32 ÞRIÐJUDAGUR 31. MAÍ 1994 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR + Astkær frændi og vinur okkar, JÓNAS SIGÞÓR EINARSSON frá Egilsstöðum verður jarðsunginn frá Valþjófsstaðakírkju miðvikudaginn 1. júní kl. 14.00. ASstandendur. + Móðir mín og tengdamóðir, FINNDfS FINNBOGADÓTTIR, fyrrum húsfreyja 'a Sauðafelli, lést í Sjúkrahúsinu á Akranesi, 28. þ.m. Hörður Haraldsson, Kristín Ágústsdóttir. + Eiginmaður minn, faðir okkar og tengdafaðir, EIRÍKUR EIRÍKSSON trésmíðameistari, frá Djúpadal, Goðheimum 23, Reykjavík, lést á heimili sínu þann 27. maí. Fyrir hönd aðstandenda. Helga Jónsdóttir, Eiríkur S. Eiríksson, Ásthildur Júlíusdóttir, Stefán Eiríksson, Ástríður Guðmundsdóttir. + Elskuleg dóttir mín, BERGLIND GRÖNDAL, lést 24. maí. Jarðarförin fer fram 1. júní kl. 15.00 í Bústaðakirkju. Fyrir hönd systkina og annarra vanda- manna. Kolbrún Ingólfsdóttir. + Elskuleg móðir okkar tengdamóðir, amma og langamma, SOFFÍAÁRNASON, Hafnarbúðum, áður Öldugötu 54, lést 28. þ.m. Fyrir hönd aðstandenda. Gfsli G. Isleifsson, Árni isleifsson, Ásdís ísleifsdóttir. + Eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir og afi, FRIÐBERT PÉTURSSON, Botni, Súgandafirði, lést í Sjúkrahúsi ísafjarðar þann 30. maí sl. Krístjana Guðrún Jónsdóttir, Birkir Friðbertsson, Guðrún Fanný Björnsdóttir, Kristjana Friðbertsdóttir, Hafsteinn Sigmundsson, Kristín Friðbertsdóttir, Baldur Árnason, Ásta Björk Friðbertsdóttir, Kjartan Þór Kjartansson og barnabörn. + Hjartkær bróðir okkar, mágur og frændi, ÍVAR ÞÓR PÁLSSON, H verfisgötu 70, Reykjavík, lést á heimili sínu 27. maí. Útförin auglýst síðar. Heiðar Ástvaldsson, Guðrún Pálsdóttir, Guðmundur Pálsson, Guðbjörg Pálsdóttir, Stanley Pálsson, Edda Pálsdóttir, Harpa Pálsdóttir, Hanna Frfmannsdóttir, Ásgeir Jakobsson, Eh'n Theodórsdóttir, Vignir Garðarsson, Hera G. Newton, Magnús Björgvinsson, Haraldur Guðmundsson og fjölskyldur. NANNA DISA ÓSKARSDÓTTIR + Nanna Dísa Óskarsdóttir var fædd í Reykja- vík 30. mars 1929. Hún lést á gjör- gæsludeild Land- spítalans 19. maí 1994. Foreldrar hennar voru Guð- mundur Óskar Ólafsson sjómaður og Jóhanna Jó- hannesdóttir hús- móðir. Nanna var næstyngst fimm systkina. Eftirlif- andi er Sigurður Kristófer kennari við Fisk- vinnsluskólann og Jórunn Jóna skrifstofumaður. Látnir eru tveir bræður hennar, Björn Jóhannes skipstjóri og Karl Ólafur flugvélstjóri. Nanna giftist 16. ágúst 1952 eftirlif- andi eiginmanni sínum Hall- dóri Geir Lúðvíkssyni. For- eldrar hans eru Lúðvík Thor- berg Þorgeirsson kaupmaður í Lúllabúð og Guðríður Hall- dórsdóttir. Börn Nönnu og Halldórs eru þrjú: Lúðvík Thorberg, kvæntur Jónu Sig- ríði Þorleifsdóttur; Guðríður, gift Sveini Óskarssyni; og yngst er Jóhanna Ósk, gift Gísla Björnssyni. Barnabörnin eru orðin níu talsins. Útför Nönnu Dísu fer fram frá Foss- vogskirkju 31. maí. ELSKU amma okkar er dáin að- eins 65 ára gömul. Við systkinin vorum viss um að hún lifði það að sjá barnabarnabörnin sín vaxa úr grasi og að okkar biðu nokkrir áratugir saman. Hún sagði okkur það einhvenv tímann í tengslum við ritgerðarverkefni að sér fyndist það eftirsóknarvert hlutskipti að eiga mörg börn, til að hafa í kring- um sig stóra fjölskyldu, þegar árin færðust yfir. Amma var mikið veik, en ákveðin og kraftmikil og leit svo vel út að stundum gleymdust veikindin. Það var gott að koma í heimsókn til ömmu og afa í „Erlu", hún tók alltaf á móti okkur með kossi og faðmlögum og maður fann hlýjuna streyma frá þeim báðum. Hún bar fram fyrir okkur alls kyns heimalagaðar kræsingar, settist niður með okkur og spurði frétta. Það var ömmu mikilvægt að vita hvernig okkur gekk í skólanum eða vinnunni. Hún setti sig líka svo vel inn í tísku og áhugamál okkar unga fólksins. Hún hafði ákveðnar skoðanir á hinum ýmsu málum og deildi þeim með öðrum, var spaug- ari mikill og hló af innlifun þegar hún gerði að gamni sínu. Þegar við vorum yngri gistum við oft hjá afa og ömmu næturlangt um helg- ar. Þau fóru þá með okkur í sunnu- dagsrúnta niðr'á höfn með við- komu í Lúllabúð. Jólin og áramótin verða tómleg án ömmu. Jólaboðin á jóladag voru svo hátíðleg og um leið skemmtileg. Sumir eiga eftir að sakna heimalagaða íssins henn- ar ansi mikið! Um síðustu jól gekk hún með okkur um húsið og við rifjuðum upp árin sem við bjuggum saman í Erluhólunum. Afi og amma komu alltaf til okkar á gaml- ársdag og ekki grunaði okkur þeg- ar við óskuðum hvert öðru gleði- legs árs og friðar um síðustu ára- mót að fleiri yrðu árin ekki með ömmu. Þegar aldursforseti okkar systkinanna varð 25 ára í lok jan- úar komu afi og amma ásamt fleiri fjölskyldumeðlimum í afmæli- skaffi. Amma var hress þó hún væri veik og hún og Óskar frændi stríddu hvort öðru ótakmarkað og hún hló svo mikið að bakkelsið stóð meira eða minna í henni. Milli ömmu og okkar barnabarnanna hennar var ekki til neitt kynslóðá- bil. Einstök atvik sem við upplifðum hvert í sínu lagi eða sameig- inlega með ömmu og afa og við erum að rifja upp núna í tengsl- um við ótímabært frá- fall hennar geymum við með okkur í minn- ingunni svo lengi sem við lifum. Elsku afi og aðrir ástvinir, við biðj- um algóðan Guð að styrkja ykkur. Halldór Geir, Þorleif- ur Hannes, Hulda Nanna og Guðmund- ur Steinar Lúðvíksbörn. Elsku amma mín er dáin. Mig langar með nokkrum orðum að þakka henni fyrir allt það sem hún var mér. Alltaf þegar eitthvað bját- aði á var hægt að treysta því að amma gæti hjálpað manni. Hún var mér mikill styrkur þegar ég þurfti að fara í aðgerð á spítala í vetur, og þegar ég var að meiða mig vissi hún alitaf hvað ætti að gera. En það er nú ekki það eina því hún passaði mig oft þegar ég var lítil, svaf ég þá stundum hjá ömmu og afa og var þá aldeilis stjanað við mann. En þegar ég stækkaði fór ég að geta hjálpað þeim, t.d. við að moka tröppurnar á veturna og vinna í garðinum á sumrin. Amma var veik fyrir hjarta og mátti því ekki reyna mikið á sig, þó svo hún færi ekki alltaf eftir því. Þótt þetta væri hálfgert púl var alltaf gaman að geta hjálpað ömmu og afa því þegar ég kom inn var amma búin að setja kökur og góðgæti á borð- ið fyrir mig. Alltaf var gaman þegar við fór- um í sumarbústað með ömmu og afa ásamt Jónu frænku og strák- unum. Fjölskyldan var alltaf hjá ömmu og afa á jóladag, var þá mikið hlegið og grínast. Síðasta veislan mín með ömmu var ferm- ingin mín í vor en þar var hún kát og hress og lék á als oddi. Amma mín, ég vil þakka þér fyrir alla umhyggjuna til mín, þú varst ábyggilega yndislegasta amma í heimi. Elsku afi minn, ég veit að þú saknir ömmu mikið, en amma mun vaka yfir þér og okkur öllum. Halldór Jóhann. Elsku vinkona mín, hún Nanna, er látin, svo alltaf fljótt. Ekki grun- aði mig, þegar við kvöddust eftir síðasta saumaklúbb 9. maí sl., að við myndum ekki hittast allar aftur í haust, eins og við höfum gert síðastliðin 47 ár. Við vissum að Nanna átti að leggjast inn á sjúkrahús viku seinna og gangast undir erfiða skurðaðgerð. Ekki óraði okkur fyr- ir að hún myndi ekki eiga aftur- kvæmt. Við Nanna urðum vinkonur þeg- ar við störfuðum saman í Lúllabúð um tíma árið 1947. Þar kynntist hún frænda mínum og verðandi eiginmanni Halldóri Geir Lúðvíks- syni. Með okkur tókst vinátta sem haldist hefur síðan enda voru Hall- dór og Lalli, verðandi eiginmaður minn, vinir og samherjar úr Fram. Nanna var bráðmyndarleg hús- móðir og skemmtileg, stálminnug og reyndar var hún eins og lifandi dagbók, þegar verið var að rifja upp liðna atburði. Hún var um- hyggjusöm eiginkona, móðir og amma. Nanna er búin að heyja harða baráttu við illvíga sjúkdóma síð- ustu árin og hún tókst á við þá af æðruleysi og ætlaði sér að sigra, en enginn flýr örlög sín. Það er erfitt að sætta sig við að Nanna sé farin og geta ekki rætt við hana aftur eins og við gerðum svo iðulega. Hvíl í friði, kæra vinkona, og hafðu innilega þökk fyrir sam- fylgdina. Halldór minn, við Lalli sendum þér, börnunum og barnabörnunum okkar dýpstu samúðarkveðjur. Hrafnhildur. Elskuleg __ tengdamóðir mín, Nanna Dísa Óskarsdóttir, verður í dag kvödd hinstu kveðju. Þrátt fyrir mikil og erfið veikindi um langt árabil bjó hún yfir svo mikl- um krafti og seiglu að við áttum allt eins von á því að hún nyti langra ævidaga í faðmi fjölskyld- unnar. í von um að öðlast betri heilsu lagði hún ótrauð í erfiða hjartaaðgerð í annað sinn, bjartsýn á árangur. Hún átti ekki aftur- kvæmt úr þeirri aðgerð. Eftir að börnin komust á legg vann Nanna árum saman hluta úr degi í Lúllabúð, þar sem hún hóf störf ung stúlka og kynntist mannsefni sínu sem vann þar hjá föður sínum. Til viðbótar vann hún við hreingerningar á Orkustofnun í mörg ár. Nönnu fannst gott að hafa fólk í kringum sig og gaf mikið af sjálfri sér. Hún var vilja- sterk og ákveðin og hafði alltaf sína hluti á hreinu og bar hag fjöl- skyldu sinnar og vina mjög fyrir brjósti. Sinnti Jóhönnu móður sinni ásamt systkinum sínum af alúð og natni þar til hún lést háöldruð 13. maí 1993. Hún dekraði við sína nánustu, Halldór Geir tengdapabba, börn sín og tengda- börn, tengdaforeldra og síðast en ekki síst barnabörnin sín níu, sem sakna ömmu sinnar sárt. Tengda- mamma hafði góðan húmor, sagði skemmtilega frá og hló tárvotum augum að skondnum uppákomum. Hún var kattþrifin og vildi hafa allt tandurhreint og fínt í kringum sig. Einhvern tíman þegar ég var að sauma gardínur fyrir hana í Erluhólunum gerði hún mér stöð- ugt erfitt fyrir með því að stinga áhöldunum sem ég var að nota niður í skúffu jafnóðum og ég lagði þau frá mér. Við skemmtum okkur heilmikið yfir þessu, því henni var svo tamt að hafa hvern hlut á sín- um stað, að hún tók varla eftir því þegar hún kom þeim fyrir. Ég lagði ekki í að standa upp frá saumavél- inni til að rétta úr mér, vitandi það að hún myndi sennilega óvart pakka henni niður á meðan. Með tengdamóður minni, Nönnu Dísu Óskarsdóttur, er gengin mikil bar- áttu- og dugnaðarkona. Með ósk um að minningarnar um hana muni styrkja tengdaföður minn, börnin þeirra þrjú, barnabörn, aldr- aða tengdaforeldra, systkini, fjöl- skyldu og ástvini alla á þessari erfiðu stundu og um ókomin - ár. Megi hún hvíla í guðs friði og hafa þökk fyrir allt og allt. Jóna Sigríður Þorleifsdóttir. Með örfáum orðum langar mig að kveðja Nönnu „frænku". Fyrstu minningar mínar eru frá þeim tíma er Nanna, Halldór föðurbróðir minn og börn þeirra bjuggu í sama húsi og við í Glaðheimum. Það var gott að koma við hjá Nönnu og vita af henni í húsinu, líkt og að eiga tvær mömmur. Við Nanna urðum miklir vinir og hélst sú vinátta alla tíð, þó ég hefði mátt vera duglegri við að rækta vináttuna. Nanna var mjög dugleg kona og þrátt fyrir veikindi sín var hún eftir sem áður ávallt boðin og búin að aðstoða aðra. Hún var alltaf sérlega góð við afa og ömmu, sem nú sjá á eftir ástkærri tengdadóttur. Ég er þakklátur fyrir að hafa kynnst Nönnu og mun ætíð minn- ast hennar með miklum hlýhug. Mínar innilegustu samúðar- kveðjur sendi ég Halldóri og fjöl- skyldu hans. Lúðvík Birgisson.
Beinir tenglar
