Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						58
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. JANUAR 1994
Hulda Olafsdótt-
ir — Minning
Fædd 18. maí 1918
Dáin 20. desember 1993
í dag er kvödd hinstu kveðju
tengdamóðir mín, Hulda Sigurborg
Ólafsdóttir frá ísafirði, sem lést á
Sjúkrahúsi Selfoss 20. desember eft-
ir stutt veikindi.
Hulda fæddist á ísafirði 18. maí
1918 ein fímm barna hjónanna Fríðu
Torfadóttur og Ólafs Kárasonar, en
auk þess átti hún eina hálfsystur
samfeðra. Hulda ólst upp á miklu
athafna- og menningarheimili. Ólaf-
ur faðir hennar rak útgerð og stund-
aði verslun innan lands og utan og
kona hans tók virkan þátt í leikhús-
og tónlistarlífi bæjarins. Margir
muna eftir versluninni Birninum sem
Ólafur rak um miðbik aldarinnar en
þar unnu kona hans og börn einnig
við verslunarreksturinn.
Hulda mótaðist af þessu umsvifa-
mikla æskuheimili sínu og var alla
tíð heimsdama sem bar með sér þá
reisn sem hún hafði ððlast í uppvext-
inum. Hún stundaði nám við Gagn-
fræðaskólann á ísafirði og sýndi þar
að hún var gædd ágætum námsgáf-
um, ekki síst til tungumálanáms því
hún var vel talandi á nokkrum
tungumálum. Einnig lærði hún á
píanó og stundaði íþróttir og skáta-
starf. Þá var hún einn vetur í Hús-
mæðraskólanum Ósk á ísafirði og
bjó sig sem best hún gat undir það
hlutskipti sem beið hennar og hún
var búin að leggja drög að með
ungum manni vestan úr Dýrafirði.
Sá útvaldi, Höskuldur Steinsson,
bakarasonur frá Þingeyri, kenndi
eitt ár íþróttir í Gagnfræðaskólanum
á ísafirði. Það kom skemmtilegur
glampi í augun á Huldu þegar hún
lýsti fyrstu kynnum þeirra, sextán
ára skólastúlkunnar, og unga kenn-
acans sem allar stelpurnar voru
skotnar í. Hulda bar af í íþróttum
og var glæsileg stúlka. Og þarna
var framtíðin ráðin: Höskuldur fór
til Reykjavíkur eftir veturinn til að
fullnuma sig í bakaraiðn og Hulda
beið í festum á ísafírði; þau giftu
sig þar haustið 1937 þegar hún var
19 ára.
Ungu hjónin hófu búskap á Syðri
Brekkunni á Akureyri. Höskuldur
réðst til starfa við Brauðgerð KEA,
fyrst sem bakari, síðar sem forstöðu-
maður Brauðgerðarinnar. Þau Hulda
undu hag sínum vel nyrðra og eign-
uðust góða vini; þarna fæddust börn-
in fimm: Ólafur, tannlæknir í
Reykjavík,        kvæntur        Bylgju
Tryggvadóttur; þau eiga fímm syni
og tvö barnabörn, Steinarr, við-
skiptafræðingur í Reykjavík, kvænt-
ur Eygló Eyjólfsdóttur, þau eiga tvö
börn og eitt barnabarn, Gunnar,
kennari á Húsavík; hann er kvæntur
Auði Gunnarsdóttur og þau eiga
þrjú börn, Fríða Regína, sérkennari
í Hveragerði, gift Eiríki Ragnars-
syni, þau eiga sex börn og er eitt
þeirra látið, Höskuldur, sjúkraþjálf-
ari á Akureyri, hann er kvæntur
Önnu Karólínu Stefánsdóttur og
eiga þau þrjú börn.
Hulda og Höskuldur bjuggu í 15
ár á Akureyri. Þá fluttust þau vest-
ur á Þingeyri, þar sem Höskuldur
tók við rekstri Þingeyrarbakarís af
föður sínum, Steini Olafssyni, sem
þá var tekinn að reskjast og þreyt-
ast. Huldu var ekki ljúft að flytja
yestur; henni líkaði vel á Akureyri
og vildi búa þar áfram. Það var
henni því ekki létt að taka sig upp
með börn og bú og flytja inn á heim-
ili tengdaforeldra sinna í bakaríinu
á Þingeyri. Jafnframt rekstri bakar-
ísins var þar umfangsmikil greiða-
sala og gisting og kom sá hluti starf-
seminnar í hlut Huldu. Auk stórrar
fjölskyldu gátu matargestirnir í bak-
aríinu orðið æði margir, jafnvel heilu
skipshafnirnar. Þetta voru mikil við-
brigði fyrir hana að taka að sér svo
stórt heimili og erilsamt eftir ham-
ingjusöm ár á sínu litla einkaheimili
við Skólastíginn á Akureyri. Við
þetta starf og uppeldi barnanna naut
hún tengdamóður sinnar, Jóhönnu
Guðmundsdóttur sem hún mat að
verðleikum og minntist oft með mik-
illi virðingu og þakklæti.
Hulda lét sig menntun barna sinna
miklu varða og hvatti þau eindegið
til náms, jafnvel þótt það hefði í för
með sér lengri fjarvistir þeirra frá
heimilinu en hún hefði kosið. Það
þótti ekki sjálfgefið að unglingar í
sjávarplássum færu burt til að
menntast; bæði fylgdi því mikill
kostnaður og einnig átti fólk fyrst
og fremst að vinna að öflun og verk-
un sjávaraflans, hann var það sem
lífið snerist um. En Hulda gaf ekk-
ert eftir í þessu efni og gladdist við
hvern námsáfanga barna sinna sem
öll fóru í framhaldsskóla. Sjálf átti
hún oft erfiðar stundir á þessum
árum og kom þá suður til lækninga.
Þegar börnin voru öll farin að
heiman og tengdaforeldrarnir látnir
seldu þau hjón bakaríið og fluttu
suður. Fáum árum síðar veiktist
Höskuldur   og   lést   í   Reykjavík
snemma árs 1968 aðeins 55 ára að
aldri. Fráfall hans var mikíð áfall
fyrir Huldu en smám saman tókst
hénni að skapa sér nýja tilveru um
leið og heilsufar hennar fór batn-
andi. Hún starfaði sem ritari við
ungbarnaeftirlit og mæðraskoðun á
Heilsuverndarstöð Reykjavíkur og
átti þar góð ár í starfí sem hún
naut sín vel í.
Á aðfangadag jóla 1975 giftist
Hulda Birni Ólafssyni frá ísafirði.
Þau bjuggu lengst af að Selvogs-
grunni 3 í Reykjavík. Björn starfaði
sem loftskeytamaður á farskipum
og stundum slóst Hulda í för með
honum og upplifði margt skemmti-
legt bæði heima og heiman. Eftir
að þau hættu störfum áttu þau ró-
legan tíma saman; nú síðustu árin
bjuggu þau að Ási í Hveragerði. Þar
voru þau í nábýli við Regínu dóttur
Huldu og fjölskyldu hennar. Sam-
band mæðgnanna var mjög sterkt
og Regína reyndist Huldu framúr-
skarandi vel. Björn var Huldu um-
hyggjusamur og ástríkur eiginmaður
og er harmi sleginn við fráfall henn-
ar.
Hulda var komin á miðjan aldur
þegar við kynntumst. Henni þótti
innilega vænt um börn sín og
tengdabörn og fylgdíst vel með nýj-
um fjöskyldumeðlimum. Aldrei skipti
hún sér af ómyndarlegum húsmóð-
urtilburðum, nefndi ekki brenndar
kökur eða vondar sósur þótt sér-
fræðingur væri á því sviði. Henni
var eðlislæg sú háttvísi að líta fram-
hjá slíku. Þá var henni í blóð borin
sú mannvirðing að tala ekki illa um
nokkurn mann. Stundum var hún
döpur og sá ekkert spaugilegt við
tilveruna, en stundum var hún glöð
og þá naut kímnigáfa hennar sín;
hún sagði skemmtilega frá og hló
að sjálfri sér jafnt og öðrum; þá var
unun að hafa hana hjá sér. Við hlóg-
um saman í haust; hún rifjaði upp
ýmis atvik ævi sinnar og samskipti
sín við þá sem henni þótti vænst um.
Á hið liðna brá hún ljóma þess sem
lítur til baka með ánægju, þess sem
fínnur að lífið var harla gott. Þá
talaði hún stolt um barnabörnin og
barnabarnabörnin og sagði að nú
væri röðin komin að þeim, þau ættu
leikinn. En 1 fimmtugsafmælinu
mínu í upphafi jólaföstu átti hún
leikínn; þá steig hún dans við Björn
sinn og geislaði af gleði. Það er sú
mynd sem best er að varðveita af
henni nú þegar við kveðjum hana
og þökkum samfylgdina.
Eygló Eyjólfsdóttir.
„Kynslóðir koma, kynslóðir fara,"
eins og segir í sálminum fallega,
„Fögur er foldin". Gengin er góð
og mæt kona sem mér þótti vænt
um. Hún var móðir minnar bestu
vinkonu og reyndist mér líka sem
slík. Alltaf var hægt að leita til
Huldu með óuppgerð mál, hún hafði
til að bera skilning og þolinmæði
sem hún miðlaði til mín og reyndust
mörg ráðin hennar mér veganesti
út í Iífið. Þegar hugsað er til baka
koma mér í hug jól í bakaríinu á
Þingeyri. Þar voru jólaljósin á jóla-
trénu hvergi eins falleg. Með hreyf-
ingu sinni gáfu þau frá sér hugljóm-
un sem seint gleymist. Mér er þetta
svo hugleikið nú, þar sem Hulda fór
sína hinstu ferð þegar jólin voru að
ganga í garð. Hún fékk að sofna
inn í jólin, eins og presturinn orðaði
það svo fallega við barnabörnin
hennar. Stundum finnst mér að
mitt annað heimili hafi verið hjá
Huldu og Hðskuldi.
Allar mínar æskuminningar eru
tengdar órjúfanlegum böndum
„Bakaríinu á Þingeyri". Bolludagur
var vinnudagur hjá okkur krökkun-
um í bakaríinu og þá var mikið líf
og fjör og mikið unnið og fengnar
bollur að launum. Þá má ekki
gleyma bæði dönsku- og ensku-
kennslu sem málamanneskjan
Hulda miðlaði til okkar ungmenna
á Þingeyri þar sem hún með svo
glöðu geði gaf án nokkurs endur-
gjalds og hafði sjálf hina mestu gleði
af. Eg furða mig oft á því núna,
hvernig Hulda komst yfir allt sem
hún hafði að gera á barnmörgu og
gestkvæmu heimili og það umburð-
ariyndi sem hún sýndi þegar enn
fleiri börn, vinir og vandamenn
bættust í hópinn með tilheyrandi
ærslum sem urðu til þess að gólfin
í bakaríinu svignuðu og ljósakrónur
tóku að sveiflast.
Seinna eftir að Hulda og Höskuld-
ur fluttúst suður var ég með annan
fótinn á heimili þeirra á Meistara-
völlum og vann um stund í bakaríi
Höskuldar á Hverfisgötu. Þegar ég
um tíma bjó svo hjá þeim reyndi
Minning
Magnús Guðmunds-
sonfráDnwgsnesi
Fæddur 21. október 1914
Dáinn 22. desember 1993
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
"(V. Briem.)
Mig langar að minnast með örfá-
um orðum Magga frænda, eins og
hann var alltaf kallaður af okkur
systkinabörnum hans. Hann Maggi
frændi var yndislegur maður, alltaf
brosandi og hress, og allra vinur var
hann hvar sem hann kom.
Foreldrar Magga voru Guðmund-
ur Torfason frá Asparvík í Stranda-
sýslu, f. 24. maí 1879, d. 24. mars
1959, og Anna Jóhannsdóttir frá
Svanshóli í Bjarnarfirði, Stranda-
sýslu, f. 11. júní 1875, d. 8. nóvem-
ber 1958.
Foreldrar Magga bjuggu lengst
af á Drangsnesi þar sem Maggi ólst
upp. Þar stundaði hann mest sjósókn
eins og hún var í litlum þorpum á
þeim tíma, erfið og torsótt oft mót
köldum og stormasömum Húnaflóa.
Systkini Magga voru sex og var
hann yngstur. Þau voru: 1. Guðrún,
fædd 7. september 1902, hún dvelur
nú að Ási í Hveragerði. Guðrún var
gift Sigurgeiri Jónssyni sem nú er
látinn, þeim varð ekki barna auðið,
en Guðrún átti dóttur fyrir hjóna-
band. 2. Jóhann Einar, fæddur 14.
ágúst 1904, hann er látinn. Jóhann
var kvæntur Indíönu Jónsdóttur sem
einnig er látin. Þau eignuðust þrjár
dætur, þar af er ein látin. Einnig
ólu þau upp einn fósturson. 3. Torfi,
fæddur 1. janúar 1906, hann er lát-
inn. Torfi var kvæntur Ásu Maríu
Áskelsdóttur, sem dvelst nú á Dval-
arheimilinu Hlíð á ísafirði. Þau eign-
uðust átta börn sem öll eru á lífi.
4. Jón, fæddur 17. september 1908,
hann er látinn. Hann var kvæntur
Ingibjörgu Kristmundsdóttur sem
dvelur nú í sambýlinu á Skjólbraut
la í Kópavogi. Þau eignuðust átta
börn sem öll eru á lífi. 5. Guðmund-
ína Arndís, fædd 20. september
1911, hún er látin. Hún var- gift
Andrési Magnússyni sem einnig er
látinn. Þau eignuðust fjórtán börn,
þar af eru þrjú látin. 6. Margrét,
fædd 20. septemer 1911, hún er
látin. Hún var gift Guðbrandi Gests-
syni sem einnig er látinn. Þau eign-
uðust þrjú börn þar af er eitt Iátið.
Maggi var eins og fyrr segir
yngstur af sínum systkinum. Hann
var í sambúð um margra ára skeið
með Guðrúnu Hákonardóttur,
fæddri 23. febrúar 1911 þar til hún
lést 27. júlí 1984. Guðrún átti þrjár
dætur frá fyrra hjónabandi og eru
þær allar á lífí.
Heimili þeirra Magga og Gunnu
á Langholtsvegi 69 stóð alltaf öllum
ættingjum Magga opið, enda var
Gunna, eins og ég vil helst kalla
hana, alveg einstök sómakona sem
vildi öllum vel. Það áttu þau bæði
að þau voru yndisleg heim að sækja.
Þau áttu mikla hjartahlýju og naut
ég sérstakrar velvildar og hlýju.
Þegar ég, unglingsgreyið utan af
landi, kom í bæinn, gisti ég alltaf
hjá þeim og þau voru við mig eins
og ættu þau í mér hvert bein, og
leið mér alltaf einstaklega vel í ná-
vist þeirra. Þau voru dýrðleg og
verða það í huga mínum um ókomin
ár.
Elsku Maggi minn, ég þakka þér
alla góðvild mér veitta og sakna
þess að hafa ekki getað veitt þér
aðstoð og hjálp í veikindum þlnum,
en ég hugga mig við það að aðrir
nákomnir ættingjar litu til með þér
og aðstoðuðu þig eftir bestu getu,
og er ég og fleiri þeim innilega þakk-
lát fyrir.
Anna Guðmunda, Iilja og þið hin
sem veittuð Magga frænda aðstoð í
veikindum hans, Guð blessi ykkur
góðmennsku ykkar.
Ég bið góðan Guð að styrkja og
blessa alla ættingjana og vinina sem
nú sakna Magga frænda.
Far þú í friði,
friður Guðs þíg blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Blessuð sé minning þín, elsku
Maggi frændi.
Inga.
ég hversu tryggar og góðar mann-
eskjur þau voru og reyndust mér
vel og tóku mér sem sinni eigin
dóttur. Fyrir þær stundir og allan
stuðning við mig mun ég ævinlega
vera þeim þakklát. Við andlát Hösk-
uldar syrti í lífi Huldu. Þessi kona
sem hafði haldið stórt heimili þurfti
nú að aðlagast gjörbreyttum að-
stæðum og glíma á sama tíma við
eigin veíkindi. Hulda bæði kom sér
upp fallegu heimili og fullorðin kon-
an gerði sér lítið fyrir og gerðist
ritari á Heilsuverndarstöð Reykja-
víkur í góðum félagsskap. Við þær
aðstæður naut hún dyggrar aðstoð-
ar barna sinna og tengdabarna.
Hulda átti barnaláni að fagna og
tengdabðrnin reyndust henni ekki
síðri, enda hafði hún oft á orði,
hversu mikil gæfumanneskja hún
væri fyrir þær sakir.
Ég held þó að það hafi ekki síður
verið þeirra allra gæfa að inn í líf
Huldu á þessum tíma kom æskuvin-
ur og skólafélagi hennar frá ísafirði
og fyrrverandi nemandi Höskuldar,
heiðursmaðurinn Björn Ólafsson
loftskeytamaður. Hulda og Björn
giftu sig á jólum 1975 þegar þau
eignuðust alnöfnu, Huldu Birnu,
dóttur Fríðu Regínu og Eiríks Ragn-
arssonar, en á heimili þeirra hafa
þau Hulda og Björn átt sitt annað
athvarf. Með Birni átti Hulda ham-
ingjuríka daga sem hún naut í ríkum
mæli enda bar Björn hana á höndum
sér og var það gagnkværnt og inni-
legt samband. Með Birni fékk hún
langþráð tækifæri til að ferðast
bæði utan lands og innan. Meðan
Bjöm var starfandi loftskeytamaður
fór hún ótal skemmtilegar ferðir
með honum bæði til Bandaríkjanna,
Norðurlandanna og viðar, auk þess
sem þau fóru hringferðir um landið
og áttu sæludaga í sumarhúsum á
þeim ferðum. Hún minntist þessara
ferða þegar erfiðir tímar komu og
naut þess að segja mér frá þeim.
Eftir að Hulda og Bjðrn fluttust í
Hveragerði gátu samskipti okkar
orðið meiri, mér til ómældrar
ánægju. Á heimili mínu voru þau
aufusugestir og kannski brú milli
kynslóða þar sem afar og ömmur
barnanna minna búa fjarri.
Nú er komið að kveðjustund
minnar góðu Huldu sem sýndi mér
og mínum umhyggju,semi allt til
hinstu stundar. Þeirri umhyggju-
semi fínnst mér best lýst með því
að þegar Einar sonur minn slasaðist
og lá lengi á sjúkrahúsi gat Hulda
alltaf gefið sér tíma til þess að líta
inn að afloknum vinnudegi og létta
byrðar, lesa fyrir Einar og senda
mig frá í hvíld á meðan. Þegar ég
svo á fullorðinsaldri, nýstaðin upp
úr aðgerð, hóf kennaranám, meðal
annars fyrir hennar hvatningu, þá
var það Hulda sem stappaði í mig
stálinu, hvatti mig til náms og fylgdi
hún málinu svo dyggilega eftir að
hún mætti í fyrstu frímínútum til
þess að taka úr mér hrollinn með
því að bjóða mér í mat eins og í
gamla daga, matmóðirin mikla.
Líf okkar flestra einkennist bæði
af skini og skúrum. Hulda mín fékk
að upplifa hvort tveggja. Hamingj-
unnar naut hún ríkulega með góðum
mökum, börnum og barnabörnum
og seinna dætrurh Björns og barna-
börnum hans. Það sem mér finnst
svo aðdáunarvert við hvernig Huldu
tókst að taka því sem erfið veikindi
hennar lögðu á hana, var sú reisn
sem henni tókst að halda á erfiðum
stundum allt til hins hinsta og
hvernig hún vann úr því sem á hana
var lagt. Hennar síðustu orð á bana-
beði vörðuðu jólagjafirnar til fólks-
ins hennar og finnst mér það lýsa
innræti hennar best.
Elsku Björn minn, ég veit að sorg
þin er mikil og bið ég algóðan Guð
að styrkja þig í missi þínum. Ykkur
börnunum úr bakaríinu og öllum
afkomendum Huldu votta ég samúð
mína með þessu fallega versi Davíðs
Stefánssonar:
Ég elska bæði skin og skúr
og skugga og sólarvegi,    ..
því allt er brot og einnig úr
þeim eina og sama degi,
og sá, sem þyngstar byrðar bar
fær bætur engu minni,
því Guð er allt og alls staðar
í allri veröldinni.
Blessuð sé minning Huldu
minnar.
Gerður Matthiasdóttir.
.        .
•
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76