MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 21. MAÍ1994 35 MINNINGAR ASTAAÐAL- . STEINSDÓTTIR + Ásta Aðalsteins- dóttir var fædd 20. júlí 1941. Hún lést 12. maí 1994. Ásta var elsta dóttir hjónanna Aðalsteins Oskarssonar frá Kóngsstöðum í Skíðadal og Sigur- laugar Jóhannsdótt- ur frá Brekkukoti í Hjaltadal. Foreldr- ar hennar bjuggu á Ytri-Másstöðum í Skíðadal, en fluttu árið 1950 til Dalvík- ur, og bjó Ásta þar upp frá því. Árið 1959 giftist hún eftirlifandi eiginmanni sín- um, Hauki Haraldssyni frá Svalbarði, Dalvík. Saman eign- uðust þau fimm börn: Aðal- stein, f. 29. september 1959; Kristin, f. 22. september 1962; Auði Elfu, f. 18. júní 1964; Sig- urlaugu, f. 1. apríl 1975, og írisi Dögg, f. 4. júní 1982. Barnabörn þeirra eru fimm. Útför Ástu verður gerð frá Dalvíkurkirkju í dag. + Kveðja frá As^jörn Vor Herra, til þín horfum nú a helgri kveðjustund, og beinum til þín bæn í trú, ó, blessa hrygga lund. Við drúpum höfði, horfin er úr hópnum trúföst sál sem okkur veitti aðstoð hér, gat uppfyllt bænamál. Til æðra lífs hún óvænt leið, við eftir stöndum hljóð. Að Ástjörn vinmörg vann um skeið svo virk og ráðagóð. Nú friðsæl lífstíð fullnuð er og fagurt ævisvið. Og kærleiksrík hún kvaddi hér sitt kæra vinalið. Og björt var hennar hinsta stund, upp himins lukust dyr. Hún lausnara síns leið á fund svo ljúf sem jafnan fyr. (J.S.) Þegar sól hækkar á lofti og fönn leysir til fjalla, þegar nótt verður björt og angan gróðurs fyllir loftið, þá lifnar von í hjörtum mannanna. Það er að koma sumar. Hringing dyrabjöllunnar boðar komu gests, oftast með góðar fréttir, en nú eru tíðindin alvarleg. Jóhann frændi minn bar mér þau boð að hún Ásta móðursystir hans, væri nýlátin. Und- • anfarna daga hafði ég fylgst með Ástu og baráttu hennar við þann sjúkdóm sem leiddi hana til dauða. Því kom fréttin mér ekki alveg á óvart. Þó er það svo að þegar fólk í blóma lífsins er burtu kallað, fólk sem hefur verið fullt af lífsorku, þróttmikið og dugmikið fólk, fólk sem borið hefur með sér gróðurang- an vorsins og birtu sumarsins, þá koma upp í hugann orð Drottins Jesú er hann var að ræða við Pétur en Pétur vildi ekki leyfa honum að þvo fætur sína. Þá mælti Drottinn, „Nú skilur þú ekkj hvað ég er að gjöra, en seinna muntu skilja það." Kynni okkar Ástu hafa varað í mörg ár, en ráðning hennar sem matráðskonu að Sumarheimilinu að Ástjörn urðu til að efla kynnin. Strax og hún hóf þau störf varð okkur ljóst að þarna var kominn starfskraftur sem fyllti upp þær væntingar okkar sem við gerum til þeirra er hjá okk- ur starfa á Ástjörn. Hún var dugmik- il ráðskona með útsjónarsemi hinnar hagsýnu húsmóður. Hún var kokkur sem eldaði góðan mat. En það sem öllum féll best i geð var hið elsku- lega viðmót hennar og góða skap. Þá varð börnunum fljótt ljóst að hjá Ástu gátu þau alltaf leitað huggunar og þeir sem minna máttu sín fundu hjá henni traust. Þannig var oft á tíðum nokkuð margt í eldhúsinu, sem eflaust sumir^ hefðu amast við, en Ástu féll þetta vel í geð. Aldrei var kvartað yfir löng- um vinnudegi eða til- fallandi aukaverkum, og eflaust hefur ósér- hlífni hennar orðið til þess að fleiri verk komu á hennar hendur en ætlun stóð til. Það fór því svo að fljótt voru aðalinnkaup heimilisins jafnan borin undir hana. Við stjórn- un á stóru barnaheimili koma einnig upp mörg vandamál, og fljótt lærðistmér, að gott var að leita ráða hjá Ástu, því næmi hennar á mannleg samskipti var henni svo eðlileg að vandamál voru til þess að leysa þau, ósætti til að greiða úr. Á Ástjörn byrjar hver dagur og endar með bænastund. Það er ekki skylda hvers starfsmanns að mæta, en Ásta lét sig ekki vanta þótt á hennar herðum hafi hvílt mesta starf dagsins. Hún talaði ekki mikið um trú sína, en líf hennar allt gerði það og bar henni fagran vitnis- burð. Trú hennar og traust á skap- ara sinn kom ef til vill best í ljós nú er hún varð að lúta því kalli sem við öll verðum einhvern tíma að lúta. Bænastundirnar þá og sá óttalausi svipur sem hún bar var vitnisburður um fullvissu hennar. Við Ástirningar höfðum vænst þess að eiga Ástu að áfram, og það hafði verið rætt um það að hún kæmi sérstaklega vegna stúlknanna sem koma í sumar. það verður okkur erfitt og sakna munum við vinar í stað. Við vitum þó að söknuður fjölskydu Ástu er mikill, þróttmikil og elskuð eiginkona, móð- ir og amma hefur verið burtu köll- uð, svo_ ótímabært að okkur fannst. Faðir Ástu er einnig á lífi, og veit ég að mjög kært var með þeim, einn- ig systrunum tveim og fjölskyldum þeirra. Öllum þessum aðstandendum vottum við okkar innilegustu samúð og biðjum þeim Guðs blessunar. Fyrir það að Guð gaf okkur sam- vistardaga með Ástu verðum við Guði ævinlega þakklát. Hún gerði okkur að betri mönnum með áhrifum sinnar heilnæmu persónu. Ásta mín! „Hafðu þökk fyrir allt, friður Guðs þig leiði." Guð blessi minningu þína. .. Bogi Pétursson. Hinn 1. september 1993 hóf leik- skólinn Fagrihvammur _ á Dalvík starfsemi sína og réðst Ásta í starf matráðskonu frá þeirn degi. Hún hafði aðeins gegnt því starfi í rúmt hálft ár þegar hún veiktist. Eftir tveggja mánaða veikindi og stutta sjúkrahúslegu er hún dáin, langt um aldur fram. Ásta hafði til að bera mikla manngæsku. Það var alltaf gott að leita til hennar og hún var alltaf svo jákvæð og tilbúin að gera það besta úr hlutunum. Orðið „nei" var tæpast að finna í hennar orða- forða, en hafi það leynst þar þá var það lítið notað. Börnin elskuðu Ástu og að fá að hjálpa henni í eldhúsinu var öllum kærkomið. Hún var svo barngóð og þolinmóð, svona eins og amma sem alltaf hefur nægan tíma. Með þessum orðum langar okkur að kveðja Ástu og þakka henni sér- lega gott samstarf sem varð alltof stutt. Hennar er sárt saknað í Fagra- hvammi en við varðveitum minning- ar um yndislega manneskju í hugum okkar. Eiginmanni, börnum, barnabörn- um og fjölskyldu sendum við okkar innilegustu samúðarkveðjur fyrir hönd starfsfólks og barna í Fagra- hvammi. Anna Jóna Guðmundsdóttir og Birna Blöndal. t MARGRETJ. LILLIENDAHL +Margrét J. Liltiendahl fæddist á Hólum í Öxnadal 16. mars 1908. Hún lést í Ljós- heimum, öldrunardeild Sjúkra- húss Selfoss, 9. inaí síðastliðinn, 86 ára að aldri. Útför hennar fór fram frá Fossvogskirkju 19. þessa mánaðar. HÚN AMMA í Dunhaganum er dáin 86 ára gömul, sem er vissulega hár aldur. Ymsu er þannig farið hjá svo fullorðnu fólki að það mun eflaust vera hvíldinni fegið. Því trú- um við allavega að endurfundir með horfnum ástvinum séu þess virði að nokkur þrá sé eftir hvíld frá því jarðneska lífi sem við fáum ekki notið lengur. Það streyma um hugann ýmsar góðar minningar þegar litið er til baka, allar þær góðu stundir sem samvistir við ömmu voru. Sérstak- lega minnist ég þeirra stunda er við áttum saman með afa heitnum Jónasi sem féll frá 1975. Það var mjög gefandi og þroskandi að fá að vera hjá þeim. Fyrir barn úr dreifbýlinu var ótrúlega spennandi að fá að dveljast nokkra daga í . höfuðborginni, og ekki þreyttust þau afí og amma á að hafa ofan af fyrir litlum manni sem allt vildi skoða. Það var alltaf stutt í hlátur- inn og gleðina, því jafnan var gam- ansemin í hávegum höfð og gaman- sögur af vörum ömmu og afa munu lifa í huga manns alla tíð. Amma var um margt mjög sérstök kona. Hún var vönd að virðingu sinni, en átti þó létt með að gera grín að sjálfri sér og sínum gerðum. Gest- risin var hún mjög og lagði metnað sinn í að taka sem best á móti hverj- um þeim gesti er að garði bar, svo stundum fannst manni nóg um sig snúist. Það traust og sú virðing sem maður bar í hennar garð var ósjálf- rátt í blóð borið barnabarnabörnum þeim er fengu að njóta stuttra kynna við hana. Eftirminnilegt er hve mjög hún festi í huga sér ýmis skemmtileg tilsvör barna er hún kynntist um dagana. Það var þó hin síðari ár að fötlun hennar, þ.e. slæm heyrn, ágerðist og varð þess valdandi að hún gat ekki notið þess sem í kringum hana gerðist og oft sárt til þess að hugsa að slík einangrun hlýtur að vera ákaflega einmanaleg. Að leiðarlokum er manni efst í huga söknuður, en jafnframt þakk- læti fyrir allar þær samverustundir sem við áttum og hve vel hún tók ávallt á móti okkur. Amma mín, ég veit að nú verður allt gott á ný, þrautir að baki og góðra vina fundir að gleðjast við. Blessuð sé minning þín. Jónas Rafn Lillendahl. t Útför systur okkar og frænku, ÁSLAUGAR LOVÍSU GUÐMUNDSDÓTTUR, áðurti! heimilis i'Templarasundi 3, sem andaðist 3. maí á Droplaugarstöðum, fer fram frá Kapellunni í Fossvogi miðvikudaginn 25. maí kl. 13.30. Fyrir hönd systra hennar og annarra skyldmenna, Erla B. Gústafsdóttir. Ástkær eiginkona mín, dóttir, móðir, tengdamóðir og amma, GUÐBJÖRG ÓSKARSDÓTTIR, Keldulandi 19, Reykjavík, lést þriðjudaginn 17. maí. Sigurður R. Sigurðsson, Óskar Sigurðsson, Óskar Már Sigurðsson, Edda Ragnarsdóttir, Þórunn Sigurðardóttir, SigurðurPétursson, Sigríður Sigurðardóttir, Ragnar Örn Pétursson, Birgir Sigurðsson, Svava Einarsdóttir og barnabörn. t Maðurinn minn, ÁRNI AÐALSTEINN ÞORLÁKSSON skipasmiðameistari, Suðurbyggð 4, Akureyri, sem lést 15. maí í Landspítalanum, verður jarðsunginn frá Akureyrarkirkju þriðjudaginn 24. maí kl. 13.30. Anna Kristin Zophoníasdóttir. t Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu við andlát og útför, HALLDÓRS LÁRUSAR GUÐMUNDSSONAR, Brekkuseli 32, Reykjavfk, Sérstakar þakkir til hjúkrunarfólksins á Skjóli. Kristín Gunnarsdóttir, börn, tengdabörn og bamaböm. t Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför, JÓHÖNNU G. HANNESDÓTTUR, Furugerði 1, Reykjavík. Fyrir hönd vandamanna, Hannes Bjarnason, Gerður Lúðvíksdóttir, Ása Þórðardóttir. t Innilegar þakkir til allra sem sýndu okk- ur samúð og hlýhug við andlát og útför móður okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu, KATRÍNAR HREINSDÓTTUR, Hrafnistu, Reykjavík, Ingigerður Agústsdóttir, Steindór R. Jónsson, Unnur Ágústsdóttir, Páll Guðmundsson, börn, bamaböm og barnabamabörn. t Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu okkur samúð og vinarhug við andlát og útför eiginmanns míns, föður okkar, sonar og þróður, l'VARS ARNÓRSSONAR, Lundarbrekku 16, Kópavogi. Jóhanna Steinsdóttir, Silja ívarsdóttir, Katrfn (varsdóttir, Eva Karen (varsdóttir, Arnór L. Pálsson, Betsý (varsdóttir, Páll Amórsson, Ágúst Arnórsson, Elísabet Amórsdóttir og aðrir aðstandendur.
Beinir tenglar
