Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						MIÐVIKUDAGINN. 4. apfil 1934.
AíiÞÝÐUBLAÐIÐ
Lelkdómar Alþýðublaðsins:
Við, sem vinmmm eldhússtðrfin,"
99
, Margir bétr1 í b.æ hafa vafalaust
liesiö söguna eftir Sigrdd Boo, sieni
er með þessu nafni, og, þó haf a
efataust ennþá fleiri séð kvik-
myndina, sem er mjög vinsæl, og
vel' úr garði gerð, með allri þeirrd
margvísllegu tækmi, áem „filminn"
einm hefir tök á og siem gietur
gert mariga lélega og imnihaldsr
lítla mynd skemtilega. En oft þyk-
jí rrunna tii koma, þegar sömu
kvifcmynd er snúið í leikrát|sform
og sýnd á leiksviði. Svo er og
um „Eldhúsistörfin", þar sem þau
hafa werið sýnd í leikritlsformii,
hefir ékfci þótt mikið til þeilrra.
koma.
Leikfélag Reykjavíkur hafði
frumsýningu á þessum leik ann-
an páskadag. Alment munu menn
hafa orðið fyrir miklum vonbrigð-
ura. Þessi leikur, — sem memn
stoemtu sér svo vel við í kvik-
mynidariúsiunum, — 'kom fyrir
sjániir áhoríenda í Iðnó naumast
sem sjónlieikur, heldur frekar sem
sumdurlaus og meira og mimna
sundurieit röð lítið skemtilegra
atvika. Leikmáti margra þeirra,
seim léku þarna, var á þann hátt,
aðf per&ónurnar urðu sumar lítið
l'íkar óbTjáíuðum nútímaffnann-
eskjum, þvi eimhverra hluta vegna
voru þær settar í spennitreyju
tálgerðarJegs skrípaleiks, svo að
í sumum atriðunumi leit út fyrir
að verið væri að sýná „Farsa" af
verstu.tegund. T. d. var 5ta sýn-
ingin hjá Pontusi svo fleytifull
af ókvæðisor'ðum og blótsyrðum,
að rrpkið má vera ef mönnuim
hefir ekki fundist nóg um, og
skemdi það stórlega leik Brynj-
ólfs Jóhannesisonar, sem attnars
hefðá verið góður, þó að hann
væri mikirs til of sterkur víða.
Eða hafa þýzku skoptókirmir aS-
ræmdu runnið íslenzkum leikur-
jum svö, í merg og blóð, að allur
leikur þeirra beri ætíð þeirra blæ?
Leákritið er illa þýtt, málið
vfða allstirt, og ýmsar hnittniar
setningar, sem eru í útlemda text-
anum, mis&a aigerlega marks í
þyðángummi.
Aðalhlutverkið, Helgu Breder,
— siem mörgum mum minnisstæð
úr kvikmyndinni fyrir glæsilegt
útiit og ágætan leik, — lék Ást-
hildur Egilson, Þó að lftið verði
úr hlutverkinu í leikritinu, hlaut
þó hver maður að sjá það fyrir-
fram, ,að engin von var til, að
algreður byrjandi réði við það,
enda varð sú raunin á hér. Þrátt
fyrir heiðarlegar tilraiundr þessar-
ar. ungu konu, sem var geðþekk
' á lieiksvi&irau, — fylti hún hvergá
út í þá Hetgu, sem höfundurinn
ætlast tii að sé þarma aðalper-
sðna. Það heyrðist illa til henn-
aar víða, og það, siem verra var,
tal' hennar var oft ekki tal, held-
ur Mlaus lestur. Hún bar sig
ekki vel, og hreyfingaf hennar
voru yfirlieitt stirðar og ófagrar.
Sifielt stapp í gólfið og önnur ^-
stæðulítil æsing skemdi leik henn-
ar .mikið í leiksbyrjun. Margt,
iSiem miður fór í leik hennar, hefði
leikstjórinn getað lagað. Eftir
leik Ásthildar- í þessu hlutverki
er ekki há;gt að leggja dóm á
'það, hvort hún hefir leikhæfileika
eða lekki Það fer nú að werða
nauðsyn á því, að fá nýjar leik-
konur      inn     í     félagið,      m
það er byrjað á öfugum enda,
þegar nýliðar, sem ekkert kunná,
eru látnir byrja á því að leika
aðalhlutvierk. Það rætti flestum
leikhúsum að vera ljóst eftir 35
ára starfsemi. Ef þeim er það
ekki Ijóst, er ekki von að vel
fari.
í hiutverki hinhar ungu stúlk-
unnar er líka nýliði, Helga Helga-
dóttár, og hefði hún eins vel get-
að lesáð upp úr bókinni, því fram-
sögn hennar var öll einis og slæm-
ur liestur. Hvar var leiðbeinand-
inn? Og framkoma hennar minti
litið á vel uppalda unga stúlku,
heldur á það gagnstæða.
Hlutverk Frigaards lék Gestur
Pálisson snoturlega. Það verður
lítíið úr því í ieikritinu, og þv'ii
lítið hægt úr því að gera annað
en að vera laglegur, og það var
hann. Soffía Guðlaugsdóttir leik-
ur þarna lítið hlutverk, én á-
horfendurndr höfðu gaman af
hennd og manni hennar, seni var
Jeikinn  af  Indriða  Waage.
Leikur Mörtu Kalman og Al-
freðs Andrésisionar í vinn.uhjúun-
um var mjög fjærri sanni. Sýndu
þau hnedn skrípj, sem ekki nálg-
uðust rieitt sænskt alþýðufólk eins
log það er í raun og veru. Atriðið
miilli Helgu'og Amelfu í byrjun
5tu sýningar hvarf að msstu
ílleyti í hávaða áhorfendanna, svo
að um lleik Arndísar skal ekki
dæmt, en útlit hennar átti vel
við þes*a konu. Gunnþórunn Hail-
dórsdóttir lék eldabuskuna. í
kvikmyndinni ér þetta hlutverk
bráðskemtalegt og gefur ótal
tækifæri ^tii ágiæts leiks. I ieik-
ritinu verður það að eins skuggi
af þeirrj Lárensu, sem kvikmynd-
in sýnir. En með góðum Ieik tókst
leikkonunni að fylla svo upp í
hlutverkið oe bæta úr vanköntr
|unum, að í hertnar höndum varð
Lárensa <sá miðdepilil leiksins,
siem öll eða mestöll skemtun á-
horfendanna snérist um. Það er
þó ekki svo að skiiiá, að, ekki
hafi henni oft tekist betur. Bezt-
ur var leikur hennar í öðrum
jþætti í leldhúsinu.
Þar sem Leikfélagið hefir ekki
haft annað en þetta að giíma við
sfðan um jól, hefðd ekki virzt
ósanngjamt, þó að ætlast hefði
verið til þess af félaginu, að nú
hefði það komið með leikrit, sem
meira var í spunnið og betur
vandáð til, því að þrátt fyrir
þiennan langa undirbúnjngstíKiia,
var leikur þessi hvergi nærri vel
æfðUr. Það stendur í leikskránni,
að Marta Kalman hafi leikstjórn
á hendi. Ailir, sem til þekkja, ber
saman um, að þó að sú frú sé að
vissu leyti nokkur leikfcona, þá
sé hún ekki fær um að leiðbedna
við leiksýningar. Leikstjórar
þurfa líka helzt að komast upp
á að læra sín eigin hlutverk áð-
Uren þeir geta tekið að sér að
kenna öðrumu
Eftir mikið skraf um leikhúsr
byggingu og mennínigargildd Ieik-
listar verður það ósjálfrátt að
spyrja siem svo: „Hvert stefnir
með starfisemi Leikfélags Reykja-
vikur? Hún virðist fara hröðum
fetum miður á við, og hefir þó
ekki mátt tæpara standa með
hana stundum á umliðnum áruta.
Tökum t. d. leikárið, sem nú er
p*~..
%
Hvað   nú
ungi   maður?
íslenzk þtjðing eftirMagnún Asgeirsson
„Ágætlega,'' svariar Púsisler, en Pinneberg heyrir á irómnum
að hún ætlar sér ekki að ,íai(a að ta!la um Hjeilbutt, og hanjn,
stynur þungan að nýju.
„Hvað hefir þú annars tiajað við mömmu þína uni húsaleiguna ?"
segir Pússer skömmu síiðar og vefur ábreiðuna að sér.
Pinneber;g er dálítið vandræðalegur: „Um húsaleiguna? Ekkd
neitt; — bara að ég hafi enga pieninga vgdns^ og stienduii1."
„Ætlarðu þá alls ekki að borga henni neitt?"
„Ég veit ekki. Jú; ég geri það, en ekM núna."
Pússier þiegir.
Mi er Pinneberg kománin í náttfötin. Ljóshnappurinn eer Mð
dyrnar og það er ein af bóndaskyjdum Pinnehergs að slökkva,
áður en þau fara upþ í rúmið. En ai því' að Pússer vill sjá
dr;enginn sinin, meðan áð þau bjóða hvort öðru „góða nótt" meðí
kossi, verður Pinneberg a^ð ganga kringum kóngarúmið, þangað
sem hún hvílir, kyslsa hanaj.þar, snúa síðan -aftur til dyrainna,
slökkva og ganga til nekkju,
Þessi athöfn, að bjöða hvort öðru „góða nótt" með kossi, er í
tveimur þáttum hjá þeimi. Hans áttur er á á' ieið, að' hann kysisdr
hana þrjá kossa á munnilnn, þegar hann kemur. En seinni þátt-
urinn ,þar sem a&alhJutverkið- er hennair, esr í þvi fólginn, að hún;
tekur ýmjist höfuðið á honum mijli beggja handa sinna og kyssjjr
hann alt hvað af tekur, — að hún vefur haindleggnum um hnakk-
ann á honum og gefur han,um larigan koss, eðaí hún dregur
höfuðíiið á honum nið|ur að brjóstí sér og strýkur honum um hárið.
¦ — Hann ne,yn;i,r oftast að leyn|a því með karlmeriskU', hvað þessi
langdregna athöfn er honum m|ög á móti skapi_
- I kvöld ósika'r hann að þetta. væri þegar alt um garð gtengið, og
s'tumdarkorn er hann að hugsa um að láta sem hann gleymi henni
alve^g, ien það yrði að eims ,til að gern alt enih f'ióklnara, svo að
hann gsngur í kringum.rúmið, jafnkaJdur og kæruleysislegur og
honum er mögutegt, geispar ákaflega, talar edtthvað um að hann
sé hnæðiiiega þreyttur o.g fejknin öJl að> gera á morgun, og er þegalr
búinn ,a/ð gefa henni þesisa þrjá venjuillegu kossa. Hún kysvsir
hann lönguim koslsi í kv(öJdi. Vardrnar á bennd eru svo mjúkaT og
heitar. •-— —                            . -
Pinneberg væri það ieigWiega ekkert á ,móti sfcapi að kyssa
dálítið meira. En — Jífið er nógju flófcið eins og það er. —iamin!
stiljir sig, siekkur ljósitð og vindur sér upp í irúnjfiíð.               r   , '
Ibili verður niðamyrkur. Svo koma gluggarnír í ljós eins og
ljósgráir fletjr, og Um ieið ver&ur miklu hjljóðbærara ct áður(
Eimreiðarhvæs heyrdlst utan a# Hringbrautitfní og skrölt í al-
menningsvagni, sem efcur eftir Pálsstrælít. — Og' ail,t í 'einu skelljr
hMtur, hróp o,g skriækiir og hark innan  úr dia/gstofunmi.
„Það er naumast, að það er völiur á Jachmann," segir Pinineí-
berg, og þegar Pús'sier segir homum að þáð •hafi komið þangað
fimmtíu flðskur af ví|ni frá Kempimsky í dag, bætir hanni ösjáifi--
rátt við: „Þesisi ósköp, síerh þau drekka! Ailir þeir penimgar, sem
fara i þetta ^-" en þá iðrast hann stralx eftir a& ha'fa sagt þeftita.
Þarna fær Pússier ástæðu tii að víkja a& hínu viðkvæma við-
fangsefni: pening'unum. En hún gerir það ekki, Hún siegir efckíir
neitt fyr en löngu seinma, og þá er það tusaðT sþyrja, ihvort hann
viti nokkuð um þessa auglýsingu, sem maimma hans var a'ð talal
um, þegar Heiibutt var nýkominn. Ætlar hún kamnsike að leigja
herbergiö þeirra?
„ÞaÖ gefur hún ekki, me&an að við erum hérna. Hún er fegin
því að hafa okkur."
„Þiegar við bor;gum enga lleigu?" — Það er (töluverður efaj?
semdar-keimur að spurningumnii.
að liða. Þá var byrjað með mis-
heppnaðri sýningu á GaldrarLofti.
Það leikrit var búið að margsýna
hér áður, og fáa langaði til að
sjá þa&. Því næst Maður og fcona,
sem flestum kiemur saman um að
sé eitt það aUra lélegasta, sem
félagið hefir sýnt í þessi 35 ár,
og nú þetta innihaldslitla þvað-
ur, sem hér hefir verið talað uml
Ef svo að líkindum lætur, endar
félagið líkliega leikárið' með ein-
hverju gömlu leikriti, sem befir
verið sýnt margsínnis hér, eða þá
þýzkum skrípaleik. En maður skal
vona það bezta.
Dettur nú mokkrum í hug, að
svona löguð leikstarfsemi sé til
þess a& glæða menningu þjóðar-
innar, eða til að fegra og betra
hugsunarhátt manna? Sjá lekki
allir   skynbærir   menn,   að   með
þessu lagi er starfsemi Leikfélags
Reykjavíkur ekki annað en fá-
nýtt 'augnagaman, sem hefir ekk-
ert menningarlegt gildi og á ekki
tilverurétt ?
Það er ekki trútt um, að mamni
finnist það allhjákátlegt, að í
leikskrá svona sýningar skuili í:
sambandi við starfsemi Leikfé-
lagsims vera hrúgað saman slag-
orðum um „glædda mienningar-
hugsun, betra&an og fegraðan
hugsunarhátt, göfgandi og ment-
andi skiemtanir" o. fl. o. fl.
Leikskráin er með snotrasta
móti, og mun nú vera búið að
fcoma í veg fyr\r, að Lárus í Ási
láti ljós Sitt skína þar upp a
kostnað Leikfélagsims, — enda
fyigdi henni nú ekbert afsökunar-
.^ittest'.                           X-i—Y.
SMAftUGLÝSINj3A
ALÞÝflUBLAÐSÉ
VIMKIFTIOABSINS
mi
Hárgreiðslustofan   Carmea,
Laugavegi 64,                 sími 376S-
Permament-hárliðun.    Snyit ívötl i.
Hús óskast'til kaups, ekki mjög
stórt. Upplýsingar í síma 4669.    ,
í heita hverfinu óskast lítil íbúð
14. maí. Upplýsingar í síma 490( i.
"Uantar 2 herbergi og eldhús í
Vesturbænum. Upplýsingar í sím i
4387.
Lítil íbúð, eitt til tvö herbergi
og eldhús, vantar í Hafnarfirði
frá 14". maí. Upplýsingar hjá Ólaf
Þ. Kristjánssyni kennara.
TAPAÐ-FUHDIfli
Karlmannsreiðhjól tapaðist á
laugardag fyrir páska hjá Grænu-
borg. Finnandi vinsarhlega beðinn
að skila því á Freyjugötu 10.
Fundarlaun.
Leikfélag   Reyhlavikur.
í kvöld (miðvikudag)   kl. 8
Við, sem vinaam eld-
Gamanleikur í 3 þáttum (6
sýningum).
Aðgöngumiðasala í Iðnó  í
dag eftir kl. 1.
Sími 3191.
PappfirsvHrar
og ritflíng.

Jnrtapottar,
allar stærðir,
fást hjá
fl. Biering,
Laugavegi 3, sími 4550.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4