Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 256. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						20

N'NIIUGUR S-

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 8. NÓVEMBER 1992

33

.4      B

VERMENN ISLANDS:

TIUAR

ÍHRMMJ

hernadarAtaka

Hlynur

Ingimars-

Morgunblaðið/EPá.

ViðtaLvið Hlyn Ingimarsson í Damaskus

eftir Elínu Pálmodóttur

Hlynur Ingimarsson er einn þeirra íslendinga sem síðastliðinn áratug

hefur gert heiminn að sinni verstöð. Tækifærið tíl starfa erlendis sá

Hlynur hjá Sameinuðu þjóðunum. Það bar hann vegna heimsmálanna

til Austurlanda nær, þar sem alltaf er verið að stríða og „ævintýra-

mennskan" tók á sig nýja mynd. Nú starfar Hlynur Ingimarsson í

Damaskus í Sýrlandi. Lengst af voru kona hans og dóttir með honum,

en nú er fjölskyldan á íslandi, enda eru þau að búa sig undir að úti-

vistinni fari að ljú ka. Hlynur hyggst ekki þreyja mikið fleiri vertíðir

á framandi slóðum. Draumur þeirra er að búa á íslandi og eiga skútu

til að sigla á Miðjarðarhafinu, enda bæði hjónin verðlaunaðir siglar-

ar. Og enn eiga þau litla íbúð á Kýpur. Það er forvitnilegt að heyra

hvað drifið hefur á daga íslendings, sem í áratug hefur sótt á erlend

mið í vinnu. Því var forvitnast hjá Hly ni um hvað á dagana hefur drifið

í útivistinni.

Þarna á svölum sundurskotins

húss SÞ í Beirút var franskur

fyrirliði hópsins skotinn. A stærri-

myndinni sitja félagarnir hnípnir

fyrir utan. Mike frá írlandi lengst

til hægri og í miðið er Þórarinn

Eyjólfsson. Hlynur Ingimarsson

tók myndirnar.

Hlynur er vélfræðingur að

mennt og valdi rafmagns-

deildina í náminu. Síðustu

11 árin áður en hann fór utan 1982

vann hann hjá Berki hf. í Hafnar-

firði. „Ég hafði fengið skeyti frá ís-

lendingi hjá friðargæslu SÞ í Suður-

Líbanon um að þar vantaði menn.

Ég hafði lengi gengið með það í

maganum að fara utan og þarna

opnaðist tækifæri. Ég fékk því leyfí

frá starfi í. 2 ár, sem lengdist upp í

10 árin sem ég er búinn að vera

erlendis," segir Hlynur. Fyrstu árin

var hann hjá UNIFIL með aðsetur í

ísrael. Þegar ákveðið var að taka

reksturinn á gæslustöðvunum í Gól-

anhæðum úr höndum kanadíska

hersins og færa undir almenna þjón-

ustu 1985, var Hlynur sendur til

Damaskus í Sýrlandi til þess að koma

upp viðhaldsþjónustu fyrir þessar

150 rafstöðvar á svæðinu milli Sýr-

lands og ísrael. Verkefnið var að

kaupa inn vélar og setja þær upp.

1989 var hann svo sendur í 20 mán-

uði til írans. Var 1991 í Teheran og

tók þátt í að pakka friðargæslustöð-

inni þar saman og flytja allt nýtilegt

til Kúveit í lok Eyðimerkurstormsins,

innrásar fjölþjóðahersins í írak. Var

svo þar við að koma í gang fyrstu

rafstöðvunum á landamærunum. Þá

staðsettur skammt frá Basra í tvo

mánuði meðan verið var að koma

hinum níu gæslustöðvum Sameinuðu

þjóðanna á svæðinu milli Kúveits og

Iraks í gang. Eftir það var hann svo

aftur sendur til Damaskus, þar sem

hann er nú.

Hlyni hefur líklega ekki dottið í

hug þegar hann ákvað að blaka svo-

Iítið vængjunum og starfa stuttan

tíma erlendis að hann ætti eftir að

lenda í stríðum á öllum þessum stöð-

um. „Nei, það voru óskapleg við-

brigði að koma frá íslandi í hringiðu

hernaðarátaka. Við komum til Isra-

els viku fyrir innrás fsraela í Líbanon

1982 og vorum að korha okkur fyrir

í Nahariya, rétt sunnan við landa-

mærim Höfðum ekki hugmynd um

neitt. ísraelar létu Sameinuðu þjóð-

irnar ekki vita fyrr en nokkrum

klukkustundum áður en þeir fóru inn

í Líbanon að kvöldi 3. júní 1982 að

friðargæslusveitin yrði að fastsetja

þann mannskap sem hún þyrfti á að

halda í höfuðstöðvum sínum, um 10

km frá landamærunum. Og að ekki

yrði hægt að skipta þar um fólk.

Sögðu að nú væri nóg komið, þeir

gætu ekki tekið meiru, á einhvern

hátt yrði að bregðast við. Sameinuðu

þjóðirnar óskuðu eftir sjálfboðalið-

um. Ég var nýr og gat ekkert annað

gert en að gefa mig fram. Þarna var

fullmannað, því við urðum að sjá um

að gæslustöðvarnar væru starfhæf-

ar. Ekki var skotið á okkur heldur

nánast yfir okkur. Við fylgdumst

bara með. Þungaárásarherinn fór um

túnfótinn hjá okkur. Mitt starf var

að sjá til þess að rafmagn til rekst-

urs stöðvarinnar væri alltaf fyrir

hendi. Við höfðum eigin rafstöð, sem

er þar enn."

Hlynur var kominn út með konu

sína og dóttur, Kristínu Magnúsdótt-

ur snyrtisérfræðing og Kristínu Ósk,

sem þá var 14 ára gömul. „Þetta var

mikið áfall," viðurkennir hann. „Við

komum þarna í lok maí, til þess eins

að reyna eitthvað nýtt. Eftir viku

ókum við hjónin til Jerúsalem til að

sækja einkennisbúning á mig. í baka-

leiðinni norðureftir mætti okkur

straumur af fólki að flýja suður á

bóginn. Dóttir okkar var heima í

Nahariya, í góðu yfirlæti hjá Þórarni

Eyjólfssyni og fjölskyldu hans. Gegn-

um miðjan bæinn er skurður með

aðalgötunni á báðar hliðar. Okkur

hafði verið sagt að byssurnar frá

Líbanon drægju ekki suður fyrir

þennan skurð. Við urðum þess þó

vör að allir ísraelar voru í loftvarnar-

byrgjum. Palestínumenn höfðu verið

að skjóta úr flóttamannabúðunum í

Líbanon suður yfir til að hrella ísra-

ela. En þeir voru ekki enn lagðir af

stað norður yfir landamærin. Þetta

var það sem velti steininum. Við trúð-

um þvi að húsið okkar, sem var sunn-

an við skurðinn, væri utan seilingar

og stelpan kom heim á reiðhjóli. Við

ætluðum svo bara að skila af okkur

pakka og lögðum af stað fótgang-

andi í þessum friðsamlega bæ. En

ekki höfðum við gengið nema nokkra

metra þegar heyrðist hvinur í spreng-

ikúlum. Virtist óhugnanlega nærri.

Ekki þó meira en svo að við fórum

bara að sofa. Vissum ekkert meira.

Við vorum svo óvön öllu slíku og

þetta leit allt öðru vísi út þarna í

rökkrinu um kvöldið. Það næsta sem

gerðist var að ísrelsherinn fór yfir

landamærin og ég var einn af sjálf-

boðaliðunum í aðalstöðvum friðar-

gæsluliðsins í Naqoura í Líbanon.

Var þar í vikutíma án þess að kom-

ast heim. En við höfðum samband

og gátum látið vita af okkur. Naqo-

ura er á ströndinni við Miðjarðarhaf-

ið. Skriðdrekarnir streymdu framhjá

stöðinni og flugvélarnar yfir okkur.

Við biðum bara og fylgdumst með

aðgerðum fallbyssubátanna og flug-

vélanna á Ieið til loftárása í Líbanon.

Og í kjölfarið með flóttafólkinu á

leið suður um. Það stóð í kös á flutn-

ingabílum, eins og væru það gripa-

flutningar."

Misstu mann í Beirút

„Stríðið þróaðist svo þannig að

ísraelar komust alla leið til Beirút,"

heldur Hlynur áfram frásögninni af

því hvernig hann, íslendingurinn, var

þarna lentur í miðju stríði. „Þegar

um hægðist var ákveðið að lið yrði

sent frá Sameinuðu þjóðunum til

Beirút til að taka aftur í notkun stöð-

ina þar. Við Þórarinn Eyjólfsson vor-

um í 14 manna hópi, sem sendur var

til að skoða aðstæður og ástand húss

Sameinuðu þjóðanna, sem reyndist

allt sundurskotið. Þarna komumst

við í sjálfu sér næst þeirri ógnar-

spennu sem var á svæðinu, enda var

þetta svo skömmu eftir fjöldamorðin

í flóttamannabúðum Palestínumanna

í Sabra og Shatila. Fyrst ókum við

í fylgd ísraelsmanna norður eftir

strandveginum, en fyrir norðan Sy-

don héldum við upp í fjöllin og þaðan

eftir græna svæðinu þar sem fjöl-

þjóðaherinn hafði tekið að sér gæslu.

Israelar voru þá að búa sig til brott-

farar. Þegar við komum til Beirút

ókum við gegnum varðstöðvar allra

herjanna niðri við ströndina. Á leið-

inni þaðan og inn í bæ mættum við

vopnuðum, ungum líbönskum her-

mönnum, sem vöruðu okkur við að

halda áfram inn í borgina, þar væru

bölvaðir ísraelar. En við þóttumst

vita betur og komumst að húsi Sam-

einuðu þjóðanna. Þar hófum við út-

tekt á húsinu og áætlun um viðgerð-

ir. Vorum við þetta í nokkra klukku-

tíma. Á meðan var yfirmaður hóps-

ins, franskur herforingi, skotinn til

bana af leyniskyttu úti á svölunum.

Ég var nýgenginn inn frá því að

taka myndir af þessum svölum. Við

drógum Frakkann með okkur út í

bílinn. Hörfuðum svo og hættum við

verkefnið í bili. Það var ekki fyrr en

um hálfu ári seinna að reynt var að

komast aftur til Beirút og þá fengið

annað hús, þar sem við settum upp

fjarskiptastöð. Þá var skotið á okkur

aftur af einhverri slysni. Herlögregla

var höfð í götunni, en skotið kom

upp og inn í gegn um glugga á 3.

hæð. Kúlan lenti í loftinu á næsta

herbergi við það sem við vorum í við

að setja upp tækin. En þetta var sem

sagt slysaskot og því héldum við

áfram."

Hvernig verður mönnum við að

lenda í slíku? Hlynur segir að eitt-

hvað sé um að hermenn friðargæsl-

unnar verði hræddir og álagið verði

þeim ofviða. Þetta séu ungir hermenn

sem bila og kemur fyrir að þeir skjóta

sig eða skaða aðra. Þetta er álag á

geðheilsuna. Hvað Líbanina snertir

béri lítt á því að lífið gangi ekki sinn

vana gang, engu líkara en að þeir

hafí vanist þessu. „Þetta er svo opið

og viðkunnanlegt fólk, sem gengur

að vinnu sinni, opnar búðirnar um

leið og linnir og sinnir daglegum

störfum. Hvað okkur snerti, fórum

við að fá okkur að borða þegar skot-

ið var á okkur í seinna skiptið. Það

er ekki mikið talað um slík atvik.

Bara sagt heima að við séum að

skyldustörfum."

í fangelsi f Teheran

Hlynur var þarna hjá UNIFIL í 4

ár. Eftir að hafa verið í Sýrlandi var

hann sendur í september 1989 til

Teheran. Þá var komið á vopnahlé í

átta ára löngu stríði milli Irans og

íraks. „Fyrir vestrænt fólk er mjög

þrúgandi að vera í Teheran. Þá

kynntist ég fangelsi í fyrsta skipti,"

segir hann kankvís. „Ég var gestur

í nýársfagnaði 25. mars 1990 og

öllum veislugestunum, 25 manns, var

stungið inn. Ástæðan var sú að tón-

listin hafði heyrst í 10 metra fjar-

lægð frá útidyrum hússins. f íran

má ekkert. Ég sat þarna í fangelsi

í 16 tíma. Öllum var smám saman

sleppt gegn tryggingu. Það eina

voðalega við þetta var að maður vissi

ekkert hvað úr þessu kynni að verða.

Ég hafði lánað mína íbúð undir ný-

ársfagnaðinn. Þeir þurftu að réttlæta

handtökurnar á einhvern hátt og

tóku þar ýmsa muni, sem ég fékk

ekki fyrr en sex mánuðum síðar.

Auðvitað fundu þeir ekkert sem þeir

gátu hengt hatt sinn á," segir Hlyn-

ur og bætir við: „í svona landi stunda

menn bara vinnu sína. Halda sig inn-

anhúss og hafa eins lítið samband

við fólk og unnt er.

Konan var á Kýpur og beið eftir

að ég gæti öðru hverju komið þang-

að í frí, sem ekki reyndist mögu-

legt," segir Hlynur þegar spurt er

hyort fjölskyldan hafi verið í íran.

„í árslok 1990 gafst hún upp og

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
26-27
26-27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52