Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						48
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 25. SEPTEMBER 1988
Minning:
Jón Bjarnason
Fæddur7.maíl904
Dáinn 10. september 1988
Föðurafi minn, Jón Bjarnason,
andaðist aðfaranótt laugardagsins
10. september síðastliðinn, á
Landakotsspítala, Reykjavík, á 85.
aldursári.
Hann fæddist 7. maí 1904, í
Reykjavík, nánar tiltekið á Njáls-
götu 37, sem var fyrsta húsið sem
byggt var vð þá götu. Foreldrar
hans voru Bjarni Jónsson, trésmið-
ur, ættaður úr Biskupstungum, og
Ingveldur Sverrisdóttir, ættuð frá
Sólheimum í Mýrdal. í pessu húsi
ólst afi upp, asamt systkinum sínum
tveimur, Sverri og Kristrúnu, fram
til fjórtán ára aldurs.
Það ár, 1918, fluttist fjölskyldan
frá Reykjavík að Hvammi í
Skorradal, en langafi minn Bjarni
hafði þá átt þá jörð um nokkura
ára skeið. í Hvammi átti afi heima
næstu sex árin, eða þar til árið
1924 að hann hélt að nýju til
Reykjavíkur til að hefja nám við
Samvinnuskólann, enda hneigðist
hugur hans lítt tií bústarfa. Að því
námi loknu lá leiðin til Danmerkur,
þar sem hann dvaldi við nám og
störf á vegum dönsku samvinnu-
hreyfingarinnar.
Arið 1930 kvæntist hann ömmu
minni, Dagmar Ólafsdóttur, sem
lést þann 10. október fyrir aðeins
tæpu .ári.
Þau hófu sinn búskap í Reykjavík
°S bjugga þar æ síðan, fyrst á
Njarðargötu 5, en það hús keyptu
þau í félagi við langömmu mína og
tengdamóður hans, Guðrúnu Guð-
jónsdóttur. Þar bjuggu þau í mörg
ár ásamt börnum sfnum þremur,
Ólöfu, giftri Val Egilssyni, sem
búsett hafa verið í Bandarfkjunum
um langt árabil, Ingu Birnu, sem
búsett er í Danmörku, og Gunnari,
föður þeirrar sem þetta skrifar og
sem kvæntur er móður minni, Helgu
Erlu Hjartardóttur, og búa þau í
Garðabæ.
Nokkru eftir heimkomuna frá
Danmörku, lærði afi símritun og
hóf um líkt leyti störf hjá Landssíma
Islands. Hann vann þar árum sam-
an, fyrst á ritsfmanum en síðan á
aðalskrifstofu hans.
Um 1960 hætti afi störfum hjá
Landssímanum og vann eftir það
hjá Vátryggingaskrifstofu Sigfúsar
Blömasiofa
fíiðfimts
Suðurtandsbraut 10
108 Reylqavík. Sírw 31099
Opiðölikvöld
tt! Id. 22,- einnig um helgar.
Skreytingar vió öil tiiefni.
Gjafavörur.
Sighvatssonar hf. Hann var einn
af eigendum þess fyrirtækis og
starfaði lengst af þar sem skrif-
stofustjóri.
Arið 1953 festu afi og amma
kaup á íbúðinni á Hraunteig 13,
þar sem þau bjuggu allt til dauða-
dags og við þann stað eru allar
mínr minningar um þau bundnar.
Nú þegar leiðir skilja og hugurinn
reikar til liðins tíma finnst mér að
allt líf mitt sé á einhvern hátt tengt
samvistum við afa og ömmu og
heimili þeirra á Hraunteig. Þar bjó
ég líka, ásamt foreldrum mínum,
fyrstu ár ævi minnar og eftir að
ég og fjðlskylda mín fluttum af
heimilinu dvaldi ég þar áfram öllum
stundum, enda var hvergi betra að
vera. Því voru þær ófaar helgarnar
sem hófust á því að nauðsynlegustu
hlutir voru settir í tösku og haldið
til helgardvalar hjá afa og ömmu.
Eins voru þeir ófáir sunnudagamir
sem við afi fórum prúðbúin, hönd
í hönd, niður í bæ til að gefa öndun-
um á Tjörninni eða til að fara í
þrjúbíó, að sjá eitthvert teikni-
myndasafnið og mátti þá oftast
ekki á milli sjá hvort okkar skemmti
sér betur yfir myndinni.
Þær voru líka margar stundirnar
sem við áttum saman í stofunni
heima á Hraunteig, við að hlusta á
tónlist af ýmsu tagi og þar gilti
einu hvort hlýtt var á fremstu tenór-
raddir sögunnar eða harmónikku-
snillinga því afi hafði hina mestu
unun af flestri tónlist.
Þá var gjarnan hækkað vel í
músíkinni, tekið sporið um stofuna
og afi kenndi undirstöðuatriðin í
polka og zha-zha-zha. Fannst
ömmu þá stundum „unglingarnir"
heldur háværir og reyndi að hafa
hemil á gleðin'ni, en uppskar sjaldn-
ast fyrir erfiði sitt, svo innilega
skemmtun við okkur á þessum
dansæfingum.
Síðar lá leið mín í gagnfræða-
skóla og seinna í menntaskóla. Þá
var gott að geta leitað til afa með •
snúna dönsku- og enskustíla eða
erfiðar mannkynssöguritgerðir og
var þá víst að aldrei var komið að
tómum kofanum þar. Leysti hann
slík verkefni jafnvel í gegnum
símann, þyí ekki hafði sonardóttirin
alltaf þá forsjálni til að bera að
byrja á slíku með góðum fyrirvara
og voru því oft góð ráð dýr, þegar
timinn var naumur. Þá gat nú
gamla manninum stundum ofboðið
kæruleysið. En aldrei brást hann
og alltaf fór maður með fullunnið
verkið í skólann þó lítið væri sam-
ræmið á getu í tímum og því snilld-
armálfari sem var á þeim verkefn-
um sem gerð voru heima fyrir.
Ég minnist einnig allra fjörlegu
umræðnanna við eldhúsborðið á
Hraunteig 13, þar voru hin ólíkustu
mál krufin til mergjar og ekki voru
nú allir alltaf jafn sammála þá, en
aldrei fór það þó svo að ekki stæðu
allir upp frá þeim umræðum með
bros á vör og sem bestu vinir.
Að lokum má ekki gleyma snilld-
ariegri rithönd afa og hagmælsku.
Margar eru þær gestabækurnar
sem kvæði hans prýða, skrifuð með
þeirri skrautskrift sem fáir léku
eftir honum.
Nú, þegar ég kveð afa minn
hinsta sinni, er mér efst í huga
þakklætí fyrir að hafa orðið þeirrar
Leysteinar
Framleiðum allar stærðir og gerðir af legsteinum.
Veitum fusiega upplýsingar og rádgjof
__________um gerð og val legstema.
ÍfiS.HEUiASONHF
ISTEINSMIÐJA
Bl :
SKEMMUVEGI 4B SÍMt 76677
gæfu aðnjótandi að fá að kynnast
slíkum manni sem hann var og fyr-
ir allar þær minningar sem ég á
um hann og mun alltaf varðveita
innra með mér.
í dag á ég lítinn Jón, sem bíður
það erfiða verkefni að bera nafn
langafa síns með þeim sóma sem
hann átti svo sannarlega skilið og
reyna að vera sú heilsteypta og
heiðarlega manneskja sem hann
alla tíð var.
Við sem eftir lifum munum sakna
hans sárt, en tíminn mun án efa
lina sársauka og söknuð og eftir
standa minningin um góðan föður,
afa og iangafa, en ekki síður traust-
an vin og félaga.
Blessuð sé minning hans.
Dagmar Guðrún Gunnarsdóttir
Jón ólst að mestu Ieyti upp í einni
af fallegustu sveit íslands, Borgar-
firði.
Sem unglingur vann hann algeng
sveitastörf og var talinn mjög
hraustur og duglegur til allra verka.
Jón var á unglingsárunum mjög
góður íþróttamaður og sérstaklega
góður í glímu.
Seinna lá leiðin í Samvinnuskól-
ann og skóla fyrir símritara. í mörg
ár starfaði hann hjá Landssíma Is-
lands sem símritari og seinna á
skrifstofunni þar.
Árið 1958 fór Jón að starfa hjá
Vátryggingaskrifstofu Sigfúsar
Sighvatssonar hf., sem ég undirrit-
uð þá veitti forstöðu. Ég er honum
mjög þakklát fyrir dugnað hans og
sérþekkingu í erfiðum trygginga-
málum sem hann þurfti oft að leysa
úr.
Jón og kona hans, Dagmar Ólafs-
dóttir (nú iátin), reistu sitt fyrsta
heimili við Njarðargötu í Reykjavík
og var það eins konar miðstöð fyrir
vini og fjölskyldur þeirra. Móðir frú
Dagmar var þar einnig til húsa og
setti þaðvirðulegan svip á heimilið.
Börnin, Ólðf, Birna og Gunnar, voru
sólargeislar foreldranna.
Seinna fluttist fjölskyldan á
Hraunteig 13, og fáum dögum eftir
flutninginn var frú Dagmar búin
að koma öllu fyrir og tilbúin að
taka á móti gestum. Ég og maður-
inn minn, Sigfús heitinn Sighvats-
son, ásamt dóttur okkar Agústu,
vorum daglegir gestir á heimili Jóns
og Dagmar.
Eftir lát frú Dagmar hrakaði
heilsu Jóns og erfiður sjúkdómur
lagði þennan hrausta glímukappa í
valinn.
Jón andaðist 10. september sl. á
Landakotsspítala. Að ósk hans fór
jarðarförin fram í kyrrþey.
Við Ágústa biðjum fjölskyldu
Jóns og Dagmar að taka á móti
okkar innilegustu samúðarkveðjum.
Ellen Sighvatsson
Þær eru fallegar og skýrar mynd-
irnar sem ég geymi úr afahúsi.
Afi Jón átti sinn stól við eldhús-
borðið þar sem hann settist oft þeg-
ar við komum í heimsókn, og fékk
sérkaffiboUa.
Á þessum eldhúsfundum var far-
ið víða. Umræðuefnin voru marg-
vísleg og oft var þétt setið í litla
eldhúsinu á Hraunteignum.
Frásagnarhæfileikar afa komu
kannski einna best í Ijós á því að
snemma fékk hann okkur bama-
börnin til að þegja og leggja við
hlustir.
Kímnigáfan var lfka á sínum stað
og oft glatt á hjalla þegar afi sagði
sögur af fólki í fortíð og nútíð, hisp-
urslausar frásagnir sem báru vott
um næman og ríkan skilning á
mannlegu eðli.
Stjórnmálin voru oft í brenni-
depli á þessum fjölskyldufundum
og afi leiddi þær umræður af mikl-
um áhuga. Dómar voru felldir og
þjóðarskútunni margoft bjargað frá
strandi við eldhúsborðið hjá afa.
En það var ekki alltaf talað á
Hraunteig 13, og oft hljómuðu sin-
fóníur og óperutónlist alla leiðina
út á götu. Þá var afi að taka upp,
hlusta á nýja plötu eða bara prófa
hljómtækin.
Lífsgleði var það sem einkenndi
allt hans fas.
Afi var alltaf að læra og ef skóla-
námið þyngdist var oft leitað til
hans því þar var öll svör að finna.
Þeir voru ófáir dönskustílarnir
sem afi átti heiðurinn af á mínum
menntaskólaárum.
Árið 1984 stundaði ég nám í
spænsku við Háskóla íslands, og á
sama tíma var afi að læra spænsku
við skrifborðið heima hjá sér. Oft
bárum við saman bækur okkar og
ráðfærðum okkur hvort við annað
í náminu. Löng símtöl á síðkvöldum
þar sem framburður og beygingar
voru aðalumræðuefnið voru tíð á
spænskuárum okkar afa.
Fyrir nokkrum árum fór fjöl-
skyldan saman til Spánar. Eftir að
búið var að koma sér fyrir á hótel-
inu uppgötvuðum við að afi var
horfinn. Eftir nokkra leit fannst
hann þó þar sem hann var búinn
að koma sér fyrir hjá starfsfólkinu
í móttöku hótelsins og var í hróka-
samræðum að æfa spænskuna sína.
Hann hafði brennandi áhuga á
öllu sem var framandi og krafðist
einbeitni, og ekki er langt síðan
hann hafði hug á að setjast á skóla-
bekk í Háskólanum og sinna
spænskunáminu, þrátt fyrir að
meira en hálf öld væri liðin frá því
hann sótti skóia síöast.
Af því varð þó ekki, en námið
var honum alltaf hugleikið og hann
sinnti því heima fyrir af miklum
áhuga.
Þær verða ekki fleiri heimsókn-
irnar á Hraunteiginn, en mínning-
arnar eru hlýjar og fylgja manni
um ókomna tíð.
Afi er farinn, en skilnaðargjöf
hans er lífsgleði,  elja og festa,
ómetanlegt veganesti.
Kristfn Helga Gunnarsdóttir
Próf. Júlíus Sigur-
jónsson - Minning
Fæddur 26. desember 1907
Dáinn 9. september 1988
Júlíus Sigurjónsson prófessor f
heilbrigðisfræði við læknadeild Há-
skóla Islands var fæddur í Grenivík
26. desember 1907. Faðir hans,
Sigurjón Jónsson, var þá héraðs-
læknir í Höfðahverfishéraði og bjó
fjölskyldan í Grenivík. Júlíus lauk
stúdentsprofi frá Menntaskólanum
í Reykjavfk 18 ára gamall og
kandidatsprófi í læknisfræði 1931,
hvortveggja með háum einkunnum.
Hann stundaði framhaldsnám í
meinafræði og bakteríufræði og
lauk prófi frá heilbrigðisfræðaskóla
Luhdúnaháskóla. Hann starfaði
sem meinafræðingur í Reykjavík
frá ársbyrjun 1934 og kenndi oft
með prófessor Níels Dungal eða í
forföllum hans. Um haustið 1936
hóf hann að kenna heilbrigðisfræði
við læknadeild Háskóla íslands og
varð prófessor í þeirri grein í júlí
1945. Af þeim störfum lét hann
1976 vegna aldurs.
Júlíus vann mikið að rannsóknar-
störfum. Rit hans um skjaldkirtil
Islendinga, sem hann varði sem
doktorsritgerð, er mjög ýtarlegt rit
og hefur sýnt að skjaldkirtill í ís-
lendingum er um marga hluti sér-
stæður. Annað stórvirki í rannsókn-
um vann Júlíus þegar hann tók að
sér að stýra manneldiskönnun þeirri
sem síðar hefur verið kennd við
Manneldisráð og fór fram á árunum
1939 og 1940. Um þetta kom út
bókin „Matarræði og heilsufar á
íslandi 1939-40". Hann vann tals-
vert að matvælarannsóknum, m.a.
mikið af c-vítamínmælingum en á
síðari hluta starfsferils hans fór
hann að stunda meira rannsóknir í
faraldsfræði. Hann gaf út mjög
áhugaverðar greinar um dánaror-
sakir aldraðra og vann mikið að
rannsóknum á magakrabbameini f
íslendingum og niðurstðður hans
um þau efni hafa hlotið verðskuld-
aða athygli.
Sem kennari í heilbrigðisfræði
við læknadeild Háskóla íslands
lagði prófessor Júlfus grundvöll að
þeirri þekkingu í heilbrigðisfræði
sem meirihluti fslenskra lækna í dag
býr að.
Margvfsleg trúnaðarstörf tók
hann að sér. Hann var ráðunautur
landlæknis um heilbrigðisfræðileg
efni alla tfð sem hann kenndi það
fag og kom á stofn og stjórnaði
rannsóknastofu í heilbrigðisfræði.
Hann var mjög oft fulltrúi íslands
á þingum Alþjóðaheilbrigðismála-
stofhunarinnar og var aðalfulltrúi
Islands þar samfleytt í 12 ár.
Leiðir okkar Júliusar lágu fyrst
saman þegar við störfuðum báðir í
stjórn Lánasjóðs stúdenta, en síðar
naut ég kennslu hans í heilbrigðis-
fræði í síðasta hluta námi í lækna-
deild. Júlíus var ákaflega viðfelldinn
maður, skarpgreindur en Iftillátur.
Ég tel það lán, að hafa kynnst hon-
um á þessum tíma og einnig síðar
er ég tók við störfum hans við
læknadeild Háskólans og rann-
sóknastofu í heilbrigðisfræði.
íslensk læknisfræði á á bak að
sjá einum af sfnum hæfustu starfs-
mönnum. Rannsóknastörf hans
munu halda minningu hans á lofti,
en á því sviði /ar hann brautryðj-
andi með því að taka að sér stór
og viðamikil verkefni og skila þeim
af sér með prýði. Rannsóknir hans
frá síðari árum starfsævinnar voru
einkum um faraldsfræði hæg-
gengra sjúkdóma s.s. krabbameina.
Vísindagreinar hans allar bera vott
um mjög agaðan-vísindamann, sem
lét ekkert frá sér fara nema það
væri í hæsta gæðaflokki.
Um leið og ég votta ástvinum
hans samúð mína þakka ég sam-
fylgd og leiðsögn.
Hrafn Tulinius
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
34-35
34-35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68