Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ

MIÐVIKUDAGUR20.NÖVEMBER1996    33'

MINNINGAR

GUNNAR

EGGERTSSON

+ Gunnar Eg-

gertsson fædd-

ist í Vestri-Leirár-

görðum 10. nóvem-

ber 1907. Hann lést

á heimili sínu 12.

nóvember síðastlið-

inn. Gunnar var

sonur hjónanna

Benóníu Jónsdóttur

og Eggerts Gísla-

sonar bónda í

Vestri-Leirárgörð-

um. Hann var

yngstur sex systk-

ina en eldri voru

Sæmundur, Magn- ,;

ús, Kláus, Lára og Áslaug.

Gunnar kvæntist hinn 13.

ágúst 1934 Þrúði Guðmunds-

dóttur frá Snæfjöllum, f. 2.1.

1907. Börn þeirra eru Hrafn-

hildur, f. 14.3. 1936, sem giftist

Guðmundi Karlssyni en þau

skildu. Dóttir þeirra er Erna

Það er svo margt sem kemur I

hugann þegar við setjumst niður

og hugum að því sem upp úr stend-

ur í hinum mörgu minningum um

hann afa. Þó er það alveg ljóst að

minning hans er mjög samofin hús-

inu þeirra ömmu á Þinghólsbraut-

inni og stóra garðinum í kring. Það

er ekki skrítið þar sem heimili þeirra

hefur verið samkomustaður fjöl-

skyldunnar alla tíð, ásamt því að

ýmsir afkomendanna hafa hafið

búskap sinn á loftinu á Þinghóls-

braut 65. Tengslin eru svo sterk

að allir afkomendurnir sem búa

hérlendis eru búsettir stutt frá,

annaðhvort á Þinghólsbrautinni eða

í næstu götum.

Það er auðvitað margt sem kem-

ur í hugann þegar við minnumst

afa. Það eru ýmis gildi sem hann

hefur staðið fyrir, sem hafa orðið

hluti af okkur, án þess að hann

predikaði neitt. Þar má til dæmis

nefna virðingu fyrir náttúrunni og

ást á bókum sem er okkur öllum í

blóð borin. Það er líka stór hluti

af lífinu á Þinghólsbrautinni að fá

sér aðeins neðan í'ðí og ekki sjaldan

sem sagan af séra Hálfdáni var

sögð við það tækifæri, en afi var

líka hafsjór af fróðleik og sögur

kunni hann og vísur sem hann sagði

máli sínu til stuðnings eða bara til

að skemmta viðstöddum. Þrátt fyrir

háan aldur varð afi aldrei gamall.

Hann hafði allt fram á síðustu

stundu mikinn áhuga á því sem var

að gerast í kringum hann. Þó svo

hann hafi fyrir nokkrum árum ort:

Vonska og böl um víðan heim

var mér þrátt til ama.

Nú er ég orðinn einn af þeim

sem alltaf stóð á sama.

Þá erum við ekki sammála því.

Allt fram á síðasta dag sýndi hann

að honum stóð ekki á sama, hann

hafði alltaf mjög ákveðnar skoðanir

á mönnum og málefnum, enda var

oft og mikið rökrætt á Þinghóls-

brautinni og margar góðar sögur

sagðar.

Það eru ekki bara minningarnar

sem standa eftir afa heldur fjöl-

margir áþreifanlegir hlutir. Hann

var sannkallaður þúsundþjalasmið-

ur og það eru ófáir hlutirnir sem

hann smíðaði, allt frá leikföngum

handa okkur krökkunum upp í mun

stærri og varanalegri hluti, að

ógleymdum öllum bókunum sem

hann batt inn. Atorkan var gífur-

leg, krafturinn og vandvirknin skein

í gegnum allt sem hann gerði.

Elsku afi, við erum þakklát fyrir

það sem þú hefur verið okkur og

að hafa fengið að vera með þér

svona lengi.

Sigrún, Gunnar, Vala og Erna.

Gunnar Eggertsson, nágranni

okkar, er látinn. Það er komið að

kveðjustund, sem hefði svo sem

ekkert átt að koma okkur á óvart,

hann hefur átt við lasleika að stríða

Þrúður. Hugrún, f.

29.10. 1937, gift

Gylfa Guðnasyni og

eiga þau soninn

Gunnar. Eggert

Gautur, f. 27.5.

1940,          kvæntur

Svanhildi           ísól

Skaftadóttur       og

eiga þau dæturnar

Völu     Nönnu     og

Sigrúnu.      Gerður

Helena,    f.    24.10.

1950,      gift     Joel

Ohlsson.       Barna-

barnabörnin      eru

fjögur.

Gunnar  vann   mestan   sinn

starfsaldur   á   skrifstofu   toll-

stjóra og bjó lengst af á Þing-

hólsbraut 65 í Kópavogi.

Útför Gunnars fer fram frá

Kópavogskirkju í dag og hefst

athöfnin klukkan 15.

í nokkur ár og var orðinn tæplega

níræður. Við hefðum þó gjarnan

viljað hafa hann nálægt okkur

miklu lengur. Þegar við fluttum í

næsta hús við Gunnar og Þrúði,

fyrir rúmlega átta árum, óraði okk-

ur ekki fyrir því að við fengjum í

kaupbæti jafn yndislega nágranna

og þau hafa verið. Fljótt tókust

með okkur sérstök kynni og mikil

væntumþykja. Návistin við þau hef-

ur verið okkur og börnum okkar

mikils virði. Okkur þótti öllum vænt

um Gunnar og eigum eftir að sakna

hans. Nú sést hann ekki lengur úti

við að huga að ræktinni sinni eða

að bjástra við eitt eða annað.

Gunnar og Þrúður fluttu hingað

á Kársnesið fyrir nær fimmtíu árum

og voru því með fyrstu frumbyggj-

um hér í Kópavogi. Landið sem þau

fengu til ræktunar var að sögn

Gunnars ekkert nema urð og grjót.

En með dugnaði og elju tókst að

rækta landið og hlýtur það að hafa

verið mikið þolinmæðisverk. Fyrir

neðan lóðina eru stór björg, sem

Gunnar flutti úr landinu sem rækta

átti, og hafði til þess járnkarl einan

að vopni. Þar við fjöruna er líka

bátalægi, sem hann hlóð úr þessum

björgum, og er það minnisvarði um

hann, sem vonandi fær að standa

óhreyfður um ókomna tíð. Þau eru

reyndar mörg handarverkin hans,

sem blasa við er litið er út um

gluggann, og bera öll vott um dugn-

að og seiglu . Það eru forréttindi

að fá að kynnast slíku fólki.

Við eigum margar góðar minn-

ingar um Gunnar, reyndar eru þær

allar góðar. Gunnar var úti við

meira og minna allt sumarið. Hann

var eins og vorboðinn, þegar maður

fór að sjá hann úti við, þá var vorið

á næsta leiti. Við, borgarbörnin,

fylgdumst með því hvernig ræktin

var undirbúin og allt hafði sinn

tíma. Enginn asi á neinu. Bara þessi

rólegheit og alltaf tími til að spjalla.

Það var líka oft heilmikið spjallað,

þegar við vorum að vinna í okkar

garði og hann úti við. „Góðan dag-

inn, segið þið ekki allt gott?" „Ja,

nú er veður til að skapa," fylgdi

gjarnan, ef veður var gott. Þannig

hófust samræðurnar gjarnan og svo

var rætt um allt milli himins og

jarðar. Stundum var farið niður í

fjöru , stundum mættumst við við

túngarðinn milli okkar, sem Gunnar

hefur hlaðið úr steinum, sem til

hafa falllið gegnum tíðina.

Gunnar átti lítið gróðurhús, þar

sem uxu ótrúlega fallegar rósir og

vínber. Stundum kom hann á móti

manni með rós eða vínber úr gróð-

urhúsinu og færði að gjöf eða nýr

sprottnar gulrætur eða kartöflur

úr garðinum. Við sáum hann líka

stundum fara út í gróðurhúsið og

koma til baka með rauða rós, sem

hann fór með inn og færði Þrúði

sinni. Við skynjuðum væntumþykju

þeirra hvors til annars og er

skemmst að minnast sextíu ára

brúðkaupsafmælis þeirra, sem hald-

ið var upp á fyrir tveimur árum.

Það var fallegur dagur, sem bar

vott fallegu sambandi.

Það verður öðruvísi um að litast

hérna, þegar ekki er hægt að eiga

von á því að sjá gamla manninn

koma út til að sinna störfum sínum

eða bara til að njóta þess að vera

úti. Við munum sakna hans og víst

er, að vorkoman verður öðruvísi á

komandi ári en undanfarin ár. Við

þökkum Gunnari einstaklega nota-

leg kynni og ánægjulegar samveru-

stundir. Blessuð sé minning hans.

Þrúði, Hrafnhildi, Gauti, Hugrúnu

og Gerði og fjölskyldum þeirra

sendum við innilegar samúðar-

kveðjur.

Hrafnhildur og Guðmundur.

Það er bjart yfir minningunni um

Gunnar Eggertsson sem nú er lát-

inn 89 ára að aldri. Við vissum að

hann gekk ekki heill til skógar um

hríð, en hann var alltaf hress og

glaður og bar sig vel. Þrátt fyrir

háan aldur fannst manni dauðinn

svo fjarlægur Gunnari en sá „mikli

rukkari" verður ekki umflúinn.

Gunnar lést á heimili sínu og

konu sinnar, Þrúðar Guðmunds-

dóttur, aðfaranótt 12. nóvember sl.

Aðeins þremur vikum fyrr, hinn 20.

október, lést Lára Eggertsdóttir,

systir hans, 93 ára að aldri. Þar

með hafa þau ðll kvatt, systkinin

sex frá Vestri-Leirárgörðum; Sæ-

mundur, Magnús, Lára, Áslaug,

Kláus og Gunnar.

Það er líka bjart yfir minning-

unni um heimilið í Vestri-Leirár-

görðum þar sem systkinahópurinn

ólst upp. Þetta var menningarheim-

ili þar sem Eggert Gíslason og Ben-

ónía Jónsdóttir, kona hans, þjuggu

við allgóð efni enda ekki legið á

liði sínu við vinnu og ráðdeild. í

mörg ár var tvíbýli á jörðinni eftir

að Magnús, næstelsti sonurinn, hóf

þar einnig búskap ásamt eiginkonu

sinni, Salvöru Jörundardóttur. Oft

dáðist sá er þessar línur ritar og

sem löngum dvaldi þar á sumrin

hjá afa og ömmu, að hve allt fór

vel fram. Þótt margt væri sameigin-

legt varð aldrei árekstur milli fólks-

ins. Það var fjölmennt í bænum,

því oft dvöldu þar vinir og kunningj-

ar þúsbændanna.

Á þessu heimili var lestur góðra

bóka ekki aðeins sjálfsagður heldur

líka skylda. Að kunna skil á því

helsta sem bestu skáld þjóðarinnar

höfðu ort og skrifað, í ljóðum og

lausu máli, var nánast jafn sjálfsagt

og að kunna faðirvorið. Þótt vinna

væri ströng meginhluta ársins var

þó líka tími til að sinna öðrum hugð-

arefnum og þess er gott að minn-

ast að snemma á öldinni gerðu

bændur og bændasynir í Leirár-

sveit sundlaug við heitar lindir upp

með Leirá. Þarna var kennt sund

og aðrar íþróttir stundaðar.

Gunnar Eggertsson, sá yngsti í

systkinahópnum í Vestri-Leirár-

görðum, fæddist 10. nóvember árið

1907. Eins og títt var unnu börnin

foreldrum sínum í uppvextinum og

fram eftir árum.

Á vetrum var vinna sótt til Akra-

ness og víðar. Gunnar fór í Héraðs-

skólann á Laugarvatni og stundaði

þar nám í tvo vetur á fyrstu árum

skólans. Þar varð honum gott til

vina og sérstaklega eru minnisstæð-

ir frændi hans, Stefán Jónsson rit-

höfundur, og Sigurmundur Gísla-

son. En það sem meira er um vert,

þar kynntist hann Þrúði Guðmunds-

dóttur, stúlkunni sem síðar varð

eiginkona hans. Þau giftu sig hjá

bæjarfógetanum i Reykjavík mánu-

daginn 13. ágúst 1934 og þótti

ýmsum að þarna væri örlögum

storkað, gifting á mánudegi og það

þann þrettánda! Þau stofnuðu heim-

ili í Reykjavík og reynslan sýndi

að mánudagurinn 13. var heilladag-

ur.

Nokkru eftir að dvölinni á Laug-

arvatni lauk var Gunnar beðinn að

taka að sér nýtt starf. Vínbann sem

verið hafði á íslandi var á undan-

haldi og nýjasta og fínasta hótel

landsins, Hótel Borg í Reykjavík,

var sá staður sem fyrst fékk að

veita vínin. Hið nýja starf Gunnars

fólgst í því að hafa eftirlit með vín-

veitingum hótelsins. Hann starfaði

við þetta um tíma en gerðist slðan

sölumaður hjá smjötlíkisgerðinni

Svani, sem H.J. Hólmjárn stofnaði

ásamt fleirum. Sölumennirnir óku

milli verslana og seldu en kaupmenn

keyptu nokkur stykki og greiddu

við móttöku. Þetta var fyrir seinni

heimsstyrjöld og hart í ári. Kreppan

alræmda var fólki erfið, ekki hvað

síst í Reykjavík.

Það var svo árið 1938 sem Gunn-

ar gerðist starfsmaður tollstjóra-

embættisins. Hann starfaði þar

lengst af á skrifstofunni, lengi við

innlenda tollinn.

Enda þótt Gunnar hafí unað hag

sínum allvel á skrifstofu tollstjóra

held ég að hann hafí alla tíð saknað

þess að komast ekki I smíðanám. Á

kreppuárunum voru flestar iðn-

greinar lokaðar, þannig að ungir

menn komust ekki að. Þessu mátti

Gunnar sæta eins og reyndar fleiri.

Hann bætti sér þetta upp með því

að smíða heima og binda inn bæk-

ur. Margir smíðisgripir hans eru

sannkölluð listaverk. Það sama er

að segja um bókbandið. Hann var

alla tíð víðlesinn bókamaður og

naut þess að sjá hillur í húsi þeirra

Þrúðar svigna undan fallegum bók-

um. Á heimilinu var mikið rætt um

bókmenntir og aðrar listir. Oft var

glatt á Hjalla þegar Stefán Jóns-

son, sem þá var orðinn kennari við

Austurbæjarskólann, Steinn Stein-

arr, Leifur Haraldsson og Gunnar

og Þrúður tóku bókmenntir eða

heimsmálin til umræðu. Þetta voru

dýrðlegir dagar. Seinna voru Ragn-

ar H. Ragnar og Sigríður tíðir gest-

ir og fjölmargir vinir og kunningj-

ar. Þetta var fyrir daga sjónvarps

og fólk hafði tíma til að líta inn og

spjalla.

Bygging hússins þeirra í Kópa-

vogi má kallast Grettistak. Þegar

grunnur var steyptur síðsumars

1948 var engin vatnsveita í þeim

hluta bæjarins, enginn vegur að

húsinu. AHt varð að flytja á frum-

stæðan hátt, en fyrir þrautseigju,

dugnað og útsjónarsemi komst hús-

ið upp og þar héldu þau Þrúður og

Gunnar upp á sextíu ára farsælt

hjónaband 13. ágúst 1994.

Eins og fleiri í þessari ætt var

Gunnar Eggertsson vel skáldmælt-

ur. Hann fór þó dult með þetta lengi

vel, lét þó til leiðast að lesa nokkur

kvæða sinna I útvarp fyrir allmörg-

um árum. Hann var ákaflega vand-

virkur með hvað eina og svo var

um skáldskapinn. Smekkvísi hans

á bundið mál sem óbundið var haf-

in yfír efa. Þeir systkinasynirnir,

Gunnar og Guðmundur Böðvarsson

skáld á Kirkjubóli, voru nánir vinir

og líkir um margt. Höfðu ákaflega

sterka réttlætiskennd, mynduðu sér

skoðanir um menn og málefni og

stóðu fast á sínu við hvern sem var.

Eftir að Gunnar flutti í Kópavog

lét hann málefni bæjarins til sín

taka og vann ötullega að uppbygg-

ingu hans, lengst af I samvinnu við

Finnboga Rút Valdimarsson, Ólaf

Jónsson og fleiri sem létu sig fram-

faramál bæjarins varða.

Gunnar og Þrúður eiga fjögur

uppkomin börn. Þau eru Hrafnhild-

ur skrifstofumaður, Hugrún kenn-

ari, Eggert Gautur tæknifræðingur

og kennari og Gerður sem er bú-

sett í Svíþjóð.

Undirritaður átti oft skjól á heim-

ili þeirra Gunnars og Þrúðar á ungl-

ingsárum. Ég kveð frænda minn

og þakka honum vinsemd alla tíð.

Við María sendum Þrúði og fjöl-

skyldunni okkar dýpstu samúðar-

kveðjur.

Sveinn Sæmundsson.

Félagi Gunnar er látinn.

Með honum er farinn öðlingur

sem mikil ánægja var að kynnast,

umgangast og ræða málin við. Ég

kynntist Gunnari fyrir 17 árum er

ég kom nýr inn I fjölskylduna. Jafnt

þá sem ætíð síðan hef ég verið vel-

kominn á heimili hans og Þrúðar á

Þinghólsbrautinni og þær eru ekki

fáar stundirnar sem þar hefur verið

setið og rætt og deilt um dægur-

mál líðandi stundar. Það skipti engu

þó menn væru ekki alltaf sammála.

Aðalatriðið var að skiptast á. skoð-

unum, ræða málin og færa rök fyr-

ir sínum skoðunum. Kom maður

nú aldeilis ekki að tómum kofunum

þar sem Gunnar var. Við yngra

fólkið máttum okkar ekki alltaf

mikils þegar þekking hans og

reynsla voru annars vegar.

Mér eru ennþá í fersku minni

umræður okkar um fall kommún-

ismans fyrir ca. 10 árum.

Einnig eru mér ofarlega I huga

umræður okkar um kjör alþýðufólks

hér á landi, bæði nú og í upphafi

aldarinnar þegar Gunnar var að

alast upp. Gunnar, sem var alla tlð

mikill sósíalisti, mundi tímana *__

tvenna og var það ómetanleg lífs-

reynsla að ræða við hann um þau

mál. Það er kannski hlutur sem

alltof fáir af yngri kynslóðinni á

íslandi I dag hafa haft tækifæri til

að heyra, kynslóð sem svo oft tekur

hlutina sem sjálfsagða.

Sú hefð hefur skapast í fjölskyld-

unni að hittast annan hvern föstu-

dag í svokölluðum föstudagsboðum.

Þar var Gunnar (eða afi langi eins

og börnin mín kölluðu hann) ætíð

mættur og veit ég að þær stundir

verða okkur sem þar vorum alltaf

ofarlega I minningunni.

Gunnar var einn af fjölmörgum

I hópi félagshyggjufólks sem yfirgaf

Reykjavík á sínum tíma þegar lóða-

úthlutanir fóru eftir pólitískum lit

umsækjanda og settist að I Kópa-

vogi. Þar byggði hann sjálfur sitt

hús þar sem hann bjó síðustu 50

ár. Garðurinn er stór og hefur það

verið mér mikil ánægja síðustu ár

eftir að Gunnar fór að reskjast að

geta hjálpað til þar. Því verki stjórn-

aði Gunnar ætíð og veit ég að hann

heldur því áfram á sinn hátt þó

hann sé horfínn á braut.

Með kveðju og þakklæti fyrir

samskiptin.

Gunnlaugur Guðjónsson.      ^"

Sérfræðingar

í blómaskreytingum

við öll tækifæri

Skólavörðustíg 12,

á horni Bergstaðastrætis,

sími 551 9090

^aarBlQ,

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52