Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						r—
1
48
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. JANUAR 1994
Guðjón B.
forstjórí -
Guðjón kom því hingað heim til að
taka við stjórn Sambandsins í þeirri
trú, að Sambandið væri enn gamla
og gróna stórveldið. Staðreyndin
varð önnur.
Ég hef nýlega verið að lesa síð-
asta bindi ævisögu Jónasar Jónsson-
ar frá Hriflu, þá miklu tilvitnana-
súpu. Þar kemur fram, að eina heild-
stæða pólitíska stefna Jónasar hafi
verið, að hann var samvinnumaður.
Þetta er meira að segja ekki haft
innan tilvitnana. Og samvinnumenn .
voru margir á dögum Jónasar og
síðan. Samband ísl. samvinnufélaga
var því líka, fyrir utan að vera inn-
kaupastofnun fyrir kaupfélögin í
landinu, einskonar félagsmálastofn-
un, SÍS frændi, eins og gárungarnir
kölluðu fyrirtækið.
Eftir að hafa vaxið undir stjórn
Hallgríms Kristinssonar og annarra
hugsjónamanna, sem stjórnuðu sam:
bandinu eftir hans dag, virðist það
hafa orðið svo stórt en kraftlítið í
toppinn, að engu máli skipti þótt í
hartnær tvo áratugi væri tap á
rekstri þess, nema tveimur deildum,
Sjávarafurðadeild og Skipadeild.
Þangað virðist styrkurinn hafa verið
sóttur árum saman á meðan helftin
af annarri fyrirtekt hékk á horri-
minni. Virðist eins og mönnum hafí
verið fyrirmunað að skilja að ein-
hvern ágóða verða fyrirtæki að hafa
til viðurværis sér. Nema Guð og fé-
lagsmálahyggjan hafi átt að borga
fyrir hrafninn.
Guðjón B. Ólafsson var samvinnu-
maður. Hann fæddist 18. nóvember
1935 í Hnífsdal vestra og útskrifað-
ist úr Samvinnuskólanum 1954.
Sama ár hóf hann störf hjá Sam-
bandinu. Hann vann því alla ævi hjá
samvínnuhreyfingunni, þótt mest
ynni hann að hagsmunum Sam-
bandsins erlendis, bæði í Bandaríkj-
unum og Bretlandi. Hann var eflaust
óvanur hinum daglegu viðskipta-
venjum hér heima, þegar hann tók
við forstjórastarfmu. Hér gekk allt
eins og venjulega. Það var ætt út í
laxarækt einn daginn og þar fóru
nokkrir milljarðar handa bókhöldur-
um að glíma við. Það var ætt út í
loðdýrarækt með. líkum árangri.
Landsvirkjun hefur tekist að safna
nokkrum tugum milljarða öfugu
megin í bókhaldinu.
Og nú, þegar fyrrtalin atriði hafa
fleygt okkur lengra í áttina á höfuð-
ið, og áður en raunveruleg siðræn
mynd er komin á vegakerfi okkar,
skal vaðið undir sjávarbotna og í
gegnum fjöll með bflvegi. í þessu
andrúmslofti óðs manns æðis stefnir
Samband ísl. samvinnufélaga á
hausinn. En fyrst og fremst mældu
íslendingar, samvinnumenn eins og
aðrir, manngildi sitt og samvinnu-
hugsjón sem annað í byggingum.
Steinsteypan var hinn mikli guð. Og
það voru á endanum byggð svo stór
hús utan um lítinn kost tvö hundruð
og sextíu þúsund manna þjóðar, að
viðskiptalífíð þoldi það ekki.
Guðjón B. Ólafsson kom hingað,
til að taka viö^ Sambandinu, úr til
þess að gera skynsamlegu um-
hverfi. Vísitölubinding vaxta án
nokkurra ráðstafana til að mæta
fyrirsjáanlegri sexföldun skulda, að
viðbættri langri svefngöngu skuld-
ara, gerði honum eins og fjölmörgum
í öðrum fyrirtækjum, ómögulegt að
fá ráðið við fyrirsjaanleg örlög helstu
stofnunar samvinnumanna. Félags-
hyggjan var þar einskonar lögmál,
Ólafsson,
Minning
eins og hún er í verkalýðshreyfing-
unni, að því breyttu, að Sambandið
bar ábyrgð á daglegri meðferð fjár-
muna.
Vegna langdvala erlendis losnaði
Guðjón við hinn daglega áróður gegn
samvinnuhreyfingunni. Eflaust hef-
ur þessi langvarandi áróður hert
margan manninn í því viðhorfi, að
Sambandið væri ósnertanlegt. Ár-
legir félagsmálafundir, eða það sem
nefndist „aðalfundir í Bifröst í Borg-
arfirði", treystu þá innilokun, sem
forsjármenn SÍS bjuggu við. Þeim
var sama hvaða byljir skóku Bifrast-
arveggina. Það voru byijir andstæð-
inga. Þegar svo nýr forstjóri kom
til að taka við fyrirtækinu var engu
hægt að breyta. Svona hafði þetta
verið og svona skyldi það vera. Og
ef nýr forstjóri var ekki ánægður
með ástandið og viðskilnaðinn mikla,
var hann annaðhvort andstæðingur
samvinnuhreyfmgarinnar, eða það
sem verra var, orðinn of ameríkan-
iseraður af viðskiptaháttum vestra.
Félagsmálahreyfing, eins og sam-
vinnuhreyfingin og Sambandið að
hluta, þarfnast pólitískrar forystu.
Þar blandast saman hagsmunir
stétta og héraða. Undan þessari
pólitísku forystu verður ekki vikist.
Samt tókst nú með fádæma skamm-
sýni að hægja svo á varðstöðunni
um samvinnuhreyfinguna, að trún-
aðurinn á milli pólitískrar forystu
og forystu hreyfíngarinnar, eins og
hún birtist í valdakerfi Sambands-
ins, rofnaði. Andstæðingar sam-
vinnumanna urðu svo hissa, að þeir
misstu eiginlega málið, enda voru
stóru fjölskyldufyrirtækin, sem þess-
ir andstæðingar töldu fyrirmynd alls
sem gert væri af viti á Islandi, óðum
að tilkynna að þau færu að lúta í
gras. Enginn þoldi sexföldun skulda
á tæpum áratug. En það margfeldi
var á ábyrgð stjórnmálamanna, líka
þeirra sem áttu að hafa forystu um
að vernda samvinnuhreyfinguna.
í raun má segja að Guðjón B.
Ólafsson hafi komið hingað til lands
í vonlitla stöðu. Úr því sem komið
var gat hann lítið annað gert en
freista þess að draga úr áfallinu
eftir mætti. Hann naut góðrar sam-
vinnu við Landsbankann í því efni.
Hið sama var á döfinni hjá öðrum,
sem hann hafði skipti við í stöðu
sinni sem forstjóri Sambandsins.
Aðeins í stjórn fyrirtækisins var allt
við hið sama. Menn þráuðust við að
viðurkenna staðreyndir. Guðjón var
virðulegur og hlýlegur maður og bar
með reisn þá byrði að þurfa að semja
um sölur á stofnunum samvinnu-
manna, eins og Samvinnubankans,
til að grynna á skuldum. Hann gerði
sér grein fyrir því, að Sambandið
átti eignir og á enn eignir, sem eru
mikils virði. Engu að síður var lítið
gagn af þessum eignum, nema þær
væru seldar. Þótt Sambandið ætti
mikið af hlutabréfum var sáralítinn
arð af þeim að fá.        .»
Það var mikill fengur að því fyrir
Sambandið og samvinnumenn, að
Guðjón B. Ólafsson skyldi ráðast til
fyrirtækisins 1986. Á persónu hans
byggðist það traust, sem menn
sýndu Sambandinu á miklum erfið-
leikatímum. Hefði efnahagsástandið
í landinu verið aðeins skárra er aldr-
ei að vita nema hann hefði haft það
af að bjarga Sambandinu. Eins og
málum var komið tókst það ekki,
þótt varnarráðstafanir væru gerðar,
eins og þær að gera hinar ýmsu
ATVINNUHUSNÆÐI
Einyrkjar - húsnæði í boði
Getum leigt frá okkur hentugt skrifstofupláss
til einyrkja. Við erum á besta stað í Kópa-
vogi og eru möguleikar á sameiginlegri sím-
svörun og skrifstofuhaldi.
Lysthafendur sendi nafn og síma til auglýs-
ingadeildar Mbl., merkt: „A - 12865", fyrir
10. janúar.
Almenna bókafélagið.
deildir að hlutafélögum. Mitt í þess-
ari óhamingju fékk Guðjón svo end-
anlegan dóm á páskum 1991. Hann
var kominn með krabbamein. Eftir
það var auðséð, að Sambandið nyti
hans ekki við lengur. Eins og hann
hafði snúist hetjulega til varnar
Sambandinu, snerist hann nú gegn
sjúkdómi sínum og bar hann með
reisn til hins síðasta.
Við samvinnumenn eigum á bak
að sjá mikilhæfum manni, sem langt
í hálfa öld vann samvinnuhreyfing-
unni það sem hann mátti. Aldrei bar
skugga á starf hans hjá hreyfing-
unni og oftar en hitt báru handtök
hans góðan árangur, sem eftir var
tekið. Kannski var hann kallaður of
seint til forstjórastarfans. En ekki
þýðir um það að fást lengur. Um
það bil sem við sa.mvinnumenn fylgj-
um Guðjóni B. Ólafssyni til grafar
hillir undir endalok Sambandsins,
sem svo mörgu grettistaki hefur lyft
í þágu almennings í landinu, allt frá
því að Grímsstaðabóndinn bar vörur
bænda á sjálfum sér úr fjörunni á
Húsavík.
Indriðí G. Þorsteinsson.
Guðjón B. Ólafsson lést i sjúkra-
húsi í Bandaríkjunum 19. desember
sl. Síðustu mánuðir í lífi Guðjóns,
eða Badda eins og við kólluðum
hann í fjölskyldunni, einkenndu per-
sónuleika þessa mæta manns, sem
nú er látinn langt um aldur fram.
Hann barðist í rúm þrjú ár af þraut-
seigju við ólæknandi sjúkdóm og var
aldrei sáttur við að þurfa að láta
undan.
Guðjón var kvæntur frænku
minni, Guðlaugu Brynju Guðjóns-
dóttur, Lúlú, og áttu þau fímm börn,
Guðjón Jens, Bryndísi, Brynju, Ásu
Björk og Ólaf Kjartan. Var heimili
fjölskyldunnar hér á landi, í Bret-
landi og Bandaríkjunum eftir því
hvaða trúnaðarstörfum Guðjón
gegndi hjá fyrirtækjum Samvinnu-
hreyfingarinnar. Hefur fjölskyldan
því dvalist langdvölum erlendis og
þurft að laga sig að breytilegum
aðstæðum.
Eftir skólavist í Samvinnuskólan-
um fór Guðjón að vinna hjá SÍS.
Árið 1954 lá leiðin til Iceland
Products í New York og síðan heim
1958. Guðjón tók svo við sem fram-
kvæmdastjóri á skrifstofu Sam-
bandsins í London 1964 og dvaldist
þar til ársins 1968 er hann tók við
sem framkvæmdastjóri sjávaraf-
urðadeildar. Árið 1975 var Guðjón
fenginn til þess að taka við sem
forstjóri Iceland Seafood Corporati-
on í Bandaríkjunum. Fyrirtækið átti
í verulegum rekstrarerfiðleikum og
skipti miklu máli hver tæki við stjórn
þess.
Á starfsferli sínum hafði Guðjón
lært að tileinka sér helstu kosti sem
stjórnandanum eru nauðsynlegir:
Framsýni, áræði og heiðarleika.
Vestra endurreisti Guðjón eitt
öflugasta og verðmætasta fyrirtæki
sem nú er í eigu íslenskra aðila.
Velgengni þjóðarinnar byggist á
dugmiklu fólki við veiðar og vinnslu
sjávarafla og snjöllum markaðs-
mönnum. Á því sviði naut Guðjón
trausts, virðingar og viðurkenning-
ar.
Á ferðalögum mínum um Banda-
ríkin kynntist ég stjórnendum
margra fyrirtækja í matvælaiðnaði.
Þegar nafn Guðjóns bar á góma var
það samdóma álit allra að þar færi
maður sem gætti vel hagsmuna ís-
lensku þjóðarinnar.
Síðásta starf Guðjóns B. Ólafsson-
ar var að breyta Sambandinu í sjálf-
stæð fyrirtæki. Það var erfitt starf,
óvinsælt en nauðsynlegt. Aðstæður
í íslensku þjóðlífi höfðu breytt for-
sendum fyrir áframhaldandi sameig-
inlegum rekstri ólikra rekstrarein-
inga. Með þeim breytingum var það
á valdi starfsmanna og stjórnenda
hvers fyrirtækis fyrir sig hver fram-
vindan yrði.
Guðjón mat meira að koma fram
af heiðarleika gagnvart starfinu en
tímabundnar vinsældir. Hans verður
minnst sem mikilhæfs forystumanns
íslensku þjóðarinnar á sviði atvinnul-
ífsins á þessari öld.
Við systkinin sendum Lúlú og
börnum þeirra okkar dýpstu samúð-
arkveðjur. Jafnframt viljum við af
alhug þakka þann stuðning sem
Lúlú og Baddi veittu móður okkar
í erfiðum veikindum hennar.
Blessuð sé minning Guðjóns B.
Ólafssonar.
Jóhann Briem.
Guðjón B. Ólafsson var keppinaut-
ur, samstarfsmaður og vinur í þrjá
áratugi.
Leiðir okkar lágu fyrst saman í
einhverri gagnslausri nefnd, en síðan
vorum við báðir sendir til Bretlands,
hann til þess að stjórna skrifstofu
Sambandsins í London, en ég til
þess að annast sölu á vegum SH. Á
þeim árum tókst með okkur mjög
góð samvinna, því að okkur varð það
ljóst, að betur bekk að selja afurðirn-
ar, ef við höfðum um það samstarf,
án þess að láta kaupendur okkar
vita allt of mikið um það.
Síðar varð ég starfsmaður SÍS og"
í þau ár unnum við mjög náið sam-
an. Þá og síðar jókst vinskapur okk-
ar stöðugt og virðing mín fyrir dugn-
aði og gáfum Guðjóns.
Mest kveður að starfi hans hér í
Bandaríkjunum og uppbyggingu Ice-
land Seafood Corp., en þar tókst
honum að gera fyrirtækið að stór-
veldi. Ég fylgdist náið með starfsem-
inni þar, þrátt fyrir að við værum
keppinautar og á þeim tíma var ein-
kennandi, hversu góður andi ríkti á
vinnustaðnum.. Allt starfsfólkið virt-
ist einbeita sér að hag og velgengni
fyrirtækisins.
Eftir að Guðjón fluttist aftur heim
til þess að taka við Sambandinu, var
samband okkar ekki eins náið, en
þó gáfust alltaf tækifæri til að ræða
sameiginleg áhugamál. Ég þykist
vita, að hann sá eftir starfinu hjá
Iceland Seafood Corp. Það er einu
sinni svo, þegar verslunarmenn hafa
tamið sér stjórnunaraðferðir hér
vestra, þá er það ekki svo auðvelt
að aðlaga sig að íslenskum staðhátt-
um.
Okkur Ellý gafst tækifæri til að
vera með Guðjóni og Lúlú í nokkra
daga í haust. Það fór ekki á milli
mála, að Guðjón var sárþjáður, en
samt fannst mér ég hafa mikið upp
úr þessari heimsókn og fá tækifæri,
sem hér gafst, til þess að bera und-
ir hann ýmsar hugmyndir um fram-
tíð fiskiðnaðarins hér og heima.
Ég er ekki í nokkrum vafa um,
að með Guðjóni er genginn einn
merkasti verslunarmaður, sem ís-
lensk þjóð hefur átt.
Við Ellý sendum Lúlú og börnum
þeirra einlægar samúðarkveðjur.
Othar Hansson.
Guðjón Baldvin Ólafsson andaðist
á sjúkrahúsi í Bandaríkjunum 19.
desember sl. Með honum er horfínn
af sjónarsviðinu, langt um aldur
fram, einhver glæsilegasti fulltrúi
þeirrar sveitar sem á síðari hluta
þessarar aldar sinnti utanríkisvið-
skiptum hins unga íslenska lýðveld-
is. Guðjón var rétt innan við tíu ára
að aldri þegar lýðveldið var stofnað
og lýðveldið sjálft var aðeins rúm-
lega tíu ára gamalt þegar hann hóf
fyrst að starfa á erlendri grund að
sölu íslenskra afurða. Hann tók því
daginn snemma og markaði störfum
sínum strax í öndverðu þann farveg
sem varð ráðandi um ævistarfið.
Vinnsla og markaðssetning sjávaraf-
urða urðu sérgrein hans og má full-
yrða að hróður hans á því sviði hafi
borist vítt um þau lönd þar sem ís-
lendingar stunda viðskipti með þess-
ar afurðir.
Að Guðjóni B. Ólafssyni stóðu
vestfírskar og norðlenskar ættir.
Hann var fæddur í Hnífsdal 18.
nóvember 1935 og voru foreldrar
hans Ólafur Kjartan Guðjónsson frá
Hnífsdal og kona hans Filippía Jóns-
dóttir frá Jarðbrú í Svarfaðardal sem
bæði eru látin. Guðjón stundaði nám
í Samvinnuskólanum og hóf störf
hjá Sambandinu strax að því námi
loknu, vorið 1954. Hann starfaði hjá
Iceland Products Inc. í New York
árin 1956 og 1957 og hjá Sjávaraf-
urðadeild Sambandsins í Reykjavík
frá 1958 til 1964. Sumarið 1964
fluttist Guðjón til Lundúna og gerð-
ist framkvæmdastjóri skrifstofu
Sambandsins þar í borg. Þá og lengi
síðan var skrifstofan með blandaðan
rekstur í þeim skilningi að hún sinnti
annars vegar sölu á folenskum afurð-
um og hins vegar innkaupum fyrir
deildir Sambandsins og fleiri aðila á
íslandi. Á fyrri hluta árs 1968 flutt-
ist Guðjón aftur heim til íslands með
fjölskyldu   sína   og   gerðist -fram-
kvæmdastjóri Sjávarafurðadeildar
Sambandsins í Reykjavík. Því starfi
sinnti hann í sjö ár en á vordögum
1975 varð hann við þeirri eindregnu
ósk forsvarsmanna Sambandsins og
framleiðenda í frystiiðnaði að flytj-
ast vestur um haf til að takast á
hendur yfirstjórn Iceland Products
Inc. sem þá átti við mikla erfiðleika
að stríða. Talað var um að Guðjón
yrði tvö ár vestra, en liðið var langt
á tólfta árið þegar hann og fjöl-
skylda hans fluttust heim til Islands
á ný. Hann tók við forstjórastarfi í
Sambandinu 1. september 1986 og
gegndi því til ársloka 1992, að hann
lét af störfum af heilsufarsástæðum.
Þetta er í örstuttu máli starfssaga
Guðjóns hjá Sambandinu og fyrir-
tækjum þess. Þá eru ótalin stjórnar-
störf í fjölmörgum fyrirtækjum, utan
lands og innan, þar sem Sambandið
átti hagsmuna að gæta, en í lang-
flestum þessara fyrirtækja var hann
stjórnarformaður.
Þegar Guðjón tók við stjórn Sjáv-
arafurðadeildar árið 1968 voru mikl-
ir erfiðleikatímar en hann var ein-
staklega vel í stakk búinn að takast
á við það erfiða verkefni sem þarna
beið hans; hann þekkti deildina,
framleiðendur hennar og afurðir
þeirra frá fyrri störfum og þótt ung-
ur væri að árum flutti hann með sér
reynslu af markaðsmálum, bæði
austan um haf og vestan. Hér varð
líka árangurinn svo sem efni stóðu
til. Deildin efldist mjög undir stjórn
Guðjóns og snemma á framkvæmda-
stjórnarferli hans var endanlega
gengið frá samstarfsfyrirkomulagi
við framleiðendur sem átti eftir að
reynast mjög farsælt. Þeir stofnuðu
með sér Félag Sambandsfiskfram-
leiðenda, skammstafað SAFF, en
það félag gerði samning við Sam-
bandið um 50% rekstraraðild að
Sjávarafurðadeild. Þetta ágæta fyr-
irkomulag var við lýði frá 1. janúar
1969 til ársloka 1990, að fyrirtækið
íslenskar sjávarafurðir hf. var sett
á stofn,
Árin sem Guðjón var fram-
kvæmdastjóri í Sjávarafurðadeild,
1968 til 1975, sátum við fyrst sam-
an í framkvæmdastjóm Sambands-
ins. Fékk ég þá góða hugmynd um
störf hans að framleiðslu- og mark-
aðsmálum, en Guðjón var einstak-
lega duglegur við að halda okkur
félögum sínum upplýstum um það
sem efst var á baugi á starfsvett-
vangi hans. Þarna kynntist ég fyrst
að marki þeirri lifandi frásagnargáfu
sem hann var gæddur. Líflegur
fundur á Húsavík, tvísýnir loðnu-
samningar í Tokyo eða jafnvel her-
sýning á Rauða torginu, meðan beð-
ið var eftir því að Prodintorg boðaði
til næsta samningafundar — allt
varð þetta ljóslifandi fyrir okkur í
litríkri frásögn Guðjóns.
Árið 1975, þegar Guðjón hvarf
vestur um haf að taka við stjórn
þess fyrirtækis sem hann nokkru
síðar gaf nafnið Iceland Seafood
Corporation, varð að ráði að ég tæki
við starfí hans í Sjávarafurðadeild.
Og nú fóru í hönd ár mikilla ævin-
týra; þau ár urðu ekki tvö, eins og
upphaflega var fyrirhugað, heldur
tólf.
Það er ekki of sterklega til orða
tekið þó að mælt sé að Guðjón hafi
tekið við þungu skipi er hann settist
við stjórnvölinn hjá Iceland Products
Inc. á vordögum 1975. Fyrirtækið
hafði orðið fyrir miklum áföllum og
var nú svo komið að allt eigið fé var
til þurrðar gengið og höfuðstóll orð-
inn neikvæður. Bandaríkjamarkaður
var þá ráðandi í markaðssetningunni
og við búið að sölukerfi samvinnu-
manna mundi hrynja, ef ekki tækist
að þjarga Iceland Products frá yfir-
vofandi rekstrarstöðvun. Á ótrúlega
skömmum tíma tókst Guðjóni að
snúa þessu þunga skipi til réttrar
stefnu. Fyrirtækið skilaði góðum
hagnaði strax á fyrsta heila árinu
hjá Guðjóni og síðan á hverju ári
meðan hann var vestra. Þegar ég
nokkrum árum síðar minntist þess-
ara tvísýnu tfmamóta varð mér á
að vitna til orða sem fyrir margt
löngu voru viðhöfð um atburði sem
einnig urðu í Vesturheimi: „Hér kom
íslenskt afl og það hóf upp úr jörðu
steininn." Svo sannarlega var hér
grettistaki lyft, til hagsbóta fyrir
alla aðstandendur fyrirtækisins.
Iceland Seafood Corporation, eins
og fyrirtækið nú heitir, sinnir ekki
aðeins markaðs- og sölustarfí, held-
ur starfrækir fyrirtækið einnig stóra
-¦Sí« ran mmS txxí f±
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76