Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						42     LAUGARDAGUR 10. JÚLÍ 1999
-
MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
ARNI
SIGURJÓNSSON
+ Árni Sigurjóns-
son fæddist í
Reykjavík 22. febr-
úar 1916. Hann lést
á             Sjúkrahúsi
Reykjavíkur 2. júlí
síðastliðinn og fór
útför hans fram frá
Hallgrímskirkju 9.
júlí.
Drottinn er hlutsMpti mitt
og minn afmældi bikar;
þú heldur uppi hlut mínum.
Mér féllu að erfðahlut in-
dælir staðir,
og arfleifð mín líkar mér
vel.
Ég lofa Drottin, er mér hefir ráð gefið,
jafnvel um nætur er ég áminntur hið innra.
Ég hefi Drottin ætíð fyrir augum,
þegar hann er mér til hægri handar, skriðn-
ar mér ekM fótur.
Fyrir því fapar hjarta mitt, sál mín gleðst,
og líkami minn hvílist í friði,
því að þú ofurselur Helju eigi Iíf mitt,
ieyfir eigi að þinn trúaði sjái gröfina.
Kunnan gjörir þú mér veg lífsins,
gleðignótt er fyrir augliti þínu,
pdi í hægri hendi þinni að eilifu.
(Davíðssálmur 16,5-11)
Þessi orð hafa verið mikið í huga
mínum undanfarna daga^ þegar ég
hef verið að heimsækja Arna, mág
minn, á sjúkrahúsið. Þegar við
Svana systir hans vorum hjá hon-
um klukkutíma áður en hann skildi
við las ég þessi orð fyrir hann.
Hann hafði svo oft lesið þau fyrir
okkur heima hjá mér. Eitt sinn
spurði ég hann hvort hann héldi
mikið upp á þennan sálm. Hann
svaraði því játandi.
Kynni mín af Arna eru löng eða
allt frá því ég giftist Gunnari bróð-
ur hans árið 1950. Lengi bjuggum
við í sama húsi á Þórsgötu 4. Seinna
keypti hann íbúð á Laugarásvegi 1
og fluttist þangað ásamt Bjarna
Eyjólfssyni, fóstbróður þeirra
bræðra. Eftir að Bjarni lést kom
hann alltaf í kvöldmat til okkar.
Þannig tengdist hann börnunum
okkar sérstaklega. ,Addi frændi"
var ávallt til staðar og gott að leita
til hans og fá ráðleggingar. Arni
kom einnig í hádegismat á sunnu-
dögum til skiptis hjá systrum sín-
um og okkur. Þessar stundir eiga
líka sérstakan sess í huga mínum.
Nítján ár eru liðin síðan Gunnar,
" maðurinn minn, veiktist snögglega
nótt eina í nóvember. Arni kom
strax og fór með mig á eftir
sjúkrabílnum upp á sjúkrahús. Þar
beið hann með mér uns læknirinn
kom fram og tilkynnti okkur að
Gunnar væri látinn. Við stóðum
þar tvö við dánarbeðinn og fórum
með versið úr 25. passíusálminum:
En með því að út var leiddur
alsærður lausnarinn,
gjörðist mér vegur greiddur
í Guðs náðarrfki inn
og eilíft líf annað sinn.
Blóðskuld og bölvan mína
burt tók Guðs sonar pína.
Dýrð sé þér, Drottinn minn.
Svo fórum við með blessunar-
orðin.
Á leiðinni heim sagði hann: „Ég
vil veita þér alla þá hjálp sem ég
get." Og það stóð hann við. Hann
studdi líka börnin okkar, og barna-
börnin hændust mikið að honum.
Var hann þeim eins og afi.
Arni var mjög kirkjurækinn
maður. Sunnudaginn 25. aprfl,
þremur dögum áður en hann fór á
sjúkrahúsið, kom hann í hádegis-
mat til okkar. Hann var þá orðinn
mJög þjáður.
Ég vissi að Árni sótti messur
víða um borgina, svo ég spurði
hann: „Hvert fórst þú núna í
messu? Eða varstu e.t.v. að fylgj-
ast með setningu kirkjuhátíðar á
Akureyri í sjónvarpinu?" •-
^    „Nei," sagði hann.  „Ég fór í
Neskirkju."
Ég varð eitt spurn-
ingarmerki. „Pórst
þú, Valsmaðurinn, í
KR-messu?"
„Já. Það var nefni-
lega einn af drengjun-
um sem voru hjá mér í
yngri deild KFUM
sem hafði hugvekjuna.
Þeir voru flest allir
KR-ingar, því að mitt
svæði var í Vestur-
bænum. Þessi maður
hefur alltaf sýnt mér
svo mikla tryggð og
sendir mér alltaf jóla-
kort, svo að ég fór að hlusta á hann
og heilsa upp á hann." Á heimili
okkar Gunnars höfðum við þá
venju að lesa guðspjall eða pistil
sunnudagsins eða eitthvert vers úr
Biblíunni á undan máltíðinni. Eftir
að Gunnar féll frá kom þetta oftast
í hlut Arna. Þegar ég rétti honum
Biblíuna og bað hann að gefa okk-
ur orð á undan máltíðinni las hann
úr sjötta kafla Jesaja: „Árið sem
Ússía konungur andaðist sá ég
Drottin sitjandi á háum og gnæf-
andi veldistóli, og slóði skikkju
hans fyllti helgidóminn." Síðan
beygði hann höfuðið í auðmýkt og
bæn til Drottins með þakklæti til
hins Heilaga sem lítur niður til
okkar syndugra manna og frelsar
okkur. Hann bað um blessun yfir
alla þá sem áttu að flytja orð Guðs
á þessum sunnudegi, bæði hér á
landi og úti á meðal heiðingjanna,
og þakkaði síðan fyrir máltíðina.
Þessi minning er í huga mínum
sem heilög stund. Nú er sætið
hans Arna autt og söknuðurinn
mikill. Ég þakka Guði fyrir Árna
og allt það sem hann var mér og
mínum. Ég bið Guð að blessa
minningu hans.
Vilborg Jóhannesdóttir.
Einhvern tímann upp úr 1970
sitja nokkrir unglingspiltar í rútu
fyrir framan aðalstöðvar KFUM
og K við Amtmannsstíg. Hópurinn
er á leið upp í Vatnaskóg, vinnu-
fiokkur vorsins er þar að leggja af
stað. Allt í einu snarast snaggara-
legur formaður skógarmanna upp
í rútuna og tilkynnir að hann muni
fljúga upp í skóg á forláta jeppa
sem skógarmenn áttu. Formaður-
inn snaggaralegi var Árni Sigur-
jónsson og með þessum orðum
hans var tónninn gefinn fyrir
afslöppuð samskipti á komandi ár-
um, krydduð sérstakri kímni.
Þessi vinnuflokkur í skóginum
markaði upphafið að ævarandi vin-
áttu og tryggð milli þessa stráka-
hóps og Arna. Næstu árin varð til
öflugur kjarni í unglingadeildinni á
Amtmannsstíg þar sem Árni sner-
ist óþreytandi í kringum strákana.
Svo uppátektasamur var hann að
við höfðum vart roð við honum en í
öllu sem brallað var sýndi Arni af
sér þolinmæði og gæsku.
Þegar unglingadeildir KFUM
eignuðust skála við rætur Úlfars-
fells voru farnar lengri og styttri
ferðir þangað og ævmlega var Arni
þar í forystu. Skálinn við Ulfars-
fellið tapaðist síðar í bruna en þá
var safhað fyrir öðrum slíkum og nú
við Hafravatn. Sú söfnun fór fram
með þeim hætti að efnt var til hjól-
reiðakeppni ofan úr Mosfellssveit
að Hafravatni, þeirrar fyrstu að því
er ég best veit. Þriðji skálinn hefur
nú risið og nefhist hann Árnavík,
Árna Sigurjónssyni til heiðurs.
Líklega hefur unglingadeildin á
Amtmannsstígnum verið ofvirk á
þessum árum. Arni studdi okkur
strákana með ráðum og dáð í
hverju því sem fundið var upp á.
Þegar einhver fékk þá flugu í
hausinn að innrétta sérstakt fund-
arherbergi fyrir deildina fengum
við frjálsar hendur við málningar-
vinnu og annað snurfus og tO að
setja punktinn aftan við fórum við
Árni á húsgagnasölu og mubleruð-
um upp með fínum sófasettum.
Þarna í Z-stofunni, sem svo var
nefnd, voru fundir deildarinnar
haldnir, oft kryddaðir með tónlist-
arkvöldum og ýmsum skringileg-
um uppákomum.
Þessir fáu punktar lýsa vel hvað
Arni átti gott með að vinna með
unglingspiltum, hann var ætíð sem
einn úr hópnum því stutt var í
strákinn í honum. Hann var glað-
lyndur, frjálslegur og gamansam-
ur en alltaf fágaður í framkomu.
Tónlistarmaður var Arni af guðs
náð. Indælt er að ylja sér við
minningar ofan úr Vatnaskógi á
kvöldvökum þar sem Árni lék und-
ir söng á gamalt fótstigið orgel svo
undir tók í skóginum og ekki skal
þess látið ógetið er þeir bræður
Arni og Gunnar spiluðu á samkom-
um á Amtmannsstígnum, Gunnar
á flygilinn vinstra megin en Arni á
stórt orgel hægra megin. Spila-
mennska þeirra bræðra var ætíð
þróttmikil og tilfinning þeirra fyrir
þeim söng sem fluttur var var ein-
stök.
Arna Sigurjónssyni þakka ég
góða samfylgd með kvöldsöngnum
fallega:
0, vef mig vængjum þínum
til verndar, Jesú, hér,
og ljúfa hvíld mér Ijáðu,
þótt lánið breyti sér.
Vert þú mér allt í öllu,
mín einka speki og ráð,
og lát um lífs míns daga
mig lifa' af hreinni náð.
(Þýð. Magnús Run.)
Hilmar Einarsson.
Það var eitthvað, sem spurðist
með leifturhraða um hverfið þetta
haustkvöld, vestast í vesturbæn-
um, þar sem voru Selbúðir, Sel-
brekkur og Sel og enn Ananaust.
,Addi er kominn," sagði mér einn
af stærri strákunum, og ég tók við
því úr röddinni, að það var eitt-
hvað mikið, eins og uppfylling
vona. Hver var þessi Addi? Þetta
voru mín fyrstu kynni af þeim vini,
sem við í dag kveðjum um stund.
Þegar ég kom heim og stóð í kjall-
aratröppunum, opnaði fóstra mín
dyrnar og sagði að það væri komið
bréf. Mitt nafn og heimilisfang.
Hún hjálpaði mér að stauta í gegn-
um þetta. Þarna stóð ég níu ára
með fundarboð frá KFUM, þar
sem mín var vænst. Það er eitt-
hvað, sem segir mér, svona eftir á,
að drengnum hafi fundist hann
vera til. Þetta voru vinnubrögð
Adda. Ég mætti á þennan fund -
og marga aðra. Söngvar og sögur
og skuggamyndir og glaðvært
samfélag, varð dýrmæt næring
ungum dreng.
Einn vordag, tveimur árum
seinna, er hann enn á ferð um
Vesturbæinn og gaukar að mér
dvalarskrá Skógarmanna í Vatna-
skógi. Og enn stend ég með blað í
höndum frá þessum Adda, sem nú
var mér vel kunnur. Vatnaskógar-
dvölin var mér opinberun.
Kynni mín af þessum óvenjulega
manni héldu áfram gegnum ung-
lingsárin á fundum í KFUM, í
dvalarflokkum í Vatnaskógi og
vinnuflokkum þar, einnig á heimili
hans um nokkur ár. Fastur fyrir,
hlýr, alvarlegur og glettinn - og
hann var alltaf til staðar í sínu
verki fyrir Drottin. Honum var
gefíð að auðga líf og hann sinnti
því af mikilli trúmennsku. Eg er
aðeins einn af þeim þúsundum
stráka sem nutu hans ... og flestir
strákar verða feður og afar... Já,
hver var hann þessi duli verka-
maður í víngarðinum, þessi Addi?
Ef til vill þekkti ég hann aldrei, en
verka hans nýt ég og mitt fólk.
Drottni sé þökk fyrir þennan
gengna vin.
Karl Ben. og fjölskylda.
Kveðja frá Skógar-
mönnum KFUM
Árni Sigurjónsson sat í stjórn
Skógarmanna KFUM í 38 ár, þar
af 25 ár sem formaður. Á þeim
tíma risu í Vatnaskógi „gamli"
skáli, kapella, bátaskýli, matskáli
og Laufskálar, auk þess sem
íþróttasvæðið var byggt upp og
skógrækt hófst. Allar þessar
framkvæmdir hafa þokað Skógar-
mönnum „áfram að markinu".
Skógarmenn eiga Arna mikið að
þakka og ætli það megi ekki skrif-
ast að hluta til á Vatnaskóg að
Arni kvæntist aldrei. Vatnaskógur
var mér „ástríða" sagði hann eitt
sinn.
Við vígslu Birkiskála hinn 2.
júlí sl. voru þrír menn sæmdir
gullmerki Skógarmanna og var
Arni einn þeirra. Hann lá þá fár-
veikur á sjúkrahúsi og lést
skömmu eftir að bróðursonur
hans veitti gullmerkinu viðtöku
fyrir hans hönd. Arni vissi hvað til
stóð og það er erfitt að trúa því að
þetta hafi verið tilviljun. Það er
Skógarmönnum gleðiefni að hafa
náð að heiðra Arna með ofan-
greindum hætti áður en hann dó,
því það átti hann svo sannarlega
skilið.
Guð blessi minningu Arna Sig-
urjónssonar.
Fyrir hönd Skógarmanna
KFUM,
Ólafur Sverrisson formaður.
GUÐNY KRISTIN
HARTMANNSDÓTTIR
+ Guðný Kristín
Hartmannsdótt-
ir fæddist á Kolku-
ósi, Viðvíkurhreppi
í Skagafirði 15. jan-
úar 1917. Hún lést á
sjúkrahúsi Sauðár-
krdks 30. júní síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar voru Hart-
mann Magnússon,
bóndi á Melstað í
Óslandshlíð, Skaga-
firði, og kona hans
Gunnlaug Pálsddtt-
ir. Systkini hennar
voru Magnús Hof-
dal, Ásta Pálína, Guðrún, öll
látin, og eftirlifandi er Sigrún
Hartmannsdóttir, f. 8.8.1926.
Guðný Kristín dlst upp með
foreldrum sínum á Melstað í
Óslandshlíð frá fjögurra ára
aldri   og   gegndi   síðan   hús-
freyjustarfinu á Mel-
stað frá 1936.
Hún giftist Halldóri
Bjarnasyni, f. 8. júní
1904, d. 22. apríl
1941, bónda á Mel-
stað, en hann lést af
slysfðrum. Eignuðust
þau einn son, Hart-
mann Hofdal, en kona
hans er Guðný St-
urludóttir. Eiga þau
sex börn, sem eru:
Ólöf Herborg, Hall-
ddra Kristín, Gunn-
laug, Elín Huld, Guð-
mundur OIi og Elva.
Seinni maður Kristínar hét
Guðmundur Helgi Guðnason, f.
9. september 1918, d. 17. desem-
ber 1979, og eignuðust þau þrjú
börn. Þau eru: 1) Dóra Gunnrún
Guðmundsdóttir, maki hennar er
Einar     Kristjánsson     og    börn
þeirra eru Jónína Kristín, Anna
Helga og Guðrún Björk. 2)
Loftur Guðmundsson, kona
hans er Olöf Asdís Kjartans-
dóttir og eiga þau tvö börn
saman, Guðnjrju Kristínu og
Guðmund Helga. Fósturbörn
Lofts og börn Olafar frá fyrra
hjónabandi eru Kjartan Hallur,
Riínar Már og Freyja Rós. 3)
Ragnar Gunnsteinn Guðmunds-
son, kona hans er Anna Kristín
Pétursdóttir og eru börn þeirra
Ragnheiður Dagný, Kristín
Helga, Jóhanna Elva, Pétur
Guðni, Anna Margrét, Ingi
Björn, Karen Rut og Katrín
Rós.
Barnabörn Guðnýjar Kristín-
ar eru 22 og barnabarnabörn
24.
Guðný Kristín eyddi ævi
sinni að mestu leyti á Melstað,
að undanskildum þeim árum
sem hún dvaldi á sjúkrahúsi
Sauðárkrdks.
IJtför Guðnýjar Kristínar fer
fram frá Viðvíkurkirkju í dag
og hefst athöfnin klukkan
14:00.
Elsku amma mín, okkur systkin-
in langar til að kveðja þig með örfá-
um orðum.
Það er erfitt að hugsa til þess að
við skulum ekki fá að sjá þig aftur
en við vitum að þú ert á góðum stað
þar sem þér líður vel. Það eru
margar minningar sem koma upp í
huga okkar núna og þá sérstaklega
hvað það var gott að koma til þín á
Melstað.
Alltaf var tekið vel á móti okkur
og ekkert mál var að taka á móti
svona stórri fjölskyldu, það var
alltaf pláss. Ekki vantaði bakkelsið
og hafrakökurnar sem þú gerðir
voru svo góðar. Þú munt ætíð verða
mikilvæg í lífi okkar og skilur eftir
margar góðar minningar í hjarta
okkar.
Þín er sárt saknað, en við vitum
að þú ert í góðum höndum núna og
þér líður vel.
Guð blessi þig og varðveiti þig,
elsku amma.
Kristur minn, ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu,
gjörðu svo vel og geymdu mig,
Guð, í skjóli þínu.
(Höf.ók.)
Vertu, Guð faðir, faðir minn,
ífrelsaransJesúnafni,
hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafhi
(Hallgr.Pét.)
Vaktu, minn Jesús, vaktu í mér,
vakaláttamigeinsíþér.
Sálin vaki, þá sofnar Ííf,
sé hún ætíð í þinni hlíf.
(Hallgr.Pét.)
Ragnheiður I)., Kristín H.,
Jóhanna E., Pétur G., Anna
M., Iniri B., Karen R.
og Katrín R.
Það er alltaf sárt að kveðja þá
sem manni þykir vænt um.
Það eru orðin 38 ár síðan ég
kynntist þér og voru það mín gæfu-
spor þá, aðeins fimm ára gömul. Þú
varst yndisleg kona og gafst mér
mikið af sjálfri þér og fyrir það
verð ég þér ævinlega þakklát.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Pig umvefji blessun og bænir,
égbiðaðþúsofirrótt.
Þótt svíði sorg mitt hjarta
þásælteraðvitaafþví
þú laus ert úr veiMnda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þáauðnuaðhafaþighér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Pó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er Ijós sem lifir
oglýsirumókomnatíð.
(Pórunn Sig.)
Börnum hennar og öðrum að-
standendum sendi ég einlægar
samúðarkveðjur.
Með ást og virðingu,
Þín
Kristjana (Kiddý).
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60