Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						»38     LAUGARDAGUR 10. JÚLÍ 1999
MORGUNBLAÐIÐ
UMRÆÐAN
Islenski safna-
dagurinn
ÍSLENSK         söfn
halda safnadaginn há-
tíðlegan sunnudaginn
11. júlí. Safnadagurinn
á rætur að rekja til al-
þjóðasafnadagsins,
sem víða um heim er
haldinn hátíðlegur hinn
18. maí að frumkvæði
^ICOM - alþjóða safna-
ráðsins.   Þessi   dagur
hentar  illa  íslenskum
aðstæðum    því    flest
byggða-  og minjasöfn
landsins  eru  lokuð  á
þessum   árstíma.   Því
var gripið tO þess ráðs
að færa safnadaginn og
halda     hann     annan
sunnudag í júlí. Það er íslandsdeild
ICOM í sanwinnu við Félag ís-
lenskra safnamanna sem stendur
að safnadeginum með það að leið-
arljósi að vekja athygli á söfnum
landsins   og  þeirri  fjölbreytilegu
starfsemi sem þar fer fram.
Að þessu sinni taka rúmlega 30
¦^söfn um allt land þátt í safnadegin-
um og í tilefni dagsins bjóða mörg
safnanna upp á sérstaka dagskrá
sem endurspeglar sérstöðu hvers
safns fyrir sig. Það er athygli vert
hversu fjölbreytileg safnaflóra
landsins er og hversu mikil gerjun
er í safnastarfinu. Það er ekki síst
að þakka þeim metnaði og krafti
sem safnafólk leggur í störf sín.
Á undangengnum árum hafa ný
og áhugaverð söfn opnað dyr sínar
fyrir  almenningi  og  önnur  hafa
a^aukið starfsemi sína og fært í nú-
tímalegri búning.
Gagngerar endurbætur fara nú
fram á Þjóðminjasafni íslands sem
gera mun safninu kleift að takast á
við verkefni nýrrar aldar og eitt
stærsta listasafn landsins, Lista-
safn Reykjavfkur, mun á næsta ári
flytja í nýtt og glæsilegt húsnæði
við Reykjavfkurhöfn. Svo virðist
sem safnaheimsókn sé virkur þátt-
ur í lífi stöðugt fleiri íslendinga,
hvort sem er hér heima eða á
ferðalögum erlendis.
Fyrr á öldinni var ímynd safna
sú, að þau væru hátíðlegar og svo-
lítið rykfallnar stofnanir, þar sem
fólk talaði í hljóði og börnun var
Ifcjafnvel meinaður aðgangur. I dag
er ímynd safna gjörbreytt, án þess
að virðingu fyrir safngripum og
rannsóknarhlutverki safna hafi á
nokkurn hátt verið ýtt til hliðar.
Það er einkum miðlunarþáttur
safnastarfsins sem tekið hefur
stakkaskiptum. Safnafólk leitast
við að gera sýningar sínar áhuga-
verðar og aðgengilegar fyrir alla
aldurshópa. Safnaheimsókn er til
þess fallin að sameina fjölskylduna,
brúa kynslóðabil, dveljast og upp-
lifa. Ný viðhorf í miðlun endur-
speglast í dagskrá safnadagsins.
Byggða- og minjasöfn landsins
leggja á það áherslu að gera söfn
_sín lifandi, meðal annars með því
að sýna vinnubrögð liðins tíma. Á
þennan hátt öðlast safngripir nýtt
líf og safngestir nýja innsýn. Á
safnadaginn verður meðal annars
hægt að kynnast heyverkun með
gamla laginu, tóvinnu, mjöltum,
síldarsöltun og saltfiskverkun. Allt
eru þetta vinnubrögð sem stór
hluti núlifandi íslendinga hefur
aldrei kynnst og slík upplifun fær
okkur til að horfast í augu við for-
tíðina. Það verður áþreifanlega
Ijóst hversu stórfelldar breytingar
^á   atvinnuháttum   og   lífsmunstri
Wiafa átt sér stað hér á landi síðari
hluta aldarinnar. Samtímis endur-
speglast   hverfulleiki   samtímans,
því hvað verður langt
þangað til okkar dag-
lega    umhverfi    eða
vinnustaðir        verða
orðnir að safngripum?
Á safnadaginn  bjóða
mörg  safna  landsins
upp  á  safnaleiðsógn,
sem reyndar er fastur
þáttur    í    starfsemi
margra safna. Safna-
leiðsögn er mikilvæg-
ur þáttur í þeirri við-
leitni að miðla þekk-
ingu   til   safnagesta.
Safnagestir          geta
KristúiG.              spjalla   við   leiðbein-
Guðnadóttir            endur eða fræðimenn
og fengið nánari út-
skýringar á því sem fangar hug
hvers og eins. Það hefur sýnt sig,
ekki síst á listasöfnunum, að góð
Leiðsögn
Það er athygli vert,
segír Kristín G.
Guðnadóttir, hversu
fjölbreytileg safnaflóra
landsins er og hversu
mikil gerjun er í
safnastarfínu.
leiðsögn er mjög gagnleg. Enn
virðist eima eftir af því viðhorfi, að
samtímalíst sé einungis fyrir fáa
innvígða. Það hefur komið á daginn
að leiðsögn um sýningar, sem í
fyrstu virðast torræðar, hefur
breytt viðhorfi safnagesta, opnað
hug þeirra gagnvart undrum listar-
innar og gert þeim kleift að njóta
hennar á nýjan hátt. Safnaleiðsögn
er einnig mikilvægur þáttur í
menningaruppeldi skólanema en
ekki síður áhugavert tækifæri til
símenntunar þeirra sem víkka vilja
sjóndeildarhring sinn.
Því má ekki gleyma, að forsend-
an fyrir fræðslustarfi og sýninga-
gerð safnanna er hið fræðilega
starf safnamanna og sú rannsókn-
arstarfsemi sem þar fer fram. Það
er sá drifkraftur sem gerir söfn
landsins að virkum og síkvikum
menningarstofnunum en samtímis
vettvangi endurmats og endur-
skoðunar. Rannsóknarniðurstöðum
er gjarnan fylgt eftir með sýning-
um sem varpa nýju ljósi á menn-
ingu okkar og umhverfi. Enginn
veit enn, hvað fræðimenn samtím-
ans og framtíðarinnar eiga eftir að
grafa úr jörðu eða finna í skjala-
söfnum. En þar leynist án efa sitt-
hvað, sem til lengri tíma mun
breyta og dýpka skilning okkar á
menningu, sögu og náttúru lands-
ins. Á tímum margmiðlunar og
sýndarveruleika bjóða söfnin gest-
um sínum að skoða og nálgast safn-
gripina milliliðalaust. Þó svo að
margmiðlunartækni geri það kleift
að skoða safngripi heimsins á
Internetinu getur sú nálgun aldrei
komið í stað þess að upplifa hinn
upprunalega hlut í umhverfi sínu;
að finna ilminn af grasinu á þaki
torfbæjarins eða sjá hvernig síkvik
birta breytir lit og formi listaverks-
ins. Safnaheimsókn er í raun ein-
stakur máti til að skynja andrúms-
loft aldanna og menningarinnar, til
að víkka sjóndeildarhringinn og
hafa samtímis af því góða skemmt-
un. Það er von Islandsdeildar
ICOM og Félags íslenskra safna-
manna, að sem flestir gefi sér tíma
til að staldra við á safni á sunnu-
daginn, njóti þess ríkidæmis og
fjölbreytfieika sem íslenska
safnaflóran hefur upp á að bjóða.
Höfundur er forstöðumaður Lista-
safns ASI og formaður Islaudsdeild-
ar ICOM.
MINNINGAR
GUÐRIÐUR
MAGNÚSDÓTTIR
+ Guðríður Magn-
úsdóttir fæddist
í Stykkishólmi 3.
október 1911. Hún
lést á öldrunardeild
Landspítalans 23.
júni sfðastliðinn og
fór útför hennar
fram frá Grensás-
kirkju 2. júlí.
Legg ég nú bæði líf og önd,
Ljúfi jesú í þína hðnd.
Síðast þegar ég sofha fer
sitji guðs englar yfir mér.
(Hallgr.Pét.)
Elskuleg móðir æskuvinkonu
minnar er látin. Minningar um ynd-
islega konu streyma fram í huga
mér.
Ég kynntist Guðríði, eða Guju
eins og ég kallaði hana, alltaf þegar
ég og Dagný, dóttir hennar og
Magnúsar vorum litlar stelpur í
Stykkishólmi.
Þegar ég var sex ára gömul flutt-
ist ég til Reykjavíkur og fannst mér
mjög erfitt að vera án vinkonu minn-
ar, en það var ekki vandamál fyrir
Guju, mér var einfaldlega boðið að
eyða sumrinu fyrir vestan svo að við
gætum verið saman, og það var mik-
ið leikið heima hjá þeim hjónum og
aldrei var það neitt mál að leika hvar
sem væri í húsinu, meira að segja
var aðalleikstaðurinn hjónarúm
þeirra hjóna, þar sem mörgum
stundum var eytt í dúkkulísuleik og
húsaleik.
Guja var einstaklega góð við mig,
alltaf svo jákvæð og hláturmild og
þegar hún og fjölskyldan fluttust
suður til Reykjavíkur þá var maður
auðvitað enn meira inn á heimilinu,
og var þetta raun mitt annað heimili.
Síðan þá eru nú liðin mörg ár, en
við Dagný höldum enn okkar vin-
skap, og alltaf hef ég fengið fréttir af
Guju og Magnúsi og Önnu, systur
Guju, í gegnum tíðina. Meira að
segja fékk ég upphringingu á stóraf-
mæli mínu nú á dögunum og var það
Guja, hún mundi eftir því og gladdi
það mig mjög mikið og spjölluðum
við saman í þó nokkra stund.
Með þessum orðum kveð ég þessa
yndislegu konu, og bið guð að
styrkja ástvini hennar. Guð geymi
ykkur.
Kristín Katla Árnadóttir.
Kær vinkona fjölskyldu minnar,
Guðríður Magnúsdóttir, er látin.
Mamma og Guðríður ásamt Önnu,
systur Gauju, voru vinkonur. Þetta
var einstök vinátta, sem einkenndist
af kærleika og fórnfýsi og aldrei bar
skugga á. Við systur
fórum heldur ekki var-
hluta af kærleika þeirra
systra. Aldrei gleymd-
ust afmælis- eða tylli-
dagar hjá fjölskyldum
okkar. Gauja var ein-
stök kona. Aldrei
heyrði ég hana tala illa
um nokkurn mann.
Margar minningar á ég
frá heimili þeirra hjóna,
Gauju og Magnúsar.
Jólaboðunum í Hólmin-
um, þegar ég var tekin
með í kvöldboð, fékk að
vaka frameftir og borða
„frómasí" hjá Gauju. Við Kristín
Dagný, dóttir þeirra, spiluðum á spil
þar til við gátum ekki vakað lengur.
Þetta var hámark samkvæmislífsins
á þeim árunum. Síðar þegar þau
fluttu til. Reykjavíkur var heimili
þeirra Gauju og Magnúsar mér
ávallt opið, móttökur jafnan höfðing-
legar. Þegar ég var komin í skóla
hér í Reykjavík, en foreldrar mínir
bjuggu enn fyrir vestan, fylgdust
þau alltaf með mér, hvort mig van-
hagaði um eitthvað eða þau buðu
mér í mat, ég var alltaf velkomin.
Mér er minnisstæð fyrsta útsending
Ríkissjónvarpsins. Ekki sökum þess
hve merkileg hún var heldur vegna
þess að Gauja og Magnús buðu mér í
mat til þess að horfa á sjónvarpið.
Þetta var hátíðarstund. Þannig var
Gauja. Hjá henni voru allir jafnir.
Hún bar virðingu fyrir æskunni.
Hún gladdist þegar vel gekk og fann
til með þeim sem áttu erfitt. Minn-
ingarnar eru ótalmargar og ekki
nauðsyn að tína þær allar fram hér.
Langri vegferð er lokið og fyrir hana
vil ég flytja þakkir mínar og fjöl-
skyldu minnar. Eg veit að Gauja
hvílir nú í faðmi Frelsarans, sem
hún átti svo einlæga trú á. Þar hefur
nú verið tekið á móti henni á þann
hátt sem hún tók ávallt á móti mér.
Með kærleika og ást.
Elsku Magnús, Kristín Dagný og
fjölskylda og elsku Anna mín, Guð
styrki ykkur 1 sorg ykkar og sökn-
uði.
Blessuð sé minning Guðríðar
Magnúsdóttur.
María Ásgeirsdóttir.
Kveðja úr Holminum
Það má ekki minna vera en ég
minnist þessarar góðu og hjarta-
hlýju vinkonu minnar nú þegar leiðir
skilur. Þegar ég kom í Hólminn fyrir
57 árum var hún ein af þeim sem ég
kynntist fljótlega. Hún barst ekki
mikið  á,  en ósjálfrátt urðu sterk
kynni milli okkar sem alltaf voru ný
og entust vel og lengi. Þá var hann
ekki síðri maðurinn hennar hann
Magnús Sigurðsson, sem aldrei
mátti vamm sitt vita og m.a. gerði
hann mér það gott að ég gleymi því
aldrei og honum á ég margt að
þakka. Allt sem hann vann var af
sérstakri árvekni og loforð hans
þurfti ekki að skjalfesta. Þau hjón
settu mikinn svip á bæinn okkar á
þeim árum sem ég var þeim sam-
ferða en því miður voru þau ár alltof
fá. En þegar leiðin lá til Reykjavíkur
hitti ég þau oft og eins þegar þau
komu í Hólminn fóru þau varla þar
um að ég fengi ekki að sjá þau. Sem
bindindismanna minnist ég þeirra
alla tíð og þar var engin hálfvelgja.
Guðríður var einnig organisti í kirkj-
unni þegar ég kom í bæinn og það
starf var rækt af alúð og trú-
mennsku. Þá má ekki gleyma því að
þegar stúkan Helgafell var stofnuð
árið 1952 var Guðríður einn af stofn-
endum hennar og lífgaði fundina upp
með sínum hljóðfæraslætti. Þessar
stundir eru mér svo kærar að ég
geymi þær vel og minnist þeirra oft.
Þá var líf í bindindishreyfingunni í
Stykkishólmi og var tekið til þess
hversu reglusamur bærinn var,
meira að segja þurfti ekki lögreglu
til að stilla til friðar, eins og nú til
dags.
Barnastúkan sem þá blómstraði
vel, með hjálp skólastjóra og kenn-
ara, naut starfs Guðríðar sem lék oft
undir söng á fundum og aldrei var
spurt um greiðslu, þetta var svo
sjálfsagt að hennar mati. Þær voru
ekki fáar skemmtanir unga fólksins
þar sem hún leiddi sönginn og gerði
allt svolítið hátíðlegra. Þessara
stunda minnist margur nú þegar
Guðríður er ekki lengur til að taka
þátt í lífi fólksins hér.
Vinsældir hennar komu kannski
einna gleggst fram á útfarardegi
hennar sl. föstudag, þar sem stór
hópur Hólmara mætti til að votta
henni þökk og fjölskyldu hennar
samúð. Það var heilög stund. Ég veit
ekki hvort hún var nokkurn tímann
svo kær Reykjavík að Hólmurinn
var ekki fyrir ofan og ég man svo vel
að þegar þau hjónin heimsóttu
gamla bæinn sinn, töldu þau sig
komin heim.
Það var sjónarsviptir að þeim er
þau fluttu héðan og oft var þeirra
minnst í Hólminum. Þau voru hepp-
in með kjördóttur sína og mann
hennar og börnin sem voru miklir
gleðigjafar þegar þau komust á legg.
Ég sendi ástvinum hennar innileg-
ar kveðjur úr Hólminum. Eg veit
hve mikils er misst og eins líka að
drottinn leggur líkn með þraut.
Honum treysti Guðríður og hann
brást aldrei. Guð blessi þig, kæra
vinkona, og þökk fyrir öll árin sem
ég mun lengi muna eftir.
Árni Helgason, Stykkishólmi.
OLAFUR
HALLDÓRSSON
tOlafur Hall-
dórsson fæddist
á fsafirði 16. júlí
1929. Hann lést í
Sjúkrahúsi ísafjarð-
ar 19. júní og fór út-
för hans fram frá
ísafjarðarkirkju 26.
júní. Eftirfarandi
minningargrein átti
að birtast 26. júní
en það fórst fyrir og
er beðist velvirðing-
ar á því.
Elsku afi, þá er
göngunni þinni meðal
okkar lokið og eru þær á enda þess-
ar þjáningar þínar, sem hafa staðið
núna síðastliðið ár. Sárt er að missa
og sakna en margar eru minning-
arnar um þig. Loks ertu kominn til
ömmu sem þú saknaðir mjög, eins
og við öll. Eg veit að hún tekur á
móti þér ásamt Guðjóni og hugsar
vel um þig.
Alltaf var jafn gott að koma til
ykkar ömmu í sveitina og er ég feg-
inn þeim tíma sem ég fékk að eyða
með ykkur þar. Sumar næturnar er
ég átti erfitt með svefn var bara far-
ið og bankað hjá ömmu
og afa og fengið að
skríða á milli. Þú
kenndir mér líka að
spila og í Skálholtinu
var oft setið langt fram
á nótt að spila Kana og
alltaf var ég að læra
eitthvað nýtt af þér. Er
ég varð eldri gat ég
samt alltaf leitað til þín
ef mig vantaði ein-
hvern að tala við og
alltaf varstu tilbúinn að
hlusta á okkur, afa-
börnin þín, og varst þú
og verður alltaf besti
vinur minn. Þú studdir mig áfram í
öllu sem ég tók mér fyrir hendur og
virtist hafa óþrjótandi trú á mér,
henni Dóru Lóu þinni, eins og þú
kallaðir mig alltaf og varstu sá eini
sem ég leyfði það. Þegar ég fékk
bílprófið mitt varst þú fyrstur til að
lána mér bílinn þinn þótt hann væri
aðeins nokkurra mánaða gamall,
enda sagðirðu oft í gríni að þú hefð-
ir keypt hann fyrir mig. Og þegar
ég eða Gummi þurftum einhvern bíl
til að fara í ferðalag þá gátum við
alltaf   fengið   „pela".   Svo   mikið
traust barstu til okkar afabarnanna
þinna.
Laugardaginn 12. júní var ég að
klára sveinsprófið mitt í hárgreiðslu
og var það mjög erfitt þar sem ég
vissi af þér svona veikum heima, en
ég ákvað að fara í prófið og ná því
fyrir þig, afi minn, enda studdir þú
mig áfram í náminu eins og öllu
öðru.
Þegar amma dó var svo gott að
koma í þennan stóra faðm þinn og
láta þig hugga mig.
Núna er ég sat hjá þér stuttu áð-
ur en þú fórst frá okkur og hélt í
hönd þína þá fann ég að það var
komin einhver ró í þig og þá vissi ég
að amma og Guðjón væru að koma
bráðum að taka á móti þér. Núna
eru þíð loksins saman eftir langan
aðskilnað og ég veit að þið passið öll
hvert annað.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlaustu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt
(V. Briem.)
Nú kveð ég þig, afi minn, með
þessum fátæklegu orðum, sem sýna
aðeins brot af öllu sem þú hefur gert
fyrir mig. Þín verður sárt saknað.
Þín afastelpa,
Halldöra (Dóra Lóa).
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60