Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						24
MORGUNBLAÐIÐ MIMMMM^^^NNmA
GUR 14. JUNI 1992
i—i—rrm m
Karl Elíasson, Hafn-
arfirði - Minning
Fæddur 17. febrúar 1911
Dáinn 7. júní 1992
Aðfaranótt sunnudagsins 7. júní
lést á Sólvangi Karl Elíasson fyrr-
verandi umsjónarmaður þar. Með
honum er horfínn af sjónarsviðinu
einn af þessum fágætu drengskap-
armönnum, sem vinna verk sín
hljóðlátlega af alúð og trúmennsku.
Margir Hafnfirðingar minnast hans
með þökk í huga, í vinsemd og með
virðingu.
Hann var þannig, hann Kalli á
Sólvangi, eins og hann var oftast
kallaður. Það var vegna þess að
síðustu áratugi ævi sinnar starfaði
hann sem umsjónarmaður á Sól-
vangi í Hafnarfirði eða frá árinu
1954 og þar til hann lét af því starfi
fyrir aldurs sakir. Á Sólvangi ávann
hann sér traust og vináttu samferð-
amanna sinna eins og reyndar hvar
sem hann fór.
Karl Elíasson fæddist á Kjalvegi
við Hellissand hinn 17. febrúar árið
1911. Hann var sonur Elíasar Krist-
jánssonar bónda og sjómanns þar
og Guðbjargar Guðmundsdóttur,
sem ættuð var úr Ólafsvík. Elías
var fæddur á Kjalvegi, sem er rétt
hjá Ingjaldshóli á Snæfellsnesi, og
þar bjó hann þar til hann fluttist á
Hellissand, að undanskildum tveim-
ur árum sem hann bjó á Skarði.
Karl ólst upp hjá föður sínum á
Kjalvegi til átta ára aldurs, en þá
fluttust þeir feðgarnir niður á Hell-
issand. Þar stundaði Elías sjóróðra
eins og hann hafði reyndar gert
áður á vetrarvertíðum. Elías Krist-
jánsson lést árið 1933, þá áttatíu
ára gamall.
Karl átti eitt systkini, hálfsystur,
sem var sammæðra. Hún hét Helga
Illugadóttir og var fædd í Ólafsvík
árið 1901 og var því réttum tíu
árum eldri en hann. Helga bjó
lengst af á Laugalandi í Reykhóla-
sveit. Hún lést í janúar 1991. Hún
átti fjögur börn.
Karl Elíasson átti heima á Hellis-
sandi í aldarfjórðung eða til ársins
1944. Þar starfaði hann við þau
störf sem til féllu, svo sem sjóróðra
og beitningu. Karl gerði snemma
jafnaðarstefnuna að lífsviðhorfi
sínu enda félagshyggjumaður að
allri gerð. Hann skipaði sér snemma
í sveit forystumanna í verkalýðs-
málum á Hellissandi og var m.a. í
stjórn Verkalýðsfélagsins Aftureld-
ingar á Hellissandi.
Karl var einn af þeim mönnum
sem gerðu sér ljóst að hugsjónir
samvinnustefnunnar fóru vel saman
við hugmyndir jafnaðarmanna.
Hann gerðist því félagi í Kaupfélagi
Hellissands og var þar í stjórn um
nokkurra ára skeið. Og þegar hann
kom til Hafnarfjarðar gerðist hann
fljótlega félagi í Kaupfélagi Hafn-
fírðinga og var þar virkur og áhuga-
samur félagi og bar heill þess og"
hag mjög fyrir brjósti.
Það var svo á sjálfu lýðveldisár-
inu 1944 sem hann kynntist Guð-
ríði Fjólu Óskarsdóttur frá Bervík
á Snæfellsnesi, sem síðar varð eig-
inkona hans. Guðríður Pjóla, eða
Fjóla eins og hún er kölluð, er fædd
23. desember 1917. Foreldrar henn-
ar voru Óskar Jósef Gíslason frá
Tröð í Eyrarsveit og Pétrún Sigur-
björg Þórarinsdóttir frá Saxhóli í
Breiðuvíkurhreppi.
Árið 1946 hefja þau Karl og Fjóla
sambúð á Akranesi og þar eiga þau
heima til ársins 1948 er þau flytja
suður til Hafnarfjarðar. Og í Hafn-
arfirði gifta þau sig árið 1949.
Karl og Fjóla eignuðust fimm
börn og eru fjögur þeirra á lífi:
Elías Andri, fæddur 1946, maki
Rannveig Jónsdóttir frá Norður-
garði í Mýrdal; Ómar Sævar, fædd-
ur 1949, maki Fjóla Valdimarsdótt-
ir frá Dalvík; Óskar Gísli, fæddur
1954, maki Brynhildur Jónsdóttir
úr Kópavogi og Sólbjörg, fædd
1959, maki Tómas Þorsteinsson úr
Garðinum. Og barnabörn þeirra
Karls og Fjólu eru ellefu talsins og
barnabarnabörnin eru þrjú.
Fyrstu árin eftir að Karl kom til
Hafnarfjarðar vann hann við hafn-
argerð í Suðurhöfninni á sumrin,
en við beitningu á vetrarvertíðum.
Þá vann hann í Hraunsteypunni í
Hafnarfirði í tvö ár uns hann tók
til starfa á Sólvangi 1954 eins og
áður segir.
Karli Elíassyni voru alltaf félags-
störfin ofarlega í huga. Hann var
félagslyndur, traustur og góður fé-
lagi samferðamanna sinna og
skynjaði mátt samtaka og sam-
vinnu. Um það vitnar öll þátttaka
hans í félagsstarfi alþýðuflokksfé-
lags Hafnarfjarðar, Kaupfélags
Hafnfírðinga, í Verkamannafélag-
inu Hlíf, í Starfsmannafélagi Hafn-
arfjarðar og í Byggingarfélagi Al-
þýðu í Hafnarfirði, en þar sat hann
lengi í stjórn.
Við munum hann Kalla á Sól-
vangi með bros á vör og spurn í
auga, með lifandi áhuga á því sem
var að gerast í veröldinni í kring
um hann. Hógvær gekk hann um
fundarsali en fylgdist vel með því
sem fram fór þar. Hann vildi ávallt
vita sem gleggst skil á öllu og spurði
gjarnan, ef honum fannst ekki ræð-
umenn gera máli sínu nægilega góð
skil. Hann var hlýr í viðmóti, sam-
f.viskusamur í hverju verki, hugsun
og orði. Mönnum leið vel í návist
hans.
Við Hafnfirðingar kveðjum Karl
Elíasson með virðingu og þökk.
Vinsemd okkar í hans garð fylgir
honum yfir landamæri lífs og
dauða. Minningarnar sem hann
skilur eftir meðal vina sinna 'og
ástvina eru hlýjar og góðar. Hann
var maður þeirrar gerðar.
Fjólu, börnum hans og mökum
þeirra, barnabörnum svo og barna-
barnabörnum sendum við innilegar
samúðarkveðjur. Ég og kona mín
biðjum ykkur öllum guðsblessunar
og þökkum honum og ykkur góð
kynni.
Maður er genginn götuna til
Guðs, saddur lífdaga. Hvfldin verð-
ur honum ljúf og góð. Guð bléssi
hann og minningu hans.
Hörður Zóphaníasson.
Kvaddur er frá Víðistaðakirkju í
Hafnarfirði mánudaginn 15. þessa
mánaðar vinur okkar, mágur og
svili, Karl Elíasson. Hann andaðist
á Sólvangi 7. júní eftir erfitt tíma-
bil. Minningarnar frá þeim tíma sem
allir voru við góða heilsu eru
ánægjulegar. í mörg ár fórum við
fjölskyldurnar saman í ferðalög um
landið, tjölduðum og höfðum það
skemmtilegt. Betri ferðafélaga var
vart hægt að hugsa sér en Kalla
og Fjólu. Hann hafði rólegt og yfir-
vegað skap og ef einhver var leiðin-
legur í hópnum, eins og stundum
getur komið fyrir, var hann alltaf
fyrstur til að slá á aðra strengi og
gera gott úr öllu.
Þegar við bjuggum í sveitinni
voru synir hans hjá okkur á sumr-
in. Það varð til þess að þau hjónin
komu oft til okkar og voru alltaf
jafn kærkomnir gestir. Þegar dóttir
okkar var í skóla í Reykjavík var
hún alltaf velkomin í Hafnarfjörð-
inn til Kalla og og fjölskyldu, þar
sem henni var alltaf tekið opnum
örmum og notalegheitin voru í fyrir-
rúmi. Við þökkum fyrir það.
Kalli var einn af þeim sem var
sannur vinur vina sinna og við fjöl-
skyldan kveðjum hann með sökn-
uði. Við þökkum honum alla þá
tryggð sem hann sýndi okkur með-
an hann Ufði og sendum Fjólu og
fjölskyldu hjartanlegar samúðar-
kveðjur.
Blessuð sé minning góðs manns
og vinar.
Kristin og Ingi.
Björn Hjartarson
útibústjóri - Kveðja
Að kveðja þann mann sem er
manni kær er ekki auðvelt. Mig
langar að skrifa nokkrar línur um
vin minn Björn Hjartarson. Fyrstu
kynni mín af honum voru þegar ég
hafði sótt um vinnu hjá Útvegs-
banka íslands fyrir 24 árum og var
send í viðtal til hans upp á Lauga-
veg 105. Er ég gekk inn á skrifstof-
una til hans var ég mjög óstyrk,
því þetta var í fyrsta skipti sem ég
fór í viðtal vegna atvinnu.
í gegnum árin hlógum við oft
af þessum fyrstu kynnum okkar. í
mínu samstárfi við Björn lærði ég
margt og ekki hvað síst mannleg
samskiþti. Björn var mér mikill vin-
ur og alltaf úrræðagóður þegar ég
þurfti að leita til hans og er ég
þess ævinlega þakklátur að hafa
haft hann sem yfirmann þessi 24 ár.
Nú þegar Björn hefur svo skyndi-
lega verið á brott kvaddur mun ég
sakna hans ævinlega og geyma
minninguna um hann. Elsku Sigríð-
ur mín, Ásta,1 börn, tengdabörn og
barnabðrn megi góður Guð blessa
ykkur og styrkja í sorg ykkar.
Anna Guðmundsdóttir.
Það er erfitt að kveðja jafn fyrir-
ferðarmikinn mann og Björn Hjart-
arson frænda minn. Fyrirferðar-
mikinn á þann hátt að þegar ég
hugsa til baka sé ég að öll mín
ungdómsár var Bjössi frændi »g
fjölskylda hans fastur liður í tilveru
minni. Nýtt ár var í raun ekki byrj-
að fyrr en ég hafði farið niður f
útibúið á Hlemmi og fengið Dagbók
Útvegsbankans í hendurnar. Það
var ekki sumar fyrr en búið var að
fara minnst tvisvar í sumarbústað-
inn við Svignaskarð. Og ekki var
kominn vetur fyrr en ég hafði inn-
ritað mig í Ballettskóla Sigríðar
Ármann (eða talað mig útúr skóla-
vist með því að lofa að byrja
„kannski næsta vetur")
Þegar maður varð eldri urðu ferð-
irnar í bankann fleiri. Ef maður var
að leggja inn, stóð maður hreykinn
á miðju gólfi i von um að útibústjór-
inn myndi taka eftir manni í monit-
orkerfi bankans. Ef aftur á móti
var verið að biðja um frekari yfir-
dráttarheimild lét maður minna á
sér bara. En það gekk ekki, í hvert
skipti, var komið auga á mann og
ef ekki var sest niður til samræðna
átti Bjössi alltaf nokkrar mínútur
aflögu til að ræða málin yfir glerið
í gjaldeyrnum. Ekki var minnst á
erindið í bankann heldur mínútum
frekar eytt í mikilvægari umræður.
Ég fór betri maður út úr bankanum
vitandi það að frændi minn hafði
ósvikinn áhuga á því hvernig lífið
gekk hjá mér.
Ófá voru þau einnig kvöldin sem
fóru í það að ræða málin í símann.
Þegar svarað var og á hinum enda
linunnar var Bjössi frændi var eins
.gott að koma sér vel fyrir í síma-
stólnum. Ævinlega stóð fyrir dyrum
klukkustundar símtal ef ekki
lengra. Það var ekki gert upp á
milli þeirra sem svöruðu. Hver sem
það var sem svaraði var þá þegar
orðinn móttakandi frétta og í sama
mund fréttafulltrúi sinnar fjöl-
skyldu. Auk þess að forvitnast um
þína eigin hagi var Bjössa unun af
að segja fréttir af sinni fjölskyldu.
Ekkert var það sem hann vildi ekki
deila. Hvort sem það var ballettskól-
inn, bankinn, sumarbústaðurinn,
eða annað þá var Bjössi hreykinn
af sínu fólki og hafði ærna ástæðu
til. Ekki gerði maður sér grein fyr-
ir hve lengi í raun hafði verið taíað
fyrr en upp var staðið og tekið eft-
ir því að stillimyndin var kominn á
sjónvarpsskerminn. Það skipti ekki
máli. Tímanum hafði verið vel varið
og Bjössi hafði talað við mig ungl-
inginn sem jafningja og með því
fengið mig til að tjá mig um hluti
sem ég var óvanur að tala um við
þá sem eldri voru. Nú þegar ég
reyni að koma undir mig fótunum
sem ungur maður sé ég hve mikil-
vægar þessar stundir með Bjössa
voru, og í sama mund syrgi ég það
að hafa ekki fengið að þakka nægi-
lega fyrir þær. En ég er viss um
að Bjössi hefur komið sér upp ein-
hvers konar monitorkerfi og fylgist
hreykinn með sínu fólki.
Það er erfitt að tjá fólki samúð
sína þegar 10.000 mílur skilja að,
en elsku Lilla, Sigurbjörn, Ásta og
Pálína, af vanmætti reyni ég og
vona að hluttekning mín aukist á
ferðinni yfir hafið. Missir ykkar er
stór og ætla ég ekki að reyna að
koma honum í orð. Minning um
stórfenglegan mann hjálpar okkur
öllum.
Ég kveð vin minn og frænda
Björn Hjartarson með söknuði.
Hjörtur Grétarsson,
Los Angeles.
Það var á vordögum árið 1976
að ég kom við hjá mági mínum á
Matstofu Austurbæjar sem þá var
og hét. Þetta var um hádegisbil syo
að ég fékk mér snari á disk. Ég
fékk mér sæti við borð þar sem
mágur minn sat við annan mann
og voru þeir í hrókasamræðum og
var greinilegt að það fór vel á með
þeim. Þessi glaðlyndi maður kynnti
sig og kom þá í ljós, að þetta var
hann Björn í Útvegsbankanum, sem
ég hafði stundum heyrt nefndan.
Yfir hádegisverðinum tókum við tal
saman og kom þá í ljós að ég, ný-
kominn úr skóla, var í atvinnuleit
og Björn vantaði starfsmann í bank-
ann sinn, svo ég sló til og sótti um
starf hjá útibúinu á Laugavegi 105.
Það er svo gaman að rifja upp þessi
fyrstu kynni okkar Björns og það
er enginn tilviljun að þau eru svo
ljóslifandi í huga mér. Þau voru
upphafið af sextán ára gæfuríku
samstarfi.
Ég vil með þessum fáu orðum
þakka það að hafa orðið þeirri
gæfu aðnjótandi að hafa kynnst og
starfað með Birni þessi sextán ár.
Þessi ár eru mikill skóli í mínum
huga. Við sátum oft saman og
ræddum um lífið og tilveruna, allt
milli himins og jarðar og streymdu
þá margir gullmolarnir frá vörum
hans og hafa margir þeirra orðið
mér að leiðarljósi á lífsleiðinni.
Ég kveð hér Björn með miklum
söknuði og vil senda Sigríði, Ástu
móður hans, Sigbirni og Rögnu,
Ástu og Guðna og Pálínu mínar
dýpstu samúðarkveðjur og bið góð-
an Guð að styrkja þau við þessi
snöggu umskipti í lífi þeirra.
Kjartan O. Jóhannsson.
Vinur minn og gamall starfsfé-
lagi, Björn Hjartarson, er látinn.
Skyndilegt fráfall þessa góða
drengs minnti mig óþyrmilega á þau
sannindi, að ótrúlega skammt er
milli lífs og dauða.
Hann kenndi sér einskis meins,
svo orð sé á gerandi. Þess vegna
kom harmafregnin um fráfall hans,
eins og þruma úr heiðskíru lofti.
Ég kynntist honum ungur á æsku-
heimili mínu við Sólvallagötu, þar
sem hann var tíður gestur, enda
bekkjarbróðir og vinur bróður míns.
Hann hafði til að bera einstaka
persónutöfra og glaðværð, sem gat
komið hinum mestu fýlupokum til
að brosa. Jákvæðu hliðar lífsins
hafði hann að leiðarljósi, þótt and-
streymið mætti honum sem flestum
öðrum. Bölsýni var ekki til í hans
huga, enda átti hann það til að
gera góðlátlegt gys að slíku fólki
með meðfæddri lagni sinni í mann-
legum samskiptum, að snúa bölsýni
þess í bjartsýni. Hann var nærgæt-
inn við alla, hjálpsamur, hlýr og
alúðlegur, enda leitaðist hann við
að greiða götu flestra, sem til hans
leituðu. Það er ekki hugmyndin í
þessum fátæklegu línum að draga
upp dýrlingsmynd af Birni, þó að
hann hafi verið hinn mesti öðíingur
og mörgum mannkostum prýddur.
Það hefði einfaldlega verið ^essum
prúða og lítilláta manni á móti
skapi.
Eg kynntist honum náið í Ham-
borg, þar sem hann var við fram-
haldsnám um tíma, eða áður en
hann gerði bankastörf að ævistarfi
sínu. Minnist ég með þakklæti ljúfra
stunda, sem við áttum saman,
ásamt Sigríði eiginkonu hans. Það
dreif margt skemmtilegt á daga
okkar, þann stutta tíma, sem þau
hjón dvöldu þar og svo einkennilegt
sem það kann að virðast hefi ég
jafnvel notið betur frásagnar Bjössa
frá þessum tíma er dvalarinnar
sjálfrar. Slík var frásagnargáfa
hans og hæfíleiki til þess að glæða
sögur sínar lífi um löngu liðna at-
burði.
Björn átti því láni að fagna, að
eignast traustan lífsförunaut, Sig-
ríði Ármann, ballettkennara, en þau
kynntust barnung og hafa stutt
hvort annað dyggilega á lífsleið-
inni. Hjónaband þeirra var að
mörgu leyti til fyrirmyndar og ein-
kenndist samband þeirra af gagn-
kvæmri virðingu fyrir hvort öðru,
samheldni og ástúð.
Þau fluttu nokkru sinnum á
fyrstu árum hjónabandsins og
stækkuðu við sig, eftir því sem fjöi-
skyldan óx. Heimili þeirra bar vott
um smekkvísi húsráðenda frá fyrstu
tið.
Fyrir ca. 14 árum byggðu þau
yndislegt hús í Stallaseli 8, sem þau
fengu tækifæri til að hanna eftir
sínum smekk frá grunni. Björn og
Lilla áttu sér ennfremur athvarf í
sveitinni, lítinn sumarbústað sem
þau byggðu 1964 í landi Svigna-
skarðs í Borgarfirði. Þar sem bú-
staðurinn var svo að segja í alfara-
leið var mjög gestkvæmt hjá þeim
hjónum, enda tóku þau á móti gest-
um sínum af einlægri gleði og eng-
inn hafði það nokkru sinni á tilfinn-
ingunni, að hann eða hún væri að
gera þeim ónæði.
Björn hóf störf hjá Útvegsbanka
íslands 1955. Starfaði hann í fyrstu
sem fulltrúi í sparisjóðsdeild, en var
ráðinn útibússtjóri vð útibú bankans
á Laugavegi 105 frá stofnun þess
í febrúar 1957. Það var jafnframt
fyrsta útibú bankans í Reykjavík.
Björn var frá fyrstu tíð holíur hús-
bændum sínum og hafði hagsmuni
bankans ætíð í fyrirrúmi, enda vildi
hann veg sinnar stofhunar sem
mestan. Hann hefur trúlega fengið
markaðshyggjuna í vöggugjöf, því
fljótlega sópaði hann að sér við-
skiptamönnum, bæði fyrirtækjum
og einstaklingum. Hann var vin-
sæll og jafnframt farsæll banka-
maður og stóð við hlið viðskipta-
manna sinna í blfðu og stríðu.
Starfsmönnum sínum reyndist hann
vel og umgekkst þá sem jafningja,
enda hafði hann frá fyrstu tíð geng-
ið í flest storf í bankanum.
Undirritaður sá um marga ára
skeið um starfsmanna- og launamál
í bankanum. Samkvæmt kjara-
samningnum áttu að fara fram
launatilfærslur á milli þrepa í byrjun
desember ár hvert og var yfirmönn-
um bankans ætlað að senda inn til-
lögur fyrir sitt fólk. Björn var van-
ur að senda sínar tillögur snemma
fyrir starfsmenn útibúsins og fylgdi
þeim svo úr hlaði með heimsókn til
míp ár hvert. Honum var skiljanlega
mikið í mun að halda góðu starfs-
fólki, sem kunni til verka og hafði
náð hylli viðskiptamanna og vissi
sem var,  að mannsæmandi laun
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
20-21
20-21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40