Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						„    76     LAUGARDAGUR 13. MARZ 1999
MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
SIGURÐUR
SIGURMUNDSSON
+ Sigurður Sigur-
mundsson fædd-
ist 29. júlí 1915 á
Breiðumýri í Suður-
Þingeyjarsýslu.
Hann andaðist á
sjúkrahúsinu á Sel-
fossi, Ljósheimum,
5. mars síðastliðinn.
Foreldrar         hans
voru Anna Krist-
jana Eggertsdóttir,
f. 24. nóv. 1894, d.
20. ágúst 1932, Sig-
urmundur Sigurðs-
son læknir, f. 24.
ndv. 1877, d. 14.
nóv. 1962. Hálfsystkini Sigurð-
ar voru Agúst, f. 28. ágúst 1904,
d. 28. júní 1965. Gunnar, f. 23.
nóv. 1908, d. 18. júní 1991. Al-
systkini: Astríður, f. 27. nóv.
1913. Kristjana, f. 29. nóv. 1917,
d. 17. maí 1989. Eggert Bene-
didt, f. 27. jan. 1920. Þórarinn
Jón, f. 19. maí 1921. Guðrún
Jósefína, f. 22. mars 1929.
Hinn 13. júlí 1943 kvæntist
Sigurður fyrrverandi eiginkonu
sinni Eli'iiu Krisrjánsdóttur, f. 7.
sept. 1917. Þau eignuðust átta
böi-n. Þau eru Sigurður, hiísa-
smíðameistari, f. 26. okt. 1942,
kona hans Guðlaug Oddgeirs-
dóttir, f. 8. maí 1945, skrifstofu-
maður og húsfreyja. Anna Soff-
í;i, f. 31. ágúst 1944, húsfreyja,
maður   henhar   Helgi   Stefán
Jónsson, f. 28. des.
1937, d. 10. jan. 1988.
Krislján, f. 28. jan.
1946, kona hans Mút-
jalin Sigurðsson, f. 6.
maí 1954. Guðbjörg,
f. 12. des. 1947, kenn-
ari og kristniboði,
maður             hennar
Andrew Seott Fortu-
ne, f. 15. mars 1950,
kristniboði              og
menntafrömuður.
Sigríður Halla, f. 12.
ágúst 1954, húsfreyja
og bóndi, maður
hennar Björn Björns-
son, f. 15. okt. 1950, bóndi. Kol-
beinn Þór, f. 27. mars 1956,
bóndi, fyrrverandi kona hans
Helga Auðunsdóttir, f. 28. apríl
1961, húsfreyja. Guðmundur
Geir, f. 17. maí 1958, kona hans
Eva Ulricha Schmidhuber, f. 14.
apríl 1959, húsfreyja. Hildur, f.
26. apríl 1961, húsfreyja, fyrrver-
andi sambýlismaður hennar er
Þorkell Steinar EUertsson, f. 10.
júlí 1939, íþróttakennari og
bóndi.
Sigurður stundaði nám við
barnaskólann á Breiðumýri og
síðar í Reykholti í Biskupstung-
um. Hann var tvö ár á Iþrótta-
skóla Sigurðar Greipssonar í
Haukadal, og á árunum
1932-1933 í Samvinnuskólanum
í Reykjavík og á Bændaskóian-
um á Hólum á árunum
1933-1934. Sigurður var lausa-
maður norðanlands og sunnan
á árunum 1934-1942, m.a.
kennari hluta úr vetri, en síð-
ast hafharverkamaður í
Reykjavík. Vorið 1942 keypti
hann jörðina Hvítárholt í
Hrunamannahreppi og var
bóndi þar til ársins 1989 er
hann flutti í íbúðir aldraðra á
Flúðum. Sigurður átti sæti í
stjórn Veiðifélags Arnessýslu
frá 1967-1973, sat í stjórn
Bókasafns Hrunamanna um
árabil, lengst af sem formaður.
Sigurður skrifaði fjölda greina
um bókmenntaleg efni í blöð og
tímarit. Um 35 ára aldur tók
hann að leggja stund á
spænskunám í frístundum. Þar
sem kennslugögn voru óhentug
varð hann sér úti um ensk-
spænska orðabók sem hann
þýddi á íslensku og var þar
koniiii spænsk-íslensk orðabók.
Bókin var fyrst sinnar tegund-
ar hér á landi og kom fyrst út
árið 1973 og á ný í endurunn-
inni útgáfu árið 1995. Arið
1990 þýddi Sigurður úr
spænsku bókina Nada eftir
Carmen Laforet og gaf út sjálf-
ur. Árið 1989 gaf Sigurður út
bókina Sköpun Njálssögu og
árið 1993 kom út bókin A milli
landshorna, um bernsku- og
æskuár höfundar. Um síðustu
jól komu út Ritgerðir I og á
næsta ári er von á Ritgerðum
II, sem tilbúin er til prentunar.
Útför Sigurðar verður gerð
frá Skálholti í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
Elsku faðir minn, Sigurður Sigur-
mundsson, fyrrverandi bóndi í Hvít-
árholti og fræðimaður, lést hinn 5.
mars síðastliðinn eftir langvarandi
sjúkdómsbaráttu. Brá mér við að
heyra fréttirnar og er mér mikil eft-
irsjón í því að hann er horfinn sjón-
um okkar, en gleðst því jafnframt
að hann hefur öðlast eilíft frelsi í
himnasölum þess ríkis sem aldrei
mun undir lok líða.
„Vér vitum, að þótt vor jarðneska
tjaldbúð verði rifin niður, þá höfum
vér. hús frá Guði, eilíft hús á himn-
um, sem eigi er með höndum gjört."
(II Kor. 5:1.)
Mér hefur alltaf verið mjög hlýtt
til föður míns frá barnsaldri og hon-
um verð ég eilíflega þakklát fyrir
þann þátt í lífi mínu sem hann hafði
áhrif á og mótaði. Ég minnist þess í
æskunni þegar hugur minn, fullur
hugsjóna og drauma, hreifst af rit-
snilld hans og einstæðum hæfileik-
um til að tjá hug sinn í skýru og
myndrænu formi.
Þetta gerðist ekki allt í einu, þótt
hann eflaust hafi verið búinn með-
fæddum hæfileikum til að skrifa af
snilld og næmi, því oft minnist ég
þess að hann var að fara með utan að
það sem hann var að semja og stíla
saman. Þetta gerðist oft þegar hann
Skila-
frestur
minning-
argreina
EIGI minningargrein að birtast
á útfarardegi (eða í sunnudags-
blaði ef útför er á mánudegi), er
skilafrestur sem hér segir: I
sunnudags- og þriðjudagsblað
þarf grein að berast fyrir hádegi
á föstudag. I miðvikudags-,
fimmtudags-, föstudags- og
laugardagsblað þarf greinin að
berast fyrir hádegi tveimur
virkum dögum fyrir birtingar-
dag. Berist grein eftir að skila-
frestur er útrunninn eða eftir að
útför hefur farið fram, er ekki
unnt að lofa ákveðnum birting-
ardegi. Þar sem pláss er
takmarkað getur þurft að fresta
birtingu greina, enda þótt þær
berist innan hins tiltekna
skilafrests.
var að vinna við búskapinn og nýtti
hann stundina bæði andlega og ver-
aldlega. Eg fylgdist oft vel með fóður
mínum á þessum stundum og hlust-
aði á það sem hann var að semja og
þá vaknaði sú þrá í brjósti mér að
geta fetað í spor hans og finnst mér
hann alltaf hafa verið mér fyrirmynd
um notkun og meðferð íslenskrar
tungu. Hann skrifaði með innblæstri
og skilningi og hafði mikla ánægju af
því að sitja við skriftir og semja.
Pabbi var miMll tungumálamaður og
átti ákaflega létt með að tileinka sér
erlend tungumál. Hann lagði mesta
stund á að læra spönsku, sem hann
sjálfmenntaði sig í, og gaf síðan út
spænsk-íslenska/íslensk-spænska
orðabók. Það komu oft útlendingar í
heimsókn í Hvítárholt og þá notaði
hann tækifærið að æfa sig og man ég
sérstaklega eftir tveimur þýskum
mönnum sem komu. Hann var svo
glaður og það skein af honum ánægj-
an að geta tjáð sig á öðrum tungu-
málum. Heima voru til ýmsar bækur
til að læra ný tungumál umfram
spönsku, ensku og þýsku. Þar man
ég helst eftir pólskum og finnskum
bókum.
Til að lýsa mannkostum föður
míns þá var hann mikill öðlingur á
alla lund, traustur stólpi þegar á
reyndi og á móti blés. Þegar um erf-
ið málefni var að ræða reyndi hann
ætíð að leysa þau af drenglyndi og
fagmennsku eða eftir bestu getu og
tókst honum það oft þrátt fyrir erf-
iðar aðstæður. Þáttur í lífinu sem
ekki er auðvelt að leysa svo öllum
líki. Hann tók ævinlega málstað
þess sem minna mátti sín og vildi
ekki að á neinn væri hallað. Hann
bjó yfir mikilli hlýju og bar hann
það oft með sér í viðmóti sínu við
okkur og jafnvel á síðustu stund
okkar saman lýsti þetta af honum
þrátt fyrir andlegar og líkamlegar
þjáningar við sjúkdóm.
Ég hef lengi búið erlendis og
skrifaði hann mér oft og fylgdist
með lífi mínu og kostum, þrátt fyrir
miklar fjarlægðir, og lýsir þetta
hugarfari hans og manngerð.
Stundum þegar við vorum saman
var talað um tilgang lífsins og trú-
mál og bar þar margt á góma og
veit ég að innra bjó örugg trúar-
sannfæring um tilvist Guðs og líf
eftir dauðann.
„Vér horfum ekki á hið sýnilega,
heldur hið ósýnilega. Hið sýnilega
er stundlegt, en hið ósýnilega eilíft."
(2. Kor. 4:18.) „Og moldin hverfur
aftur til jarðarinnar, þar sem hún
áður var, og andinn til Guðs, sem
gaf hann." (Pd. 12:7.)
Eg kveð þig nú að sinni elsku
pabbi og þakka af einlægum huga
samverustundir okkar og að þú
varst pabbi minn. Ég þakka skiln-
ing þinn þegar ég þurfti mest á þér
að halda og gat ekki án þín verið.
Eg þakka fyrir óbilandi traust þitt á
liðnum árum þegar ég var fjarver-
andi. En það skipti engu máli, því
þú varst alltaf hinn sami trausti,
elskandi pabbi. Ég þakka þér og
held áfram að þakka þér á meðan
ég lifi. Vertu sæll í bili pabbi.
Guðbjörg Sigurðardóttir
frá Hvítárholti.
Faðir minn, Sigurður Sigur-
mundsson, bóndi frá Hvítárholti, er
látinn.
Hann pabbi er dáinn. Þegar hann
hafði lokið lífsstarfi sínu og sat með
fyrstu prófarkirnar að síðustu bók-
inni, sem hann ætlaði að gefa út, í
höndunum, kom kallið. Hann hafði
lokið því sem ljúka þurfti. Hann
kvaddi sáttur.
Það sem einkenndi fóður minn
fyrst og fremst var þessi ótrúlegi
vilji. Að halda ætlun sinni hvað sem
í vegi yrði. Þrátt fyrir takmarkaðan
skilning og trú margra á verkefnun-
um hélt hann áfram þar til því var
lokið sem byrjað var á.
Hann var að uppfylla lífssýn.
Hvernig hún leit út í smaatriðum
veit ég ekki en það var eitthvað
ákveðið sem rak hann áfram, sem
fyllti hann óánægju ef hann gat ekki
sinnt því. Mér kemur það fyrir sjón-
ir eins og öll hans búskaparár hafi
verið undirbúningur að alvörustarf-
inu. í því sem sál hans bjó.
Vegna þess að hann tók mark á
sjálfum sér og miðaði sig lítt við
aðra var hann sáttur og æðrulaus.
Hann bar veikindi sín með hrein-
um ólíkindum. Þó að hann missti
málið og gæti ekki tjáð sig nema
skriflega. Þó hann gæti ekki nærst
á eðillegan hátt og það samfélag
sem borðhaldi fylgir tekið frá hon-
um tók hann því öllu með æðruleysi.
Það var ekki fyrr en kvalirnar
urðu svo miklar að hann neyddist til
að taka slævandi verkjalyf og hann
fann að hugsunin var ekki lengur
skýr að hann gerði sér ljóst að lík-
aminn gat ekld meir. Hann var ekki
lengur það hlýðna starfstæki and-
ans sem verið hafði.
Þá var mál að linni. Að kveðja
þessa jarðvist og leyfa þreyttum lík-
amanum að hvílast og halda svo
áfram á andans brautum í öðrum
veröldum.
Faðir minn, ég þakka þér
að ég varð dóttir þín.
Pú laukst upp skilningi mínum
á fegurð tungumálsins.
Þú hjálpaðir mér að vera
sjálfri mér trú
á tímum raunverulegra erfiðleika.
Þúvarstfordæmi
hins hugsandi manns.
Hildur Sigurðardóttir.
Að kvöldi föstudagsins 5. mars
barst mér sú fregn að faðir minn,
Sigurður Sigurmundsson frá Hvítár-
holti, hefði látist þá fyrr um kvöldið.
Harma ég það að sjálfsögðu, þó að
ný tilvera sem hann er nú (sam-
kvæmt minni trú) aðnjótandi, sé
mikil lausn á hans langvarandi sjúk-
dómi. Starfsfólki Ljósheima á Sel-
fossi sendi ég sérstakar þakkir fyrir
umönnun hans síðustu vikurnar.
Pabbi minn var að mörgu leyti sér-
stakur karakter, af einhverri ástæðu
(mér ókunnri) tók hann ungur ást-
fóstri við Spán. Ég var á barnsaldri
þegar hann byrjaði að læra spönsku
heima í Hvítárholti.
Engin orðabók eða kennslubók í
spænsku var þá til fyrir íslendinga.
Þess vegna tók hann sig til og glós-
aði upp Spænskt-íslenskt orðasafn.
Mynnir mig að hann hafi verið
nokkur ár að því. Nauðsynlegt var
að nota ensku sem millimál við
samningu orðasafnsins. Eg fékk þó
nokkra máltilfinningu fyrir
spænsku á þessum tíma og held
henni enn.
Mörgum áratugum seinna eða
fyrir tíu árum fórum við pabbi sam-
an í langferð eða til Taílands, milli-
lent var í Kaupmannahöfn (á útleið)
og var þar nokkurra klukkutíma
bið. Þarna sýndi pabbi mér hversu
sérstakur karakter hann var og gaf
hann sig á tal við mann sem mér
leist ekki allskostar á (var sérstakur
í útliti). Töluðu þeir talsvert saman
og urðu hinir mestu mátar, pabbi
frá íslandi og hinn frá Afganistan.
Kristján Sigurðsson
frá Hvítárholti.
í dag verður til moldar borinn
móðurbróðir minn, Sigurður Sigur-
mundsson bóndi og fræðimaður frá
Hvítárholti í Hrunamannahreppi,
en hann lést hinn 5. marz síðastlið-
inn eftir nokkurra ára erfið veik-
indi. Sigurður var að mörgu leyti
óvenjulegur maður. Hann var frek-
ar fáskiptinn um annarra hagi, en
aftur á móti góður vinur vina sinna.
Ég kynntist honum fyrst barn að
aldri, þegar mér var komið fyrir í
sveit hjá honum og Elínu konu hans
í Hvítárholti. Minnist ég þess að
hann eyddi flestum af sínum stop-
ulu frístundum, sem hann hafði frá
bústörfunum, í lestur og skriftir.
Hann fékk ungur mikinn áhuga á
spænskri tungu ásamt öllu því sem
viðkom hinum spænskumælandi
heimi. Hóf hann snemma á búskap-
arárunum í Hvítárholti að læra
spænsku upp á eigin spýtur. Engar
voru til orðabækurnar, svo að hann
tók til við að þýða ensk-spænska
orðabók yfir á íslensku. Þetta var
gífurlega mikil vinna, því að hann
hafði litla sem enga kunnáttu í
ensku. Endaði þetta með því að
hann varð ekki aðeins vel að sér í
spænsku, heldur einnig í ensku. Ár-
ið 1973 var síðan gefin út eftir hann
spænsk-ísensk orðabók sem byggð-
ist á þessari vinnu hans. Fyrir
nokkrun árum þýddi hann spænskt
verk (Hljómkviðan eilífa) á íslensku
og gaf út sjálfur. Hann hafði mikinn
áhuga á íslendingasögum, einkum
Njálssögu. Fékkst hann mikið við
rannsóknir á þeirri sögu, einkum
hver væri höfundur hennar. Hélt
hann fram ákveðinni skoðun í því
máli og gaf út bók um það hugðar-
efni sitt (Sköpun Njálssögu). Fyrir
nokkrum árum gaf hann síðan út
ævisögu sína (Á milli landshorna) í
tveimur bindum.
Ég minnist þess að þegar Sigurð-
ur átti leið til Reykjavíkur gisti
hann oft hjá foreldrum mínum í
Drekavoginum. Var hann þá oftast
að sinna einhverjum hlutum í sam-
bandi við fræðaiðkanir sínar. Þá
fyrst kynntist ég honum almenni-
lega. Tók hann mér, unglingnum,
sem jafningja og ræddi við mig um
hugðarefni sín.
Seinna, eftir að ég flutti norður á
Sauðárkrók, kom hann stundum í
heimsókn til okkar, þegar hann var
á ferð að selja bækur sínar. Var
hann alltaf aufúsugestur. Hann
ferðaðist alltaf á gamalli og óásjá-
legri Lödubifreið og höfðum við
vissar áhyggjur af því að hann,
kominn hátt á áttræðisaldur, væri
að ferðast um landið á slíku farar-
tæki. Minnist ég þess, að eitt sum-
arið gisti hann hjá systur minni,
sem býr við Varmahlíð í Skagafirði.
Ferðaðist hann þá á áðurnefndri
Lödubifreið. Hann ætlaði suður
daginn eftir og uppástóð að fara
suður Kjöl á Lödunni. Þetta var
þegar ekki var búið að brúa allar ár
á Kjalvegi. Var ítrekað reynt að fá
hann ofan af þessari fyrirætlan
sinni, en engu tauti varð við hann
komið. Við fréttum að hann hefði
skilað sér holdvotur til sonar síns og
tengdadóttur, sem búa á Flúðum í
Hrunamannahreppi. Hafði hann þá
sögu að segja, að Ladan hefði drep-
ið á sér í einhverri ánni á-Kili. Þurfti
hann síðan að bíða þar dágóða
stund eftir að hjálp bærist. Allt fór
þetta samt vel að lokum og þótti
honum þetta ekki tiltökumál. Þetta
atvik lýsir Sigurði vel. Hann hafði
yfirleitt ekki áhyggjur af veraldleg-
um smámunum.
Síðustu árin hafa oft verið frænda
mínum erfið. Hann fékk illkynja
sjúkdóm, sem hafði það í fór með
sér að skera þurfti úr honun radd-
böndin. Varð það til þess að hann
gat ekki tjáð sig á mæltu máli. Eftir
það varð hann að skrifa á blað eða
nota táknmál þegar hann ræddi við
fólk.
Ég heimsótti hann á hjúkrunar-
heimilið Ljósheima á Selfossi
nokkrum dögum áður en hann lést.
Þegar ég kom inn á stofuna til hans
var hann í gamalkunnum stelling-
um. Hann sat fársjúkur við lestur
og skriftir. Það var greinilegt að
hugurinn var óbilaður. Sami ljóm-
inn og ákafinn í augunum. Hann var
með allan hugann við nýútkomna
bók sína (Ritgerðir I). Tjáði hann
mér að hann væri tilbúinn með efni
í nýja bók og stefndi að því að gefa
hana út fljótlega. Honum entist því
miður ekki aldur til þess að ljúka
þessu ætlunarverki sínu.
Eg trúi að nú sé frændi minn
kominn á æðra tilverustig og stundi
þar hugðarefni sín, laus við líkam-
legar þjáningar. Blessuð sé minning
Sigurðar Sigurmundssonar frá
Hvítárholti. Við Björg vottum börn-
um hans og öðrum ættingjum sam-
úð okkar.
Sigmundur Amundason.
Fornleifarannsóknir Þjóðminja-
safnsins í Hvítárholti sumurin
1963-1967 gáfu margvíslega nýja
þekkingu um frumbyggð Islands.
Þar rákust menn á einkennilegar
fornrústir í Holtinu vestur frá bæn-
um. Mér var falin rannsókn þeirra,
og þá kynntist ég fólkinu í Hvítár-
holti, Sigurði Sigurmundssyni og
Elínu Kristjánsdóttir og börnum
þeirra.
Hvítárholt var lengi smábýli,
aðaljörðin var fyrrum ísabakki sem
síðar lagðist undir Hvítárholt á 19.
öld og Hvítárholt varð aðaljörðin.
Er þau Sigurður og Elín fluttust
þangað voru þar byggingar í gömlu
formi. En nú var gamli bærinn fljót-
lega rifinn og reistu þau hjón nýtt
íbúðarhús, fjós og hlöðu og gerðu
Hvítárholt að myndarbýli. Tún voru
mikil og úthagi góður, allt landið vel
gróið og gott undir bú. Svo voru
nokkur hlunnindi af laxveiði í net
sem Sigurður stundaði af áhuga,
enda vanur laxveiði frá uppeldisár-
um sínum í Laugarási.
Sigurður var dugnaðarmaður en
þó mátti ætla að hann væri ekki á
réttri hillu sem bóndi, því að hugur-
inn var oft bundinn við aðra hluti en
bóndastarfið. Líklegast hefði hann
átt að vera bókmenntamaður eða
rithöfundur, svo mjög sem hann
dáði og hugsaði um bókmenntir,
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88
Blašsķša 89
Blašsķša 89
Blašsķša 90
Blašsķša 90
Blašsķša 91
Blašsķša 91
Blašsķša 92
Blašsķša 92