Morgunblaðið

						- 34    ÞRIÐJUDAGUR 4. OKTÓBER 1994

MORGUNBLAÐIÐ

MINNINGAR

OLOF SIGURJONS-

DÓTTIR

+ Ólöf Sigurjóns-

dóttir var fædd

í Keflavík 4. öktó-

ber 1923. Hún lést

í Grensádeild Borg-

arspítalans 28. sept-

ember síðastliðinn.

Foreldrar hennar

voru hjónin Sigur-

jón Pálsson verka-

maður, f. 12. ágúst

1896 í Keflavík, d.

15. ágúst 1975 í

Reykjavík,            og

Helga Finnsdóttir

kjólameistari, f. 28.

september 1895 á

Stóru-Borg, Austur-Eyja-

fjallahreppij d. 25. apríl 1989 í

Reykjavík. Ólöf var fjórða í röð

sex systkina. Hin eru: Finnur,

f. 14. nóvember 1919, Sigurjón

Helgi, f. 14. nóvember 1919, d.

24. desember 1936, Henný

Dagný, f. 29. apríl 1922, Pálína

Þuríður, f. 17. júní 1931 og

Jóhanna Kristín, f. 31. maí

1935. 8. júní 1946 giftist Ólöf

eftirlifandi eiginmanni sínum,

Helga Eiríkssyni, fv. aðalbók-

ara, f. 13. febrúar 1922 á Sand-

ÓLÖF tengdamóðir mín lést hinn

28. september sl. - á afmælisdegi

móður sinnar. Hún verður jarðsett

á afmælisdegi sínum því hún hefði

orðið 71 árs í dag. Þó Ólöf hefði

ekki verið heilsuhfaust síðustu árin

og oft átt við vanheilsu að stríða,

bar andlát hennar óvænt að. Hún

hafði í ágúst hlotið slæmt lærbrot

og gengist undir talsverða aðgerð.

Hún var svo komin á Grensásdeild

i Borgarspítalans og stundaði þar

sjúkraþjálfun af dugnaði og ósér-

hlífni og ætlaði sér að komast aftur

heim sem fyrst. Virtist hún vera að

ná sér og var óbuguð og sagðist

bara þurfa að læra aftur að tylla í

fótinn og þá yrði hún aftur orðin fær

í flestan sjó. Hún var nú sem endra-

nær vongóð og virtist geta sigrað

næstum hverja raun. Hún hafði allt-

af mikið andlegt þrek hún Ólöf, hún

lét fátt buga sig og vildi standa

meðan stætt var, svo notuð séu

hennar eigin orð. En að morgni mið-

vikudagsins 28. september var lífi

hennar lokið. Hún fékk hægt og frið-

sælt andlát. Eftir sitja nú hnípnir

ættingjar og sjá á bak góðri konu,

elskulegri móður, ömmu, langömmu

og tengdamóður.

Ólöf fæddist í Keflavík en ólst upp

í Reykjavík og leit alltaf á sig sem

Reykjavíkurstúlku. Olöf ólst upp á

kreppuárunum og settu þau ár mark

sitt á líf hennar og lífsviðhorf. Hún

var ekki nema 14 ára þegar hún fór

að vinna fyrir sér í vist hjá ókunnug-

um til að létta undir með foreldrum

sínum. Helga móðir hennar sagði

einu sinni við mig þegar við vorum

að ræða um þessi ár að það hefði

verið erfitt að senda dætur sínar svo

snemma út að vinna og sagði mér

þá að á meðan hún fékk að hafa

hana Ólu hjá sér „þá fannst mér ég

Afritanai^

stöðvar

með hugbúnaði

frá kr. 25.000,-

4BGÐEIND"

Austurströnd 12. Sími 612061. Fax 612081

felli í ¦ Öræfum.

Börn Ólafar og

Helga eru: Sigrún

Dúfa, læknaritari,

f. 25. október 1942,

gift Gunnari Karls-

syni; Eiríkur f. 29.

apríl 1947, for-

stöðumaður,

kvæntur Þórunni

Kristinsdóttur; Sig-

urjón, f. 13. júní

1949, meðferðar-

fulltrúi, kvæntur

Vilhelmínu Har-

aldsdóttur; Ingólf-

ur, f. 1. mars 1957,

starfsmaður og söngvari; Jón,

f. 23. febrúar 1959, vélaverk-

fræðingur, kvæntur Sigrúnu

Grétu Magnúsdóttur og Anna

Sigríður, f. 1. ágúst 1963, söngv-

ari, gift Enrico Bascarin. Af-

komendur Olafar og Helga eru

nú 23 talsins. Ólöf vann ýmis

störf utan heimilisins. Síðustu

tíu árin vann hún sem aðstoðar-

stúlka tannlækna á veguin

Reykjavíkurborgar, lengst af í

Öskjuhlíðarskóla. Útförin fer

fram frá Dómkirkjunni í dag.

geta allt, hún var svo úrræðagóð og

viljug að allt virtist léttara meðan

hún var heima", sagði sú góða kona.

Ólöf var róttæk í stjórnmálaskoð-

unum. Hugsjónin um jafnrétti allra

manna var henni hugstæð og aldrei

fór neitt á milli mála hvern hug

Ólöf bar til verkalýðsstéttanna og

sjómanna enda var hún komin af

sjómönnum og verkamönnum og

þekkti kjör þeirra frá því hún var

að alast upp hér í Reykjavík á

kreppuárunum. Faðir hennar var

sjómaður og verkamaður og hún

mundi vel atvinnuleysisárin þegar

fullfrískir heimilisfeður fengu ekki

vinnu, oft vegna stjórnmálaskoðana.

Hún talaði oft um þessi erfiðu ár

og gleymdi þeim aldrei. Þau kröppu

kjör, sem verkamannafjölskyldur

bjuggu við á þessum árum, fátækt-

in, allsleysið og óréttlætið settu

mark sitt á þetta fólk.

Ólöf giftist eftirlifandi eiginmanni

sínum, Helga Eiríkssyni, árið 1946.

Á þessum árum eftir stríðið var á

margan hátt erfítt að byrja að búa.

Varla var húsnæði að fá fyrir ungt,

fátækt fólk en með dugnaði, spar-

semi og mikilli vinnu tókst þeim að

eignast íbúð í Karfavogi 60. Þau

voru ein af frumbyggjunum í því

hverfi og bjuggu þar í 15 ár. Árið

1962 keyptu þau sér hús í Efsta-

sundi 90 þar sem þau bjuggu í tæp

30 ár en höfðu nýverið keypt sér

minni og þægilegri íbúð í Grænuhlíð-

inni eða G7, eins og við kölluðum

það, og þar ætluðu þau að eyða ell-

iárunum. Olöf og Helgi voru góð

hjón og voru ungu fólki sannar fyrir-

myndir í hvívetna. Þau áttu fallegt

og menningarlegt heimili og ólu

börnin sín upp í góðum siðum og

bera þau merki þess að hafa alist

upp hjá þessu greinda og víðsýna

fólki.

Ólöf var mörgum góðum kostum

gædd og var um margt mjög eftir-

minnileg og sérstök kona. Hún var

víðsýn og fordómalaus, hafði yfir sér

heimskonubrag og yfir henni var

svolítið sérstakur stíll. Hún var allt-

af smekklega klædd og vel til höfð.

Svo var hún vel að sér, las mikið

og fylgdist með öllu sem efst var á

baugi og hafði skoðanir á flestu.

Hún var gædd miklu andlegu þreki

og virtist fátt geta bugað hana hvort

sem það voru hennar eigin veikindi

eða önnur áföll sem hún þurfti að

mæta á lífsleiðinni. Bjartsýn og reif

LEGSTEINAR

H€UUHflflUNI 14, HflFNflRPIRÐI, SÍMI 91-652707

var hún oftast og hafði ætíð hnyttin

tilsvör á hraðbergi, þar sem það átti

við og hitti oft þann fyrir sem henni

fannst gefa tilefni til. Ungt fólk átti

hún sérstaklega gott með að um-

gangast. Hún gat vel sett sig inn í

hugarheim þeirra ungu og skildi þau

vel. Vinir barna hennar tóku við

hana tryggð og heimsóttu hana oft

og barnabörnin hennar urðu afar

hænd áð þessari skemmtilegu ömmu

sinni og hún var sniðug eins og Ólöf

dótturdóttir hennar sagði oft. Oft

voru fjörlegar samræður við eldhús-

borðið þegar þetta unga fólk kom í

heimsókn til þeirra Ólafar og Helga

og mikið rætt um mál sem voru efst

á baugi hverju sinni og sagðar sög-

ur. Ólöf var sagnabrunnur um atvik

frá liðnum dögum, sem yngra fólki

var ókunnugt um, og hún var bæði

stálminnug og fróð og vel greind var

hún þessi kona.

Ég kom inn í þessa fjölskyldu

fyrir tæpum 20 árum, feiminn

sveitapiltur. Þau hjónin tóku mér af

einstakri elskusemi og meðfæddri

kurteisi og hafa fáar óskyldar mann-

eskjur verið mér jafn góðar og Ólöf

og Helgi og átti ég þar vini í stað.

Þegar ég kynntist Ólöfu, var hún

hún komin á miðjan aldur og ég

dáðist að þeim dugnaði og áræði sem

bjó í þessari fíngerðu konu. Hún lét

sér fátt fyrir brjósti brenna og má

til gamans geta þess að ótrauð lærði

hún á bíl og tók bílpróf þegar hún

var um fertugt. Ólöf vann úti með

sínu stóru heimili mestan hluta

ævinnar. Hún var sístarfandi, saum-

aði og prjónaði og hafði til að bera

listrænt handbragð við flest það sem

hún tók sér fyrir hendur. Hefði Ólöf

verið að ung stúlka í dag og átt

kost á að mennta sig, tel ég víst að

hún hefði lagt fyrir sig einhverskon-

ar listnám.

Nú hefur Ólöf lokið farsælli lífs-

göngu sinni. Hún skilur eftir sig sex

ágæt börn sem voru hennar stolt

og gleði í lífinu og elskulegan eigin-

mann sem sér nú á eftir sinni góðu

konu og sínum besta vini.

Ég minnist góðrar konu og kveð

hana með söknuði.

Gunnar Karlsson.

í lífi hverrar fjölskyldu er ákveð-

ið akkeri, ættfaðir eða móðir. Ef

einhver hefur verið slíkt akkeri í

okkar fjölskyldu var það Óla amma,

sem nú er dáin. Þó hún sé farin,

getur enginn tekið frá okkur minn-

inguna og hennar minnumst við

sem ærlegar ættmóður.

Óla amma var húmoristi, húman-

isti og síðan en ekki síst sósíalisti.

Ef einhver hefur kennt mér að

greina rétt frá röngu i stjórnmálum

og skoða öll mál á gagnrýninn hátt,

þá voru það hún og Helgi afi. Hvort

sem komið var í heimsókn í eldhús-

ið hjá Helga afa og Ólu ömmu,

yfir kaffi, hist í ættarveislum eða

bara hist, var stutt í hláturinn og

húmorinn sem hún var ríkulega

gædd.

Það er gegnum gangandi dálítið

sérstök gamansemi í fjölskyldunni,

gert mikið grín hvort að öðru og

hlegið svolítið að óförum hvors ann-

ars. Alltaf var jafn gaman að kom-

ast að uppsprettunni sjálfri, Ólu

ömmu, og sjá og finna að vissir

hlutir eru okkur í raun í blóð born-

ir því þá undirstrikast tengslin,

blóðböndin, hvað best.

Mikið er búið að hlæja að Finni

bróður mínum, sem man það manna

best, þegar matardiskur sem afi

hafði sett út í glugga, í kælingu,

datt niður og mölbrotnaði en þá

voru afi og amma að passa mig og

Helga bróður á meðan mamma var

að eiga Finn á Fæðingarheimilinu.

Eða þá þegar amma kom storm-

andi inn á fæðingardeildina að

heimsækja fyrstu langömmu börnin

og vék sér að fyrsta starfsmanni

og tilkynnti að hér væri komin

„langamma tvíburanna" og vildi fá

að sjá börnin. „Hvaða tvíbura?"

spurði starfsmaðurinn, þar sem

nokkrar tvíburafæðingar eru í

gangi hverju sinni. Að svona smá-

skotum og sögum hefur verið hleg-

ið.

En þó stutt sé í hláturinn og

grínið þá rýrir það ekki festu akk-

ersins nema síður sé og í mínum

huga var Óla amma þetta akkeri.

Festa Ólu ömmu í llfinu var Helgi

afi, maðurinn hennar og börnin sex

sem sjá nú á eftir lífsglaðri og

skemmtilegri konu, móður og fé-

laga. Fyrir hönd okkar barnabarn-

anna tíu og barnabarnabarnanna

sjö langar mig að senda þér þessi

orð:

Vor hinsti dagur er hniginn

af himnum í saltan mar.

Sú stund kemur aldrei aftur,

sem einu sinni var.

Því okkur var skapað að skilja.

Við skiljum. Og aldrei meir.

Það líf kemur aldrei aftur,

sem einu sinni deyr.

(Halldór Laxness)

Baldvin Loftsson.

Þegar leiðarlokin eru staðreynd,

leitar hugurinn til upphafsins, þ.e.

fyrstu kynna okkar Olu. Það var

vorið 1946 að báðir bræður mínir

komu að Bjarnanesi með brúðir sín-

ar til þess að láta föður okkar gifta

sig. í fyrstu var ég ekki laus við

feimni við þessar fallegu stúlkur, en

það tók fljótt af. Það er alls ekki

sjálfgefið að tengdum fylgi vinátta

en það gerðist í þessu tilfelli. Með

þakklæti og söknuði hugsa ég tíl

þeirra fjölmörgu stunda sem við Óla

deildum bæði blíðu og stríðu.

Þegar ég hugsa um Ólu sé ég

hana ævinlega fyrir mér umkringda

börnum og unglingum sem hún átti

auðvelt með að laða að sér með

elskulegu og glettnu viðmóti. Einnig

veit ég að hún var óspör á að leið-

beina börnum sem áttu í einhverjum

örðugleikum við nám. Sjálf átti hún

ekki kost á langri skólagöngu eins

og títt var um þá sem ólust upp á

kreppuárunum við þröngan kost.

Þrátt fyrir það er óhætt að segja

að Óla hafi verið vel menntuð. Þar

hjálpaðist að góð dómgreind og lest-

ur fjölbreyttra bókmennta m.a. á

ensku og norðurlandamálum.

Þó Óla og Helgi byggju á ýmsum

stöðum og alltaf væri gott að koma

til þeirra, er mér ofarlega í huga

tímabilið sem þau bjuggu í Karfa-

voginum. Þar áttu þau sitt fyrsta

heimili. Þar myndaðist sérstakt

samfélag meðal frumbyggjanna

þarna í Vogunum, fólk kynntist og

samgangur var mikill, enda var oft

glatt á hjalla.

Á þessum árum var Óla fyrst og

fremst húsmóðir sem bar tak-

markalausa umhyggju fyrir börnum

sínum sem smátt og smátt urðu

sex. Síðar meir þegar börnin voru

vaxin úr grasi stundaði Óla stöðugt

vinnu utan heimilisins, lengst af

aðstoðarmaður tannlækna, síðast í

Öskjuhlíðarskóla, eða svo lengi sem

heilsan leyfði.

Árin sem hún gekk ekki heil til

skógar voru orðin býsna mörg, enda

er mér kunnugt um að hún var til-

búin að kveðja lífið. Nokkrum dög-

um áður en hún dó töluðum við

þannig um dauðann í léttum tón

en þó í fullri alvöru. Dauðastríð

slapp hún við, hún átti það skilið,

svo oft var hún búin að finna mikið

til. Óla mín, mann- og dýravinur,

þakka þér fyrir allt og allt.

Við Guðjón vottum þér, Helgi

minn, og allri fjölskyldunni samúð

okkar.

Kristín Eiríksdóttir.

RAFN KJARTANSSON

+ Rafn Kjartans-

son var fæddur

í Reykjavík 27. sept-

ember 1935. Hann

lést á heimili sínu í

Reykjavík            24.

september. Foreldr-

íii' hans hétu Ásta

Ágústsdóttir og

Kjartan Filipuss og

eru þau bæði látin.

Rafn var kvæntur

Vilborgu Guðjóns-

dóttur og átti með

henni fjögur börn,

sem eru Óskar, Ásta

Karen, Kjartan og

Sverrir. Rafn og Vilborg slitu

saiiivisluni. Rafn áttiþrjábræð-

ur, Þorvald, Ágúst og Hauk

sem nú er látinn. Síðastliðinn

20 ár var Rafn í sambúð með

Kristínu Þorleifsdóttur. Útför

hans fer fram frá Dómkirkj-

unni í dag.

NOKKUR kveðjuorð til þín, Rabbi

minn, eins og við vinir þínir kölluð-

um þig. Margar ánægjustundir átt-

um við, ég og fjölskylda mín, með

þér gegnum þau 20 ár sem þið

systir mín áttuð saman. Það er svo

margs að minnast þegar maður

kveður vin eftir öll samveruárin sem

ekki er hægt að tíunda hér, en er

geymt í huganum.

Hugrekki þitt og æðruleysi í þín-

um erfiðu veikindum var með ein-

dæmum. Ekki varstu á því að gef-

ast upp fyrir manninum með ljáinn.

Þú sagðir alltaf við

systur mína: Stína

mín, þetta kemur allt,

ég fer bráðum að fitna

aftur og vinna hjá

Gústa bróður, en hann

reyndist bróður sínum

sannur vinur í veikind-

um hans.

Stína systir mín, ég

og fjölskylda mín vott-

um þér innilega samúð

okkar, mikið varstu

góð og umhyggjusöm

við Rabba þinn í veik-

indum hans, enda var

ávallt mikill kærleikur

og gagnkvæm vinátta milli ykkar.

Kærar þakkir til hjúkrunarfólks á

Borgarspítalanum á deild A4 og

sérstakar þakkir fyrir ómetanlegan

stuðning frá Heimahjúkrun krabba-

meinsfélagsins.

Ég votta börnum hans og fóstur-

dóttur, Ingibjörgu, mína innilegustu

samúð.

Pálina Þorleifsdóttir.

Æskufélagi minn, Rafn Kjart-

ansson, er horfinn yfir móðuna

miklu. Kom það ekki á óvart því

hann hafði átt' við vanheilsu að

stríða alllengi. Eg ætla mér ekki

að rekja Iífsgöngu Rafns heldur

minnast fáeinum orðum á þau sam-

skipti sem við áttum í æsku.

Á stríðsárunum bjó Rabbi á

Smiðjustíg 5 og ég í nágrenninu.

Það var allstór hópur stráka sem

bjó í þessu hverfi. Sjónvarp var þá

óþekkt fyrirbæri og strákahópurinn

þvi alltaf í fótbolta eða skylmingum

með trésverðum. Einnig var fallin

spýta vinsæl. Leiksvæðin voru oft

róluvellir, túnið hjá dr. Helga Pét-

urs og safntúnið við Lindargötu þar

sem umdeilt hæstaréttarhús er nú

byggt.

Árið 1946 stofnuðum við íþrótta-

félag í hverfinu og var Rabbi einn

af stofnfélögunum. Félag þeetta var

starfandi í nokkur ár og tók Rabbi

þátt í flestum greinum, t.d. kúlu-

varpi, hlaupum, stangarstökki o.fl.

Þá tíðkaðist götukeppni í fótbolta

og var hverfisliðið allsterkt. Oftast

var keppt við KR-inga á Framnes-

vegsvelli og hart barist.

Rabbi átti þrjá bræður, Haukur,

sá næstelsti, er látinn, en eftirlif-

andi eru Þorvaldur og Ágúst.

Heimilið á Smiðjustígnum var

mjög lítið í fermetrum talið og það

kom að því að Rabbi fékk herbergi

í risinu. Að sjálfsögðu var oft

strákafans í herbergi Rabba og

allmikið fjör og hávaði. Eins og oft

verður í samskiptum manna slitnaði

sambandið og hver fór í sína áttina

og þekki ég lífsgöngu Rabba lítið

hin síðari ár, en þó grunar mig að

æskuárin hafi verið hans mestu

hamingjuár.

Að tokum vil ég þakka Rafni

fyrir öll þau æskuár sem við áttum

sanan og vona að minningin um

góðan dreng verði öllum aðstand-

endum huggun harmi gegn.

Theódór Óskarsson.

-í