Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						jfc
¦
MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 11. JÚNÍ 1999     4*"
MINNINGAR
«3
GISLI
BJÖRGVINSSON
+ Gísli Björgvins-
son fæddist á
Hlíðarenda í Breið-
dal 24. mars 1909.
Hann lést á Skarði í
Breiðdal 26. maí
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
bændahjónin Björg-
vin Jónasson og
Sigurbjörg Erlends-
dóttir, sem bjuggu á
Hlíðarenda. Gísli
var elstur tíu systk-
ina en af þeim eru
fjögur enn lifandi.
Gísli kvæntist
1938 Sigurbjörgu Snjólfsdóttur
frá Veturhúsum í Hamarsfirði,
f. 30. júlí 1915, d. 16. septem-
ber 1992. Börn þeirra eru: Ás-
dís, f. 17. aprfl 1940, tvíburarn-
ir Bergþóra og Snjólfur, f. 3.
janúar 1942, og Ingibjörg, f. 7.
apríl 1952. Ásdís er bústýra á
Skarði í Breiðdal, gift Sigurði
Kristinssyni frá Djúpavogi.
Börn    þeirra    eru    Arnaldur,
bóndi og búfræðing-
ur á Hlíðarenda,
kvæntur Gróu Jó-
hannsdóttur búfræð-
ingi, og Hlíðar, sem
býr með foreldrum
síniini á Skarði.
Bergþóra er skóla-
málastgóri í Húna-
vatnssýslum, gift Er-
ling Ólafssyni að-
stoðarskólastjóra í
Húnavallaskóla.
Börn Bergþóru eru
Þórður tónsmiður, í
sambúð með Bryn-
dísi Höllu Gylfadótt-
ur sellóleikara, og Gísli háskóla-
nemi, í sambúð með Sunnu Þór-
arinsdóttur stúdent frá Akra-
nesi, synir Magnúsar Þórs Jóns-
sonar, tónlistarmanns og rithöf-
undar, fyrri eiginmanns hennar,
og Auður Lilja Erlingsdóttir
stúdent. Snjólfur er rafveituvirki
á Breiðdalsvík, kvæntur Steinu
Kristínu Þórarinsdóttur frá
Vestmannaeyjum.   Börn   Snjólfs
+
Á Austfjörðum hefur löngum
dafnað þroskavænlegt mannlíf sem
hefur getið af sér margan kjarn-
mikinn einstakling. Þegar þú ekur
eftir þjóðvegi 1 frá Egilsstöðum og
niður á firði þá ferðu inn Skriðdal-
inn, yfir Breiðdalsheiði og kemur
niður í Suðurdal. Þú ekur út hann
og þá blasa við Eydalir, hið marg-
fræga prestsetur þar sem margir
merkisklerkar hafa setið og ritað
nafn sitt í sögu og ljóð landsins, og
á vinstri hönd teygir sig Norðurdal-
ur en Breiðdalur skiptist í Suður-
dal, Norðurdal og Útsveit. Hann er
ekki fjölfarinn þar sem enginn
þjóðvegur liggur um hann lengur
en þar þróaðist líf og gerir enn þótt
það hafi átt undir högg að sækja
eins og á fieiri dreifbýlisstöðum
okkar lands seinustu áratugi. Þú
ekur framhjá bæjunum Gilsárstekk
og Gilsá meðfram Breiðdalsá og
framundan er fögur fjallasýn þar
sem Tóin gnæfir hátt til himna og
áður fyrr lágu alfaraleiðir hér um
yfir Reindalsheiði frá Fáskrúðsfirði
og suður Jórvíkurskarð og síðan
Berufjarðarskarð niður í Berufjörð.
Hér er bærinn Hlíðarendi og út
frá Hlíðarenda var reist nýbýlið
Þrastarhlíð fyrir miðbik aldarinnar.
Þar bjó Gísli Björgvinsson, sem nú
hefur kvatt þetta jarðlíf, ásamt
konu sinni Sigurbjörgu Snjólfsdótt-
ur og þau eignuðust þar börnin Ás-
dísi, tvíburana Bergþóru og Snjólf,
og Ingibjörgu. Örlögin höguðu því
svo að á seinni hluta áttunda ára-
tugar þá fór ég að venja komur mín-
ar á þetta heimili eftir að ég hafði
hafið sambúð með Bergþóru. Ein-
hvern veginn hafði ég, borgarbarnið
úr ReykjavQc, aldrei ímyndað með
að ég ætti eftir að þramma um
Norðurdalinn og kynnast mannlíf-
inu þar. En enginn ræður sínum
næturstað og með tímanum varð
þessi dalur fastur liður í tilveru
minni. Á hverju sumri lá leiðin aust-
ur og þetta var einn af gleðigjöfum
lífsins að dvelja um skeið fyrst í
Þrastarhlíð og síðan í Hlíðarenda
eða á Skarði eftir að^ Gísh hafði
brugðið búi og bjó hjá Ásdísi dóttur
sinni og Sigurði manni hennar en
Sigurbjörg lést 1985.
Gísli var hár og myndarlegur á
velli enda höfðu hann og bræður
hans verið annálaðir íþróttamenn í
sínu heimahéraði á yngri árum.
Hann var stórskorinn í andliti og
miklar augabrýr settu sterkan svip
á hann. Þegar maður kynntist
Gísla þá komst maður að því að
þetta var maður margra sæva.
Hann var vel lesinn og fróður sem
af bar. Hann var af þeirri kynslóð
sem þurfti að hafa fyrir því að
komast til bókar og mennta. Hann
átti því láni að fagna að komast tvö
ár í Héraðsskólann á Laugarvatni
og það hefur eflaust sett mark á
allt hans líf. Hann fylgdist með öllu
sem var að gerast í þjóðlífinu langt
fram á níunda áratug lífs síns.
Hann hafði verið athafnamikill í fé-
lags- og íþróttalífi. Var oddviti um
skeið í Breiðdal. Hann var tónelsk-
ur og spilaði á dragspil af mikilli
list. Stjórnmálabarátta og umræð-
ur um hana var hans yndi. Hann
var einn af þeim sem hafði yfirgef-
ið Framsóknarflokkinn, var vinstri
þjóðernissinni, mikill andstæðing-
ur herstöðva og alþýðukúgunar
hvar sem hún birtist og hafði alltaf
eitthvað að leggja til málanna um
þau málefni. Hann var einn af
ósungnu hetjum ferskeytlunnar,
þessarar þjóðarskemmtunar ís-
lendinga, og þegar hann vildi láta
skoðun sína í ljós var það í formi
vísu og þar voru fáir honum fremri.
Vísur sínar á eldri árum skrifaði
hann á vafninga sem komu utanum
Þjóðviljann og hafa flestar af þeim
glatast. Höfundareinkenni hans
voru kaldhæðni og glettni sem
hittu beint í mark. Eg get ekki
stillt mig um að láta hér fylgja
þrjár stökur. Sú fyrsta varð til í
verðbólguþjóðfélaginu íslandi og
þar var til bankastjóri nokkur:
Vel hefur Nordal við oss gert,
vann því fjöldans hjðrtu.
Að hans ráði er aldrei skert
íslenskt gengi í björtu.
Ónefndur ráðherra en fyrsti
stafurinn í nafni hans byrjar á Joð
Ó en var ekki í náðinni hjá Gísla, af
mörgum ástæðum;
Bænir mínar ber ég fram í bljúgum
tóni:
Vættir góðar vaki á Fróni
og verndi okkur fyrir Jóni.
Og hér kemur ein um svipað efni
sem enn á við og kannski aldrei
eins og í dag:
Skriðdýr lifa á landi hér,
létt mun dæmi að nefna.
Um það vitni íslensk ber
utanríkisstefna.
Ég kynntist Gísla þegar hann var
kominn á efri ár. Ég upplifði því
ekM að sjá framkvæmdamanninn
og bóndann sem rak stórt heimili.
Þó átti ég því láni að fagna að sjá
stjúpsyni mína og dóttur fara til
dvalar hjá Gísla og Sigurbjörgu.
Þar sá maður þá þætti sem ein-
kenndu þau hjón framar öllu öðru.
Þau voru mannvinir, húmanistar, í
orðsins fyllstu merkingu. Börn löð-
uðust að þeim og þau komu fram við
þau eins og fullþroska einstaklinga.
Arum saman tóku þau börn til sum-
ardvalar og sum af þeim komu ár
eftir ár og urðu hluti af fjölskyld-
unni. I samskiptum þeirra við börn
spegluðust lífsviðhorf þeirra og það
var gaman að koma og setjast niður
eru Kristrún, en móðir hennar
er Sigrún Aadnegard, Sigur-
björg Asdís, kennari á Breiðdals-
vík, Guðríður, gift Þorgilsi Guð-
mundssyni, og Þóra Kristín hár-
skeri, í sambúð með Stefáni
Magnússyni frá Fáskrúðsfirði.
Barnabörn Gísla og Sigurbjarg-
ar eru nú orðin tíu. Ingibjörg bjó
með foreldrum sínum í Þrasta-
hlíð þar til hún flutti með föður
sínum til Ásdísar systur sinnar.
Gísli stundaði nám við Héraðs-
skólann          á          Laugarvatni
1930-1932. Hann stundaði flest
venjuleg störf til sveita, m.a.
vegavinnu, sláturhússtörf og
vinnumennsku. Hann var fyrst
bóndi á Hlíðarenda í Breiðdal
með móður sinni við andlát föður
síns, síðan á Streiti í Breiðdal og
seinast á nýbýlinu Hlíðarenda II
(Þrastahlíð), einnig í Breiðdal.
Gísli gegndi fjölmörgum trún-
aðarstörfum í sinni sveit, sat í
hreppsnefnd, var oddviti um
skeið, sat í sljórn Kaupfélagsins
og Ungmennafélagsins Hrafnkels
Freysgoða. Seinustu árin, eftir
lát Sigurbjargar konu hans, bjó
hann hjá Ásdísi dóttur sinni á
Skarði.
Útför Gísla fór fram frá
Heydalakirkju 6. júní.
og spjalla um allt milli himins og
jarðar. Þau bættu hvort annað upp
eins og hjón gera oft eftir langar
samvistir. Gísli var ekki í eldhús-
störfunum né lagði á borð, hann var
dæmigerður fulltrúi sinnar kynslóð-
ar í þeim hlutum, og Sigurbjörg
sagði svo sem ekki margt en þegar
hún sagði eitthvað var tekið mark á
því og það virt. Þau voru hluti af
lífsstíl sem því miður er að hverfa í
fjölmiðlaþjóðfélagi okkar tíma. Oft
hafa á okkar heimili vaknað minn-
ingar um sumardvalirnar í Þrasta-
hlíð. Og vissir atburðir hafa með
tímanum orðið þjóðsögur í furðu-
sagnastíl.
Ég vil með þessu greinarkorni
kveðja Gísla og þakka fyrir margar
ánægjustundir sem hann veitti
mér. Eg hugsa að ég hafi orðið
betri maður á því að kynnast hon-
um og hans lífsgildum. Ég veit líka
að hans verður sárt saknað, af
systkinum, sérstaklega Ingibjörgu,
barnabörnum og öllum þeim sem
hafa kynnst honum á lífsleiðinni.
Mig langar að enda með einni af
vísum Gísla sem sýnir hans lífsvið-
horf í hnotskurn;
Láti ég prenta ljóðasafnið
líst mér vandi að fmna nafnið
en áherslu ég á það legg:
Að eitthvert gras úr heimahögum
hæfa þyki mínum bögum.
- Það gæti verið þursaskegg.
Það voru heimahagarnir, tryggð-
in við þá og baráttan fyrir mann-
sæmandi kjörum þeirra sem reyna
að seiglast áfram við óblíð kjör í
dreifbýlinu ásamt virðingu fyrir hf-
inu sjálfu. Þetta eru þeir þættir
sem ég mun minnast Gísla fyrir.
Erling Ólafsson.
Kvatt hefur okkur kempa góð,
kær verður minning sú.
Yndi hans voru íslenzk Ijóð,
átti þar löngum dýran sjóð.
Andans var blómlegt bú.
Fá og fátækleg verða kveðjuorð
mín þegar sá góði drengur, Gísli
bóndi Björgvinsson í Þrastarhlíð í
Breiðdal, er allur. Kynni mín við
hann mest á stopulum stundum á
fundaferðum, en þær stundir ómet-
anlegar, auðguðu og brýndu til at-
hafna góðra í þágu lands og lýðs,
Austurlands þó allra helzt.
Og svo fengust með ærnum eft-
irgangsmunum hverju sinni þessar
leiftrandi fyndnu stökur, sem
aldrei misstu marks. Þær gátu ver-
ið býsna beittar þegar baráttugleði
hugsjónamannsins birtist í fjórum
línum, meitluðum og snjöllum, mál-
ið tært og hreint, en oftast varð
hnyttnin öðru yfirsterkari, gróm-
laus og gefandi gleði eina. Vísurnar
hafa víða fylgt mér í fagnaði góðum
og alltaf vekja þær gleðihlátur svo
geislandi bjartan, svona í réttum
takti við stökurnar hans stór-
snjöllu. Mér auðnaðist einu sinni að
koma þeim að á öldum ljósvakans
og uppskar mikla þökk margra fyr-
ir s.s. jafnan áður og síðar er ég
hefi leitað í listasmiðju hans. Gísli
fylgdist fjarska vel með hræring-
um öllum í þjóðlífinu, átti auðveM^
með að greina hismið frá kjarnan-
um, sá gjarnan bezt skoplegu hlið-
arnar, en hann var alvörumaður
markvissra meininga um það sem á
döfmni var hverju sinni.
Félagshyggja, réttlæti og jöfnuð-
ur manna á meðal voru honum boð-
orð bezt, ísland vildi hann hafa fyrir
íslendinga eina, alfrjálst af viðjum
erlends valds. Heit gat eggjan hans
orðið þegar honum þótti undanslátt-
ur og öfugþróun úr hófi keyra. En
gamansemin glitrandi var aldrei
langt undan og þessi hlýja hugsuti*»
þess sómadrengs sem unni íslenzkri
sveit og auði hennar, ævistarfið
helgað frjóu lífi og gróðri hinnar
gefandi moldar. Hann var bóndi af
beztu gerð, en hefði sómt sér vel
hvarvetna í þjóðfélaginu, ekki sízt
vegna ágætrar greindar og gjör-
hygli sem gagnast hefðu hvar sem
var. Vináttu hans og samfylgd mat
ég mikils, enda Gísli ófeiminn við að
segja kost og löst á hverju einu, orð
hans hin ágætasta loftvog fyrir
þann sem í stríði dægurmálanna
stóð. Að leiðarlokum þakka ég ljúf-
ar liðnar stundir, aðeins alltof fáar
með þessum öðlingi alíslenzkra við-
horfa, sem átti þá hugarsýn heiða^
að okkur mætti hlotnast enn betn
og réttlátari veröld, þar sem réttur
hins snauða væri í engu fyrir borð
borinn. Börnum hans og aðstand-
endum öðrum eru sendar einlægar
samúðarkveðjur. Gísli bar eðlilega
hag bænda og sveitanna mjög fyrir
brjósti og sveið sárt þegar að þeim
voru atlögur gerðar. Hann orti svo
eitt sinn um illkvittna árás á stétt
Háðu stríð við eld og ís
unnu sigra stóra.                        *
Nú er þjóðarvoði vís
verði þeim leyft að tóra.
Far heill vinur á vegum hins
óræða. Fylgi þér ómur íslenzkra
Ijóða og yndi dalanna byggða.
Helgi Seljau.
GUÐRUN ÞORHILDUR
BJÖRG JÓNASDÓTTIR
+ Guðrún Þórhild-
ur Björg Jónas-
dóttir var fædd að
Borg í Sköf ulirði við
Isafjarðardjúp hinn
26. júní 1930. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Reykjavíkur 6. júm'
síðastliðinn. For-
eldrar: Jónas Þórð-
arson smiður og
Sigríður Magnús-
dóttir húsfreyja. Á
öðru aldursárí henn-
ar fluttu foreldrar
hennar að Kleyfum í
Skötufirði þar sem
Guðrún ólst upp þar til hún var 8
ára, en þá fluttu foreldrar henn-
ar til Hnífsdals. í Hnífsdal ólst
Guðrún upp til um 18 ára aldurs,
þá tók hún sig til og ákvað að yf-
irgefa heimahagana og fór í vist
suður. Hún starfaði sem vinnu-
stúlka á nokkrum heimilum og
um túna á Ferstiklu sem lengi
var áningarstaður þeirra sem
áttu Ieið norður í land. Árið 1948
fluttist svo Guðrún
til Innri-Njarðvíkur
þar sem hún starf-
aði lengi hjá mötu-
neyti hraðfrysti-
hússins á staðnum.
Þar hitti hún eigin-
mannsefni          sitt,
Eyjólf                 Kr.
Snælaugsson, og
voru þau gefin sam-
an í Narfakoti f
Innri-Njarðvík árið
1955. Guðrún eign-
aðist fjögur börn og
eru þau: 1) Jóiias
Helgi Eyjólfsson, f.
1952, leiðbeinandi og fyrrum yf-
irlögregluþjdnn. 2) Vilhjálmur
Kristiim Eyjólfsson, f. 1954,
verktaki. 3) Eyjólfur Ævar Eyj-
ólfsson, f. 1956, slökkviliðsmað-
ur. 4) Þórey Eyjólfsdóttir, f.
1963, húsmóðir. Börn Guðrúnar
eru öll á lífi.
Utför Guðrúnar fer fram frá
Innri-Njarðvfkurkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
Hún fórnaði þér kröftum
og fegurð æsku sinnar
og fræddi þig um lífið,
sem gerði úr þér mann.
Elsku mamma mín, ég þakka þér
innilega fyrir allar samverustund-
irnar sem við áttum. Ég trúi að nú
sért þú á stað með fallegum garðW
og þjáist ekki lengur.
Blessuð sé minning þín.
Elsku pabbi minn og fjölskylda.
Guð gefi ykkur styrk til að takast á
við sáran missi.
Þórey Eyjólfsdóttir.
Elsku amma Gunna er dáin. Við
söknum hennar mikið, en við vitum
að nú líður henni betur. Það verður
tómlegt að koma heim til ömmu til
að hjóla í sumar. Amma kenndi okk-
ur bæn:
Vertu yfir og allt um kring.
Með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring,
sænginm' yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Guð   geymi   þig,   elsku   amma
Gunna.
Elsku Eyjólfur afi, Guð styrki
þig-
Elskuleg móðir mín Guðrún Þór-
hildur Björg Jónasdóttir lést á
Sjúkrahúsi Reykjavíkur að kvöldi 6.
júní sl. eftir erfið veikindi. Stutt er á
milli sorgar og gleði því daginn áður
hafði hún ætlað að koma heim dag-
stund. Mamma mín var ákveðin
kona sem lét sér ekki allt fyrir
brjósti brenna, það sá ég best þegar
hún var orðin veik. Ef eitthvað bját-
aði á var alltaf gott að geta leitað til
hennar. Styrkurinn sem hún gaf
mér á erfiðum tímum er mér ómet-
anlegur. Hannyrðakona var hún
mikil sama hvort það var heklað,
prjónað, saumað eða föndrað, allt
lék þetta í höndunum á henni og var
hún vandvirk mjög. Garðurinn
hennar var henni kær enda eyddi
hún þar mörgum stundum við að
gróðursetja tré og blóm. Ekki ætla
ég að tíunda samverustundir okkar
mömmu hér, þær eigum við fyrir
okkur, enda efni í heila bók. Mér
dettur þó til hugar ljóð eftir Davíð
Stefánsson sem ég heyrði fyrir
nokkrum árum og er það svona:
Ef sérð þú gamla konu
þá minnstu móður þinnar
sem mildast átti brosið
og þyngstu störfin vann.
Kristinn Örn, Gunnar Örn,
Ævar Örn og Eyjölfur Örn.
Handrit afmælis- og minningargreina skuiu
vera vel frá gengin.vélrituð eða tötvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að dislf**'"
lingur fylgi útprentuninni. Auðveidust er
móttaka svokaltaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 669 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðal-
línubil og hæfilega Hnulengd - eða 2.2^^
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar- ^
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68