Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						-
MORGUNBLAÐIÐ
LAUGARDAGUR 10. JÚLÍ 1999     43 ;
MINNINGAR
BJORN
ÞORSTEINSSON
i
i
:,
+ Björn Þorsteins-
son fæddist að
Háafelli í Skorradal
6. júní 1923. Hann
lést á heimili sími,
Snartarstöðum í
Lundarreykjadal, 1.
júlí síðastliðinn.
Foreldrar         hans
voru Halldóra Ben-
ónýsdóttir frá Háa-
felli í Skorradal, f.
19. mars 1899, d. 4.
mars 1984, og Þor-
steinn Vilhjálmsson
frá Tungufelli í
Lundarreykjadal, f.
4. maí 1899, d. 5. júlí 1987, síðar
bóndi á Efstabæ í Skorradal.
Björn kvæntist 24. október
1952 Guðrúnu Hannesdóttur, f.
14. febrúar 1929, frá Sarpi í
Skorradal. Börn þeirra eru: 1)
Halldóra, f. 2. apríl 1952, starfs-
stúlka á búi foreldra sinna. 2)
Helgi, f. 2. júní 1955, vélvirki,
starfar við bú foreldra sinna. 3)
Ingibjörg, f. 27. júní 1959, versl-
unarstúlka í Reykjavík. 4)
Björn, f. 9. febrúar 1967, vél-
virki, býr á Ásbrún í Bæjar-
sveit, kvæntur Gro Jórunni
Hansen frá Noregi. Þau  eiga
^w
4
Fyrstu kynni mín af Bubba
frænda, eins og ég kallaði hann, var
hjá ömmu og afa á Háafelli, þá var
ég tíu ára en hann 16 ára og var
elsta barnabarn þeirra en ég
næstelst. Það átti að fara að byrja
að heyja og þurfti liðsauka og þá
birtist Bubbi frændi, myndarlegur,
glaðvær og passlega stríðinn fyrir
10 ára stúlku. Fljótt urðum við
bestu vinir og sú vinátta slitnaði
aldrei. Við ræddum stundum um
það þá hvort okkar mundi búa á
Háafelli því mér þótti það sjálfsagt
að það yrði annað hvort okkar eins
og í ævintýrunum. Háafell var æv-
intýraheimur í mínum huga. En
Bubbi dvaldist aldrei lengi í einu því
það biðu fieiri eftir honum í hey-
skapinn; faðir hans í Efstabæ og á
fleiri bæjum. Mig minnir að hann
hafi unnið eins og fullorðinn maður,
nýorðinn 16 ára. Hann kom aftur
þegar engjasláttur byrjaði og alltaf
hlakkaði ég til þegar ég vissi að
hans var von. Svo liðu árin og
frændi giftist frænku sinni, Guð-
rúnu frá Sarpi í Skorradal. Við vor-
um skólasystur og vinkonur frá
Húsmæðraskóla Borgfirðinga á
Varmalandi og ég vissi að þar fékk
frændi góðan lífsförunaut sem
reyndist svo. En nú var Bubbi líka
orðinn bóndi á Háafelli. Ekki
minnkaði vinátta okkar við þetta.
Þar að auki á ég þeim mikið að
þakka, þau höfðu ömmu hjá sér á
Háafelli til æviloka, þá háaldraða og
þar að auki sjúkling. Hún dó 18.
nóvember 1963. Svo kom að því að
Háafell var ekki bújörð fyrir þann
vinnusama dugnaðarbónda sem
frændi var, enda hentaði jörðin ekki
nútíma búskap. Þá var flutt um set,
ekki langt, því að það fór hann
aldrei. Leiðin lá yfir hálsinn. Hann
keypti jörðina Snartarstaði. Þar var
relrið stærðar bú. Fyrir nokkrum
árum fannst þar heitt vatn í jörðu
og hitar það nú upp bæi Lunddæl-
inga.
Vináttan efldist því nú leið ekki
svo sumar án þess að við hjónin
færum upp í Borgarfjörð að heim-
sækja frændfólkið á Snartarstöðum,
það var alltaf svo skemmtilegt og
hlýlegt. Bubbi gaf sér alltaf tíma til
að setjast með okkur við eldhús-
borðið og spjalla og skjóta inn
nokkrum stríðnisorðum til hennar
frænku sinnar, t.d. þegar ég kom
fyrst með manninn minn í heimsókn
sagði hann: „Jæja, Lilla mín, svo þú
fékkst þér bara alvörumann." Þeir
urðu líka góðir vinir. Þetta sagði
hann með sínum píreygða glettnis-
svip og ekki dró Gunna úr glettn-
inni, hún hlær svo innilega.
Það var fyrir fjórum árum að
hann fékk þann sjúkdóm sem hann
fjðgur börn. Þau
eru: Guðrún María,
Vigdís Elín, Gunn-
hildur Birna og
Björn Hákon.
Björn var til
tveggja ára aldurs á
Háafelli en þar á
eftir ólst hann upp
hjá móður sinni sem
var kaupakona eða
vetrarkona á ýms-
um bæjum í nær-
sveitum. 1932 varð
hún bústýra á
Reykjum í Lundar-
reykjadal hjá Birni
Ásgeirssyni og var það heimili
Björns þar til hann fór að Háa-
felli 1945 og gerðist ráðsmaður
hjá ömmu sinni og afa til 1948
að hann gerðist bóndi þar.
Hann var mikill búmaður og
nytg'aði nokkrar eyðijarðir í
Skorradalnum; Hvamm, Vatns-
horn, Skálpastaði og keypti svo
hálfan Efstabæinn árið 1952
sem hann hafði til beitar. Hann
fluttist að Snartarstöðum 1968
og nytjaði þá Háafellið líka.
Utför Björns fer fram frá
Lundarkirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.30.
barðist við og urðu ófáar ferðirnar á
sjúkrahús Akraness. Fæturnir gátu
líka illa borið hann og þá tók hann
tæknina í sínar hendur og fór á fjór-
hjóladrifnu farartæki um hlaðið.
Þegar hann kvaddi þennan heim sat
hann í eldhúshorninu sínu kl. 9 um
morgun og ræddi við Gústa frænda
sinn frá Bakkakoti sem var gest-
komandi þar.
Þegar við hjónin kveðjum Björn
söknum við svo margs en eigum svo
góðar og dýrmætar minningar sem
aldrei gleymast.
Ferðin okkar upp í Borgarfjörð í
sumar verður farin til að kveðja þig
og krossa yfir rúmið þitt. Kærar
þakkir fyrir allt, elsku frændi minn.
Innilegar samúðarkveðjur til
Gunnu, Dóru Helga, Björns, Gro og
barnabarna frá okkur Gunnari. Guð
blessi ykkur öll.
Jórunn.
Deyr fé,
deyja frændur,
en orðstír deyr aldregi
hveim sér góðan getur.
Þessi orð Hávamála komu upp í
huga mínum þegar ég frétti að
frændi minn Björn á Snartarstöðum
væri látinn, 76 ára að aldri. Hann
var elstur barnabarna hjónanna í
Háafelli í Skorradal, þeirra Benón-
ýs Helgasonar og Guðnýjar Magn-
úsdóttur, sem þar bjuggu frá 1907
til 1947, er Benóný lést, en Guðný
bjó áfram til 1948 með aðstoð
Björns, en lét þá búið í hendur hon-
um og dvaldi svo í skjóli hans til
æviloka 1963. Björn bjó á Háafelli
frá 1948 til 1968, en þá flutti hann
að Snartarstöðum í Lundarreykja-
dal og bjó þar til æviloka. Ekki var
mikill auður í búi þegar Björn hóf
búskap sinn og þurfti víða að leita
fanga til að komast af, en Háafell
var ávallt talin frekar lítil jörð og
mundi sjálfsagt flokkast undir af-
dalakot í dag. Ekki var unnt að
stunda nema sauðfjárrækt á jörð-
inni og þurfti þó að fá slægjur víða
til að eiga heyforða til vetrarins.
Björn vann því frá upphafi langan
vinnudag og annaðist m.a. um tíma
eftirlit með sauðfjárveikivarnagirð-
ingum, ásamt búskapnum og fór þá
oft ríðandi um langan veg í misjöfnu
veðri til að sinna þeim störfum.
En búmennskan var í blóðinu og
á búskaparárum sínum í Háafelli
tókst Birni að byggja upp stórbú,
aðallega með sauðfé, og var mér
sagt að hann hefði átt um 1.000 fjár
þegar mest vart, en eigi veit ég
hversu nærri sannleikanum sú tala
var. Nú var Háafellið ekki talið geta
borið nema fáar kindur og enn færri
kýr, en með því að nytja jarðir í
Skorradal, sem fóru í eyði, svo sem
Efstabæ, Vatnshorn, Hvamm og að
nokkru Stálpastaði, ásamt engja-
leigum á Fitjum, tókst honum að
afla heyforða handa öllum sínum
bústofni og munu gripir hans yfir-
leitt hafa verið vel fóðraðir og ekki
verið mikið um vanhöld á þeim bæ.
Ljóst er þó að óvíða hafa bændur á
vorum dögum þurft að sækja eins
víða út fyrir bújörð sína sem Björn
gerði í Háafelli og líka ber að hafa í
huga að seint kom hjólið í Fram-
Skorradalinn og var því heyfengur-
inn aðallega fluttur á hestum fyrstu
árin.
Ekki stóð Björn aleinn í barátt-
unni, því 24. október 1952 gekk
hann að eiga bústýru sína, Guðrúnu
Hannesdóttur frá Sarpi í Skorradal,
en þau voru systkinabörn. Þau voru
samhent og samtaka í lífsbaráttunni
alla tíð síðan og komu til manns
fjórum mannvænlegum börnum
sem tóku þátt í störfunum af fullum
kröftum, jafnskjótt og þau komust á
legg. 1968 bauðst Birni tO kaups
jörðin Snartarstaðir í Lundar-
reykjadal, en lönd Háafells og Sn-
artarstaða ná saman á Skorradals-
hálsi.
Hreppsnefnd Lundarreykjadals-
hrepps mun hafa gert það að skil-
yrði fyrir því að Björn fengi jörðina,
að hann setti bú sitt þar, en nytjaði
hana ekki aðeins frá Haafelli, eins
og aðrar jarðir, sem hann ýmist átti,
eða leigði. Björn gekk að þessu og
flutti sig að Snartarstöðum 1968 og
bjó þar síðan til æviloka blönduðu
stórbúi, sem hann hafði þó dregið
verulega saman hin síðari ár. Þrátt
fyrir að ég sé fæddur í Háafelli, eins
og Björn, hófust kynni mín af hon-
um ekki fyrr en 1949, þegar ég var
eitt sumar í sveit hjá honum og
minnist ég hans sem ákveðins og
góðs húsbónda, sem einnig var góð-
ur leiðbeinandi.
Björn var góður fulltrúi þeirra
bænda, sem komust til bjargálna á
eigin störfum og þrautseigju og
hygg ég að í hans huga hafi ekki
verið til sú hugsun að gefast upp við
hálfunnið verk. Hann hélt ávallt
óhikað fram sínum skoðunum og
hvikaði ekki frá því sem hann taldi
rétt, enda staðfastur fyrir þegar
honum þótti sem menn vildu ganga
á rétt hans. Þetta þótti mörgum
merki um óvanalega mikla þrjósku,
en ég held að þetta hafi aðeins verið
í blóðinu að líða engum sjálftöku.
Aldrei voru þó skoðanaskipti hans
með neinum æsingi, ávallt var talað
af hægð, en ákveðið og átti hann þá
einnig til að vera launhæðinn og
jafnvel stríðinn, ef tilefni gafst. Þó
Björn væri samkvæmt framansögðu
ekki allra, þá var hann barngóður
og veit ég að börn sem voru þar í
sveit bundu ævarandi tryggð við
heimilið. Hann var einnig vinur vina
sinna og traustur og hjálpsamur ef
til hans var leitað.
Þrátt fyrir að við Björn ættum
ekki mikið saman að sælda um æv-
ina, hef ég, eftir því sem árin hafa
liðið, betur getað skilið manninn og
virðing mín fyrir honum og ævi-
starfi hans hefur vaxið að mun,
enda sá ég ávallt Björn frænda
minn fyrir mér sem vissan persónu-
gerving forfeðra okkar beggja sem
oft voru umdeildir af samtíð sinni,
en sagan hefur síðan fyrirgefið og
þannig mun ég geyma minningu
hans. Það hefur ávallt verið gott að
koma í heimsókn til þeirra hjóna
Guðrúnar og Björns, því þar hefur
mér í samræðum fundist maður
komast einna næst uppruna sínum
og maður skynjað best, hve mikil-
vægt starf einyrkjans hefur verið
íslenskri þjóð gegnum aldirnar og á
ég ekki von á að það breytist þó
vissulega sé skarð fyrir skildi, þá
Björn er allur.
Ég vil að lokum votta Guðrúnu og
börnum þeirra, þeim Halldóru,
Helga, Ingibjörgu og Birni, mína
innilegustu samúð.
Björn Ólafsson.
Það var óvænt og kom eins og
köld gusa þegar Helgi hringdi frá
Snartarstöðum í hádeginu, fimmtu-
daginn 1. júlí, og sagði okkur að
faðir hans hefði látist um morgun-
inn. Það tók nokkurn tíma að jafna
sig á fregninni og ekki var frítt við
að nokkur tár trítluðu niður kinn-
arnar. En minningarnar sækja að;
fyrir fimmtíu árum, þegar Bubbi
byrjaði búskap í Háafelli, var ég
svo heppin að fá sumardvöl hjá
honum og Gunnu en aðstæður hög-
uðu því þannig til að ég dvaldist í
Háafelli sumar og vetur til ung-
lingsára og lengur.
A þessum árum kynntist ég
Bubba vel og lærði að þekkja hann
og þá myndaðist vinskapur við
þetta heimih sem enst hefur alla tíð
síðan og ekki borið skugga á. Bubbi
var galsafenginn og skemmtilegur
maður og lék á als oddi í góðum fé-
lagsskap. Hann var stríðinn og átti
það til að espa menn upp þar til
þeir voru farnir að roðna í kinnum.
Þá rifaði rétt aðeins í augun og dill-
aði í honum hláturinn. Hann var
hjálpsamur og fljótur að rétta
mönnum hjálparhönd ef einhver
nágrannanna þurfti á aðstoð að
halda við bilaðar vélar, heyskap
o.fl.
Það væri hægt að skrifa langt
mál um lífsbaráttu Bubba og
Gunnu í Háafelli og seinna á Snart-
arstöðum en það verður ekki gert
hér. Eg veit að flestir ef ekki allir
sem komu í heimsókn á heimili
þeirra hjóna og urðu vitni að smá
prakkaraskap og glettni eiga eftir
að sakna hans en mestur er sökn-
uður fjölskyldunnar.
Við Anna Jóna og Lárus Óskar
sendum Gunnu og fjölskyldunni
okkar innilegustu samúðarkveðjur
og þökkum Bubba samveruna.
Er sólskins hlíðar sveipast aftanskugga
um sumarkvöld
og máninn hengir hátt í greinar trjánna
sinn hálfa skjöld,
er kveldkul andsvalt aftur kæla tekur
mitt enni sveitt
og eftir dagsverk friðnum nætur fagnar
hvert fjörmagn þreytt.
En þegar hinzt er allur dagur úti
og upp gerð sMl,
og hvað sem kaupið veröld kann að virða,
sem vann eg til,
í slíkri ró eg kysi mér að kveða
eins klökkvan brag
og rétta heimi að síðstu sáttarhendi
um sólarlag.
(Stephan G. Stephansson)
Lárus Lárusson.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi
sem ungur drengur að vera í sveit
hjá þér og Gunnu á Háafelli á sumr-
in í ein sex ár. Það var góður skóli
fyrir ungan dreng að fá að dveljast<
hjá ykkur. Að því bý ég enn þann"
dag í dag.
Þegar ég var á Háafelli var þar
annar ungur strákur sem Lárus hét
en hann ólu þau upp að mörgu leyti.
Hann var oft hjá þeim allt árið. Með
okkur Lárusi tókst mikil vinátta
sem haldist hefur fram á þennan
dag. Bubbi gat stundum verið svo-
lítið strangur við okkur, ef honum
fannst við verða svolítið óstýrilátnir
og fórum ekki að fyrirmælum hans.
En alltaf var hann sanngjarn og
betri frænda var ekki hægt að eiga
að vini. Mér er enn í minni er ég var
að fara í sveitina á sumrin og leiðin
lá upp í Lundarreykjadal að Hóli en
þaðan var klukkutíma gangur yfir
hálsinn og niður að Háafelli. Mér er
minisstæður þessi indæli birkiilmur
sem barst að vitum mér þegar ég
nálgaðist Skorradalinn.
Eg veit, Bubbi minn, að þú vilt
ekki að það sé skrifuð um þig ein-
hver lofgjörð að þér látnum. Þess
vegna kveð ég þig. Minningin um
þig verður alltaf á vissum stað í
hjarta mér.
Ég þakka allt frá okkar fyrstu kynnum,
það yrði margt, ef telja skyldi það,
í lífsins bók það lifir samt í minnum,
er letrað skýrt á eitthvert hennar blað.         t
Ég fann í þínu heita, stóra hjarta
þá helgu tryggð og vináttunnar ijós,
er gerir jafnvel dimma daga bjarta,
úr dufti íætur spretta lífsins rós.
(Margr. Jónsd.)
Elsku Gunna og fjölskylda, ég og
fjölskylda mín sendum ykkur inni-
legustu samúðarkveðjur.
Hannes Helgason.
Handrit afmælis- og minningargreina skuiu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit töivusett er æskiiegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er
móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru
nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveid í
úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í
bréfasíma 569 1115, eða á netfang þess
(minning@mbl.is) — vinsamiegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðal-
línubil og hæfilega línulengd - eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
INGIBJORG
EINARSDÓTTIR
+ Ingibjörg Ein-
arsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 9.
ágúst 1915. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Skjóli 23.
júní síðastliðinn og
fór útför hennar
fram frá Háteigs-
kirkju l.júlí.
Það var sumarið
1956, sumarið sem ég
var sjö ára. Inn í hús-
ið mitt í íbúðina á
móti flutti ný fjölskylda. Það var
Ingibjörg Einarsdóttir og börnin
hennar þrjú, Sigga, Ása og Einar.
Þetta var í Skipasundi 88 í
Reykjavík og sumarið var gott.
Þetta sumar bundumst við Asa og
fjölskylda hennar órjúfanlegum
vináttuböndum sem hafa haldist
alla tíð síðan.
Ingibjörg Einarsdóttir var
öðruvísi en allar konur sem ég hef
kynnst. Hún var sjálfstæð, engum
háð, hún var víðlesin og menntuð
kona. Hún var líka glæsileg kona,
hávaxin og grönn og lét ekki stór-
ar sorgir og missi brjóta sig né
beygja. Eg minnist þess á vetrar-
kvöldum þegar pabbi og Ingibjörg
lásu til skiptis söguna um Línu
langsokk fyrir okkur krakkana.
Þau lásu bæði með slíkum tilþrif-
um að Lína hefur alltaf síðan verið
sem ein af manneskjunum í mínu
lífi. Óvenjulega skapandi og ráða-
góð, alveg eins og Ingibjörg.
Meira að segja þeg-
ar hún var orðin göm-
ul og veik, þá brást
ekki gamansemin og
kímnigáfan henni.
Hún gerði jafnt grín
að sjálfri sér og því
sem hún lenti í alveg
fram á síðustu stund.
Það geislaði af henni.
Síðast þegar ég
hitti hana fór ég með
nöfnu minni, Nönnu
Maju, dóttur Ásu, að
heimsækja hana í
dvalarheimilinu          í
Laugarásnum. Og þótt hún væri
málhölt og rúmliggjandi geislaði -
af henni. Hún heimtaði að við
fengjum okkur sérrí og svo gerði
hún grín og brosti. Alltaf spurði
hún mig hvernig drengirnir mínir
hefðu það. Þeim hafði hún kynnst
vel veturinn þegar ég eignaðist
yngsta drenginn minn, en þá pass-
aði hún þá fyrir mig, var þá aftur
orðin nágranni minn í Breiðholt-
inu. Strákarnir mínir eldri eru enn
að tala um ýmislegt frá þeim tíma.
Elsku Ingibjörg, ég kveð þig
með sorg í hjarta, enda þótt ég viti
að þú sért nú komin á stað þar,.
sem sólin skín og líkaminn er ekki
hindrun lengur. Siggu, Ásu og
Einari, börnum þeirra og barna-
börnum votta ég samúð mína.
Sjálfri finnst mér ég vera ríkari af
því að hafa kynnst ykkur öllum og
átt ykkur að vinum.
Með kveðju,
Nanna Mjöll Atladóttir.     t
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60