Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						Mfil ÍítÚl M HUOÍ

MORGUNBLAÐIÐ I

IINGAR

Vltnltm QlQAJff/.UDflOM

SUNNUDAGUR'14: JÚNÍ 1992

25

Elín E. Sigurðar-

dóttír - Minning

Föstudaginn 29. maí andaðist

Elíh E. Sigurðardóttir á hjúkrunar-

heimilinu Skjóli, þar hafði hún

dvalið liðlega fjögur ár.

Kynni okkar hjóna og Elínar og

Pálma Jósefssonar f.v. skólastjóra

hófust fyrir nær fjörutíu árum, er

við vorum að byggja samtímis við

sömu götu og aðeins tvö hús milli

okkar húsa. Við Pálmi vorum vel

málkunnugir fyrir en Elínu hafði

ég ekki kynnst, þó vissum við vel

hvort af öðru, þar sem við áttum

sama langafa.

Náin vinatengsl mynduðust milli

heimila okkar, héldust þau alla tíð

og voru okkur mikils virði. Pálmi

var af störfum sínum þjóðkunnur

maður og átti virðingu og traust

allra er hann þekktu.

Störf eiginkonunnar, móðurinn-

ar eru unnin innan veggja heimilis-

ins og því ekki eins þekkt og sá,

sem vinnur að félagsstörfum og er

í opinberu starfi. Elín og Pálmi

voru mjög samstæð og studdu

hvort annað til góðra verka.

Heimili það, sem Elín skapaði,

var fagur friðarreitur, þar sem

dætur þeirra tvær ólust upp og

síðan dóttursonur þeirra, glókollur-

inn litli hann Pálmi, sem nú er

orðinn stór og vel látinn arkitekt.

Það var þung raun fyrir fjöl-

skylduna þegar þau með stuttu

millibili misstu dóttur sína Sigi-únu

og tengdason, mann Kristínar,

hinn kunna íþróttamann, Svavar

Markússon, bæði á besta aldri.

Elín var sérlega velviljuð kona,

aldrei hallmælti hún nokkrum

manni, hún vildi öllum vel og lagði

ávallt gott til mála. Hún var hlý

manneskja, góð móðir og amma.

Við minnust þess að Berglind, dótt-

ur Kristínar, fannst það ekki full-

kominn sunnudagur ef hún fékk

ekki að heimsækja ömmu sína og

fara út að ganga með afa sínum.

Elín var listræn kona, ljóðelsk

og vel hagmælt en lét fáa um það

vita. Þegar heimilsstörfin urðu létt-

ari gafst tími til frístundaiðkana,

hún sótti námskeið í leirmótuh og

bókbandi, gerði marga fallega

muni og batt inn talsvert af bókum.

Hneigð til listrænna starfa er

áberandi hjá afkomendum þeirra

hjóna. Kristín dóttir þeirra er

tækniteiknari og stundar myndlist-

arnám í Myndlistaskólanum. Pálmi

sonur Sigrúnar er arkitekt, bróðir

hans Sigurður Snorri fetar sömur

braut og Inga systir þeirra hefur

lokið leiklistarnámi. Anna Elín

dóttir Kristínar er lærður ljós-

myndari og Berglind er innrituð í

Myndlistaskólann.

Elín hefði eflaust haldið áfram

að nema og vinna við listrænar

handmenntir, ef illvæg veikindi

hefðu ekki stöðvað það. Hún veikt-

ist af liðagikt, sem lék hana hart

°g þjáðist af þeim sjúkdómi í mörg

ár. En þótt líkaminn væri illa far-

inn   af   veikindunum   hélt   hún

Erlendur Kristófers-

son - Kveðjuorð

óskertum andlegum kröftum til

síðust stundar. Hugurinn var hjá

afkomendunum og sárt þótti henni

að geta ekki sinnt og hjálpað til

með barnabarnabörnin.

Fyrir þrem árum dó Pálmi mað-

ur Elínar, eftir það var það einlæg

ósk hennar að mega hverfa frá

daglegum þrautum. Nú hefur hún

verið bænheyrð og fær að leggjast

til hvíldar við hlið eiginmanns síns

og Sigrúnar dóttur þeirra.

Að leiðarlokum þökkum við

langa og trausta vináttu þeirra

hjóna. Aðstandendum sendum við

innilegar samúðarkveðjur.

Sigrún og Magnús Jónsson.

Fæddur 6. ágúst 1973

Dáinn 28. maí 1992

Legg ég nú bæði líf og önd,

ljúfi Jesús, í þína hönd,

síðast þegar ég sofna fer

sitjí Guðs englar yfir mér.

(H. Pétursson.)

Þegar við fréttum að hann Elli,

bekkjar- og skólafélagi okkar, væri

látinn tók það okkur nokkurn tíma

að gera okkur grein fyrir hvað hafði

gerst, gat það verið að hann svo

ungur, fullur af krafti og lífi, hann

Elli, sem átti allt lífið fram undan,

væri farinn frá okkur, farinn svo

langt í burtu að við sjáum hann

aldrei aftur? Hvað getur maður

sagt eða gert til að skilja þessi

undarlegu örlög, spurningarnar

hlaðast upp en eina svarið sem við

fáum er þögnin og sorgin.

Við vorum ungir krakkar í Val-

húsaskóla sem áttum heiminn, allt-

af svo mikið að gerast, alltaf nóg

að tala um og alltaf vorum við að

uppgötva eitthvað nýtt og framandi

og svo margt eftir til að skilja. Við

kynntumst öll á mesta þroskaskeiði

lífsins og þó við höfum þroskast og~

farið í ólíkar áttir, tekið ólíkar stefn-

ur þá munum við ætíð muna eftir

þessum hamingjuárum sem við átt-

um í Való.

EIli mun alltaf eiga sérstakan

stað í hjörtum okkar og minnumst

við hans með hýju og þakklæti fyr-

ir þær samverustundir sem hann

gaf okkur.

Elsku Inga og aðrir aðstandend-

ur, þó dagurinn sé dimmur mun

Elli alltaf leggja ljós sitt á leið ykk-

væru ein megin forsenda þess. Svo

ákafur var hann að pota fólki sínu

upp í launum, og lá að sjálfsögðu

ekkert nema gott til, að tillögur

hans voru oft og tíðum ekki í nokkru

samræmi við gerða kjarasamninga.

Benti ég honum góðfúslega á,

að þó vð hækkuðum einn og einn

starfsmann, sem hefði sýnt sérstakt

frumkvæði og dugnað í starfi væri

ekki þar með sagt, að allir ættu

að fá það sama. Hann sótti mál

sitt með enn meiri ákafa og tók að

telja upp alla þá mannkosti, sem

prýddu hvern einstakan starfs-

mann. Þegar allt annað brást lét

hann oft í það skína, að laun hans

mættu gjarna lækka eitthvað, ef

það gæti orðið til að aðrir hækk-

uðu. Hann bar ætíð mikla um-

hyggju fyrir starfsmönnum sínum

og má með sanni segja „að eftir

höfðinu dansi limirnir". Starfs-

andinn á vinnustað var til fyrir-

myndar ekki síst vegna jákvæðni

og hressleika Björns, sem yfir-

manns.

Hann lét í sér heyra á þessum

árum, ef honum mislíkaði stefha

bankans, t.d. í markaðsmálum, eða

jafnvel tímabundið aðgerðarleysi

stjórnenda í harðnandi samkeppni.

Hann var líka fyrsti maður til að

láta í sér heyra þegar honum fannst

vel staðið að málum, svo sem nýj-

ungum í þjónUstu o.s.frv. Þá var

hann, aftur á móti, óspar á hvatn-

ingu og ósjaldan yljaði það mér og

öðrum hlýleg orð af vörum Björns,

þegar góðar hugmyndir náðu fram

að ganga, sem voru líklegar til þess

að auka markaðshlutdeild bankans.

Sjálfur varpaði hann oft fram góð-

um hugmyndum og ábendingum

um það, hvernig hlutirnir mættu

betur fara.

Þegar sameining fjórbankanna

kom upp, sem leiddi til stofnunar

Islandsbanka hf., skiptust starfs-

menn þeirra í byrjun í hópa og

höfðu, eins og gengur, margar

skoðanir á því máli. Björn Hjartar-

son var hinsvegar fyrstur manna

til að átta sig á þeirri gífurlegu

hagkvæmni sem stærri bankaeining

gæti haft í för með sér og um leið

rekstrarlegt og þjóðhagslegt gildi

hennar. „Nú ríður á að ná sam-

heldni um sameininguna, hætta að

velta sér upp úr fortíðinni og líta

fram á veginn," voru einkunnarorð

hans.

„Við hefðum átt fjörutíu ára

brúðkaupsafmæli 5. júní," sagði

Lilla, eiginkona Björns, þegar ég

leit inn til hennar til þess að votta

henni samúð mína. Það vantaði

aðeins sólarhring upp á að hann

lifði það. Þau voru nýkomin úr sum-

arleyfi frá Portúgal, þar sem þau

höfðu ferðast mikið um, og meðal

annars séð heimssýninguna i Sevilla

á Spáni. Þetta var dásamlegur tími

og sjáðu, bætti hún við, þegar við

vorum að fletta albúminu frá þess-

ari síðustu sameiginlegu sumarleyf-

isferð og rákumst á mynd af Birni.

„Hver gæti ímyndað sér, að þessi

káti, lífsglaði maður væri á förum."

Svo mörg voru þau orð, en minna

mann þó um leið illilega á, að kall-

ið getur komið hvenær sem er.

Þarna sat harmi slegin fjölskyldan,

eiginkonan, börn og tengdabörn,

Ásta, móðir Björns, og ræddu eilifð-

armálin án sýnilegrar niðurstöðu.

Öll stöndum við máttvana gagnvart

sláttumanninum mikla, en vitum

þó að síðar mun hann berja að dyr-

uin hjá okkur hinum.

Ég veit að hin dugmikla eigin-

kona Björn, móðir hans, börn þeirra

og aðrir ástvinir munu líta fram á

veginn til framtíðarinnar, eins og

hann hefði eflaust sagt þeim að

gera. Minninguna um soninn, eigin-

manninn og föðurinn lífsglaða, sem

vildi þeim svo vel og ávallt fyllti

hjörtun gleði verður ekki frá þeim

tekin.

Við hin, þökkum honum sam-

fylgdina, minnumst hans með sökn-

uði, en þó gleði í huga og vitum,

að hans bíður óþekkt en björt fram-

tíð að ferðalokum hér.

Reynir Jónasson.

Okkur langar að minnast okkar

ástkæra útibússtjóra, Björns Hjart-

arsonar, sem lést á heimili sínu

aðfaranótt fimmtudagsins 4. júní

sl. Okkur setti hljóð við þessi

hörmulegu tíðindi, því daginn áður

hafði hann kvatt okkur hress og

kátur eins og ævinlega. Björn hafði

stjórnað útibúinu á Laugavegi 105

í 35 ár eða allt frá opnun þess og

hafði hann sem yfirmaður einstakt

lag á starfsfólki sínu og lét ánægju

sína í ljós þegar vel var unnið.

Honum hélst vel á starfsfólki og

má geta þess að starfándi er fólk

í útibúinu, sem er búið að starfa

þar samfleytt í 27 ár undir hans

stjórn.

Björn var glaðlyndur maður og

gamansamur. Oft var glatt á hjalla

þegar hann sat með okkur í kaffí-

stofunni, því hann hafði frá mörgu

að segja og kom fólki oft til að

skellihlæja. Björn var vinsæll úti-

bússtjóri og laðaði hann margan

viðskiptavininn til útibúsins með

sínum sérstöku persónutöfrum.

Ósjaldan sáum við fólk niðurdregið

og kvíðafullt á biðstofunni hjá hon-

um en svo kom þetta sama fólk

brosandi frá honum eftir að hafa

rætt við hann. Björn gaf sér ætíð

góðan tíma til þess að spjalla við

viðskiptavini sína og var sama hver

átti í hlut.

Að leiðarlokum viljum við þakka

honum af heilum hug fyrir ánægju-

legt samstarf og vináttu. Horfinn

er góður drengur en ljúf minning

lifir.

Elsku Sigríður, Ásta, börn,

tengdabörn og barnabörn, Guð gefi

ykkur öllum styrk á þessari erfiðu

stundu.

Starfsfólk           íslandsbanka

Laugavegi 105.

Oft þykir mér, að röðin sé ekki

rétt, þegar kallið kemur, kallið sem

enginn kemst hjá að fá, röðin kem-

ur að okkur öllum um síðir. Það er

ekki mitt eða þitt að dæma um

það, en stundum er of ftjótt farið

og það finnst mér með vin minn

Björn Hjartarson.

Við kynntumst þegar leiðir okkar

lágu saman fyrst í útibúinu á

Hlemmi, en þá höfðum við unnið

við sama bankann um árabil hvor

á sínum stað.

Mín lukka var að fá starf við

útibúið á Hlemmi á miðju árinu

1985. Þar var Björn til húsa og

hafði verið frá opnun útibúsins,

hann var hluti af staðnum.

í fyrsta samtali var varlega farið

af stað og loforð um góða samvinnu

voru gefin á báða bóga. Hann sagði

mér til og gaf mér holl og góð ráð.

Ég hugsaði gott til glóðarinnar

um samvinnu við þennan mann.

Síðan eru liðin mörg ár og loforðin

hafa staðið fyrir sínu. A löngum

tíma í náinr>i samvinnu getur komið

upp sú staða, að menn séu ekki

alltaf sammála. Þá sjaldan að sú

staðan kom upp hjá okkur, þá sett-

umst við niður hvor á móti öðrum,

málin voru rædd og ekki var upp

staðið fyrr en báðir voru sáttir.

Þannig var okkar samvinna alla

tíð, hún gekk upp. Maður á ef til

vill aldrei að segja, að einhver hafi

verið besti yfirmaður manns, en

Björn komst eins nálægt því og

hægt var. í október 1990 var mér

boðin ný staða við annað útibú

bankans sem ég þáði, en það var

ekki fyrr en eftir langt samtal og

góð ráð frá Birni.

Við kvöddumst með söknuði, en

hann samgladdist mér innilega og

fann til stolts að sinn maður skyldi

til kallaður. Eftir flutning frá

Hlemmi niður í Lækjargötu átti að

sjálfsögðu oft að heimsækja Björn

og hans frábæra fólk á Laugavegi

105, en góð áform ganga ekki allt-

af upp. Ferðirnar á Hlemm hafa

verið alltof fáar og stutt staðið við,

en sambandinu var samt haldið og

er það vel. Okkar síðsta samtal var

3. júní í síma, hann nýkominn úr

fríi og ég nýbúinn að fá starf við

útbibú bankans í Garðabæ. Þetta

var gott samtal og báðir sögðu frá

sínum högum. Hann óskaði mér til

hamingju með nýja starfið og fann

aftur til stolts, að sinn maður skyldi

hafa verið valinn. Við kvöddumst

og ég sagðist heimsækja hann fyrir

helgina og við myndum setjast nið-

ur saman og ræða málin. Sú ferð

var aldrei farin.

Björn kunni vel að gleðjast með

öðrum og maður fann einlægnina

sem lá að baki, það fékk ég að finna

frá honum gegnum tíðina, sér í lagi

þegar við Sigga eignuðumst barnið

okkar í október 1989 og líka þegar

breytingar urðu á mínum högum í

vinnunni. Hann á eitthvað í mér

hann Björn og ég líka í honum.

Fyrir langa löngu á stjörnubjört-

um vetrarkvöldum í Vestmannaeyj-

um horfði maður sem smá peyi til

himins og fylgdist með stjörnuhröp-

um. Þegar þau sáust var sagt stund-

arhátt, þarna var einhvern að deyja

einhvers staðar úti í heimi, og

manni fannst hvelfingin ekki eins

björt á eftir. Nú er slokknuð enn

ein stjarnan og himinhvolfið er frá-

tækara en áður.

Kæra Sigríður, hugheilar samúð-

arkveðjur til ykkar allra frá okkur

Siggu.

Þorsteinn Brynjúlfsson.

ar og okkar. Blessuð sé minning

hans.

Fyrir hönd árangs '73

úr Valhúsaskóla,

Inga Björg og íris Björg.

Elli er farinn frá okkur. En ekki

alfarinn því það er eitt sem fer aldr-

ei og það eru minningarnar um

hann. Minningarnar eru sem betur

fer ekki dauðlegar. Þessar minning-

ar líða okkur aldrei úr minni og

alltaf getum við rifjað upp eitthvað

skemmtilegt um hann í framtíðinni

og brosað af því.

Elli lukka, eins og við þekkjum

hann best, var ekki kallaður

„lukka" út í bláinn því alltaf tókst

honum að koma öllum í „jolly" skap,

eins og hann hefði orðað það.

Elli hafði stórt og hlýtt hjarta.

AUtaf var hann tilbúinn til að gera

öðrum greiða og hjálpa til. Hann

var tilfinninganæmur og fann til

með öðrum. Hann gat þó verið

skapstór ef honum fannst einhverju

óréttlæti beitt. Það vantaði heldur

ekki kjarkinn hjá Ella, hann var

alltaf til í allt og óhræddur við að

reyna. Hvort sem það var að fara

á skíði, skreppa í ferðalag eða gera

eitthvað skemmtilegt.

Aðaláhugamál EUa var Camaro-

inn hans og bílar. Það var alveg

merkilegt hvað hann gat dundað

mikið í bílnum sínum, alltaf að betr-

umbæta! Draumurinn hans var að

koma Camaronum á götuna í topp-

standi og gljándi fínum. Annað var

það líka sem var Ella sérstaklega

hugleikið. Það var að spila og uppá-

haldsspilið hans var kani. Þau eru

orðin mörg kvöldin sem við sátum

með Ella og spiluðum fram eftir

öllu. Elli var alltaf til í „eitt spil

enn". Við eigum eftir að sakna

þess sárt að Ella vanti í spilaklúbb-

inn.

Eitt var það sem hálfgert ein-

kennismerki hjá Ella. AUtaf þegar

hnan kom í heimsókn hellti hann

einu, jafnvel tveim glösum niður.

Maður þurfti eiginlega að forða

þeim áður en hann gekk inn!

Það lýsingarorð sem lýsir honum

Ella lukku kannski best er góður.

Kannski var hann of góður fyrir

þennan heim. Hvar sem hann er

núna vitum við að honum líður vel

og við erum viss um að hann er

með bros á vör.

Inga, Kristján, Sigurður, Kristó-

fer, Guðrún og öll hin sem urðum

þeirrar gleði aðnjótandi að þekkja

Ella, Guð gefi okkur styrk til að

sætta okkur við það sem gerst hef-

ur og við skulum öll varðveita minn-

ingarnar um góðan dreng.

Rósa, Daddi, Jón og Gunna.

Morgunblaðið tekur afmæl-

is- og minningargreinar til'

birtingar endurgjaldslaust.

Tekið er við greinum á rit-

stjórn blaðsins á 2. hæð í Aðal-

stræti 6, Reykjavík og á skrif-

stofu blaðsins í Hafnarstræti

85, Akureyri.

Athygli skal á því vakin, að

greinar verða að berast með

góðum fyrirvara. Þannig verður

grein, sem birtast á í miðviku-

dagsblaði að berast síðdegis á

mánudegi og hliðstætt er með

greinar aðra daga.

í minningargreinum skal hinn

látni ekki ávarpaður. Ekki eru

tekin til birtingar frumort ljóð

um hinn látna. Leyfilegt er að

birta tilvitnanir í ljóð eftir þekkt

skáld, og skal þá höfundar get-

ið. Sama gildir ef sálmur er birt-

ur. Meginregla er sú, að minn-

ingargreinar birtist undir fullu

nafni höfundar.

Við birtingu afmælisgreina

gildir sú regla, að aðeins eru

birtar greinar um fólk sem er

70 ára eða eldra. Hins vegar eru

birtar afmælisfréttir með mynd

í dagbók um fólk sem er 50 ára

eða eldra.

J

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
20-21
20-21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40