Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						nM6töitey&ífíitíOTtóíík ^: cmmhn
*ki
og eldri kynslóð og jafnvel ætt-
menni bjuggu undir sama þaki og
börn voru tekin til dvalar. Þegar við
vorum að heiman var annríkið aldrei
svo mikið, að ástúðleg bréf með
fagurri rithendi föður okkar bærust
ekki þétt, og við það hafði mamma
•gjarnan bætt nokkrum orðum. Fað-
ir okkar dó um aldur fram, 52 ára,
árið 1965. Hann var góður og
grandvar maður, og treguðum við
mæðgurnar mjög fráfall hans. Faðir
okkar vann margvísleg störf fyrir
þorpið og vildi fúslega vera til liðs,
þar sem um góð mál var að ræða.
Hann var lengi meðhjálpari í Djúpa-
vogskirkju, söng alla tíð í kirkju-
kórnum og voru foreldrar okkar
bæði kirkjunni mjög hlynnt. Þau
ráku ennfremur mörg ár gisti- og
kostgangaraþjónustu á heimili sínu,
en Sjólyst hafði, eins og áður segir,
verið athvarf og húsaskjól margra
og naut fólk þar góðvildar húsráð-
enda. Þetta voru einnig erfíð ár og
vann móðir okkar ósleitilega og oft
meira en heilsa og kraftar þoldu,
en hún var með afbrigðum ósérhlíf-
in og fórnfús og var raunar með
öllu óskiljanlegt hverju hún gat
komið í verk og hún ekki ófunds-
verð af hlutskipti sínu í alltof mikl-
um önnum hinna oft vanmetnu
heimilisstarfa. Ekki fyrr en með
aldri og auknum þroska höfðum við
skilning á því erfiði sem hún lagði
á sig, svo sjálfsagt var, að hún
mamma héldi öllu í horfinu. Hún
fann sinn innri styrk í trúnni og
fannst sem góðar vættir héldu yfir
sér verndarhendi alla tíð. Megi al-
mættið launa henni ríkulega og jafn-
framt opna augu okkar enn betur,
svo virðingin sé meiri fyrir hinum
hversdagslegu störfum.
Móðir okkar átti einnig í ríkum
mæli til að bera létta lund og kímni-
gáfu og var hvort tveggja einnig
hennar innri styrkur. Hún gat mjög
auðveldlega sett sig í annarra spor.
Fjölskyldunni fannst á góðum
stundum að hún byggi við sitt einka-
leikhús, þegar hún fór á kostum og
brá upp lifandi myndum af fram-
komu, málrómi og persónuleika
fólks, sem hún hafði kynnst á langri
lífsleið. Litlar sögur voru sem heim-
ur í hnotskurn og alltaf hægt að
hlæja jafn innilega, hversu oft sem
sagðar voru og hugleiða á eftir hin-
ar margbreytilegu hliðar lífsins.
við lát föður okkar urðu þátta-
skil og var þá flutt búferlum til
Reykjavíkur og gamla heimilið tekið
upp. Gluggarósirnar, sem höfðu ver-
ið við lýði í stofum Sjólýstar allt frá
aldamótum voru gefnar burt og
hurfu sjónum. Um áratuga skeið
höfðu þær verið grafnar í jörð að
hausti og teknar inn að vori af
umhyggju og natni. Engar rósir
voru fegurri né ilmuðu betur.
Finnast þær aftur eða eru þær best
geymdar sem fjársjóður í minning-
unni? Sjólyst var seld systkinunum
frá Papey, þeim Gústaf og Sigríði.
Var það okkur hugarléttir að húsið
komst í hendur forns vinafólks.
Meðan á búferlaflutningum stóð og
beðið var eftir öðru hentugu hús-
næði, en við systurnar fjarri, átti
móðir okkar mikilli vinsemd að
mæta á heimili Bjarna þjóðskjala-
varðar, mágs síns og konu háns
Kristínar, og dvaldi hún hjá þeim
hluta úr vetri. Þar var vissulega
heimili þar sem húsráðendur víluðu
ekki fyrir sér að hýsa gesti, og óhætt
að þakka fyrir sig og sína. — Börn
Lovísu, systur hennar, þau Kristján,
Karl og Elín, sýndu henni alla tíð
mjóg mikla ræktarsemi. Á þessum
tíma var Lovísa einnig orðin ekkja
og vantaði húsnæði. Hún hafði um
tíma af dyggð sinni og óskiljanleg-
um dugnaði gengið til liðs við störf
móður okkar á gamla æskuheimil-
inu, þrátt fyrir veikindi sín.
Nú var aftur í heiðri haft hið
gamla, góða fjölskyldumunstur og
fest sameiginléga kaup á húsnæði
um hríð, þangað til Lovísa fékk sér-
hæfða íbúð, en hún var hjartasjúkl-
ingur. Hún lést árið 1970 og er
minning hennar fögur. Hún var
„englanna mynd", eins og orðað var
í brag um hana sem unga hjúkrun-
arkonu.
Jónatan lést árið 1969. Hann
starfaði sem vélsmiður við fyrirtæki
frænda síns Jóhanns Hanssonar, á
Seyðisfirði. Áður hafði hann byggt
hús í gömlu húsi Sjólystar, og voru
börn   hans,   Max   og   Aðalheiður,
kærir leikfélagar bernsku okkar.
Max varð síðar vélsmiður og hélst
bátasmíði þannig lengi í ættinni.
Dóttir Aðalheiðar, Eydís Erna
stundar nám í alþjóðasamskiptum í
Bandaríkjunum, til að verða starfs-
maður Sameinuðu þjóðanna, sem
kemur í hugann nú á degi S.Þ. 24.
október.
Árin liðu hratt og við áttum sam-
an öryggi og-góða daga í borginni.
En „aldrei gleymist Austurland" og
náttúruperian Djúpivogur átti sterkt
aðdráttarafl. Þegar þar að kom að
Gústaf og Sigríður vildu selja Sjó-
lyst var einsætt að 'slíku var ekki
hægt að hafna. Já, „þorpið fer með
þér alla leið". Móðir okkar fagnaði
að sínu leyti þessari ákvörðun, en
þann skugga bar á, að hún var þá
orðin hjartasjúklingur.
Hafist var handa um gagngerar
endurbætur á gömlu húsi, með ölu
því raski og róti sem því fylgir, og
hægara er um að tala en í að kom-
ast. Slíkt veraldarbrölt og mikil
veikindi fara ekki alls kostar sam-
an. Umönnun móður okkar sat að
sjálfsögðu í algjöru fyrirrúmi, en líf
hennar hékk á bláþræði síðustu ár
hennar og var það erfið ganga, en
jafnframt tengdumst við henni enn
nánari bðndum, og það var þrosk-
andi og vakti til umhugsunar. um
lífið og dauðann að fylgja henni.
Þá daga, sem hún nauðsynlega
þurfti að dvelja fjarri, var hugurinn
heima, þótt hun nyti góðrar að-
hlynningar á fjórðungssjúkrahúsinu
í Neskaupstað, en þar bar sjúkra-
húslæknirinn, Magnús Ásmunds-
son, fyrir henni sem öðrum sjúkling-
um fagra umhyggju. Föðursystur
okkar og önnur skyldmenni í Nes-
kaupstað sýndu einnig mikla alúð
og eru þeim sem öðrum færðar
þakkir fyrir tryggð fyrr og síðar.
Nöfn þar og annars staðar er of
lángt að telja.
Trúin átti sífellt ríkari ítök í móð-
ur okkar og kærleikur hennar til
okkar var takmarkalaus. Tveim
árum fyrir dauða hennar brast
skammtímaminni hennar að mestu,
en hún gleymdi þó ekki fögrum text-
um og tónum gamla tímans, og það
var fagurt að heyra hana, svo veik
sem hún var, rifja það upp. Hún
sagði, að það síðasta sem hún hefði
heyrt föður okar syngja, hefði verið:
„Hvert svífið þér svanir, af
ströndu?" — og andblær ljóðsins og
táknrænar spurningar leita nú  á
hugann, þegar við horfum á svani
haustsins á friðsælu vatni, sem blas-
ir við húsi okkar, og hlustum á klið-
inn sem frá þeim berst. „I svanalíki
lyftist moldin hæst."
Útfarardagur móður okkar var
fagur og minnisstæður. Vinir og
vandamenn komu um langan veg
og sýndu með því einstæða tryggð
sína og ræktarsemi. Þessi dagur
skar sig úr þeim sem á undan og
eftir komu, fyrir sakir veðurblíðu.
Milda, austfirska morgunþokan vék
fyrir skæru^ sólskini, sem heilsaði
gestunum. í gamalkunnu, hlýlegu
þorpskirkjunni voru sungnir af ein-
lægni eftirlætissálmar móður okkar,
sem svo mjög höfðuðu til hennar í
veikindum hennar.
Gestirnir fylgdu henni allir til síð-
asta hvílustaðar í umhverfinu fagra,
þar sem kirkjugarður þorpsins er,
en henni var valinn staður gegnt
leiði foreldra hennar, þar sem tvö
tré vaxa þétt og veita fagurt skjól;
en þá var liðin-nákvæmlega hálf öld
frá dauða móður hennar, Maxem-
ine. Friðsæld stundar og staðar
höldum við, að hafi hrifið alla. Við
stíg í garðinum var lítil laut, þar
sem stungið hafði verið niður rós.
Einhver spurði, hverju það sætti.
Þar hafði lítið barn fengið góðfús-
legt leyfi sóknarprestsins til að
grafa fuglinn sinn. — Hér var sann-
ur andblær friðarins. Einhver lét
einnig þau óvanalegu orð falla í
kirkjugarðinum, að þaðan væri varla
hægt að slíta sig. Ef til vill hefur
þá komið í hugann ósk Klettafjalla-
skáldsins: — Við verkalok.
En þegar hinst er allur dagur úti
og upp gerð skil,
og hvað sem kaupið veröld karni að virða
sem vann eg til, -
í slíkri ró eg kysi mér að kveða
eins klökkvan brag
og rétta heimi að síðstu sáttarhendi
um sólarlag.
Síðust gekk að gröfinni ung og
trygg kona, Elín Arnardóttir, kona
Lúðvíks, nafna langafa síns, Hans-
sonar, og móðir Lovísu Lúðvíksdótt-
ur yngri, og kvaddi fagurlega með
blómum. A kistunni lágu einnig
bleikar rósir, sem minntu á gömlu
rósirnar í gluggunum forðum.
Friður veri með minningu móður
okkar og föður og öllum ættmenn-
um, vinum og vandamönnum, lífs
og liðnum.
Ester og Kristín
+
Systir okkar og föðursystir,
GUÐRÚN MAGNÚSDÓTTIR
frá Drangshtíð
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju föstudaginn 25. október kl.
13.30.
Fyrir hönd vandamanna,
Kristján Maghússon,
Högni Magnússon,
Björgúlfur Þorsteinsson,
Guðrún Högnadóttir.
+
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
MARGRÉT JÓNSDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Selfosskirkju laugardaginn 26. október kl.
13.30.
íris Bachmann,                     Skarphéðinn Sveinsson,
Elín Bachmann,                    Hörður Bergsteinsson,
Ólafur Bachmann,               Hrafnhildur Jóhannsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Alúðarþakkir færum við öllum þeim fjölmörgu nær og fjær, er
auðsýndu okkur samúð og vinarhug við andlát og útför
MARÍU KRISTJÁNSDÓTTUR,
Víðivöllum 8,
Akureyri.
Ingvi Rafn Jóhannsson,           Sólveig Jónsdóttir,
Þorbjörg Ingvadóttir,              ÓlafurTr. Kjartansson,
Sólveig Sigurrós Ingvadóttir,
Svanfríður Ingvadóttir,
María Björk Ingvadóttir,
Katrín Elfa Ingvadóttir,
Eyrún Svava Ingvadóttir,
Jóhann Ólafur Ingvason,
Ingvi Rafna Ingvason,
langömmubörn og bræður hinnar látnu
Steinar Þorsteinsson,
Ómar Bragi Stefánsson,
Hólmar Svansson,
Gunnhildur Arnarsdóttir,
+
Okkar ástækra móðir, tengdamóðir, amma og langamma,
SVANHVÍT TRYGGVADÓTTIR,
Faxabraut 66,
Keflavík,
andaðist aðfaranótt 23. október í Landakotsspítala.
Guðrún Sveinsdóttir og fjölskylda,
Bryndi's J. Jóhannesdóttir og fjölskylda.
+
Móðir okkar og tengdamóðir,
JÓRUNN ÓLAFSDÓTTIR,
Dvalarheimili aldraðra, Víðihlíð í Grindavík, andaðist 22. október.
Halldór Jónsson,                        Regína Gunnarsdóttir,
Guðmundur Ágúst Jónsson,    Hanna Zoega Sveinsdóttir,
Jóna Lóa Sigþórsdóttir,            Jórunn Jóhannesdóttir.
+
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu við andlát og
útför eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður, bróður, mágs
og afa,
SVEINS BJÖRNSSONAR.
Sérstakar   þakkir   til   ungmenna-
starfsfólks Landspítala.
og   íþróttahreyfingarinnar   og
Ragnheiður Thorsteinsson,
Björn Ingi Sveinsson,
Margrét Jóna Sveinsdóttir,
Geir Sveinsson,
Sveinn Sveinsson,
Jón Björnsson,
Guðmundur Björnsson,
og barnabörn.
Katrín Gísladóttir,
Jón Þór Sveinbjörnsson,
Guðrún Arnarsdóttir,
Ingigerður Guðmundsdóttir
Halla Guðbjömsdóttir,
Þorbjörg Kjartansdóttir,
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu vegna andláts
og útfarar ástkærrar eiginkonu minnar, dóttur og systur,
RÓSU SVANFRÍÐAR ODDSDÓTTUR,
Ljósheimum 18a.
Héðinn Svanbergsson,
f oreldrar og systkini.
+
Innilegar þakkir færum við öllum þeim, sem auðsýndu okkur sam-
úð og vinarhug við andlát og útför móður okkar og ömmu,
GUÐFINNU JÓNSDÓTTUR,
f rá Syðri-Gróf,
tii heimilis á Háaleitisbraut 93.
Baldur Hjaltason,
Fróði Hjaltason,
Kristín Linnet Sigurðardóttir
og barnabörn.
+
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug vegna andláts og jarðarfarar
SÉRA BJARNA SIGURÐSSONAR
frá Mosfelli.
Aðalbjörg Sigriður Guðmundsdóttir,
Þórunn Bjarnadóttir,               ír Þórðardóttir,
Bjarki Bjarnason,                     Þóra Sigurþórsdóttir,
Sif Bjarnadóttir,                        lb Dan Petersen
og barnabörn.
+
Alúðarþakkir til allra er auðsýndu okkur vinarhug og samúð við
andlát og útföreiginmanns míns, föður, tengdaföður, afa og lahgafa,
GUÐJÓNS HALLDÓRSSONAR
skipstjóra,
Lækjargötu 10,
Hafnarfirði.
Sérstakar þakkir til lækna, hjúkrunar- og starfsfólks á St. Jósefs-
spítala, Hafnarfirði.
Karlotta Einarsdóttir,
Svanfríður Guðjónsdóttir,
Gylfi Guðjónsson,
Selma Guðjónsdóttir,
Guðbjörg Guðjónsdóttir,
Helga Guðjónsdóttir,
Halldór Guðjónsson,
Reynir G. Karlsson,
Elfa Guðmundsdóttir,
Vilmar Pedersen,
Birgir Jónsson,
Sigríður Baldursdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52