34 LAUGARDAGUR 21. MAÍ 1994 MORGUNBLAÐIÐ + MINIMINGAR KRISTIN JONSDOTTIR OG ÁSGEIR JÓNASSON + Kristín Jónsdóttir var fædd á Barmi á Skarðsströnd hinn 21. maí 1896. Hún lést á Hrafnistu í Hafnarfirði 11. maí síðastliðinn, tæplega 98 ára að aldri. Foreldrar hennar voru Sigríður Marín Jónsdóttir og Jón Jónsson, söðlasmiður frá Skriðuhóli í Ðölum. Þar ólst Kristín upp til unglingsára, en þá fór hún að heiman til að vinna fyrir sér, fyrst í Flatey á Breiðafirði, síðar í Reykjavík, við hin ýmsu störf er til féllu. Útför hennar fer fram frá Bíldudalskirkju í dag. Ásgeir Jónasson var fæddur í Álfta- mýri við Arnarfjörð hinn 18. september 1896. Hann lést 5. nóvember 1984. Ásgeir var son- ur hjónanna Jónasar Ásmunds- sonar og Jónu Asgeirsdóttur. Tveggja ára gamall fluttist hann með foreldrum sínum að Reykjarfirði í sömu sveit og við þann stað , var hann jafnan kenndur. Ásgeir og Kristín gengu í hjónaband árið 1931 og stofnuðu þau heimili sitt á Bíldudal. Börnin urðu fimm: Fjóla, Jóna, Baldur, Sjöfn og Ingvar. Auk þess átti Kristín dótturina Hjördísi Þórarins- dóttur, sem ólst upp hjá föður sínum. ÞAÐ ER vor í lofti og bjart yfir hér í borginni, þegar ég skrifa þessar línur á fögrum maídegi, eftir rysjóttan vetur. Hugurinn leitar vestur í Arnarfjörð, vestur til hinna tignarlegu fjalla sem umlykja þennan fagra fjörð. Fyrstu kynni mín af tengdafor- eldrum mínum, Kristínu Jónsdótt- ur og manni hennar Ásgeiri Jónas- syni, voru fyrir 40 árum, er ég kom á heimili þeirra í Bíldudal. Mér varð strax hlýtt til þessara mætu hjóna, enda einkenndist heimilislífið af alúð og nærgætni, en var laust við átölur og karp. Aldrei var hallað orði, heldur réð t EYMUNDUR TORFASON, ¦^ lést í Sjúkrahúsi (safjarðar þann 19. maí 1994. Jarðarförin aug- lýst síðar. Aðstandendur. t JAKOBÍNA ÁMUNDADOTTIR, Hjúkrunarheimilinu Sunnuhh'ð, Kópavogi, andaðist að kvöldi 19. maí. Aðstandendur. t Systir ökkar, GUÐRÚN SVANATHEÓDÓRSDÓTTIR, Aragötu 6, Reykjavfk, lést í Borgarspítalanum 16. maí. Jarðarförin fer fram frá Fossvogskapellu fimmtudaginn 26. maí kl. 13.30. Ásta Theódórsdóttir, Skúli Theódórsson. t Hjartkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir og amma, NANNA DfSA OSKARSDÓTTIR, Erluhólum 1, Reykjavík, lést á gjörgæsludeild Landspítalans að kvöldi 19. maí. Halldór Geir Lúðvíksson, Lúðvík Thorberg Halldórsson, Jóna Sigríður Þorleif sdóttir, Guðríður Halldórsdóttir, Sveinn Óskarsson, Jóhanna Ósk Halldórsdóttir, Gísli Björnsson og barnabörn. t Ástkær sonur okkar, bróðir, mágur og frændi, GUÐMUNDUR HANNES KETILSSON, nemi, Þjóttuseli 6, fórst af slysförum 15. maí í Bangkok á Thailandi. Auður Ásta Jónasdóttir, Kristján Ketilsson, Bára Agnes Ketilsdóttir, írunn Ketilsdóttir, Steinunn Ketilsdóttir, Jónas Ketilsson Ketill Arnar Hannesson, Jón Einarsson, Bragi M. Reynisson, Grétar J. Jónsteinsson, og systkinabörn. eindrægni um allt. Nú þegar þau eru bæði gengin þann veg sem okkur er öllum búinn langar mig að minn- ast þeirra örfáum orð- um. Um 18 ára aldur fluttist Kristín vestur í -Arnarfjörð og fljót- lega settist hún að á Bíldudal, en þangað var hún komin til að sinna líknar- og hjúkrunarstörfum. Þar átti hún heima alla tíð síðan, ýmist í þorpinu sjálfu eða inni í dalnum, en þar ráku þau hjónin búskap um árabil, fyrst á Hóli og síðar á Litlu-Eyri. Eftir að maður hennar, Ásgeir, lést, bjó hún ein í húsinu þeirra á Bíldudal um átta ára skeið, eða þar til fyrir um tveimur árum að hún fluttist á Hrafnistu í Hafnarfirði og naut þar góðrar aðhlynningar til hinstu stundar. Kristín var alla tíð mikil dugnaðar- og atorkukona. Henni var gefin fádæma líkhamshreysti, hafði tæpast orðið misdægurt alla ævina, þrátt fyrir strit og erfið- leika oft og tíðum. Ungur að árum kom Ásgeir Jónasson til Bíldudals og hóf fljót- lega sjósókn á skútum, og síðar togurum. Varð hann fljótt eftir- sóttur til þeirra starfa sakir dugn- aðar og verklagni og var jafnan í skiprúmi með landsþekktum afla- mönnum, sem á þeim árum gátu valið úr hópi vaskra sjómanna. Um 1940 hætti Asgeir sjó- mennsku og gerðist bóndi, enda mjög hneigður til búskapar og lét sig alla tíð málefni bænda miklu varða. Er hann hætti búskap, stundaði hann ýmsa vinnu á Bíldu- dal, aðallega við fiskvinnslu, og vann oft langan og strangan vinnudag fram yfír áttræðisaldur. Hann var dæmigerður fulltrúi þeirrar kynslóðar, sem með fá- dæma atorku og þrautseigju hefir byggt þann grunn, sem núverandi velmegun í þjóðfélaginu hvílir á. Ásgeir og Kristín urðu fljótt vinsæl og vinamörg, enda var jafn- an gestkvæmt á heimili þeirra og hjónin þekkt fyrir léttar og glað- værar umræður. Sá harmur var að fjölskyldunni kveðinn í febrúar árið 1943 er Fjóla, elsta dóttirin, fórst með mótorbátnum Þormóði ásamt unn- usta sínum. Það var þó Ijós í sort- anum að þau létu eftir sig korna- barn, son, er hlaut nafn foreldra sinna. Gunnlaugur Fjólar ólst upp í faðmi afa og ömmu, yngstur í hópnum. Þau Ásgeir og Kristín voru alla tíð afar samhent hjón, hjálpfús með afbrigðum og vildu hvers manns vanda leysa. Hjónaband þeirra var mjög hamingjusamt allt til að dauðinn aðskildi þau. Ég á margs að minnast frá ótal samverustundum með Ásgeiri og Kristínu og fólki þeirra. Fyrir þær þakka ég af heilum huga. Ég bið þeim blessunar í nýjum heimkynn- um. Ástvinum þeirra öllum votta ég innilega samúð. -— Ingólfur Arason. Ég er á langferð um lífsins haf, og löngum breytinga kenni. Mér stefnu frelsarinn góður gaf, ég glaður fer eftir henni. Þessi byrjun á'sálmi er sá sem Kristín söng sem vögguljóð fyrir börnin sín lítil þegar eiginmaður- inn var á sjó, sálmurinn er nokkur vers. Rifjaðist hann upp fyrir mér er ég frétti andlát tengdamóður minnar, sem kom ættingjum henn- ar ekki á óvart. Gerðum við okkur ljóst að lífshlaupi hennar var senn að Ijúka. Aldurinn orðinn hár og hún búin að ljúka löngu dagsverki. Stína bjó í Flatey í þrjú ár og minntist hún oft veru sinnar þar. Stundaði hún fiskvinnu og sjó- róðra frá Steinanesi í Arnarfirði ásamt ýmsum öðrum störfum, m.a. við ræstingar í barnaskóla Bíldudals, þar til hún var níræð. Miklu ævintýri lenti hún í er hún ætlaði á síld á Hjalteyri árið 1916. Var þá siglt með skipinu Flóru, sem var með norskri áhöfn, og fengu farþegarnir að vera í lest- inni. Skipið var hertekið af Eng- lendingum á leiðinni og sigldu þeir með það til Leirvíkur og Le- eds og var það þar í mánuð í haldi. Var áhöfninni og farþegunum haldið í skipinu allan þann tíma. Þegar heim var komið aftur var síldarvertíð að ljúka. Var mjög skemmtilegt að heyra hana segja frá þessari reynslu. Gestrisni á heimili Stínu og Ásgeirs var með eindæmum. Aldr- ei fór neinn af Stínu fundi svang- ur heldur þvert á móti fullmettur, slíkt var hennar. Raunar mátti hún muna tímana tvenna í þeim efnum. Á bernskuárum hennar var oft naumt skammtað og lítið til. Stína var ástrík móðir og amma, andrík, eljusöm, glaðlynd og spaugsöm. Hún lifði í ástríku hjónabandi. Stína og Ásgeir voru mér góðir tengdaforeldrar, tóku mér strax sem sinni eigin dóttur. Þegar litið er um farinn veg má segja, að hún hafi verið ham- ingjukona þótt hún hafi mætt miklu mótlæti við ástvinamissi, því að börnum sínum og barnabörnum var hún mjög stolt af. Minningarn- ar sækja fram í hugann hver af annarri um góðar samverustundir. Bið ég tengdamóður minni bless- unar á guðs vegum. Steinunn Bjarnadóttir. SOLVEIG EYSTEINSDÓTTIR + Sólveig Ey- steinsdóttir var fædd að Tjarn- arkoti í Austur- Landeyjum 20. ágúst 1908. For- eldrar hennar voru Þorgerður Jóhannsdóttir og Eysteinn Gunnars- son. Sólveig flutt- ist ung til Vest- mannaeyja og ólst þar upp. Hún gift- ist Óla Frímanns- syni og eignuðust þau tvo syni, öttó Eyfjörð og Elvar Eyberg. Þau slitu samvistir. 2. júní 1938 giftist Sólveig Karli Péturs- syni bónda á Skammbeinsstöð- um og eignuðust þau tvö börn, Auði og Pétur Viðar. Karl lést 13. febr- úar 1989. Útför Sól- veigar verður gerð frá Marteinstungu- kirkju í dag. ÞEGAR komið er að leiðarlokum hjá elsku- legri ömmu okkar er margs að minnast og allar minningar okkar um hana eru bjartar í hugum okkar. A sumrin dvöldum við oft á Skammbeinsstöðum hjá ömmu og afa og þessi sumur voru góð. Heimilið var mjög hlýlegt, allt í röð og reglu, og þar naut handbragð ömmu sín. Hún vann hörðum höndum á bænum, jafnt inni á heimilinu sem við útistörf og alltaf gekk hún til mjalta, kvölds og morgna. Trúin var mjög sterk í hjarta ömmu og hún missti aldrei af guðsþjónustu ef messað var í sveit- inni. Þegar kvölda tók áttum við krakkarnir að koma okkur í ró og þá kom amma upp á loft og fór með bænirnar með okkur, því þeim mátti ekki gleyma. Karl bróðir okkar ólst upp hjá ömmu og afa og býr enn að um- hyggju þeirra og ástríki. Ég fel í forsjá þína, Guð faðir, sálu mína, því nú er komin nótt. Um ljósið lát mig dreyma og ljúfa engla geyma öll börnin þín, svo blundi rótt. (M. Joch.) Blessuð sé minning ömmu okkar. Karl, Matthías, Ævar Leó og Þorgerður. ARMANN KRISTINSSON + Ármann Kristinsson fyrr- verandi sakadómari var fæddur í Reykjavík 21. nóvem- ber 1926. Hann lést á heimili sínu 12. maí síðastliðinn. Útför hans fór fram frá Dómkirkj- unni í gær. GÓÐUR maður er fallinn í valinn. Það er hann Ármann frændi. Ég minnist hans sem mikils manns, sem ég leit upp til fyrir ýmsar sakir. Hjartagæska hans var ein- staklega mikil, en það eru orð að sönnu að hann hafði hjartalag móður sinnar, ömmu minnar Þóru. Það er mikil huggun í sorginni, að hafa slíka engla á himnum tií að vaka yfir sér og gæta. Ég minn- ist Ármanns fyrir hans mikla bjarnarfaðm, en þangað leitaði ég huggunar þegar amma dó. Ár- mann bjó yfir óhemjumiklum fróð- leik og var margt hægt að læra af honum. Gáfur hans voru svo miklar að nánast var ógjörningur að hafa við honum í hinum marg- víslegu leikjum og þrautum hug- ans. Armann hafði geysigott skop- skyn og kom hann mér mjög oft til að veltast um af'hlátri. Hann var auk þessmikill hrekkjalómur og prakkari. Ármann var af þess- um kostum afskaplega auðugur maður. Ármann var lánsamur maður að eiga ævi með eins yndis- legri konu og Paulu. Ég hef alltaf litið á þau sem eitt; Armann og Paulu frænku, enda áttu þau svo vel saman. Paula kemur ávallt til með að eiga sama fasta heimilið í hjarta mínu. Ég rek margar minna bestu æskuminninga til samverustunda minna með þeim og ég man hve mikið ég hlakkaði alltaf til þess að heimsækja þau og vera hjá þeim og Skottu hund- inum þeirra yfir helgi. Þar fannst mér ég ávallt velkominn, enda dekruðu þau duglega við mig. Mér þykir vænt um minningar frá þeim fjölmörgu göngutúrum sem við fórum öll saman, spilastundunum og öðrum yndislegum samveru- stundum. Það er gott að eiga svona fallegar minningar. Þegar ég minnist Armanns hlýnar mér í hjarta og Paula veit að hún á sam- úð mína alla. Snorri frændi.. .
Beinir tenglar
