Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						4
MORGUNBLAÐIÐ
LAUGARDAGUR 13. FEBRÚAR 1999     5Í*
MINNINGAR
I
I
l
HILMAR
ÞORBJÖRNSSON
+ Hilmar Þor-
björnsson var
fæddur í Reykjavík
23. október 1934.
Hann lést á heimili
sínu 29. janúar
síðastliðinn og fór
útför hans fram
frá Bústaðakirkju
ll.febrúar.
ú
Þegar Þórður, son-
ur þinn, kynnti okkur
tókstu mér sem dóttur
þinni. Þú sýndir mér
ætíð mikla hlýju og
trúnaðartraust og sagðir einu sinni
að það myndi ekki skipta máli þótt
samband mitt og sonar þíns myndi
slitna, þú yrðir alltaf vinur minn.
Við það stóðstu og þykir mér vænt
um að minnast þess hversu góður
þú hefur verið mér á erfiðleika-
stundum. Ég sé þig oft fyrir mér
þegar þú röltir inn á stöðina á
Hverfisgötu, handan þess sem ég
bjó, í hvítu buxunum þínum og bláu
peysunni með derhúfuna alltaf jafn
frískur í fasi. Vænt þykir mér að
minnast samræðna okkar um lífið
og tilveruna og vangaveltna um
eðli mannsins. Þessar stundir eru
mér dýrmætar. Þegar ég hef verið
erlendis hefur verið gaman að frá
bréf frá þér, umslögin fallega
skrautskrifuð og innihald bréfanna
svo persónulegt. Sérstaklega eru
bréfm þín frá þeim tíma er við
Þórður vorum í Danmörku mér
dýrmæt. Ég hafði ekki vitað
hversu ljóðrænn þú varst og næm-
ur á fegurð landsins. Þú leyfðir
mér að deila með þér hugsunum
þínum um líðandi stundu og sér-
staklega brotum frá bernskuárum
þínum. Eitt af bréfunum frá þér er
mér sérlega hugstætt á þessari
stundu. Þú ert að hugleiða
dauðann. Þér finnst undarlegt að
menn skuli hræðast líkams-
dauðann sem þér finnst ekkert
annað en fæðing til annarrar til-
veru. Enginn þarf að óttast
dauðann svo lengi sem menn rækta
hið góða í sér, segir þú. Svo heldur
þú áfram og segir: „Það kemur fyr-
ir að ég hlakka til að deyja, ég þarf
að hitta svo marga á nýjum slóðum
sem mér þykir svo vænt um og
þarf að takast í hendur við og
elska. Gleðin er eins og ljósið, ef
við kveikjum á því fyrir aðra, skín
það á okkur sjálf. Þessu hef ég
stundum gleymt og skammast mín
fyrir. Ég ætla að bæta það, fái ég
til þess tækifæri sem ég er sann-
færður um að ég fæ." Eg held að
þú, Hilmar, hafir verið vel
meðvitaður um þetta síðustu mán-
uði lífs þíns. Og nú ertu kominn í
faðm Jesú Krists og ástvina þinna.
Ég mun ætíð minnast þín Hilmar
minn með mikilli hlýju og enda
kveðjuna til þín á þeim orðum sem
þú endaðir fyrrnefnt bréf til mín:
„Dögg þess grass, sem deyr í dag,
er draumtár hvítrar nætur." Ég
votta eftirlifandi eiginkonu, Ágústu
Ósk, börnum, barnabörnum,
barnabarnabörnum og öðrum
vandamönnum mína dýpstu samúð
við fráfall góðs drengs. Megi góður
Guð ætíð fylgja ykkur.
Bryndís Valbjörnsdóttir.
Sögð var sú saga að Kasparov
hefði gengið milh' nemenda í skóla
fyrir þá efnilegustu. Hann skoðaði
skákir þeirra og var að huga að því
hvort þárna leyndist efni í heims-
meistara. Þetta var í Moskvuborg.
Arangur ræðst af ýmsu en undir-
staðan er ávallt hinn sterki vilji,
trúin á mátt sinn og hopa ekki að
óreyndu.
Fréttir herma að íþróttafólk í
fremstu röð búi við aðstoð, svo sem
framfærslu. Þetta er nútíminn en
svona var það ekki áður. Á keppn-
istíma Hilmars Þorbjörnssonar,
félaga míns í lögreglustarfi, sem nú
spannar venjulegt
ævistarf var þetta
allt með öðrum
hætti.
Þegar Hilmar kom
til starfa í lögreglu-
liði Reykjavíkur kom
hann beint frá
ráslínu keppnisvalla.
Hreyfingar allar og
bragur yfir mannin-
um var í þá veru að
þar fór sá er
viðbúinn var og
þekkti líklega ekki
útgöngudyr flóttans.
Iþrótt             sína
stundaði Hilmar fyrstu árin í lög-
reglunni. Vann þá forsetabikar-
inn og fór seinni ferð sína til
keppni á Ólympíuleikana. Ætli
það sýni ekki hlutina eins og þeir
voru að Hilmar fékk með naum-
indum að mæta til viðtöku á bik-
arnum góða. Hann var á vakt
enda 17. júní. Erlingur Pálsson
yfirlögregluþjónn gekk í máhð.
Auðvitað dugði það.
Hilmar var mótaður af tímum
hreysti og áræðis. Það má ekki
gleymast að drengskapurinn var
settur öðru ofar. Mjúkhentur þar
sem hinir bágstöddu áttu hlut að
en takast brosandi á við yfir-
gangsmenn og ribbalda.
Oft verða hin smærri tilvik eft-
ir í huga manns þá langur vegur
er að baki. Önd hafði orðið fyrir
því að fá óhollustu í fjaðrir sínar.
Fuglinn skalf í nepjunni og var
sundið ekki mögulegt. Menn
vissu viðeigandi ráðstafanir en
Hilmar tók fuglinn, setti hann í
pappakassa og tók heim með sér.
Nú tóku við fréttir af fugli þess-
um næstu vaktir. Dr. Finnur
krafínn sagna um meðferð og allt
fór vel.
Mér er næst að halda að eftir
áhlaup fólks á sendiráð heims-
veldis og orðið hlé á bardaga, við
félagarnir nokkrir að telja rúð-
urnar sem voru ekki lengur rúð-
ur, þá fengum við fréttirnar af
öndinni hans Hilmars. Hún var
komin tö heilsu og farin að synda
og dýfa hausnum í vatnið.
Hin síðari ár voru fundir okkar
Hilmars slitróttir. Hann var sá
sem brást við veikindum með því
að lyfta þungu á æfingastöðum
og neitaði að lokast inni í skel
sinni. Slíkt hentaði einungis
skeldýrum.
Langt er síðan aðskilnaður
varð og lögreglan dreifðist um all-
ar þorpagrundir. Hilmar hlaut
þann starfsframa er lokaði hann
að nokkru inni á skrifstofu. Hvfld-
in hins vegar að halda kynnum og
vera meðal þeirra sem hann hafði
svo lengi deilt kjörum með. Hilm-
ar var búinn þeim sprengikrafti
er gerði hann alla tíð sérstakan,
návist hans vakti athygli. Hann
hafði færst úr vél í brú en tekið
með sér reynsluna við að moka
kolum í fýrplássinu.
Hilmar Þorbjörnsson vann að
eftirlits- og löggæslumálum er-
lendis og kynntist hinum raun-
verulegu óeirðum þar sem meira
og verra gengur á en að strákur
brjóti rúður.
Menn búnir miklum kröftum
Sérfræðingar
í blómaskreytingum
við öll tækifæri
m
blómaverkstæði
INNAs*

Skólavörðustíg 12,
á horni Bergstaðastrætis,
sími 551 9090.
eiga engan samnefnara. Hæfileik-
arnir eru persónubundnir og býr
þar hver að sínu. Ahugamálin voru
ekki bundin við átök manna á milli
og hvernig hefja skyldi þunga
hluti. Sögufróðleikur, og að slá
hljóðfæri sér til hugarhægðar voru
upplyfting hans og skemmtun. Til
Hilmars var gjarnan farið ef
skrautrita þurfti plagg eða gera al-
mennilega auglýsingu um komandi
fagnað.
Hér er sá kvaddur er hvatti aðra
til að ganga uppréttir og láta ekki
undan fyrr en sá lúðurhljómur
heyrist er flytur lokatóninn í
hljómkviðu lífsins.
Fólki Hilmars Þorbjörnssonar
færi ég ósk um frið minninganna
og gríp til fallegrar kenningar:
Astvinur verður aldrei frá okkur
tekinn, síst með dauðanum.
Björn Sigurðsson.
Kveðja frá Armenningum
Fallinn er frá fyrir aldur fram
Hilmar Þorbjörnsson aðstoðaryfir-
lögregluþjónn, sá frækni íþrótta-
maður á árum áður. Hann var
félagi í Glímufélaginu Armanni og
glæsilegur keppnismaður félagsins
um árabil. Frábærum árangri hans
hefur ekki verið skákað enn í sum-
um greinum, þótt liðin séu yfir
fjörutíu ár frá því Hilmar var að
verki.
Hilmar Þorbjörnsson var af
sinni kynslóð meðalmaður á hæð,
snöfurmannlegur á velli og bjartur
yfirlitum. Hann fór til æfinga og
keppni af fullri einurð og kappi og
sem afreksmanna er siður taldi
hann sig eiga þar sess fremstan.
Arangur hans varð líka með þeim
hætti að halda ber á lofti fremur en
gert hefur verið, enda fótfráasti
maður þjóðarinnar, og enn þann
dag í dag hefur tímans tönn ekki
tekist að afmá spor hans í öllum
greinum.
Á tímabili átti Hilmar Þor-
björnsson íslandsmet í þremur
greinum samtímis, í 100 metra, 200
metra og 300 metra hlaupum. Tvö
fslandsmet hans standa í dag og
eru í 100 metra hlaupi 10,3 sek.,
sett 1957 með þáverandi
tímatökutækni, og í 4 x 400 metra
boðhlaupi, en Hilmar var í sveit
Armenninga 1958 er hljóp á ís-
landsmeti (3 mín., 19,4 sek.). Aðrir
í þeirri boðhlaupssveit voru Dag-
bjartur Stígsson, Guðmundur Lár-
usson og Þórir Þorsteinsson. Þrátt
fyrir hinn gífurlega aðstöðumun til
bóta og þróun tækni við iðkun og
keppni í íþróttum standa þessi af-
rek ennþá á einföldum kvarða
tímaeiningar og leiða hugann að
því hvað slíkum og þvílíkum mönn-
um hefði orðið megnugt við nútíma
aðstæður.
En Hilmar Þorbjörnsson keppti
ekki eingöngu á heimavelli heldur
gerði garðinn frægan víða um lönd.
Hann tók þátt í landskeppni og
alþjóðamótum og atti kappi við
bestu hlaupara annarra þjóða.
Ætla má, að hásalir á ferli hvers
íþróttamanns séu að vinna tO þátt-
töku á Ólympíuleikum. Það gerði
Hilmar svo sannarlega og tvívegis
keppti hann þar, fyrst í Melbourne
í Astralíu 1956 og síðan í Róma-
borg á ítalíu árið 1960. Segir það
nokkuð um afreksmanninn Hilmar
Þorbjörnsson.
Eftir að formlegri keppni í
alþjóðamótum lauk kom Hilmar oft
til liðs við frjálsíþróttamenn félags-
ins og tók þátt í sveita- og stiga-
keppni fyrir hönd þess. Hilmar tók
einnig þátt í félagsstarfí
frjálsíþróttamanna og sat í stjórn
t
Innilegar þakkir til allra, sem sýndu okkur hlý-
hug og samúö við andlát og útför föður
okkar,
HALLDÓRS Á. ÞORLÁKSSONAR,
Víðimel 46.
Björn Halldórsson,
Anna Dagný Halldórsdóttir,
Eva Þórunn Halldórsdóttir
og aðstandendur.
t
Þökkum innilega öllum þeim, sem sýndu okk-
ur samúð og hlýhug við andlát eiginmanns
míns, föður, tengdaföður og afa,
SIGFÚSAR JÓNSSONAR
frá Ærlæk í Axarfirði,
Skipholti 36,
Reykjavík.
Erla Sigurðardóttir,
Jón Sigfússon,                         Inga Dóra Sigfúsdóttir,
Hulda Maria Mikaelsdóttir,   Símon Sigvaldason,
Hildur, Hulda, Erla María,
Erla og Sonja.
		
t Einlægar þakkir sendum við öllum þeim, er sýndu okkur vináttu og samúð við andlát og útför ÞORSTEINS ÞORSTEINSSONAR, Engjavegi 77, Selfossi. Guð blessi ykkur.	:'.--~2í.	
Sjöfn H. Jónsdót Jón Logi Þorstei Þorsteinn Garða Guðrún Valdimai	«r, rtsson, r Þorsteinsson, sdóttir.	
frjálsíþróttadeildar félagsins í nokk-
ur ár. Hann beitti sér á aðalfundum
Glímufélagsins Armanns og var
liðtækur í öðru starfi félagsins.
Að leiðarlokum vil ég fyrir hönd -
aðalstjórnar Glímufélagsins Ár-
manns og annarra Ármenninga
þakka afreksmanninum og
drengnum ljúfa Hilmari Þor-
björnssyni fyrir samfylgd og
félagsfestu um áratuga skeið og
hafa með atgervi sínu varpað
ljóma á nafn Glímufélagsins Ár-
manns um ókomna tíð.
Fjölskyldu hans og ástvinum eru
fluttar samúðarkveðjur.
Fyrir hönd aðalstjórnar Glímu-
félagsins Armanns,
Hörður Gunnarsson.   ^
*i
Afmælis-
og minn-
ingar-
greinar
MIKILL fjöldi minningar-
greina birtist daglega í Morg-
unblaðinu. Til leiðbeiningar
fyrir greinahöfunda skal eftir-
farandi tekið fram um lengd
greina, frágang og skilatíma:
Lengd greina
Um hvern einstakling birtist
ein uppistöðugrein af hæfilegri
lengd á útfarardegi, en aðrar
minningargreinar um sama
einstakling takmarkast við
eina örk, A-4, miðað við
meðallínubil og hæfilega línu-
lengd, - eða 2200 slög (um 25
dálksentimetrar í blaðinu). Til-
vitnanir í sálma eða ljóð tak-!
markast við eitt til þrjú erindi.
Formáli
Æskilegt er að minningar-
greinum fylgi á sérblaði upp-
lýsingar um hvar og hvenær
sá, sem fjallað er um, er fædd-
ur, hvar og hvenær dáinn, um
foreldra hans, systkini, maka,
og börn, skólagöngu og störf
og loks hvaðan útfór hans fer
fram. Ætlast er til að þessar
upplýsingar komi aðeins fram í
formálanum, sem er feitletrað-
ur, en ekki í greinunum sjálf-
um.
Undirskrift
Greinarhöfundar eru beðnir
að hafa skírnarnöfn sín en ekki
stuttnefni undir greinunum.
Frágangur og móttaka
Mikil áherzla er lögð á að
handrit séu vel frá gengin, vél-
rituð eða tölvusett. Sé handrit
tölvusett er æskilegt að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Það
eykur öryggi í textamenferð og
kemur í veg fyrir tvíverknað.
Þá er ennfremur unnt að
senda greinar í símbréfi - 569
1115 - og í tölvupósti (minn-
ing@mbl.is). Vinsamlegast
sendið greinina inni í bréfinu, .
ekki sem viðhengi.                      ""¦
Skilafrestur
Eigi minningargrein að birt-
ast á útfarardegi (eða í sunnu-
dagsblaði ef útför er á mánu-
degi), er skilafrestur sem hér
segir: I sunnudags- og þriðju-
dagsblað þarf grein að berast
fyrir hádegi á föstudag. í
miðvikudags-, fimmtudags-,
fóstudags- og laugardagsblað
þarf greinin að berast fyrir
hádegi tveimur virkum dögum
fyrir birtingardag. Þar sem.f
pláss er takmarkað, getur
þurft að fresta birtingu minn-
ingargreina, enda þótt þær
berist innan hins tiltekna skila-
frests. Berist grein eftir að
skilafrestur er útrunninn eða
eftir að útfór hefur farið fram,
er ekki unnt að lofa ákveðnum
birtingardegi.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76