Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						>44     FÖSTUDAGUR 11. JÚNÍ 1999
MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
JONINA B.
SVEINSDÓTTIR
X
+ Jónína            B.
Sveinsdóttir
fæddist í Bolungar-
vík 2. september
1915. Hún lést á
Sjúkrahúsi Bolung-
arvíkur 31. maí síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar voru Mar-
grét Jóhanna Jóns-
dóttir sem lést árið
1982 í hárri elli og
Sveinn Jónsson sem
drukknaði         árið
1919 er Jónína var
fjögurra ára gðmul.
Jónína ólst upp hjá
móður sinni og ömmu Jónúiu
Sæmundsdóttur í Bolungarvík.
Hún átti eina systur, Krisfjöim
Guðrúnu Guðsteinsdóttur, gifta
Guðjóni Jónssyni. Áttu þau tvö
börn: Margréti og Sigurð
Guðna. Kristjana og Guðjón
bjuggu á Þingeyri en þau létust
bæði fyrr á þessu ári.
Hinn 6. júl/ 1946 giftist Jónína
eftirlifandi eiginmanni sínum
Per Sulebust, f. 11.10.1919. Per
er fæddur og uppalinn í Noregi,
sonur hjdnanna Jakobs og Anne
Sulebust sem bæði eru látin.
Jónína og Per eignuðust tvö
börn. Þau eru: 1) Grétar Sveinn,
f. 3.2. 1946, kvæntur Sólveigu
Kristinsdóttur,   f.   23.8.   1949.
Elsku Jónína mín.
Nú þegar leiðir skiljast um stund
vil ég þakka þér fimmtíu og fimm
ára samveru okkar sem aldrei bar
skugga á. Þú umvafðir mig kær-
leika og ástúð sem fleytti mér í
gegnum þrengingar í stríðslok þeg-
-*>,ar ég óttaðist um afdrif fjölskyldu
minnar í Noregi.
Með sömu ástúð og kærleika
leiddir þú mig í gegnum lífið, gafst
mér börnin okkar tvö, sást um
heimilið okkar og ræktaðir garðinn
sem var gleði þín og yndi. Allt
blómstraði í þínum höndum vegna
þeirrar natni sem gætti í umhyggju
þinni.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Mg umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt,
Þó svíði sorg mitt hjarta
þásælteraðvitaafþví
þú laus ert úr veikinda viðjum,
~^i        þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sig.)
Þinn
Per.
Þegar að vorar ég fagnandi finn
frelsi í hjarta og roða í kinn.
Svífur um loftin blá sólargeislinn,
hvesælteraðveratil.
Við vorsönginn blíða nú lifnar hver laut,
ljúflega gleymist hver vetrarins þraut,
til verkefna stærri hann ber mig á braut,
nú betur ég lífið skil.
Blómskrúði les sig um hæðir og hói,
t    hugrakkur brosir mót geislandi sól.
Landið það sveipast í litfagran kjól,
lífið er undra bjart.
(Birgir Marinósson)
Þessar fallegu ljóðlínur vekja
upp einhverjar bestu og björtustu
bernskuminningar mínar um
mömmu. Um það, þegar hún fór
með mig út í þessa fallegu og hrika-
legu vestfirsku náttúru og kenndi
Eru   þau   búsett  á
ísafirði.            Börn
þeirra eru Kristinn
Daníel, f. 1969,
kvæntur Helgu Sig-
urðardóttur. Sonur
þeirra er: Dam'el
Már. Pétur Þór, f.
1973, í sambúð með
Marika Rönkkö.
Grétar Veigar, f.
1976, og Arna f.
1984. 2) Anna Sig-
ríður, f. 14.7. 1957,
gift Gísla Hall-
grúnssyni, f. 30.3.
1957. Eru þau bú-
sett í Eyjafirði. Börn þeirra eru
Hallgrímur, f. 1978, lést tveggja
daga gamall. Jónína, f. 1980,
Sig^nin Halla, f. 1985, Guðrún
Anna, f. 1990, og Hallgrímur
Kristján, f. 1992.
Jónúia fór til Reykjavíkur um
tvítug^t og var vistum þar eins
og títt var um ungar stúlkur
fyrr á ti'mum. Eins vann hún
nokkur ár á saumastofu í
Reykjavík. Eftir að hún giftist
var hún að heimavinnandi fyrir
utan nokkur ár sem hún starf-
aði í Rækjuvinnslu Einars Guð-
finnssonar.
Utför Jónínu verður gerð frá
Hólskirkju í Bolungarvík í dag
og hefst athöfnin klukkan 14.
mér að lesa í hana. Um það þegar
hún sýndi mér blómin og grösin og
fræddi mig um þau. Og þessari
þekkingu hef ég reynt að miðla
áfram til barna minna.
Mamma, hafðu þökk fyrir allt
sem þú gafst mér.
Hvert sem þig á brautu ber,
bæristvoríhjartaþér.
Vorsins fagra friðarrós
færi öllum heimsins rós.
(Birgir Marinósson)
Við hér í Brúnalaug þökkum þér
fyrir allt. Far þú í friði, guð veri
með þér.
Anna Sigríður Pétursdóttir,
Brúnalaug.
Elsku amma mín, það að þurfa að
setja minningarnar um þig á blað
er ekkert sérlega auðvelt. En þegar
ég hugsa hversu góðar stundir við
áttum saman og hvað mér þykir
vænt um þig, er það ekkert mál. Ég
er nú einu sinni nafna þín, og kom
oft á sumrin til þín og afa vestur til
Bolungarvíkur og mun sá tími
aldrei gleymast.
En tilhugsunin um að ég muni
aldrei fá að sjá þig aftur, faðma þig
að mér, tína með þér rósirnar í
garðinum og fá að njóta samveru-
stundanna með þér skelfir mig. En
samt veit ég að þú hefur það miklu
betra núna. Sá tími sem þú barðist
við krabbameinið hefur verið svo
erfiður fyrir þig og okkur hin öll.
En samt stóðstu þig allan þennan
tíma eins og hetja og er ég mjög
stolt af þér fyrir það.
Elsku amma mín, ég vona að þú
njótir nú friðar og hafir það gott, og
mun ég geyma minningarnar um
þig eins og gull í hjarta mínu, það
sem eftir er. Og elsku afi minn,
megi guð styrkja þig og okkur öll
hin, við þennan mikla missi.
Hér ætla ég að kveðja þig, amma
mín, með þessum erindum:
+ HÖSKULDUR GUÐLAUGSSON, Réttarholti, Grýtubakkahreppi,		
	•	
lést á FSA þriðjudaginn 8. jún(. Jarðarförin auglýst síðar.		
Arnbjörg Halldórsdóttir og aðrir aðstandendur.	m Æk   ^l	
		
Kalhð er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna
er sefur hér hinn síðsta blund.
Héðan skal halda,
heimili sitt kveður
heimilisprýðin í hinsta sinn.
Síðasta sinni
sárt er að skilja,
en heimavon góð í himininn.
(V. Briem.)
Einnig biðja hin barnabörnin í
Brúnalaug fyrir þakkir og kveðjur
til ömmu sinnar, Sigrún Halla, Guð-
rúna Anna og Hallgrímur Kristján
Gíslabörn.
Guð blessi þig, amma mín.
Þín dótturdóttir
Jónína Gísladóttir.
Elsku amma, nú þegar þú hefur
yfirgefið þennan heim langar okkur
systkinin að minnast þín með
nokkrum orðum. Þú varst svo kát
og skemmtileg kona að það var
okkur alltaf tilhlökkunarefni að
heimsækja ykkur afa út í vík. Það
skipti heldur ekki máli hvort við
kíktum í heimsókn á sunnudögum
eða að kvöldi til í miðri viku, alltaf
voru móttökurnar hlýjar og
skemmtilegar. Það var heldur ekki
að spyrja að því að þú veittir vel
þeim sem komu í heimsókn til ykk-
ar afa. Alltaf lumaðir þú á góm-
sætri kökunni eða eldaðir mat
handa þeim sem vildu þiggja. En
matseldin þín þótti okkur afar
spennandi, fiskibollur af ýmsum
gerðum, norska fiskisúpan, sunnu-
dagssteikin, grjónagrauturinn á
Þorláksmessu, og tölum nú ekki um
ufsaborgarana. Þið afi hlóguð líka
mikið þegar við greindum ekki á
milli ufsaborgaranna og kjöt-
borgaranna, þetta var sko gaman.
Við minnumst með mikilli hlýju
þegar við fengum að vera nokkra
daga í einu hjá ykkur afa, þar var
sko alltaf nóg fyrir stafni. Vorverk-
in voru alltaf næg, afi þurfti að
koma bátnum í stand, en við bræð-
urnir fengum oft að hjálpa til við
ýmis verk, og svo var amma að
koma garðinum sínum í stand og
hún vandaði jú til. Garðurinn henn-
ar ömmu var einkar fallegur, fullur
af blómum af alls kyns tegundum
sem hún sýndi okkur við öll tæki-
færi, en stoltust var hún af rósun-
um. Ég held samt að okkur hafi
fundist jarðarberin mest spenn-
andi, en það vaxa ekki jarðarber í
mörgum görðum á íslandi. Einnig
fannst okkur stóri steinninn merki-
legur sem svo auðkennir garðinn,
þessi risastóri dvergasteinn sem
amma passaði fyrir ágangi okkar
krakkanna.
Elsku amma, það er lengi hægt
að telja upp það sem við minnumst,
þær góðu stundir sem við áttum
með þér og afa, en þú varst ekki
mikið fyrir eftirmála. Elsku afi, það
er erfitt hjá þér að missa hana
ömmu. Við treystum því að þú sæk-
ir styrk í minningarnar um þína
glöðu og ástkæru konu.
Elsku amma, Guð geymi þig.
Kristinn, Pétur, Veigar og Arna.
Elsku Ninna frænka, við munum
ætíð minnast þín. Hversu gott það
var að koma í heimsókn til þín í
Bolungarvíkina og fá súkkulaði-
köku eða kex, skoða norsk blöð og
alla hlutina sem þú áttir. En núna
ferð þú og hittir Jönu, systur þína
og Gauja, mann hennar sem voru
afi okkar og amma. Per á eftir að
sakna þín mjög mikið og ég trúi að
það sé mjög einmanalegt í Bolung-
arvíkinni nú þegar þú ert farin en
við vitum að þú ert á góðum stað.
Að síðustu viljum við þakka þér,
elsku Ninna, fyrir alla þá hlýju sem
þú sýndir okkur. Við sendum Per,
Grétari, Önnu og fjölskyldum
þeirra okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Þó rósirnar fólni og falli
og fjúki um hæðir og mel
og ævinnar hádegi halli
í huganum líður mér vel.
Þó héli um hauður að nýju
og hætturnar umkringi mig,
það veitir mér himneska hlýju
að hugsa um vorið - og þig.
(Gísli Ólafsson.)
Kristjana, Lúiey, Gunnar,
Þdrey og Sigríður.
Það var gæfa mín að kynnast
Jónínu Sveinsdóttur en upphaf
þeirra kynna má rekja til ársins
1973 þegar ég var nýlega flutt til
Bolungarvíkur, þá aðeins 18 ára
gömul. Anna, dóttir Jónínu, var að
fara í MA og vantaði upplýsingar
um lífið og tilveruna á Akureyri,
þaðan sem ég var. Ég var þá ný-
flutt í húsið beint á móti og bauð ég
Önnu að koma og sjá hvernig ég
væri búin að koma mér fyrir. Onnu
ofbauð að sjá mig vera að þvo stór-
þvott í baðkarinu og þurfa að hita
allt vatn til þess í katli. Rétt eftir að
Anna fór heim kom Jónína og sótti
þvottinn og setti í þvottavélina sína.
Fannst það óþarfi að vera að þvo
upp á gamla mátann þegar annað
væri hægt. Þetta dæmi finnst mér
lýsa Jónínu svo vel. Hún var ekki
að tvínóna við hlutina heldur bretti
upp ermarnar og framkvæmdi. Á
þessari stundu hófst vinátta okkar
sem alla tíð var mikil og náin þrátt
fyrir að fjörutíu ár væru á milli
okkar.
Mér finnst alltaf að við Jónína
höfum tekið hvor aðra að okkur.
Hún var langt frá sinni dóttur og
ég var langt frá minni móður. Hún
leiðbeindi mér frá fyrstu tíð. Ég var
ekki látin vaða áfram í villu og
svíma í húsverkunum, bakstrinum,
eldamennskunni eða garðræktinni.
Þar var hún á heimavelli og miðlaði
mér af reynslu sinni. AUt var þetta
ómetanlegt framlag til ungrar konu
sem lítið kunni til verka.
Það var alltaf gaman að tala við
Jónínu. Hún var fróð um marga
hluti og sagði skemmtilega frá.
Hún kryddaði iðulega samtöl okkar
með lýsingum á fólki og atburðum
frá Bolungarvík þess tíma er hún
var að alast upp. Þannig sá ég fyrir
mér lífið í litlu sjávarþorpi þar sem
engin höfn var, veður válynd og
lífsbaráttan erfið. Eins sagði hún
mér hvernig það var að alast upp
sem barn ógiftrar móður, sem átti
tvær dætur sína með hvorum
manninum, og hvernig samfélagið á
litlum stað brást við því. En alltaf
minntist Jónína bernsku sinnar
með mikilli gleði og ánægju. Það
var alltaf sól í hennar ranni.
Jónína var mikil ræktunarkona,
garðurinn hennar var mjög fallegur
og mikil vinna var að halda honum
þannig. Jónínu fannst það ekki gott
að ég hefði ekki þessa ræktunar-
löngun sem hún hafði og reyndi
eins og hún gat að kveikja áhuga
minn á garðrækt. Mig vantaði ekki
áhugann en ofnæmi fyrir mold kom
í veg fyrir að ég ynni stórafrek á
sviði garðræktar. Þegar Jónína sá
að úti var um að gera mig að rækt-
unarkonu, þá sneri hún sér að
Magnúsi, manni mínum, og vakti
hjá honum áhuga á ræktun þannig
að hann hefur séð um garðinn okk-
ar. Það fannst henni sárabót og
alltaf fylgdist hún með garðinum.
Hvort hann væri í lagi og vel hugs-
að um rósirnar sem hún gaf okkur.
Rósir voru í uppáhaldi hjá Jónínu
og útbjó hún sér beð fyrir innan
húsið sitt þar sem hún ræktaði rós-
ir í öllum litum og gerðum. Síðla
sumars var yndislegt að koma til
hennar og setjast út á stéttina til að
spjalla, skoða rósirnar útsprungnar
og finna angan þeirra. Þá leið
Jónínu minni vel og var ánægð með
hvernig til hafði tekist. Hún fylgd-
ist vel með framförum í ræktun og
las sér til um nýjungar á því sviði
og kom sér sjálf upp ýmsum að-
ferðum til að halda lífi í þessum
fógru blómum við erfið ræktunar-
skilyrði. Alltaf var Per tilbúinn til
að hjálpa henni við ýmsar tilfæring-
ar sem eru svo nauðsynlegar í
garðinum. Síðustu árin hugsaði Per
um garðinn með góðri hjálp frá
Grétari syni sínum, eftir fyrirsögn
Jónínu, þvi þótt þrekið væri þrotið
þá var áhuginn fyrir garðinum eins
og áður. Blómin urðu að fara niður
eftir ákveðnu skipulagi, kartöflurn-
ar þurftu sér meðferð og allt var
fyrirmælum háð. Aldrei mátti kasta
höndunum til verksins og það vissu
þeir feðgar.
Náttúran var Jónínu hugleikin
og reyndi hún að fara eins oft og
hún gat út í náttúruna. Að komast í
bíltúr þótti henni skemmtilegt og
fórum við margar góðar ferðir um
nágrannasveitirnar. Þá var hún kát
og sýndi mér allt það helsta sem
hún þekkti og vert var að skoða.
Hún hafði sérstaka ánægju af því
að fara í berjamó. Stundum lentum
við í ævintýrum þegar við fikruðum
okkur ofur varlega niður brekkurn-
ar með fullar fötur af berjum og tvo
litla og fríska stráka í eftirdragi.
Áttum það jafnvel til að detta kylli-
flatar og missa töluvert af berjum
niður. Þá hlógum við bara og
skemmtum okkur yfir klaufaskapn-
um og tíndum þá kannski aðeins
meira til að bæta okkur skaðann.
Síðustu daga hafa minningar frá
liðnum árum leitað á huga minn.
Sú vinátta sem Jónína sýndi mér
og siðar manni mínum og börnum
var einstök og verður aldrei full-
þökkuð. Börnum mínum var hún
eins og besta amma og bar hag
þeirra fyrir brjósti. Þau kölluðu
hana alla tíð ömmu og þótti mjög
vænt um hana.
Nú hnígur sól að sævar barmi,
sígur húm á þreytta jörð.
Nú blikar dögg á blómahvarmi,
blundar þögul fuglahjörð.
í hljóðrar nætur ástarörmum
allir fá hvíld frá dagsins hörmum.
(Axel Guðmundsson.)
Blessuð veri minning þín.
Þín vinkona,
Guðrún Sigurbjörnsdóttir.
Það er sérkennileg lífsreynsla að
hafa verið heimilislæknir Jónínu öll
þessi ár án þess að hafa haft hug-
mynd um að hún væri afasystir
mín. Hér áður fyrr var svo algengt
að börn ógiftra mæðra væru rang-
feðruð og einhverjir, annars ágætir
menn, fengnir til að ganga börnum
þeirra í föður stað. Að mér skyldi
veitast sú ánægja eftir 11 ára veru í
Bolungarvfk að uppgötva nýjan
óþekktan frændgarð er meira en
margur fær. Verst hefði mér þótt
að Jónína hefði horfið mér sjónum
án þess að vita af frændseminni.
Hún var stolt í eðli sínu og ekki til-
búin að segja mér frá hvernig hlut-
irnir væru þó alltaf hefði hún sjálf
vitað það.
Skömmu eftir að ég fluttist til Bol-
ungarvíkur færði Jónína mér mynd
af afa mínum Ágústi og Fanneyju
systur hans en þau bjuggu bæði hér
fyrir vestan. Hún sagði mér við það
tækifæri að hún vildi gefa mér
myndina þar sem þetta fólk hefði
verið henni svo gott og kært. Að hún
væri að gefa mér mynd af hálfsystk-
inum sínum hvarflaði aldrei að mér.
Það var svo ekki fyrr en fyrir ári að
ég fékk vitneskju um skyldleika okk-
ar. Ég fór þá og talaði við Jónínu
sem sagði strax að rétt væri með
farið en hún hefði ekki kunnað við að
segja mér frá þessu. Svona getur
þetta stundum verið, gamlar syndir
feðranna gengur oft erfiðlega að
leiðrétta þó að langt sé um liðið.
Hvað um það, ég náði að kynnast
Jónínu sem frænku en ekkd einungis
sem skjólstæðingi og er það mér
mjög dýrmætt. Kynnin hefðu þó
mátt vera lengri en alvarlegur sjúk-
dómur sá tO þess að svo varð ekki.
Það sem þessi sérkennilega lífs-
saga skilur eftir er stærri frænd-
garður en áður var mér sýnilegur.
Hann hefði getað orðið dulinn sjón-
um um alla framtíð hefði mér ekki
borist til eyrna hvernig í öllu lá og
hefði Jónína ekki fyllt í eyðurnar í
samtölum okkar síðastliðið ár.
Blessuð sé minning Jónínu. Ég vil
með þessum fátæklegu orðum sam-
hryggjast lífsfélaga hennar, Per
Sulebust, og mínum nýja frænd-
garði sem ég hlakka til að kynnast
á komandi árum. Guð veri með ykk-
ur alla daga.
Ágúst Oddsson.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68