Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						44    FIMMTUDAGUR 9. NÓVEMBER 1995
MORGUNBLAÐIÐ
+
MINNINGAR
ARNFRIÐUR
SMÁRADÓTTIR
+ Arnfríður
Smáradóttir
var fædd á Akur-
eyri 28. júlí 1969.
Hún lést 31. októ-
ber síðastliðinn.
Foreldrar hennar
eru Smári Aðal-
steinsson og Gerð-
ur Garðarsdóttir.
Arnfríður ólst upp
á Króksstöðum í
Eyjafjarðarsveit til
tiu ára aldurs.
Fluttist þá með for-
eldrum sínum og
systkinum til Hafn-
arfjarðar. Arnfríður hóf sam-
búð með Eggerti Lárussyni
1989, börn þeirra eru Ríkey, f.
4.1. 1991, og Smári Aðalsteinn,
f. 11.9. 1992.
Útför Arnfríðar fer fram frá
Hallgrímskirkju í dag og hefst
athöfnin kl. 13.30.
MIG TEKUR sárt að kveðja elsku
bestu frænku mína, hana Óddu.
.' Það datt stundum í hana nú síð-
ustu ár að bruna með mig fyrirvara-
laust uppí Elliðaárdal eða Oskjuhlíð
ef við vorum tvær saman að keyra.
Þá hafði hún ævinlega teppi og
svefnpoka í bílnum því hugmyndina
fékk hún jafnt á köldum sem hryjum
dögum. Við hjúfruðum okkur þá
saman undir teppi við árbakkann
eða í rjóðri og létum móðan mása
og hlógum frá okkur allt vit.
Ég man þig Adda, fallega og
káta einsog þú varst þessi kvöld,
svo lengi sem ég lifi.
Elsku litla Ríkey og Smári Aðal-
steinn, Eggert, Gerður, Smári, Hall-
dóra, Garðar, Finna og synir og
Arnfríður, ég samhryggist ykkur,
sem og öðrum ástvinum innilega.
Hildigunnur Þráinsdóttir.
Engill
kom inn í hús mitt,
las mér boðskap um lífíð
og hvarf.
Hún Adda er horfin, eða farin
eins og hún mundi vilja orða það
því samkvæmt kenningum hennar
hverfur enginn, maður fer bara yfir
í aðra veröld.
Hún var sérstakur
persónuleiki; Falleg,
hæfileikarík, næm,
viljasterk og skarp-
skyggn,           listræn,
skyggn.
Hún var hlý og
nærgætin móðir barn-
anna sinna beggja og
bjó þeim og föður
þeirra fallegt og nota-
legt heimili, mótað af
öruggum og listræn-
um smekk hennar.
Næmleiki hennar á
líðan fólks og persónu-
leika var óvenjulegur, og gerði
henni lífið oft erfitt. Manni fannst
stundum að hún, rétt liðlega tvítug,
hefði á sumum sviðum meiri lífs-
reynslu og þroska en mörg okkar
hinna öðlast á langri ævi.
Skyggnigáfa hennar var e.t.v.
önnur hlið næmleikans. Hún flíkaði
þeim hæfileika ekki, en var tilbúin
að segja frá ef einhver sýndi áhuga
og þá blátt áfram og einlæglega.
Við áttum mikið eftir órætt, bæði
um þau mál og önnur.
Hún gaf börnunum sínum alla
þá umhyggju sem hún var megnug
og sá til þess síðustu mánuðina að
viðskilnaðurinn yrði þeim ekki of
erfiður. Það er sárt að þurfa að
kveðja hana svona snemma. En við,
sem vitum ekki enn hvað við tekur,
viljum gjarnan trúa því, sem var
henni svo sjálfsagt, að hún sé núna
í annarri og betri veröld, þar sem
hún getur hjálpað okkur sem eftir
erum, og vakað yfir börnunum sín-
um.
Hjarta yðar skelfist ekki, trúið á Guð
og trúið á mig.
I húsi föður míns eru margar vistarverur.
Guð blessi minningu hennar.
Hrafnhildur Lárusdóttir.
Ég sá hana Öddu fyrst með Egg-
erti bróður mínum fyrir 6 árum.
Þau voru að skoða íbúð í gamla
bænum sem þau hugðust festa kaup
á og hamingjan og gleðin skein af
þeim báðum. Hún svona opin, bros-
andi og ljós yfirlitum eins og lítið
og viðkvæmt blóm. Greindarleg og
ótrúlega þroskuð sagði hún mér frá
kynnum þeirra og helstu framtíð-
aráformum. Hann með reynsluna
og viskuna, hún með lífsfjörið, gleð-
ina og tilhlökkunina um hamingju-
sama framtíð. Saman áttu þau ást-
ina. Þau byrjuðu að búa síðla árs
1989 og keyptu sér fallega íbúð í
rómantísku timburhúsi við Njáls-
götunasem þau fluttust í í janúar
1990. Ári síðar fæddist lítill sólar-
geisli, hún Ríkey. Ljós og björt yfir-
litum, athugul og greind. Lík báðum
foreldrum sínum sem reyndust
henni bæði framúrskarandi sem og
honum Smára sem fæddist rúmlega
hálfu öðru ári seinna. Smári með
sama ljósa yfirbragðið kom í heim-
inn með eftirminnilegum látum og
hefur varla unnt sér hvíldar síðan,
svo mikil er lífsgleðin.
Adda reyndist börnum sínum hin
besta móðir er alltáf vakti yfir vel-
ferð þeirra og umgekkst þau af
virðingu, nærgætni og mikilli vænt-
umþykju. Var eftir því tekið hversu
blíðlega hún talaði til þeirra er hún
þurfti að vanda um við þau og lagði
ríka áherslu á að persónuleikar
þeirra fengju að njóta sín. Ríkey
og Smári hafa misst mikið.
í maí síðastliðnum skildu leiðir
þeirra Eggerts og Öddu. Hefur
hann síðan verið með börnin og er
ég þess fullviss að betri og nær-
gætnari föður gætu þau ekki eign-
ast. Næmi hans og blíða á eftir að
reynast þeim vel á þyrnum stráðum
vegi lífsins.
Á stundum greip Öddu óyndi svo
mikið. að erfitt var að verjast. Gráa
þykknið festist oft fyrir sjónum
hennar og villti henni sýn. Viðkvæm
sál Öddu var oft of opin og ber-
skjölduð. Enn minnti hún mig á lít-
ið viðkvæmt blóm, að nema land í
hrjóstrugum jarðvegi og harðgerð-
um heimi. Hugsunin um framhalds-
líf á æðra tilverustigi getur þá orð-
ið sterk í viðkvæmri sál. Dauðinn
var áfangi í hennar augum þannig
að hún hvílir nú í friði.
Hún sagði mér nýlega að hún
væri svo ánægð fyrir hönd barn-
anna sinna að vera hjá pabba sínum
sem væri þeim svo góður, með föð-
urömmu sína nánast í næsta húsi,
Ólu frænku hinum megin við göt-
una og Heimi frænda niðri í búð.
Samhent fjölskyldan veitti þeim
skjól. Hún gæti ekki hugsað sér
neitt betra fyrir þeirra hönd. Síðan
klykkti hún út með að hún væri
að fara að skoða íbúð sem hún
ætlaði að taka á leigu í næsta ná-
grenni til að vera sem næst börnun-
um.
En skjótt skiþast veður í lofti.
Adda vart búin að koma sér fyrir
í nýju íbúðinni þegar kallið kom svo
miskunnarlaust. Eftir sitja aðstand-
endur og hörfa tómum aug^um í
gaupnir sér, spyrja spurninga sem
enginn getur nokkurn tímann svar-
að.
Foreldrum, systkinum og börnum
er eina huggunin að hugsa um allt
það góða sem Adda eftiríætur í
minningum hvers um sig. Ég votta
foreldrum hennar og systkinum
mína innilegustu samúð og bið góð-
an Guð að hjálpa þeim í þeirra miklu
sorg. Börnunum óska ég þess að
minningin um góða móður megi
ávallt vera þeim efst í huga er þau
minnast hennar.
Heimir Lárusson Fjeldsted.
Send ljós þitt og trúfesti þína,
þau skulu leiða mig,
þau skulu fara með mig til fjallsins þíns
helga,
til bústaðar þíns.
Svo að ég megi inn ganga að altari
Guðs,
til Guðs minnar fapandi gleði,
og lofa þig með gígjuhljómi,
ó Guð, þú Guð minn.
(Sálm. 43,3-4.)
Ég var harmi slegin þegar ég
fékk þær fréttir að Adda vinkona
mín væri dáin. Hvernig gat það
verið? Það gat bara ekki staðist.
Hver ætlast líka til að maður skilji
því um líkt? Ung kona á besta aldri
sem á allt lífið framundan er hrifin
á brott í einni svipan. Skyndilega
er hún ekki á meðal okkar lengur
og við munum aldrei sjá hana fram-
ar í þessu jarðlífi okkar. Maður
stendur gjörsamlega agndofa eftir,
með þúsund spurningar á vörum
sér. Af hverju? Því svo fljótt? Hver
er tilgangurinn? En fátt er um svör.
Það er svo hrikalega erfitt, svo
ógerlegt að skilja því um líkt. Dauð-
inn er eitthvað sem heimsækir okk-
ur öll einhvern daginn, en jafnframt
þó að við höfum þá vitneskju kemur
hann okkur alltaf í opna skjöldu.
Þá sérstaklega þegar ungt fólk í
blóma lífsins mætir dauða sínum
svo fljótt, svo alltof, alltof fljótt.
Það held ég að sé lang erfiðast fyr-
ir okkur að meðtaka og skilja. En
vegir Guðs eru órannsakanlegir og
ég trúi því að henni hafí verið ætl-
að eitthvert mikilvægt hlutverk hjá
Guði okkar almáttugum. Ég veit
og ég trúi því að þar er hún í góð-
um höndum og vel er um hana séð
og að þar muni hana ekkert skorta.
Er ég fékk þessar hræðilegu fréttir
flugu minningarnar með leiftur-
hraða í gegnum huga mér. Minning-
arnar um æskuárin, allar samveru-
stundirnar, andlit hennar, bros og
kímni.
Ég kynntist Öddu þegar ég var
12-13 ára gömul, þegar hún kom
til náms í Lækjarskóla. Ég man
sérstaklega vel eftir þessum degi.
Hún stóð þarna í neðsta gangi skól-
ans, með sitt sérstaka prakkaralega
bros á vörum sér. Vinkonur mínár
kynntu mig fyrir henni og hún heils-
aði mér og faðmaði mig að sér.
Mér fannst ég skyndilega ekki vera
að heilsa ókunnugri manneskju
heldur einhverri sem ég hafði þekkt
allt mitt líf. Sterk vináttutengsl
mynduðust strax á milli okkar og
okkar allra vinkvennanna. Við vin-
konurnar, ég, Adda, Kristín og Lísa,
urðum allar mjög góðar vinkonur
og áttum við margar góðar stundir
saman. Viðvorum mjög stór vina-
hópurinn hér í Hafnarfirði. Þetta
voru skemmtilegir tímar. Mikið að
gerast. Hraði og spenna unglingsár-
anna voru ríkjandi. Ég man eftir
að mjög oft fórum við vinkonurnar
eftir skóla heim í foreldrahús Öddu.
Þar sátum við oft tímunum saman
og ræddum allt milli himins og jarð-
ar. Strákamál, ást, ástarsorg, böll
og unglingavandamál voru þó alltaf
í brennidepli. Adda var mjög sér-
stakur persónuleiki. Hún var ákveð-
in, sterk og lét engan vaða yfír sig.
Svaraði fyrir sig og sagði sína mein-
ingu. En fyrir innan þessa hörðu
skel var mjög ljúf og tilfinningamik-
il sál. Hún tók alltaf inn á sig öll
vandamál annarra. Fann alltaf til
með öðrum og þeim sem minna
máttu sín. Hún fann alltaf þá til-
hneigingu og þörf til þess að leggja
fram hjálparhönd. En þessi mikla
þörf hennar til þess að leggja öðrum
lið varð henni oft um megn. Það
vildi oft svo til að hún gleymdi sjálfri
sér, sínum eigin tilfinningum og
vandamálum. En þannig var Adda.
Ef einhvers staðar var einmana,
hrædd eða lítil sál, var hún alltaf
boðin og búin til þess að hjálpa og
leggja sitt fram.
011 andleg málefni voru Öddu
mjög hugleikin. Manneskjan og
mannshugurinn voru henni stórt og
mikið viðfangsefni. Ávallt leitaði
hún dýpri skilnings á öllu og vildi
kryfja allt til mergjar. Oftar en einu
sinni voru  einmitt þessi málefni

GUÐMUNDUR
GUÐNASON
+ Guðmundur
Guðnason
fæddist í Hattadal
í Álftafirði 24. sept-
ember   árið   1900.
Hann lést í Sjúkra-
húsi   Akraness    1.
nóvember  sl.  For-
eldrar   hans   voru
Guðni      Einarsson
*   bóndi og Bjarnveig
Guðmundsdóttir
húsfreyja.       Fyrri
eiginkona hans var
Guðrún Eiríksdótt-
ir, eftirlifandi eig-
inkona  er Þórunn
Friðriksdóttir.
Hann átti tvö börn með fyrri
konu; Eirík, fæddur 1920, lát-
inn 1960, og Bjarnveigu, fædd
1930. Eiginmaður Bjarnveigar
er Jörundur Engilbertsson.
Útför Guðmundar fer fram
— frá  Akraneskirkju   í  dag  og
hefst athöfnin kl. 14.
I DAG kveðjum við elskulegan afa
okkar. I huganum blasir við minn-
ing um heiðursmann og dugnaðar-
fork sem lifði tímana tvenna. Hann
fæddist inn í aldagamalt samfélag
sem fólki í dag er ókunnugt og
framandi í allsnægtum nútímans.
Alla sína tíð vann hann hörðum
höndum við að sjá sér
og sínum farborða og
er okkur minnisstæð
eljusemi hans og
starfsorka. Fyrir hug-
skotssjónum stendur
hann afi, grannur og
spengilegur, með orfið
og ljáinn, kroppandi
hverja þúfuna af ann-
arri til að ná sem
mestri tuggu í hlöðu,
enda veitti ekki af. Afi
var gjarnan ósínkur á
fóðrið við kindurnar,
jafnvel svo að mörgum
þótti nóg um. Og oft
skýtur upp í kollinn minningunni
um hrútslambið sem afi fékk ekki
af sér að farga þegar nafni hans
og hjálparhella í fjárhúsunum tímdi
ekki að láta heimaalninginn sinn.
Kindurnar voru afa, að hætti eldri
sveitamanna, hugleiknar og gaf
hann þeim ýmis skrítin nöfn sem
við hentum oft gaman að.
Afi ólst upp við aðstæður í Álfta-
firði þar sem mönnum var ekki
boðlegt að sinna sveitastörfum ein-
göngu. Landrými var takmarkað,
en sjórinn mikið forðabúr, þótt oft
væri erfitt að draga feng úr greip-
'um Ægis. Þegar á unglingsárum
var afi farinn að róa með föður sín-
um og föðurbróður líkt og bændur
höfðu gert mann fram af manni. Á
vertíðum hírðust menn í nöturlegum
verbúðum fremst í firðinum, en reru
heim um helgar. Seinna léttist þó
róðurinn með nýrri tækni og ætíð
stundaði afi sjóinn jafnframt því
að halda skepnur. Sú tilfinning var
rík í þessum aldamótahetjum að
nýta vel og stunda báða bjargræðis-
vegina.
Kröfurnar sem afi gérði til lífsins
voru eins og lífsstíll hans, fábreytt-
ar og nægjusamar. Mikilvægast af
öllu var að hafa næga vinnu og að
allir hefðu nóg að borða í þokkalegu
húsi, allt umfram það af veraldleg-
um gæðum kærði hann sig næsta
lítið um. Þegar við hittumst á efri
árum innti hann ætíð eftir því hvort
við hefðum næga vinnu, og væri
svarið játandi ljómaði gamli maður-
inn. Undir niðri hafði hann þó gam-
an af því þegar einhver I fjölskyld-
unni keypti stærra hús eða nýrri
bíl, þá hafði hann ekki um það
mörg orð, en í svip hans mátti lesa
velþóknun á „afrekunum." Sjálfur
bruðlaði hann í engu og fannst nóg
um skuldasöfnun unga fólksins,
sem hann kallaði oft „skulda-
kónga".
Ekki varð afa margra barna
auðið og einkason sinn missti hann
sem og fyrri konu sína. Þá fluttist
hann inn á heimili dóttur sinnar,
Bjarnveigar, og með þessari litlu
fjölskyldu sinni yfirgaf hann fjörð-
inn sem hann hafði alist upp í og
fluttist til Akraness. Þar kviknaði
ástin á ný er hann kynntist eftirlif-
andi eiginkonu sinni, henni Þóru,
og stækkaði fjölskylda hans þá til
muna, því ætíð voru samskipti
hans og hennar barna eins og best
verður á kosið. Enda var afi hvers
manns hugljúfi, þótt oft væri hann
fámáll og dulur, og hrókur alls
fagnaðar þegar svo bar undir.
Með þessum fátæklegu orðum
viljum við barnabörn hans minnast
þessa mæta manns, sem við eigin-
lega héldum að yrði alltaf til stað-
ar, því orka hans og heilsa var
með þeim hætti að erfitt var að
kyngja því þegar heilsan loks fór
að gefa sig fyrir fáum máftuðum.
Hann átti langa og gæfuríka ævi,
þótt oft brygði til beggja vona, en
eins og afi vissi best sjálfur þá er
lífið ekki eintómur dans á rósum.
Það er með hrýju í hjarta og sökn-
uði í brjósti sem við kveðjum hann
afa okkar.
Að lokum viljum við færa starfs-
fólki á dvalarheimilinu Höfða á
Akranesi þakklæti fyrir góða
umönnun og alúð sem afi naut þar
á ævikvöldi sínu.
Brynja, Guðmundur,
AtliogEiríkurPáll.
Tengdaafi eins og ég kallaði
hann gjarnan er dáinn. Þessum
sómamanni kynntist ég fyrst þegar
ég kom inn á heimili tilyonandi
tengdaforeldra minna, en við
Brynja, dótturdóttir hans, höfðum
nýlega trúlofað okkur.
Ekki var ég fyrr kominn inn og
við búnir að heilsast þegar .hann
spurði mig hvort ég kynni að tefla.
Þegar ég svaraði því að ég hafði
nú aðeins fiktað við þetta á ungl-
ingsárunum var ekki um annað að
ræða en að taka eina eða tvær,
"eins og hann orðaði það. Þær urðu
þó miklu fleiri en tvær og varð
veisluborðið hjá Bubbu að bíða all-
lengi eftir okkur. Ekki stóð þessi
nýi aðkomumaður honum á sporði
og varð að játa sig sigraðan í öllum
skákunum sem tefldar voru þann
daginn og margar eftir það. Það
var fyrst eftir að Guðmundur var
fluttur upp á Akranes sem ég var
farinn að fá næga æfingu til að
veita honum viðnám í þeim orr-
ustum sem við háðum við hvert
tækifæri sem gafst og ekki veit
ég hvor okkar var ánægðari þegar
ég joks vann fyrstu skákina mína.
Á góðum stundum ræddi ég oft
við hann um liðna tíma og var
unun að hlusta á hann lýsa
bernsku- og unglingsárunum, þar
sem þeir tímar eru manni á mínum
aldri sem ævintýri. Þessi ár hafa
sjálfsagt verið honum erfið en ein-
hvern veginn stóðu helst uppúr
minningar um skemmtilega tíma.
Alloft ræddum við um þau mál
sem efst voru á baugi hverju sinni
og kom það manni alltaf jafnt á
óvart, hvað hann fylgdist vel með
öllu alveg fram á síðasta ár. Hann
bar hag fjölskyldu minnar alltaf
fyrir brjósti og gladdist mjög yfir
hverjum nýjum áfanga í lífi dætra
minna.
Þessi aldni, síungi heiðursmaður
er nú farinn héðan, mun ég minn-
ast hans með mikilli hlýju um
ókomin ár. Blessuð sé minning
hans.
Birgir Ulfsson
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68