Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						LAUGARÖAGINN 6. JAN. 1934.
ALÞÝÖHBLAÐIÖ
LESBÓK ALÞÝÐU:
Ritstjóri Þóibergur Þóiðarson.
Kvalaþorsti  nazista*
„Undlrbúningsárin".
I liöugan áratug höfðu tnazist-
armir þýzku beitt öllum kröftum
til þess að inmnæta þjóðinmi misk-
uminarlaust hatur gegn socialde-
mokrötum, kommúnistum', Gyð-
ingum, friðarviinum og sjálfum
„erfðafjaindamum", Frakklaindi.
Fyrst og fnemst var þessari of-
stækisþrungmu hatursherför beint
gegm ,,inovember-glæpamöninun-
um", það er iafnaðarmöinnunum,
sem stóðu fyrir nóvembenbyltiing-
unini 1918. Þá töidu nazistarnir
umdirrótiina að óförum Þýzka-
lands. Nazistarmir lögðu og mikið
kapp á að rótfesta þá trú hjá
fólkinu, að Sovétlýðvelduinum
stjórmuðu óvaldir glæpamenm, sem
öllum sönlnum arium bæri að hata
iog ofsækja. Hitler siegir t. d. í
bók simni Barátta mín: ,JÞví má
cidiH gteymce,) ab fieir, spm m
stjóma Rúmh'Mdi,, eip. hv&fpdags-
bfzgtF, blóthagir glœpam&nn, slori
m0W^mj\m" Sýknt og heilagt
var barið inln í höfuð fólksins með
þrumandi stóryrðum að hata, of-
sækja, dnepá og myrða alla, sem
befðu aðrar skoðanir -en mazistr
atnir. Eftir stjórmarskiftiin í 01-
denburg kunngerir Röver, sjálfur
stjómarfionsetinn: „Vér vV.jum
hengja mffxhiam óg mi&flokks-
mmnirvft ágálþa Hl pess d& fó&rti
hmfmma" Og 10. marz 1933 orð-
ar sjáif hátign prússmeska lýð-
veldisinis, monsér Goering, dýpstu
óskir hjarta sínis á þessa leið í
ræðu, sem hanm fiytur þá fyrir
æstum manmgrúa í Essem: „Bg
myndi heldur skjóta npkkmm
skmwn o/ stutt og of langl, en
ai&, mþssM kosti mijndi ég skjóta,"
Eftir þesisu var allur mummsöfhr
uður íorjngjainnia.
Með látlausum endurtekningum
á þessu evangel'íum mainmhatursr
ins tókst mazistunum loks að reisa
voldugan hafsjó héfmigirni, kvala-
þorsta og drápsflknar. Og þessar
tortí'mandi ástríður fá að lyktum
óbéizlaða útrás, þegar Ríkisþings-
húsið stóia í björtu báli — að því
er bezt ver'ður séð af völdum
sjálfra. nazistaforingjamina —
kvöidið 27. fiebrúar ammo domini
1933. Þá er villidýrinu slept lausu
af básnumi. Og upp frá því augína-
bliki hefst einhver sú viltasta
morðs- og písla-öld, sem öl) hin
blóði átokkna saga mainnkynsins
kanin frá að herma.
Það sannaðist þegar eftir Ríkis-
þingsbruinann, að nazistarnir voru
eini stjórmmálaflokkurinn í Þýzka-
landi, sem var uindir þennan glæp
búinn. Þeir höfðu samið skrár yf-
ir verkamaninafoTÍngja og aðra
„hættuliega mienn", siem stjórn
Hitliers taldi nausynlegt aðstiinga
tafarlaust í píslardýflissurnar.
Stormsveitirnar bíða altilbúnar í
Berlín. Vopnaðir verðir eru þeg-
ar settir um bústaði verkamanna-
lei&toganina, um járnbTautastöðv-
ar og pósthús. Lognum fréttum
er dreift út um^ landið með'símaj
og útvarpi um tildrögin til brun-
ans. Sérstakir faingaskálar, leins
temar bBáðabirgðarfaingelsi, eru
uppmubteruð með alls konar pín-
ingatækium, svo sem stálsprotum,
svipum;, hlekkjum, böndum, kylf-
um, vatnsskjólum og laxiero'íu. Og
þessa sömu nótt hefjast kvalir
og píningar, er jafmvel sjálfan
Raninisóknarréttinn á Spáni myndj
hrylla við, ef hanm mætti renna
augunum yfir þessi tæp 800 ár úr
eilffðjnini, sem. eru miÍM Luoiusax
III. og sadistans á kanzlarastólin-
um þýzka.
Hver stendur fyrir píaingunum?
Einhverjir hafa máski tilhneig-
ingu tii að sefa gremju síina með
þeirri trú, að piningaTnair í fang-
elsum Þjóðverja séu ekkr fyrir-
skipaðar af Tíkisstjórniinnd', held-
ur séu þetta uppátektir óðra
stormsveita.
En þessi ímyndun væri vissu-
li&ga fjiarri sainmi. Það er einmitt
hið ægilegasta við allar píningar
- í fangelsum mazista, að þær eru
undirbúnar og skipulagðar af
þeim mönnum, sem nú eiga að
gæta Haga og siðferðismála Tíkis-
ins. Háttsettjr starfsmenln í naz-
istaflokknum eru ávalt viðstaddir
í- píniingaktefunum og stjórna þar
þessum grimdarverkum.
Síðaist liðið sumar hafði al-
þjóðamefindin, sem stofnuð var til
hjálpar fóTnarlömbum inazism-
ans *) uindir höndum 536 skýrslur
frá körlum og konum, sem höfðu
þá verið sérstaklega illa Jeikih í
þýzku fangelsunum. Allar þessar
skÝTslur hefir nefndin prófað
gaumigæfiJega, og þær neyndust
állar að vera hárréttar. 137 af
skýrslUm pessum sýna, að við-
komandi fangar hafa^sætt alvar-
legum meiðingum og líkamís-
skemdum, sem þeiT bera til
dauðadags. 375 skýrslur sauma, að
hinum pilndu hefir ekki verið leyft
að fara burt úr fangelsuinum fyr
len þeir höfðu verið neyddir til
'íð rita yfirlýsingu um ,það, að
þeir hefðu sætt þar „góðri með-
ferð."
Gögn, sem mefndm hefir í
¦höndium, samna það einnig, 'að
foringjar nazista höfðu sett sami-
an fyrirmæli um það, hversu
mörg högg menn s-kyldu barðir,
og skyldj höggafjöldinn fara eftir
því, hváða pólitískum flokki
lörnaTdýrið tilheyrði. Félagsmienn
í flökki sóisialdemokrata skyldu
til dæmis lamdir' 30 högg með
gormkylfum á nakimn líkamann,.
Félagar í kommúnistaflokkinum
skyldu barðir 40 högg með sama
pSnimgaTtæki. Þessi refsáng skyldi
þó aukim að mun, ef fanginn var
fastur starfsmaður í pólitískum'
fliokki eða verkamaninafélagi. Þar
að auki skyldu mienm strýktir svo
og svo mörg högg fyrir að vera
Gyðingar. Einin fanginn, Bernstein
að nafni, var laminn 50 högg,
af því að hanm var kommúnisti,
þg í viðbót greiddu þeir honum
40 til 50 högg fyrir það, að hanm
var   „einmig   Gyðingur".   Kærur,
*)  Nefnd  þessi er  samsett af
mömnum   úr  flestum   eða   öllum
pólitískum    flokkum    og    utan-
flokka.
sem þíslarwottarnir hafa semt yf-
irvöldunum út af misþyrmingum;
á sér, hafa aldrei boTið neimn
árangur.
„Siarfsárin",
Píhimgajinar. befjast í raun og
veru á því augnabliki, þiegar mað-
UTinin er „sóttur" heim til s&iu!
Það er liamið á huíðina. Eimhver
beimamanma fer til dyra. Hamin
opnar. Bnln i 'dyrmar þröngva sér
nokkrir stormsveitarherraT ¦ og
ógna heimamamni með hlöðnumi
skammbysisum. StormsveitaTmenm-
irnir böðlast imn og hræða fjöl-
skylduna með skammbyssunumi.
Húsgögn og bækur eru eyðilögð
e&a þeimi er fleygt út á götuna.
Hamdrit höfumda, sem eru ávext-
ir af margra mánaða vinnú, eru
lögð fyrir óðal Ögreitt kaup
verkamanma er gert upptækt.
Fjölskyldunrri er skipað að vera
vitni að þeim þæfti píjnjngamma,
sem fram á að fara á heimili
píisiarwottsins. Börm honfa á umga,
ókunma manm slá feður sína, 'í
amdlitið. Komur sjá ásýnd manna
sinna fljótjai í blóði. Svo er maður-
inm gripiminj. Konan spyr, hvað
þieir ætli að gera við hamm. Henmi
er svariað m&ð skömmum. Manm-
inum er sparkað út úr herbeng-
inu, niður stigaran og út í vagn,
sem  bíður hans á götunni.
Upp fná því öriagaríka amdar-
taki, er famginn stígur fótum síni-
um inm fyrir þröskuld fangaskál-
ans, er haimn gersamlega varnar^
laust fónnanlamb .stormsveitamna.
Hver nazisti, sem mætir bomum í
stiga eða gamgi, spaTkar í hamn
eða lemur hamn. Bleyður eru
órðnar morðiingjar. Hugleysingjar
umbneyttÍT í kvalasjúka djöfla.
Dag eftir dag híma þessar blóð-
þynstu hýenur fyrir utam famg-
elisisdynnar, bíðamdi eftir því, að
pimiingaTmar hefjist og þæn fái
tækifæri til áð svala kvalaliostai
isíinum á fanganum með svipum',
istígvélum, stálsprotum og gorm-
kyifum. ÞegaT þessaT bráða-
birgðapímimgar eru um garð
genigmar, er fanganum leyft að
ganga fyrir leiðtoga stormsveitar-
immaT eða amnan háttsettam emb-
ættismaMn, og nú tekur „réttur-
inin" til starfa.
Dómarimm situr bak við bonðl
Þrjár stjömur á einkemmisbúmingi
hans veita honum dómsvald yfiT
fa'nganum. Rýtimgum og byssu-
stingjum er stumgið nið'ur í bonði-
ið, og á báðum endum þiess loga
blaktandi kertaljós. Fanganum er
hrundið fram að borðinu. Nazistar
tnoða sér fast upp að homum á
alla vegu. Ef fangimm segir eitt-
hváð, er hanm lamimm. Ef hanw
neynir að sanma sakleysi sitt, er
sparkað í hanm. Aliar varmiaTtil-
raumir enu áTaingurslauisar. Hér er
ekki verið að spyrja um' það,
hvað sé sanmleikur. Rétturinn er
að eins skrípaleikur til þess að
setja lagalegam stimpil á yfin-
skinsástæður til himma eigiiniegu
pininga.
Fangimm heyrir dynja utam um
sig hvers kionar uppljóstTamir,
sern eiga að þéna sem ástæða
fyrir því, að hamn var tekimrs
fastur. Fyrst er hamn svo eimfald-
ur, að hann heldur, að sér takist
áð afsanma þessar ásakamir. Og
hann byrjar að koma fyrir sig
orð'i. En þá rigmir yfir hanm högg-
unum, og homum er skipað að
tala ekki mema hamn sé spurður.
Þeir spyrja banin um heimilis-
fang hams, því að þeir ætl'a að
neyna iað gera sér mat úr j>eirri
sögu, áð leiðtogar verkamamma
hafi svikið hver amimam. En famg-
imln' mieitar að svana. Þá bylja á
honum gormkylfurinar í tryltum
æsimgi. Og réttarhaJdiinu en lokið.
Nú er farið með fangamm niður
í kiallara og inm í sjálfan pínimg-
anklefanm. Hann sér þaT í hálf-
dimmunimi griUa í hýðjmgarbekk-
imn uppnéiddam. Loftið er gegmr
sósa af fúlli svitalykt og ódaun
af storkmuðu blóði. Famgamum er
kastað á hýðingarbekkimm, og
hamnar stállspnotamma bylja á
nöktu bakimu á bonum. FjóTir
nazistar stamda löðursiveittin við
bansmíðarnian. Hvert mýtt högg
flettiT sumdur húðimmá og kubban
í stykki blóðugt holdið. Þessu
manmdjöfullega         grimdaTverki
halda þeir áfram, þar til þeir
enu orðmir þneyttir. Þá fara þeiT
méð famgamn imm í næsta: Jdiefa.
Þar liggja nokkrir fangar úti í
hormumumii er hlotið hafa sömu
útneiðima. Þeir, siem harðast eru
leiknir, engjast sundur og samam.
á háimpokum, sem hent hefir ver-
ið umdiT þá. Sumir hafa mist vaid
á sjál'fum sér og hljóða upp yfir
sig af sánsauka og skelfingu. Or
mæsta klefa berast veiin mæsta
fórnarla:mbsiins.
Fangannir á hálmpokumum sjá
alt, sem fram fer í pínimgarkJef-
anum, því að píningaTáranniT hafa
verið svo nærgætinir að skilja
dymar eftir opmar. Næsta fónnar-
dýrið þýtur ósjálfnátt upp við
fyrsta höggið undan stálspnotan-
um. Andlit hans er náfölt. Ný
skipun meyðir hanm til :að beygja
sig aftur. Hreyfimg hams var
„gJæpsamleg", o'g nu er hert á
nefsimgúimnd. Homum er skipað að
telja höggim. upphátt. Einm —
tveiT — þrír — fjóTir — fimm —
og svo naninUir al't í isíamfelda sym-
fonfu af harsmíðum, kveimstöfum,
tölum og kvalaópum, svo að
:mienlnir,nir á hálmpokumum geta
ekki lenguT gneimt eitt fná öðru.
Loks er fangamum velt hálf-
meðvitundarlausum ofain af
bekknium. Foringi stormsiveitarinm-
ar gemgur til' hams og kummgerir
bomUm: „Nú verðurðu skotimm."
Fanganum er stilt upp að yeggnr
um með andlitið að múnnum. I
klefanum ríkir dauðaþögn, sem
einUimgis er nofim af tilraunum
með skammbyssumar. Þá hefst
skothriðin. Famginm heyrir byssu-
kúiurnar dymja á múrimm beggja
miegin við eyrum á sér. Hamn fer
að ímynda sér, að þeir geti ekki
hitt sig. Að iokum líður hanm í
úmegim, og rétt i því, er hanm
tapar meðvitundimni, heyrir hanm
hiátur nazistamma, sigurneifan og
nuddaliegam. Þá taka þeir í
hnakkadTembið á fangainum óg
draga hamm inm í „biðstofuna" til
fólaga hans.
Stumdum er fömgunum sagt á
síðasta augmabliki, áður em þeir
detta meðvitundarlausir niður á
hálmpokama eftir pyndimgarnar,
áð þeir venði skotmir-í fyrra mál-
ið. En kvalir þeirrla keyra svo
úr hófi, að þessi hótum virðiist
eltki hafa meím áhrif á þá. Þeg-
ar þeir komast síðán til sjálfs
sim, tneður húin sér aftur inm í
meðvitumd þeirra. Þeir geta ekki
varist því að hugleiða ásigkomu-
lag sitt. Þeir hafa enga ástæðu
til að ætla, að þessi hótun verðd
ekki efnd. Og þaTma niorpa þeir
á hálrnpokunum meðal stymiandi
kuninimigja sinna og félaga og bíða
eftir síðasta ' mongninum. Um
famigaskálama í Hedemanmstra(ssie
í Berlím er þáð sammiað, áð vörð-
ur kemur við iog við a& hurðum
fangakMalmnja á mæturmar og
synguT: „Það dagar| (það dagari,
lýs mina Jeið újt í isimemmkvæmiam
dauða." Fjöl'di eiðfestna (yfirlýs-
inga sýma, að ;fan!garnir hafa ven-
ið látnir bíða Idögum saman með
þessa dauðaógnuin hamgandi (yfir
sén. Þeir heyna höggin hefjast
aftur og aftur immi í pímingarklef-
anum. Dynnar eru hafðar ¦ opmar,
til þess að þeir komist ekki hjá
að horfa upp á pyndingarnan. Og
við og við- er eitthvert fónnar-
lambið kallað út úr „biðstofunmi"
og lamið og kvalið miskummar-
laust á inýjam leik. 1 Friedens-
stnasse í Berlín urðu íbúamnir
sums sta'ðar að flýja húsin, vegna
þiess að þeir þoldu ekki að heyra
kvalaópim úr pílningaklefum naz-
istamma.                            (Frh.)
Framtíð
mannkynsins
„Þess verður ekki langt að
biða að menn geta hvorki
Iesið skrifað né hagsað."
LONDON í gær. FÚ.
Deam Imge hélt fyriTÍIies:tu;r í gær
á fuindi Fornbókmentafélagsins í
Londom, og mefndi fyrirlesturinn
„Gnikkir og Barbarar". Var hamn
engu bjaTtsýnmi en hann á að sér
að vena, um framtíð mannkynsins.
Sagði hann, að ef „siðmemmimgin"
héldi á,fram| í sömu stefnu og mú,
myndi þess ekki langt að bíða, að
menmillnir . gætu hvorki lissdð,,
skrifað né hugsað. Eima vomin um
að mamimkynið fnelsaðist fi(á þess-
um ömurlegu örlögum væri sú,
að menimirmir neyddust til að.
hverfa aftur til hinna eimföldustu
lifernishátta.
Roosevelt   lielöar  ræða nm
„viðreisnarstarfsemina".
LONDON, 4. jan. FO.
Roosevelt Bandarikjafonseti hélt
aðra næðu sín)a í dag fyrir þingi
Bamdaríikjamna, og ræddi áð þessu
simmi um fjármálaástand lamdsins
í isambandi við fjáTlögim. Hamin
komst svo að orði, að viðneisnar,-
starfið mundi um mæstu 2 ár
valda áætluðum tekjuhalla, &r
næmi 9 þús. millj. dollara. l^ó
að þetta yki ríkisskuldirmar fram
yfir það, sem nokkru simmi hefði
verið áður, kvaðst hamm vona, að
Sér yrði auðið að jafna tekjuhal]-
anm á fjárlögunum áður iem við-
nei:sina.nstarfseminni væri lokið, og
eftir það imundi hamm af alisflí
stefma að sifieldri mimkum ríkis-
skludamna. Því næst fór forsietinn
fraim á mikla fjárupphæð til þes's
að halda viðneismarstarfinu áfraam
og skýrði jafnfnaimt fná því, að í
þessari upphæð væri einmig fólgíð
það fé, siém ætlað væri til at-
vimmulieysishjálpar. Þá bemti hann
á, að fjárjög þau, er hanm hafði
lagt fyrir þingið, táknuðu naun-
verultega 684 millj. dioliiara lækkun
á neglulegum og vfflijulegum út-
gjöldum, miðað við síðustu fjár-
lög,.;sem fyrri stjónn hefði Jagt'
fram.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4