Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						1
52
MORGUNBLADIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. JANÚAR 1994
Mmmng
Guðrún Jónsdóttir
3           Fædd 7. janúar 1928
Dáin 26. desember 1993
Hún elskuleg amma okkar er nú
búin að kveðja þetta Iíf.
Á annan í jólum barst okkur sú
sorglega frétt að amma væri dáin.
Það er alltaf erfitt að kveðja þá sem
..' manni þykir vænt um, en við trúum
því að núna líði ömmu loksins vel
eftir erfiða baráttu við mikil veik-
indi. Alltaf var gott að koma til
ömmu og afa því þá vorum við
umvafin ást og hlýju. Það væri
hægt að skrifa endalaust um hana
og allt það sem hún gerði fyrir
okkur. En það er alltaf svö erfitt
. að skrifá svona á blað, þess vegna
geymum við minningu hennar i
hugum okkar.
Með þessum fáu orðum viljum
við kveðja elsku ömmu okkar og
biðjum góðan Guð að varðveita
hana og minningu hennar.
Góður Guð gefi afa, mömmu,
pabba og öllum ættingjum og vinum
styrk í þessari miklu sorg.
Hin ianga þraut er liðin,
nú loksins hlaustu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn
og sólin björt upp runnin
á bak við, dimma dauðans nótt.
Fyrst sigur sá er fenginn,
fyrst sorgar þraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði' er frá.
Nú héðan lík skal hefja,
ei hér má lengur tefja
ídauðans dimmum val.
Úr inni harms og hryggða
til helgra Ijóssins byggða
far vel í Guðs þíns gleðisal.
(V. Briem)
Ari Franzson,
Guðrún Franzdóttir,
Kolbrún Franzdóttir.
Ó, þegar sorg og heljarhúmið svarta
oss hylur sól og myrkvar lífsins braut.
Hve gott er þá í gepum Jesú hjarta,
að geta skoðað sérhvert böl og þraut.
Því hann er enn og ætíð sami verður.
Hann öllum, þunga hlöðnum, býður frið.
Og fyrir blóð hans er að engu gerður,
sá óvinur, sem dauða nefnum við.
Því biðjum við að huggun hans og ylur,
í hjörtum okkar kveiki ljós og frið.
Hann tárin ykkar telur, sér og skilur.
Hann trega nístum hjörtum veitir grið.
(I.S)
Drottinn gefur og drottinn tekur.
Kynni okkar Rúnu voru bæði löng
og góð. Og tildrögin til þess að ég
kynntist henni og hennar elskulegu
fjölskyldu voru þau að vorið 1960
réð Gógó næst elsta dóttir Rúnu
sig í vist til mín. Bjuggum við Rúna
þá báðar á Akranesi með fjölskyld-
um okkar. Rúna var fædd og uppal-
in í Reykjavík. Foreldrar hennar
voru Jón Kjartansson skósmiður og
Litja Helgadóttir. Tvo bræður átti
Rúna, Viðar og Gylfa, og einn hálf-
bróður sem lést 16 ára gamall úr
berklum., Ræddi Rúna mikið við
mig um þennan hálfbróður sinn þær
seinustu stundir sem við áttum
saman. Einn dag nú í aðventu sat
ég hjá Rúnu og vorum við tvær
einar. Rúna vildi kveikja á einu
kerti aðventunnar og við leituðum
að eldi sem við ekki fundum svo
að við sat að það var ekki kveikt á
kertinu. Við sátum þarna tvær ein-
ar í kyrrð og ró, jólahátíðin að
ganga í garð á hverju heimili. Og
litlu barnshjörtun slá örar én áður.
Þá var þama á Svalbarðinu á heim-
ili Rúnu og Leifa ekki þessi jóla-
gleði því að sorgin barðist í brjósti
þeirra sem til þekktu.
Hinn 21. júní 1947 giftist Rúna
Sveini Bergmann Benediktssyni frá
Þú hef ur nokkra
daga til að kaupa faxtæki
með 10-15% afsiætti
Gríptu tækifærið og tryggðu þér frábær faxtæki,
Ricoh og Telia, með 10-15% afslætti til l^ janúar. Við bjóðum
góð greiðslukjör og þjónustu uniland allt.
Haföu samband við næstu póst- og simstöð, eða
söludci ldir í Kringlunni, Ármúla og i Kirkjustræti.
POSTUR OG SIMI
Skuld á Akranesi. Rúna og Sveinn
eignuðust þrjár dætur. Þær eru
Lilja, fædd 22. ágúst 1946, gift
Hauki Jónssyni; Guðrún, fædd 28.
febrúar 1948, gift Þórarni Kristins-
syni; Anney, fædd 11. mars 1952,
gift Frans Arasyni.
Sveinn varð bráðkvaddur langt
fyrir aldur fram hinn 17. janúar
1966. Þetta var mikið áfall og erfið-
ur tími hjá Rúnu og dætrum þeirra.
En síðan birti og Rúna kynntist
Þorleifí Gunnarssyni og þau voru
gefin saman í hjónaband 22. desem-
ber 1968. Rúna og Leifi höfðu sama
áhugamál, það vöru ferðalög á er-
lendri grund. Um leið og þau komu
. héim vár farið að huga að næstu
ferð.
Á heimili þeirra á Svalbarði 11
er snyrtimennska í fyrirrúmi hvort
sem það er utandyra eða innadýra.
Haustið 1990 fór að bera á veik-
indum hjá Rúnu. Gekkst hún undir
skurðaðgerð og fór síðan í altár þær
erfiðu meðferðir sem eru til. Það
var allt gert og allt reynt til að
bjargahenni ogvinnabugáþéssum
illvíga sjúkdómi sem sigraði hana
að lokum. Eiginmaður og dætur
hennar voru við rúm hennar daga
og nætur og reyndu að lina þjáning-
ar hennar. Rúna var heima allan
þennan tíma, en fór á Landspítalann
daginn sem hún lést, það er á ahn-
an í jólum. Fjölskyldan naut bjálpar
heimahlynningar krabbameins-
sjúkra. Og var oft minnst á það
hvað þetta væri allt gott fólk. Og
án hjálpar þess hefði Rúna ekki
getað verið heima þennan tíma. Bið
ég góðan guð að launa þessu góða
fólki og blessa fórnfúst starf þess.
Barnabörnin eru tíu og barna-
barnabörnin eru sjö, og ríú þurfa
þau að verða fyrir þessari ^þungu
sprg, að missa yndislega og góða
ömmu og langömmu.
Elsku Leifi, Gógó, Anney ogLilja
og öll ykkar fjölskylda. Ég og fjöl-
skyldan mín biðjum góðan guð að
halda verndarhendi sinni yfír ykkur
öllum og gefa ykkur styrk og stuðn-
ing á þessari sorgarstundu.
Elsku Rúna mín, ég hef alltaf
átt erfitt með að kveðja, og ég
sakna þín mjög sárt, en ég veit að
þér li'ður vel þar sem þú ert núna.
Sofðu rótt, elsku Rúna mín.
Þín vinkona.
Elsa G. Thorlacius.
Við systkinin viljum minnast
elskulegrar ömmu okkar, Guðrúnar
Pálínu Jónsdóttur, er lést á annan
dag jóla á Landspítalanum.
Rúnamma, eins og við systkinin
kölluðum hana, háði mikla baráttu
við hinn illvíga sjúkdóm krabba-
mein fyrir þremur árum. Hægt var
að halda sjúkdómnum niðri með
mikilli lyfjagjöf og fékk hún góðan
úrskurð lækna í byrjun árs 1992,
um að hún væri heil. Amma átti
góðar stundir allt þar til sjúkdómur-
inn skaut upp kollinum aftur og þá
hófst hennar stríð fyrir alvöru. Hún
var sterk og dugleg. Allt til loka
dags gat hún gantast við okkur og
slegið á létta strengi. Það var okk-
ur mikils virði og þökkum við Guði
fyrir að amma gat tekið á móti
okkur og barnabarnabörnunum sín-
um á aðfangadag jóla. Þó þrek
hennar hafi verið lítið var það henn-
ar vilji að fá fólkið til sín. En við
sem sáum hve hart af henni dró
síðastliðinn mánuð, vissum í hjört-
um okkar hvert stefndi og í dag
vitum við að ömmu líður vel hjá
Guði laus við allar þjáningar og
þrautir. Rúnamma er farin á vit
andanna í annan heim - þangað
sem við öll eigum eftir að fara, og
við trúum því að þar sé allt fallegt
og gott. Minninguna um elsku
ömmu okkar geymum við vel í hjört-
um okkar.
Amma var góð kona sem allir
vildu þekkja og kynnast, alltaf kát
og glöð. Hún var einstaklega barn-
góð, enda var húsið þeirra afa og
ömmu í Hafnó alltaf börnum opið.
Amma var ung er hún missti
eiginmann sinn, Svein Benedikts-
son, og áttu þau þrjár dætur.
Barnabarnabörnin eru sjö og alltaf
vildi hún fá þau í heimsókn eða
hringdi til okkar að spyrjast fyrir
um litlu krílin.
Seinna á lífsleiðinni kynntist hún
eftirlifandi eiginmanni sínum, Þor-
leifi Gunnarssyni. Voru þau ein-
staklega samrýnd og samhent. Leifi
afi var henni alveg einstaklega góð-
ur og hugrakkur og sýndi það sig
best er hann hjúkraði henni og
sinnti af næmni þar til amma kvaddi
þennan heim.
Á hinstu stundu er erfitt að
kveðja, en við trúum því að ömmu
líði betur þar sem hún er nú í guðs-
ríki.
Drottinn blessi minninguna um
ömmu okkar:
„Jesús mælti: Ég er upprisan og
lífið. Sá sem trúir á mig mun Jifa,
þótt hann deyi. Og hver sem lifir
og trúir á mig, mun aldrei að eilífu
deyja." (Jóh. 11; 25-16.)
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem)
Elsku afi, við biðjum algóðan Guð
að styrkja þig.
Gyða Þórdís Þórarinsdóttir,
Sveinn Rúnar Þórarinsson.
Eitt sinn verða allir menn að deyja,
eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það en satt ég verð að segja,
að sumarið líður alltof fljótt.
Ég gái út um gluggann minn
hvort gangir þú um hliðið inn.
Mér alltaf sýnist ég sjái þig,
ég rýni gepum rifurnar.
Ég reyndar sé þig alls staðar
svo napurt er,
það næðir hér
óg nístir mig.
(Vilhjálmur Vilhjálmsson)
Mér er þungt í sinni þegar ég
sest niður með penna í hönd og
ætla að skrifa nokkur minningarorð
um vinkonu mína Rúnu, en hún
lést á Landspítalanum 26. desember
sl. eftir erfíð veikindi sem hún var
búin að kljást við af svo miklum
dugnaði í nokkur ár. Alltaf vonaði
maður það besta, en maðurinn með
tjáinn hafði betur.
Minningarnar streyma í gegnum
hugann minn og er svo margs að
minnast.
Það var árið 1967 sem við kynnt-
umst Rúnu. Þorleifur, eftirlifandi
eiginmaður hennar, hringdi kvöld
eitt og sagðist vilja kynna okkur
fyrir vinkonu sinni, og sem fyrr
taldi ég hann vera að leika á okk-
ur. Kvóldið eftir fórum við með
honum inn í Skálagerði þar sem
hún bjó, og þarna var Rúna, fínleg,
myndarleg kona, vel til höfð og
hugguleg, en þannig var hún ætíð,
og svo glaðvær og létt, hlátur henn-
ar ómar í minningunni. Rúna og
Leifi giftu sig 22. desember 1968.
Samverustundir okkar voru
margar, heima og heiman. Þar á
meðal fórum við í utanlandsferðir
með þeim og gleymum við aldrei
þeim ferðum, við skemmtum okkur
alltaf svo vel saman. Rúna og Leifi
fóru alltaf út á hverju ári, það var
þeirra líf og yndi. Þau voru búin
að panta ferð til Kanaríeyja núna
í marz, en Rúna mín fór í aðra og
lengri ferð.
Rúna átti þrjár dætur frá fyrra
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76