af því hvernig
efniviðurinn í húsið var fluttur á
sleðum utan af ströndinni inn í
dalinn að vetrarlagi um 37 km veg.
Ekki þótti okkur minna til um frá-
sögnina af flutningi dönsku út-
skornu húsgagnanna sem sett voru
um borð í Goðafoss 1916 í
Reykjavík. Skipið strandaði við
Straumnes og tókst björgun manna
giftusamlega. Einnig tókst að
bjarga varningi sem um borð var,
þar á meðal húsgögnunum. Þau
voru síðan flutt að Hvammstanga
og þaðan á sleðum á áfangastað
og nutu sfn á Aðalbóli í áratugi.
Eftirminnilegar eru einnig lýs-
ingar manna á uppljómuðu heimil-
inu á Aðalbóli meðan sveitir lands-
ins höfðu enn ekki fengið rafmagn.
Afi byggði heimarafstðð sem var
mikið og óvenjulegt framtak á árinu
1929. Ljósin á bænum, sem loguðu
dag og nótt, lýstu um dalinn og
buðu þá velkomna sem leið áttu
þangað heim.
Afi og amma eignuðust tvo syni,
Jón bónda f Höfnum á Skaga og
Aðalbjörn héraðsráðunaut og bónda
á Grundarási, Miðfirði.
Afi og amma undu sér vel á
Aðalbóli. Þar var margt fólk í heim-
ili sem eftir dvöl sína þar sýndi með
ævilangri tryggð að því hafði liðið
vel hjá húsbændunum.
Gestkvæmt var hjá afa og ömmu
og nutu þau slíkra samverustunda.
Gestrisni þeirra var rómuð. Með
hlýju og vinarhug var fólki vísað í
bæinn. Veitt var af rausn og mynd-
arskap og framreiddi amma ætfð
sérlega ljúffengan mat. Glatt var á
hjalla og mörg vináttubönd knýtt
sem héldust æ sfðan. Afi var góður
sögumaður, gle'ttinn og stálminnug-
ur. Svo vel var atburðunum lýst að
hvergi skeikaði og þeim sem á
hlýddu þótti sem þeir hefðu sjálfir
verið viðstaddir. Hann var fljótur
til svars og svo orðheppinn að mörg
tilsvör hans lifa á vörum manna.
íslendingasögurnar voru honum
hugleiknar og vitnaði hann oft í
söguhetjur þeirra. Halldór Snorra-
son mun hafa verið f hvað mestu
uppáhaldi hjá honum en lundarfar
þeirra mun hafa verið um margt
líkt. Afi flfkaði ekki tilfinningum
sínum og ekki sást honum bregða
þótt á móti blési. Þessum skap-
gerðareinkennum, stakri hugarró
og æðruleysi hélt hann til dánar-
dægurs.
Afi var félagslyndur og hafði alla
tíð afar gaman af að ferðast um
byggðir og óbyggðir landsins, kynn-
ast fólki og skoða sig um. Hann
var oft beðinn að fylgja ferðamönn-
um yfír Tvídægru. Ósjaldan reikaði
hugur hans til þessara ferða, sem
hann hafði yndi af. Þá var hann
tíðum gangnaforingi á Aðalbóls-
heiði og spannaði það starf meira
en hálfa öld svo að margs var að
minnast.
Hann var mikill hestamaður og
átti marga og fallega hesta. Menn
komu víðs vegar að til að líta á
stóðið og falast eftir gæðingsefn-
um. Þótt afi ætti mörg hross var
hann hestasár og vildi ekki að við
krakkarnir værum að brúka hest-
ana að „óþörfu". Ekki sagði hann
þó neitt við því þegar amma tók til
sinna. ráða og setti undir okkur
hesta.
Margar góðar minningar eigum
við systurnar sem litlar stelpur frá
Aðalbóli. Þegar von var á komu
okkar fjölskyldunnar að Aðalbóli
og við komin í sjónmál við bæinn
kom amma út á tröppurnar og beið
okkar þar. Stuttu síðar birtist afi
líka í bæjardyrunum. Þennan hátt-
inn hofðu þau ætfð á við að bjóða
okkur velkomin og þótt nú séu um
20 ár liðin frá því að þau hættu
búskap stendur myndin af afa og
ömmu á tröppunum okkur skýrt
fyrir hugskotssjónum. Hlýlegri
móttökur gátum við ekki fengið.
Kvöldstundirnar eru ógleymanleg-
ar. Þær höfðu yfir sér sérstakan
blæ. Fólkið sat og.spjallaði, t.d. um
„gamla daga", frostaveturinn
mikla, hestaferðir, fjárrekstur við
erfiðar aðstæður, spaugileg atvik
og alltaf var stutt í tilvitnánir í Is-
lendingasögurnar og Laxness. Þá
var skrafað, fræðst, hlegið og
skemmt sér.
Spilin voru ótjúfanlegur hluti
heimilislífsins og mun varla hafa
liðið sá dagur að ekki væri tekið í
spil. Afi var sterkur spilamaður.
Menn spiluðu bridge eða lomber,
en þegar meðspilarar voru lágir í
loftinu var gefið í spil af léttara
taginu, vist, rommí eða kasínu.
Alltaf var gaman að fylgjast með
undirbúningi heiðarferðanna hvort
sem afi var að fara að veiða eða
fylgja mönnum. Nesti var vel útilát-
ið hjá ömmu og vandað var til að
búa upp á hestana f upphafi ferð-
ar. Ekki var eftirvænting^n minni
þegar komið var ofan og tekið af
trússhestunum. Þá gat að líta væna
silungsbreiðu á hlaðvarpanum. Afi
sagði frá grasatínslu, bátsferðum,
tófu, himbrima og álftahreiðri í
hólmanum í Arnarvatni. Víst er um
það að heiðin, Arnarvatnsheiðin,
var hluti af tilveru afa og var hún
honum afar kær. Alla tíð fékk hann
blik f augun og var fljótur að snara
sér að orgelinu þegar við komum
saman og sungum:
Efst á Arnarvatnshæðum
oft hef ég fáki beitt.
Þar er allt þakið í vötnum
þar heitir Réttarvatn eitt
Á engum stað ég uni,
eins vel og þcssum mér.
ískaldur Einksjökull
veit allt, sem talað er hér.
(Jónas Hallgrímsson.)
Þessar minningar allar og sam-
veran með afa og ömmu er okkur
fjársjóður, sem við miðlum börnum
okkar af. Við munum ávallt minn-
ast þeirra með hlýju, virðingu og
þökk.
Starfsfólki á hjúkrunarheimilinu
á Hvammstanga þökkum við þá
góðu aðhlynningu sem það veitti
afa og létti þannig undir með hon-
um á ævikvöldi.
Blessuð sé minning afa.
Sigrún, Inga Hjördis
og Aldís
t
Hjartans þakkir fyrir allan hlýhug og samúö vegna andláts dóttur
okkar,
K     SIGRÚNAR LÁRU.
Sérstakar þakkir til séra Braga Friðrikssonar.
Þorey Daníelsdóttir,                      Sigurður Ragnarsson.
Legsteinar
Framleiðum allar stærðir og gerðir af legsteinum.
Veítum fúslega upplýsingar og ráðgjöf
__________um gerð og val legsteina.__________
ÍSS.HELGASONHF
ISTEINSMIÐJA
SKaMMGl 48 SiMI 76677
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
34-35
34-35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68