Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						36
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 25. APRÍL 1992
Minning:
Sigiujón Gestsson
Fæddur 25. aprfl 1912
Dáinn 10. maí 1961
Faðir minn, Sigurjón Gestsson
bílstjóri og bóndi í Kópavogi, og
síðar á Hurðarbaki í Kjós, hefði
orðið áttræður í dag hefðu forlögin
ætlað honum langlífi. Hann var
fæddur á Staðarbakka í Helgafells-
sveit á Snæfellsnesi, fjórði í röð
sex alsystkina. Móðir hans var
Helga Loftsdóttir, f. 1889 d. 1934,
ættuð úr Dalasýslu og af Snæfells-
nesi. Bæði móðir hennar og faðir
voru af svokallaðri Hjarðarfellsætt
en sú ætt er rakin til Þórðar Jóns-
sonar og Ingibjargar Sigurðardótt-
ur sem fluttust að Hjarðarfelli í
Helgafellssveit árið 1805 og
bjuggu þar til æviloka. (Sjá Hjarð-
arfellsætt eftir Þórð Kárason.)
Faðir Sigurjóns var Gestur
Guðmundsson, f. 1884 d. 1952.
Foreldrar hans voru Þóra
Sæmundsdóttir ög Guðmundur
Jónsson, bæði ættuð úr Borgar-
firði. Þau Helga og Gestur giftust
árið 1907 og bjuggu á Staðarbakka
í Helgafellssveit í 10 ár. Þar fædd-
ust 4 elstu börn þeirra, þau Hulda
eldri 1907 en hún dó misserisgöm-
ul, Hulda yngri 1909, Hörður 1910
og Sigurjón 1912. Þá fluttust þau
til Stykkishólms og þar fæddust
Loftur 1917 og Gunnar 1921.
Skömmu   síðar   fluttust  þau   til
Reykjavíkur og bjuggu þar til
æviloka. Þar bættist Svavar í hóp-
inn árið 1926. Nú eru aðeins Hulda
og Svavar á lífi.
Hjónaband Helgu og Gests varð
ekki farsælt til lengdar. Þau skildu
um það bil sem yngsta barnið var
nýfætt en þá hafði Gestur eignast
fjögur börn með annarri konu. Hún
hét Sigríður Bjarnadóttir, ættuð
úr Önundarfirði. Einstæðar mæður
áttu ekki margra kosta völ á þess-
um árum en hún átti góða fjöl-
skyldu sem ól upp tvö elstu börn-
in, Geir og Rafn. Þriðja barnið,
Ósk, hafði hún hjá sér alla tíð en
Hlöðver, það yngsta; var alið upp
hjá vándalausum. Þrjú þessara
hálfsystkina föður míns eru á lífi,
Geir, Rafn og Ósk, en Hlöðver fórst
ungur í bílslysi. Nú hefði mátt
ætla að Gestur og Sigríður giftust
er hann var laus úr hjónabandinu
en það gerðu þau ekki. Hvers
vegna veit enginn utan þau tvö.
Hins vegar mun Helga hafa ætlað
sér að halda heimili fyrir börnin
sín fimm og ala þau upp eftir að
hún var orðin einstæð móðir. En
þá tóku örlögin í taumana. Hún
veiktist af alvarlegum hjartasjúk-
dómi og lést nokkrum árum síðar
aðeins 45 ára að aldri. Gunnar og
Svavar fóru í fóstur en þá hafði
hún komið yngstu börnunum fyrir
I fóstur til góðs fólks en Hulda,
Hörður og Sigurjón voru að verða
uppkomin og sjálfbjarga.
Á unglingsárunum var Sigurjón
sendur í sveit eins og þá tíðkaðist.
Hann kom sér alls staðar vel enda
duglegur verkmaður og fylginn sér
þó að smávaxinn væri. Fjölskyldan
á Núpum í Ölfusi tók sérstöku
ástfóstri við hann og systurnar
Jóhanna og Sigríður sem ráku
búið ásamt börnum Jóhönnu sem
var ekkja kölluðu hann alltaf
„Nonna sinn" og litu á hann sem
eitt barnið í hópnum. En lengst
og mest erindi átti hann að Vatns-
holti f Flóa. Þar hitti hann stóru
ástina í lífi sínu og jafnframt konu-
efnið. Hún hét Herdís Jónsdóttir
og var 12 árum eldri en hann. Hún
var glæsileg stúlka, ljóshærð, há
og grönn. Líklega hafði henni ver-
ið farið líkt og þeim prinsessum í
ævintýrum sem höfnuðu hverjum
biðlinum á fætur öðrum og biðu
hins eina rétta. Og þarna var hann
fundinn, laglegi Reykjavíkurpiltur-
inn með svörtu augun og engan
auð annan en sjálfan sig. Herdís
var fædd 8. júní aldamótaárið í
Kampholti í Flóa og lést í Kópa-
vogi 1989. Foreldrar hennar voru
Guðrún Árnadóttir frá Brekku í
Biskupstungum og Jón Brynjólfs-
son frá Sóleyjarbakka í Hruna-
mannahreppi. Þau bjuggu nær all-
an sinn búskap í Flóanum, lengst
á tveimur bæjum í Villingaholts-
hreppi, Irpuholti sem nú er komið
í eyði, og Vatnsholti.
Sigurjón og Herdís byrjuðu bú-
skap sinn í Vatnsholti og þar fædd-
ust öll börnin þeirra fjögur, Guðrún
Berglind 1932, Helga 1936, Guð-
Gunnar Jónsson,
Húsavík - Minning
Fæddur 27. júlí 1919
Dáínn 18. apríl 1992
Mig langar til að minnast
frænda míns Gunnars Jónssonar.
Gunni frændi, eins og við systkinin
kölluðum hann alltaf, var okkur
kær og sérstakur frændi, eins kon-
ar annar afi. Ein af mínum fyrstu
bernskuminningum, er einmitt
tengd honum, en þá bjuggu for-
eldrar mínir, ásamt þeim systkinin-
um Gunna og Nunnu, í Bjarma-
landi á Húsavík. Hafði ég það fyr-
ir vana, að stökkva í fangið á
frænda mínum, er hann kom úr
vinnu sinni. Oft rifjuðum við þessa
tíma upp, og var þá glatt á hjalla.
Gunni var af gamla skólanum,
þ.e. þeirri kynslóð, er man tímana
tvenna. Hann var þrælduglegur til
vinnu, nægjusamur, ósérhlífinn,
snyrtimenni mikið, og reglumaður
í hvívetna. Hann fæddist á Húsa-
vík og bjó þar alla tíð, og voru
heimaslóðirnar honum einkar kær-
ar,  Er foreldrar mínir fluttu til
Reykjavíkur, var það næstum
regla, að Gunni dveldi hjá fjöl-
skyldu minni yfir jólahátíðina. Var
þá gjarnan gripið í spilin og spilað
langt fram á nætur. Þá var og
mikið spjallað og fannst Gunna
gaman að ræða um gamla tíma
og fræddi hann okkur krakkana
um forna búskaparhætti, verbúðir,
drauma og horfna fjölskyldumeð-
limi. Hann var ákaflega fróður um
allar ættir, og sótti fjölskyldan
hafsjó af upplýsingum í smiðju
hans. Síðustu árin bjó Gunni á elli-
heimilinu og undi sér afar vel,
stundaði göngutúra og fylgdist vel
með bæjarlífinu, sérstaklega þó
knattspyrnunni en hann stundaði
sjálfur knattspyrnu í fjölda ára
með Völsungi.
Aldrei var svo, að ég heimsækti
ekki Gunna minn þegar ég kom
til Húsavíkur, þá sótti hann gömlu
myndaalbúmin - og bauð uppá
rommí. Kom mér það oft á óvart
hversu vel hann fylgdist með
frænku sinni.
Ég veit að elsku frændi minn
hefur hitt sitt fólk í nýjum heim-
kynnum og hefur eflaust um margt
að spjalla. Eftir standa ljúfar minn-
ingar um góðan mann, minningar
er ég ber í hjarta mínu, þar til við
hittumst að nýju. Hvlli hann í friði.
Sigurbjörg Sigþórsdóttir.
rún Jóna 1938 og Hermann Pálmi
1941. Þá var orðið of þröngt um
fjölskylduna og mál að fínna sér
annan samastað. Stórt erfðafestu-
land í Kópavogi, Fossvegsblettur
36-38, síðar Nýbýlavegur 12, varð
að lokum fyrir valinu og þangað
fluttust foreldrar mínir með börn
sín ung og smá í apríl 1942.
Hvernig var umhorfs í Kópavogi
fyrir hálfri öld? Það er fljótsagt.
íbúar voru fáein hundruð talsins,
dreifðir um Kársnes, Digranesháls
og Fossvogsdal. Hvorki var þar
rafmagn né vatnsveita. Sumir
komu sér upp vindmyllum, grófu
eigin brunna og lögðu vatn í húsin
sín. Aðrir höfðu vetursetu í Reykja-
vík en voru í Kópavogi á sumrin.
Þetta var dásamlegur staður þar
sem gott var að alast upp, mátuleg
blanda af sveit og kaupstað. Mörg
okkar, sem nú erum miðaldra,
könnumst ekki við þá mynd sem
einatt er dregin upp í ræðu og riti
af Kópavogi frumbýlingsáranna.
Helst er svo að skilja að þetta
hafi verið hálfgert eymdarpláss og
fátæktarbæli þar sem flestir áttu
ósköp bágt þar til framsýn og stór-
huga yfírvöld byggðu bæ og komu
sæmilegu skipulagi á mannlífið.
Ekkert er fjær sanni. Þarna bjó
ósköp venjulegt fólk, flestir við
góðan efnahag á þeirrar tíðar
mælikvarða. Menn hjálpuðust að
við að reisa sér hús, grafa eftir
vatni og koma sér upp matjurta-
görðum. Þeir sem áttu bíla tóku
aðra með sér í vinnuna og sóttu
nauðsynjavörur til Reykjavíkur
meðan búðir voru fáar og ferðir
strætisvagna strjálar. Þannig
mynduðust litlar einingar innan
byggðarinnar þar sem 6-8 fjöl-
skyldur héldu hópinn. Okkar hópur
var fólkið sem bjó við neðanverðan
Nýbýlaveg, frá bænum Neðri-Dal
(húsið var rifið 1989) og innundir
Bröttubrekku. Þarna bjuggu ná-
grannarnir Þorkell og María og
Sigurgeir og Arndís fyrir vestan
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir og afi,
INGIBERG BRYNJÓLFUR PORVALDSSON,
andaðist á heimili sínu að morgni miðvikudagsins 22. apríl.
Inga Valdís Pálsdóttir,
Jakobína Ingibergsdóttir,        Magnús Axelsson,
Ásta Brynja Ingibergsdóttir, Guðjón Örn Benediktsson,
Kolbrún Ingibergsdóttir
og barnabörn.
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og útför,
BALDVINS BJÖRGVINSSONAR,
Aðalbraut 31,
Raufarhöfn.
Ragnheiður Ingvarsdóttir,
, Erna Baldvinsdóttir,                Vilhjálmur Vilhjálmsson,
Dýrfinna Baldvinsdóttir,         Guðfinnur Jóhnsen,
barnabörn og tengdabörn.
t
Faðir okkar,
PÁLMISIGURÐSSON
frá Steiná íSvartárdal,
Grettisgötu 77,
Reykjavfk,
lést af slysförum þriðjudaginn 21. þessa mánaðar.
Útförin auglýst síðar.
Börnin.
t
Faðir minn, tengdafaðir og afi,
GUÐMUNDUR JÓNSSON,
Stórholti 25,
Reykjavik,
lést á Droplaugarstöðum 20. apríl. Jarðarförin fer fram frá Foss-
vogskirkju miðvikudaginn 29. apríl kl. 13.30.
Fyrir hönd ættingja,
Haukur Guðmundsson,           Erna Sampsted
og börn.
okkur og Sveinn og Elna, Ásta og
Pétur, Reinhard og Ólöf og
Guðmundur og Arndís fyrir aust-
an. Þetta var góður félagsskapur
og oft glatt á hjalla hjá krakk-
askaranum í leikjum þar sem nóg
var plássið.
Og þarna vildu menn fá að vera
í friði og rækta garðinn sinn.
Sigurjón og Herdís bættu húsa-
kostinn smám saman, ræktuðu
móa og breyttu í tún og matjurta-
garða. Sigurjón vann fyrst í stað
verkamannavinnu í Reykjavík en
keypti sér síðan vörubíl og vann á
Þrótti um skeið. Þá hóf hann leigu-
bílaakstur og var einn af stofnend-
um Hreyfils. Jafnframt þessu ráku
þau hjónin talsverðan búskap í
Kópavogi og höfðu kindur, kýr og
hænsni. Raunar var húsfreyjan
drýgst við búskapinn enda jafnvíg
á svokölluð kvenna- og karlastörf,
sló með orfi og ljá og bakaði brauð
jöfnum höndum.
En brátt tóku ágeng yfirvöld að
ásælast lönd og lóðir þessa nægju-
sama fólks og þótti þá mörgum
gerast þröngt fyrir sínum dyrum.
Asóknin í ókeypis byggingarlóðir
jókst hröðum skrefum og blessuð
yfirvöldin studdu ekki landnem-
ana, handhafa lóða qg landa, svo
sem vert hefði verið. í skjóli þeirra
komst margur lukkuriddarinn í
feitt á kostnað frumbyggjanna.
Sumir máttu hypja sig í gráa
steinkumbalda í miðbæ Kópavogs
og sjá hús sín og heimili jöfnuð
við jörðu. Sárast þótti þó mörgum
að kveðja blómin sín og trén. Fyr-
ir þeim voru þetta tímar niðurrifs
en ekki uppbyggingar. Og því mið-
ur var oft gengið fram af óþarflega
mikilli hörku og tillitsleysi og
mörgum manninum sýnt meira
virðingarleysi en álfum og huldu-
fólki sem stundum biður sér griða
á íslandi þegar nútími og uppbygg-
ing kalla. Það gerðu einmitt álfarn-
ir í Álfhól og fóru ekki bónleiðir
frá búð bæjaryfirvalda.
Ur því að svona var komið og
foreldrar mínir vildu halda áfram
búskap var ekki um annað að ræða
en koma sér í burtu. Þau keyptu
Hurðarbak í Kjós og fluttu þangað
vorið 1958 með kýr sínar og kind-
ur. En heilsu Sigurjóns hafði þá
tekið að hraka, hann var með al-
varlegan hjartasjúkdóm sem
læknavísindin stóðu þá ráðþrota
gagnvart. Hann átti einungis þrjú
ár eftir ólifuð og lést 10. maí 1961,
aðeins 49 ára að aldri. Herdís hélt
búskap áfram enn um sinn en flutt-
ist í Kópavog aftur árið 1972.
Þetta var ramminn um líf föður
míns og segir ekki mikið um mann-
inn sjálfan. Hann var greindur og
vel lesinn alþýðumaður, áhuga-
samur um menntun barna sinna,
höfðingjadjarfur og ófeiminn og
sagði yfirleitt það sem honum bjó
í brjósti við hvern sem var. Hann
hafði ríka réttlætiskennd og varði
málstað lítilmagnans þó að það
kostaði hann stundum óþægindi.
Hann var líka kvenréttindamaður
sem mat konu sína mikils og skildi
vel nauðsyn þess að stúlkur mennt-
uðust ekki síður en piltar. En hann
var fyrst og fremst góður og
skilningsríkur faðir sem sinnti
börnum sínum meira en tíðkaðist
á þessum árum. Yngsta barnið,
eini drengurinn, var „hans barn"
sem hann hugsaði um frá fæðingu.
Hann var heldur ekki í vandræðum
með að elda mat og þrífa ef því
var að skipta. Og þegar barnabörn-
in komu til sögunnar áttu þau
hauk í horni þar sem var barna-
karlinn afi í sveitinni, afi sem var
svo skemmtilegur og góður og fór
með þeim í „lambaleik". Það var
toppurinn á tilverunni.
Þetta er minningar- og afmælis-
grein um góðan föður og góðan
afa. Ég þakka honum líf hans og
störf og fyrir lífið sem hann gaf
mér. Blessuð sé minning hans.
Helga Sigurjónsdóttir.
ERFIDRYKKJUR
^J^^. Perlan á Oskjuhlíð
perlan   sími 620200
<
4
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52