Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						24

MORGUNBLAÐIÐ MIMMMM^^^NNmA

GUR 14. JUNI 1992

i—i—rrm m

Karl Elíasson, Hafn-

arfirði - Minning

Fæddur 17. febrúar 1911

Dáinn 7. júní 1992

Aðfaranótt sunnudagsins 7. júní

lést á Sólvangi Karl Elíasson fyrr-

verandi umsjónarmaður þar. Með

honum er horfínn af sjónarsviðinu

einn af þessum fágætu drengskap-

armönnum, sem vinna verk sín

hljóðlátlega af alúð og trúmennsku.

Margir Hafnfirðingar minnast hans

með þökk í huga, í vinsemd og með

virðingu.

Hann var þannig, hann Kalli á

Sólvangi, eins og hann var oftast

kallaður. Það var vegna þess að

síðustu áratugi ævi sinnar starfaði

hann sem umsjónarmaður á Sól-

vangi í Hafnarfirði eða frá árinu

1954 og þar til hann lét af því starfi

fyrir aldurs sakir. Á Sólvangi ávann

hann sér traust og vináttu samferð-

amanna sinna eins og reyndar hvar

sem hann fór.

Karl Elíasson fæddist á Kjalvegi

við Hellissand hinn 17. febrúar árið

1911. Hann var sonur Elíasar Krist-

jánssonar bónda og sjómanns þar

og Guðbjargar Guðmundsdóttur,

sem ættuð var úr Ólafsvík. Elías

var fæddur á Kjalvegi, sem er rétt

hjá Ingjaldshóli á Snæfellsnesi, og

þar bjó hann þar til hann fluttist á

Hellissand, að undanskildum tveim-

ur árum sem hann bjó á Skarði.

Karl ólst upp hjá föður sínum á

Kjalvegi til átta ára aldurs, en þá

fluttust þeir feðgarnir niður á Hell-

issand. Þar stundaði Elías sjóróðra

eins og hann hafði reyndar gert

áður á vetrarvertíðum. Elías Krist-

jánsson lést árið 1933, þá áttatíu

ára gamall.

Karl átti eitt systkini, hálfsystur,

sem var sammæðra. Hún hét Helga

Illugadóttir og var fædd í Ólafsvík

árið 1901 og var því réttum tíu

árum eldri en hann. Helga bjó

lengst af á Laugalandi í Reykhóla-

sveit. Hún lést í janúar 1991. Hún

átti fjögur börn.

Karl Elíasson átti heima á Hellis-

sandi í aldarfjórðung eða til ársins

1944. Þar starfaði hann við þau

störf sem til féllu, svo sem sjóróðra

og beitningu. Karl gerði snemma

jafnaðarstefnuna að lífsviðhorfi

sínu enda félagshyggjumaður að

allri gerð. Hann skipaði sér snemma

í sveit forystumanna í verkalýðs-

málum á Hellissandi og var m.a. í

stjórn Verkalýðsfélagsins Aftureld-

ingar á Hellissandi.

Karl var einn af þeim mönnum

sem gerðu sér ljóst að hugsjónir

samvinnustefnunnar fóru vel saman

við hugmyndir jafnaðarmanna.

Hann gerðist því félagi í Kaupfélagi

Hellissands og var þar í stjórn um

nokkurra ára skeið. Og þegar hann

kom til Hafnarfjarðar gerðist hann

fljótlega félagi í Kaupfélagi Hafn-

fírðinga og var þar virkur og áhuga-

samur félagi og bar heill þess og"

hag mjög fyrir brjósti.

Það var svo á sjálfu lýðveldisár-

inu 1944 sem hann kynntist Guð-

ríði Fjólu Óskarsdóttur frá Bervík

á Snæfellsnesi, sem síðar varð eig-

inkona hans. Guðríður Pjóla, eða

Fjóla eins og hún er kölluð, er fædd

23. desember 1917. Foreldrar henn-

ar voru Óskar Jósef Gíslason frá

Tröð í Eyrarsveit og Pétrún Sigur-

björg Þórarinsdóttir frá Saxhóli í

Breiðuvíkurhreppi.

Árið 1946 hefja þau Karl og Fjóla

sambúð á Akranesi og þar eiga þau

heima til ársins 1948 er þau flytja

suður til Hafnarfjarðar. Og í Hafn-

arfirði gifta þau sig árið 1949.

Karl og Fjóla eignuðust fimm

börn og eru fjögur þeirra á lífi:

Elías Andri, fæddur 1946, maki

Rannveig Jónsdóttir frá Norður-

garði í Mýrdal; Ómar Sævar, fædd-

ur 1949, maki Fjóla Valdimarsdótt-

ir frá Dalvík; Óskar Gísli, fæddur

1954, maki Brynhildur Jónsdóttir

úr Kópavogi og Sólbjörg, fædd

1959, maki Tómas Þorsteinsson úr

Garðinum. Og barnabörn þeirra

Karls og Fjólu eru ellefu talsins og

barnabarnabörnin eru þrjú.

Fyrstu árin eftir að Karl kom til

Hafnarfjarðar vann hann við hafn-

argerð í Suðurhöfninni á sumrin,

en við beitningu á vetrarvertíðum.

Þá vann hann í Hraunsteypunni í

Hafnarfirði í tvö ár uns hann tók

til starfa á Sólvangi 1954 eins og

áður segir.

Karli Elíassyni voru alltaf félags-

störfin ofarlega í huga. Hann var

félagslyndur, traustur og góður fé-

lagi samferðamanna sinna og

skynjaði mátt samtaka og sam-

vinnu. Um það vitnar öll þátttaka

hans í félagsstarfi alþýðuflokksfé-

lags Hafnarfjarðar, Kaupfélags

Hafnfírðinga, í Verkamannafélag-

inu Hlíf, í Starfsmannafélagi Hafn-

arfjarðar og í Byggingarfélagi Al-

þýðu í Hafnarfirði, en þar sat hann

lengi í stjórn.

Við munum hann Kalla á Sól-

vangi með bros á vör og spurn í

auga, með lifandi áhuga á því sem

var að gerast í veröldinni í kring

um hann. Hógvær gekk hann um

fundarsali en fylgdist vel með því

sem fram fór þar. Hann vildi ávallt

vita sem gleggst skil á öllu og spurði

gjarnan, ef honum fannst ekki ræð-

umenn gera máli sínu nægilega góð

skil. Hann var hlýr í viðmóti, sam-

f.viskusamur í hverju verki, hugsun

og orði. Mönnum leið vel í návist

hans.

Við Hafnfirðingar kveðjum Karl

Elíasson með virðingu og þökk.

Vinsemd okkar í hans garð fylgir

honum yfir landamæri lífs og

dauða. Minningarnar sem hann

skilur eftir meðal vina sinna 'og

ástvina eru hlýjar og góðar. Hann

var maður þeirrar gerðar.

Fjólu, börnum hans og mökum

þeirra, barnabörnum svo og barna-

barnabörnum sendum við innilegar

samúðarkveðjur. Ég og kona mín

biðjum ykkur öllum guðsblessunar

og þökkum honum og ykkur góð

kynni.

Maður er genginn götuna til

Guðs, saddur lífdaga. Hvfldin verð-

ur honum ljúf og góð. Guð bléssi

hann og minningu hans.

Hörður Zóphaníasson.

Kvaddur er frá Víðistaðakirkju í

Hafnarfirði mánudaginn 15. þessa

mánaðar vinur okkar, mágur og

svili, Karl Elíasson. Hann andaðist

á Sólvangi 7. júní eftir erfitt tíma-

bil. Minningarnar frá þeim tíma sem

allir voru við góða heilsu eru

ánægjulegar. í mörg ár fórum við

fjölskyldurnar saman í ferðalög um

landið, tjölduðum og höfðum það

skemmtilegt. Betri ferðafélaga var

vart hægt að hugsa sér en Kalla

og Fjólu. Hann hafði rólegt og yfir-

vegað skap og ef einhver var leiðin-

legur í hópnum, eins og stundum

getur komið fyrir, var hann alltaf

fyrstur til að slá á aðra strengi og

gera gott úr öllu.

Þegar við bjuggum í sveitinni

voru synir hans hjá okkur á sumr-

in. Það varð til þess að þau hjónin

komu oft til okkar og voru alltaf

jafn kærkomnir gestir. Þegar dóttir

okkar var í skóla í Reykjavík var

hún alltaf velkomin í Hafnarfjörð-

inn til Kalla og og fjölskyldu, þar

sem henni var alltaf tekið opnum

örmum og notalegheitin voru í fyrir-

rúmi. Við þökkum fyrir það.

Kalli var einn af þeim sem var

sannur vinur vina sinna og við fjöl-

skyldan kveðjum hann með sökn-

uði. Við þökkum honum alla þá

tryggð sem hann sýndi okkur með-

an hann Ufði og sendum Fjólu og

fjölskyldu hjartanlegar samúðar-

kveðjur.

Blessuð sé minning góðs manns

og vinar.

Kristin og Ingi.

Björn Hjartarson

útibústjóri - Kveðja

Að kveðja þann mann sem er

manni kær er ekki auðvelt. Mig

langar að skrifa nokkrar línur um

vin minn Björn Hjartarson. Fyrstu

kynni mín af honum voru þegar ég

hafði sótt um vinnu hjá Útvegs-

banka íslands fyrir 24 árum og var

send í viðtal til hans upp á Lauga-

veg 105. Er ég gekk inn á skrifstof-

una til hans var ég mjög óstyrk,

því þetta var í fyrsta skipti sem ég

fór í viðtal vegna atvinnu.

í gegnum árin hlógum við oft

af þessum fyrstu kynnum okkar. í

mínu samstárfi við Björn lærði ég

margt og ekki hvað síst mannleg

samskiþti. Björn var mér mikill vin-

ur og alltaf úrræðagóður þegar ég

þurfti að leita til hans og er ég

þess ævinlega þakklátur að hafa

haft hann sem yfirmann þessi 24 ár.

Nú þegar Björn hefur svo skyndi-

lega verið á brott kvaddur mun ég

sakna hans ævinlega og geyma

minninguna um hann. Elsku Sigríð-

ur mín, Ásta,1 börn, tengdabörn og

barnabðrn megi góður Guð blessa

ykkur og styrkja í sorg ykkar.

Anna Guðmundsdóttir.

Það er erfitt að kveðja jafn fyrir-

ferðarmikinn mann og Björn Hjart-

arson frænda minn. Fyrirferðar-

mikinn á þann hátt að þegar ég

hugsa til baka sé ég að öll mín

ungdómsár var Bjössi frændi »g

fjölskylda hans fastur liður í tilveru

minni. Nýtt ár var í raun ekki byrj-

að fyrr en ég hafði farið niður f

útibúið á Hlemmi og fengið Dagbók

Útvegsbankans í hendurnar. Það

var ekki sumar fyrr en búið var að

fara minnst tvisvar í sumarbústað-

inn við Svignaskarð. Og ekki var

kominn vetur fyrr en ég hafði inn-

ritað mig í Ballettskóla Sigríðar

Ármann (eða talað mig útúr skóla-

vist með því að lofa að byrja

„kannski næsta vetur")

Þegar maður varð eldri urðu ferð-

irnar í bankann fleiri. Ef maður var

að leggja inn, stóð maður hreykinn

á miðju gólfi i von um að útibústjór-

inn myndi taka eftir manni í monit-

orkerfi bankans. Ef aftur á móti

var verið að biðja um frekari yfir-

dráttarheimild lét maður minna á

sér bara. En það gekk ekki, í hvert

skipti, var komið auga á mann og

ef ekki var sest niður til samræðna

átti Bjössi alltaf nokkrar mínútur

aflögu til að ræða málin yfir glerið

í gjaldeyrnum. Ekki var minnst á

erindið í bankann heldur mínútum

frekar eytt í mikilvægari umræður.

Ég fór betri maður út úr bankanum

vitandi það að frændi minn hafði

ósvikinn áhuga á því hvernig lífið

gekk hjá mér.

Ófá voru þau einnig kvöldin sem

fóru í það að ræða málin í símann.

Þegar svarað var og á hinum enda

linunnar var Bjössi frændi var eins

.gott að koma sér vel fyrir í síma-

stólnum. Ævinlega stóð fyrir dyrum

klukkustundar símtal ef ekki

lengra. Það var ekki gert upp á

milli þeirra sem svöruðu. Hver sem

það var sem svaraði var þá þegar

orðinn móttakandi frétta og í sama

mund fréttafulltrúi sinnar fjöl-

skyldu. Auk þess að forvitnast um

þína eigin hagi var Bjössa unun af

að segja fréttir af sinni fjölskyldu.

Ekkert var það sem hann vildi ekki

deila. Hvort sem það var ballettskól-

inn, bankinn, sumarbústaðurinn,

eða annað þá var Bjössi hreykinn

af sínu fólki og hafði ærna ástæðu

til. Ekki gerði maður sér grein fyr-

ir hve lengi í raun hafði verið taíað

fyrr en upp var staðið og tekið eft-

ir því að stillimyndin var kominn á

sjónvarpsskerminn. Það skipti ekki

máli. Tímanum hafði verið vel varið

og Bjössi hafði talað við mig ungl-

inginn sem jafningja og með því

fengið mig til að tjá mig um hluti

sem ég var óvanur að tala um við

þá sem eldri voru. Nú þegar ég

reyni að koma undir mig fótunum

sem ungur maður sé ég hve mikil-

vægar þessar stundir með Bjössa

voru, og í sama mund syrgi ég það

að hafa ekki fengið að þakka nægi-

lega fyrir þær. En ég er viss um

að Bjössi hefur komið sér upp ein-

hvers konar monitorkerfi og fylgist

hreykinn með sínu fólki.

Það er erfitt að tjá fólki samúð

sína þegar 10.000 mílur skilja að,

en elsku Lilla, Sigurbjörn, Ásta og

Pálína, af vanmætti reyni ég og

vona að hluttekning mín aukist á

ferðinni yfir hafið. Missir ykkar er

stór og ætla ég ekki að reyna að

koma honum í orð. Minning um

stórfenglegan mann hjálpar okkur

öllum.

Ég kveð vin minn og frænda

Björn Hjartarson með söknuði.

Hjörtur Grétarsson,

Los Angeles.

Það var á vordögum árið 1976

að ég kom við hjá mági mínum á

Matstofu Austurbæjar sem þá var

og hét. Þetta var um hádegisbil syo

að ég fékk mér snari á disk. Ég

fékk mér sæti við borð þar sem

mágur minn sat við annan mann

og voru þeir í hrókasamræðum og

var greinilegt að það fór vel á með

þeim. Þessi glaðlyndi maður kynnti

sig og kom þá í ljós, að þetta var

hann Björn í Útvegsbankanum, sem

ég hafði stundum heyrt nefndan.

Yfir hádegisverðinum tókum við tal

saman og kom þá í ljós að ég, ný-

kominn úr skóla, var í atvinnuleit

og Björn vantaði starfsmann í bank-

ann sinn, svo ég sló til og sótti um

starf hjá útibúinu á Laugavegi 105.

Það er svo gaman að rifja upp þessi

fyrstu kynni okkar Björns og það

er enginn tilviljun að þau eru svo

ljóslifandi í huga mér. Þau voru

upphafið af sextán ára gæfuríku

samstarfi.

Ég vil með þessum fáu orðum

þakka það að hafa orðið þeirri

gæfu aðnjótandi að hafa kynnst og

starfað með Birni þessi sextán ár.

Þessi ár eru mikill skóli í mínum

huga. Við sátum oft saman og

ræddum um lífið og tilveruna, allt

milli himins og jarðar og streymdu

þá margir gullmolarnir frá vörum

hans og hafa margir þeirra orðið

mér að leiðarljósi á lífsleiðinni.

Ég kveð hér Björn með miklum

söknuði og vil senda Sigríði, Ástu

móður hans, Sigbirni og Rögnu,

Ástu og Guðna og Pálínu mínar

dýpstu samúðarkveðjur og bið góð-

an Guð að styrkja þau við þessi

snöggu umskipti í lífi þeirra.

Kjartan O. Jóhannsson.

Vinur minn og gamall starfsfé-

lagi, Björn Hjartarson, er látinn.

Skyndilegt fráfall þessa góða

drengs minnti mig óþyrmilega á þau

sannindi, að ótrúlega skammt er

milli lífs og dauða.

Hann kenndi sér einskis meins,

svo orð sé á gerandi. Þess vegna

kom harmafregnin um fráfall hans,

eins og þruma úr heiðskíru lofti.

Ég kynntist honum ungur á æsku-

heimili mínu við Sólvallagötu, þar

sem hann var tíður gestur, enda

bekkjarbróðir og vinur bróður míns.

Hann hafði til að bera einstaka

persónutöfra og glaðværð, sem gat

komið hinum mestu fýlupokum til

að brosa. Jákvæðu hliðar lífsins

hafði hann að leiðarljósi, þótt and-

streymið mætti honum sem flestum

öðrum. Bölsýni var ekki til í hans

huga, enda átti hann það til að

gera góðlátlegt gys að slíku fólki

með meðfæddri lagni sinni í mann-

legum samskiptum, að snúa bölsýni

þess í bjartsýni. Hann var nærgæt-

inn við alla, hjálpsamur, hlýr og

alúðlegur, enda leitaðist hann við

að greiða götu flestra, sem til hans

leituðu. Það er ekki hugmyndin í

þessum fátæklegu línum að draga

upp dýrlingsmynd af Birni, þó að

hann hafi verið hinn mesti öðíingur

og mörgum mannkostum prýddur.

Það hefði einfaldlega verið ^essum

prúða og lítilláta manni á móti

skapi.

Eg kynntist honum náið í Ham-

borg, þar sem hann var við fram-

haldsnám um tíma, eða áður en

hann gerði bankastörf að ævistarfi

sínu. Minnist ég með þakklæti ljúfra

stunda, sem við áttum saman,

ásamt Sigríði eiginkonu hans. Það

dreif margt skemmtilegt á daga

okkar, þann stutta tíma, sem þau

hjón dvöldu þar og svo einkennilegt

sem það kann að virðast hefi ég

jafnvel notið betur frásagnar Bjössa

frá þessum tíma er dvalarinnar

sjálfrar. Slík var frásagnargáfa

hans og hæfíleiki til þess að glæða

sögur sínar lífi um löngu liðna at-

burði.

Björn átti því láni að fagna, að

eignast traustan lífsförunaut, Sig-

ríði Ármann, ballettkennara, en þau

kynntust barnung og hafa stutt

hvort annað dyggilega á lífsleið-

inni. Hjónaband þeirra var að

mörgu leyti til fyrirmyndar og ein-

kenndist samband þeirra af gagn-

kvæmri virðingu fyrir hvort öðru,

samheldni og ástúð.

Þau fluttu nokkru sinnum á

fyrstu árum hjónabandsins og

stækkuðu við sig, eftir því sem fjöi-

skyldan óx. Heimili þeirra bar vott

um smekkvísi húsráðenda frá fyrstu

tið.

Fyrir ca. 14 árum byggðu þau

yndislegt hús í Stallaseli 8, sem þau

fengu tækifæri til að hanna eftir

sínum smekk frá grunni. Björn og

Lilla áttu sér ennfremur athvarf í

sveitinni, lítinn sumarbústað sem

þau byggðu 1964 í landi Svigna-

skarðs í Borgarfirði. Þar sem bú-

staðurinn var svo að segja í alfara-

leið var mjög gestkvæmt hjá þeim

hjónum, enda tóku þau á móti gest-

um sínum af einlægri gleði og eng-

inn hafði það nokkru sinni á tilfinn-

ingunni, að hann eða hún væri að

gera þeim ónæði.

Björn hóf störf hjá Útvegsbanka

íslands 1955. Starfaði hann í fyrstu

sem fulltrúi í sparisjóðsdeild, en var

ráðinn útibússtjóri vð útibú bankans

á Laugavegi 105 frá stofnun þess

í febrúar 1957. Það var jafnframt

fyrsta útibú bankans í Reykjavík.

Björn var frá fyrstu tíð holíur hús-

bændum sínum og hafði hagsmuni

bankans ætíð í fyrirrúmi, enda vildi

hann veg sinnar stofhunar sem

mestan. Hann hefur trúlega fengið

markaðshyggjuna í vöggugjöf, því

fljótlega sópaði hann að sér við-

skiptamönnum, bæði fyrirtækjum

og einstaklingum. Hann var vin-

sæll og jafnframt farsæll banka-

maður og stóð við hlið viðskipta-

manna sinna í blfðu og stríðu.

Starfsmönnum sínum reyndist hann

vel og umgekkst þá sem jafningja,

enda hafði hann frá fyrstu tíð geng-

ið í flest storf í bankanum.

Undirritaður sá um marga ára

skeið um starfsmanna- og launamál

í bankanum. Samkvæmt kjara-

samningnum áttu að fara fram

launatilfærslur á milli þrepa í byrjun

desember ár hvert og var yfirmönn-

um bankans ætlað að senda inn til-

lögur fyrir sitt fólk. Björn var van-

ur að senda sínar tillögur snemma

fyrir starfsmenn útibúsins og fylgdi

þeim svo úr hlaði með heimsókn til

míp ár hvert. Honum var skiljanlega

mikið í mun að halda góðu starfs-

fólki, sem kunni til verka og hafði

náð hylli viðskiptamanna og vissi

sem var,  að mannsæmandi laun

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
20-21
20-21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40